Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ"

Η ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἀποποίηση τῆς κληρονομιᾶς μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ κυβέρνηση ἀποποιεῖται τὴν πολιτισμικὴ κληρονομιά μας, χωρὶς νὰ εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ πληρώσει ΕΝΦΙΑ… Ἔχει βάλει στόχο νὰ ἀφανίσει τὴν ἑλληνικότητα τοῦ λαοῦ. Κατὰ τὸ Νίκο Χατζηκυριάκο – Γκίκα ἡ ἑλληνικότητά μας συνίσταται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, τὴν Παιδεία, τὴν Ἱστορία καὶ τὴ Γλώσσα. Κα ο τέσσερις ατο ζωογόνοι παράγοντες τς παρξής μας, ς θνους, βάλλονται π τν κυβέρνηση, μ τν νοχ το μεγαλύτερου μέρους τς ντιπολίτευσης. Τὸ ζήτημα πλέον εἶναι τὸ πῶς μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἡ κρίσιμη αὐτὴ κατάσταση.
.             Ἡ θλίψη γιὰ τὴν ὑπονόμευση τῆς ὑπαρξιακῆς πορείας μας, ὡς Ἔθνους, προκαλεῖται ἀπὸ τὰ ὅσα σχεδιάζονται ἐκ μέρους τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας σὲ βάρος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καὶ τῆς διδασκαλίας τῆς ἱστορίας μας καὶ τὰ ὅσα προωθεῖ στὴν ἐκπαίδευση, μὲ τὴν κατάργηση τῶν ἀρχῶν τῆς ἀριστείας, τῆς ἀξιολόγησης καὶ τῆς πειθαρχίας σὲ κανόνες. Ἐπίσης ἀπὸ τὶς προτάσεις γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος τοῦ κυβερνῶντος Κόμματος καὶ ἰδιαίτερα τῆς νεολαίας του, μὲ τὶς ὁποῖες προωθεῖται ἡ κοινωνικὴ περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ εἰσδοχὴ τῶν Ἑλλήνων, ὡς πτωχοπροδρόμων, στὸν κοσμοπολιτισμὸ καὶ στὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν ὁποία προωθοῦν, μεταξὺ ἄλλων, τὰ ἱδρύματα τοῦ Τζὸρτζ Σόρος (Γκιόργκι Σβὰρτζ τὸ πραγματικό του ὄνομα).
.             Μετὰ τὴν πρόθεση ἀποποίησης τῆς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς ἀπὸ τὸ κράτος μοναδικὸς ἀποδέκτης της ἀπομένει ἡ Ἐκκλησία. Αὐτή, μόνη πλέον, ὀφείλει νὰ διατηρήσει τὴν ἰδιοπροσωπία μας καὶ εἰδικότερα τὴ συνέχεια καὶ τὴ διατήρηση τῆς γλώσσας μας, μὲ τὰ ἱστορικά, λειτουργικά, φιλοσοφικά, ποιμαντικὰ καὶ ποιητικὰ κείμενά της. Δυστυχῶς γλωσσία χει προσβάλει τος κληρικος καί, κυρίως, τος λαϊκούς, πο διαβάζουν ψάλλουν στος Ναος καί, φυσικά, ἐκείνους ποὺ συμμετέχουν στὶς Ἀκολουθίες. Τ πολλ λάθη στν πόδοση τν κειμένων κα στν κφορ τν λέξεων τς Μεγάλης βδομάδας ποδεικνύουν τν ποξένωση τν λλήνων π τ γλώσσα τους.
.              Ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία πρέπει ἐπειγόντως νὰ φροντίσει νὰ κατανοοῦν τὰ κείμενα ὅσοι ἀναλαμβάνουν τὴν ἀπόδοσή τους, ἀλλὰ καὶ ὅσοι τὰ ἀκοῦν ἢ τὰ διαβάζουν. Ἂν δὲν συμβεῖ αὐτὸ σὲ λίγα χρόνια θὰ ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει ἔντονο τὸ δίλημμα τῆς μεταφορᾶς τῶν κειμένων στὴ μελλοντικὴ νεοελληνική, τῶν κάποιων ἑκατοντάδων γνωστῶν στοὺς πολλοὺς λέξεων…
.             Περίοδο γλωσσικῆς πενίας πέρασαν οἱ Ἕλληνες καὶ κατὰ τὰ μαρτυρικὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς στοὺς Ὀθωμανούς. Ἐπιβίωσαν, γιατί τὴν ἀμάθεια ἀναπλήρωνε ἡ βαθιὰ εὐσέβειά τους, ἡ ἀγάπη τους πρὸς τὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ πεποίθησή τους πὼς τὰ «ἱερὰ γράμματα» ἦσαν ζωτικὰ γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ταυτότητάς τους…
.             Τώρα εἶναι διαφορετικά. Τώρα, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία, ἡ πλειονοψηφία τῆς ἑλληνικῆς ἰντελιγκέντσιας ἀρνεῖται τὴν πολιτισμικὴ κληρονομιά μας. Τώρα λοιπὸν εἶναι ἀνάγκη ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία νὰ ἀποδειχθεῖ ἀξία τῶν περιστάσεων. Αὐτὸ φυσικὰ ἀπαιτεῖ ἐκ μέρους της πνεῦμα αὐτοθυσίας, ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ ποίμνιο, ἀποστολικὴ ἱεραποστολικὴ διάθεση καὶ ἀξιοκρατικὴ ἐπιλογὴ Μητροπολιτῶν.-

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΟΙ…ΜΠΑΛΑΟYΡΕΣ (Δ. Νατσιός)

Τὸ Ἅγιο Φῶς καὶ οἱ…μπαλαοῦρες

γράφει ὀ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος -Κιλκίς

 .             Μπαλαούρας: τί ἐνδιαφέρον ὄνομα!! Καὶ ἐπειδὴ εἴμαστε λαὸς ποὺ μᾶς ἀρέσει νὰ παίζουμε –“ἀεὶ παῖδες εἰσὶ οἱ Ἕλληνες”- ἐνίοτε μὲ τὰ ὀνόματά μας καὶ τὰ ἐτυμολογικά τους… γενέθλια, θὰ ἀναζητήσουμε τὰ λεκτικά…“γενοτόπια” τοῦ  “μπαλαούρα”. Ἐκ πρώτης ὄψεως συνίσταται, ἐκ τῶν κάτωθι δύο συνθετικῶν: μπάλα + οὔρα, γενικὴ μπαλαούρας. Ἡ μπάλα, ἴσως παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα πάλλω, ποὺ σημαίνει σείομαι, ἀναπηδῶ, σκιρτῶ – ἀλλὰ μᾶλλον εἶναι παρετυμολογία – ἢ ἀπὸ τὸ ρῆμα ἅλλομαι ποὺ σημαίνει πηδῶ, ἐξ οὗ καὶ ἅλμα. Τέλος πάντων τὸ πρῶτο συνθετικὸ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει καὶ τόσο. Τὸ δεύτερο ἐπιφυλάσσει ἐκπλήξεις, ἀπρόσμενες…
.             Τὸ δεύτερο, λοιπόν,  συνθετικὸ “-οὔρας” ἐπιδέχεται πολλὲς ἑρμηνεῖες. Νὰ εἶναι ἀπὸ τὴν οὐρά, τὸ ὀπίσθιον ἄκρον τοῦ κορμοῦ τῶν ζώων, ὅπως γράφουν τὰ παλιά, καλὰ λεξικά; Τότε ὁ τόνος θὰ ἦταν στὴ λήγουσα, ὁπότε θὰ λεγόταν ὁ… λεγάμενος “μπαλαουρᾶς”. Τὸ κρατᾶμε…
.             Μήπως εἶναι λεκτικὸ λείψανο ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας καὶ μᾶς παραπέμπει στὰ “οὐρί”, τὶς ὀγδόντα καὶ τόσες ὡραῖες παρθένες, ποὺ ἀναμένουν τοὺς  καλοὺς  μωαμεθανοὺς στὸν παράδεισο; Νὰ ἦταν, λοιπόν, “μπαλαουρὶς” ἢ “μπαλαούρις”, δηλαδὴ ὁ σκιρτῶν ἀπὸ χαρά, ἀναλογιζόμενος τὸ τί τὸν περιμένει μετὰ τὸν θάνατον; Πολὺ πιθανόν!!
.             Προχωροῦμε στὶς ἐτυμολογικὲς περιηγήσεις. Εἴπαμε, τὸ ὄνομα προσφέρεται…
.             Ὑπάρχει ἕνα ἐπιφώνημα τὸ ὁποῖο κυριαρχοῦσε τὶς παλαιότερες ἐποχές. Τὸ “οὔρρα”, ποὺ ταυτίζεται μὲ τὸ τωρινὸ “ζήτω”. Μάλιστα, ἂν θυμᾶμαι καλά, οἱ ἐνθουσιώδεις ὄχλοι, οἱ ζητωκραυγαστὲς τὸ ἐπαναλάμβαναν ἐν χορῷ, τρεῖς φορές: οὔρρα, οὔρρα, οὔρρα!! Βεβαίως μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου λησμονήθηκε, διότι, προφανῶς,  πολλάκις οἱ λόγοι τῶν ἀγορητῶν-πολιτικῶν παρέπεμπαν  στὸ ἐκκρινόμενον ἐκ τῶν νεφρῶν καὶ συναθροιζόμενον εἰς τὴν γνωστὴν κύστιν, ὑγρόν. Μᾶς προβληματίζουν καὶ τὰ δύο “ρὸ” στὴν λέξη, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν μᾶς ἐνοχλεῖ. Ἡ τάση ἁπλοποιήσεως τῆς ζωῆς μας, δὲν ἄφησε στὸ ἀπυρόβλητο καὶ τὴν ταλαίπωρη γλώσσα μας. Θυμᾶμαι, κάποιος εὐφυὴς μαθητής μου, ποὺ μὲ ἀφόπλισε, ὅταν ἐγὼ ἐπέμενα ὅτι ἡ λέξη “Ἀττικὴ” γράφεται μὲ δύο “ταῦ”, λέγοντάς μου ὅτι καὶ μὲ ἕνα “ταῦ” πάλι Ἀττικὴ εἶναι. Ἂν δεχτοῦμε τὴν προαναφερόμενη ἐτυμολογικὴ ἐξήγηση, τότε ἡ λέξη σημαίνει κυριολεκτικῶς “ζήτω ὁ ἀναπηδῶν, ὁ ἀσπαίρων, ὁ φρικιῶν”. (Ὁ λεξικογράφος, Δημητράκος μᾶς δίδει καὶ αὐτὲς τὶς ἑρμηνεῖες γιὰ τὸ ρῆμα πάλλω). Ἐπιλέγω, ἐκ τῶν τριῶν, τὸ σπάνιο ρῆμα ἀσπαίρω, ποὺ σημαίνει σπαρταρῶ, τινάσσομαι σπασμωδικῶς, ἐπειδὴ ταιριάζει μὲ τὴν ἀντίδραση τοῦ κ. Μπαλαούρα. Ἀσπαίρει, ἐνώπιον τοῦ Ἑσπερινοῦ Φωτὸς τοῦ Κυρίου, φρίττει.
Συνεχίζουμε…
.             Ἔχουμε τὴν ἀρχαία λέξη “οὖρος”, ἀρσενικοῦ γένους, μὲ τρεῖς σημασίες:
Πρώτη: οὖρος, ποὺ ἐπέζησε στὴν φράση “οὔριος ἄνεμος”, δηλαδὴ ὁ εὐνοϊκός, ὁ ἐπιτυχής.
.             Δεύτερη: οὖρος, ποὺ σημαίνει φύλακας, φρουρός, ἐπόπτης. Αὐτὴ παράγεται ἀπὸ τὴν λέξη ὥρα, μὲ “ψιλὴ” ποὺ σημαίνει φροντίδα, πρόνοια, ἐξ οὗ καὶ θυρωρός. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ “-οὐρὸς” ἔχουμε λέξεις ὅπως ὁ κηπουρός, οἰκουρὸς (= ὁ φυλάττων τὸν οἶκο).
.             Τρίτη: οὖρος, ποὺ σημαίνει ἄγριος βούς, ἄγριο βόδι.
.             Προσωπικὰ θὰ ἐπέλεγα τὴν τρίτη σημασία γιὰ τὸ ὄνομα “μπαλαούρας”. Ὁπότε μᾶς βγαίνει μία πολὺ παραστατικὴ φράση. “Ὁ ἀναπηδῶν σὰν ἄγριο βόδι”. Πολὺ καλό!!
.             Μᾶς ἔμειναν καὶ ἄλλα δύο συνθετικά, οὐδετέρου γένους αὐτὴ τὴν φορά, τὰ ὁποῖα ἐντόπισα στὰ λεξικά μας.
.             Τὸ οὗρον. Τὸ βρίσκουμε, ἐν πρώτοις, μὲ τὴν σημασία τοῦ ὁρίου, τοῦ συνόρου, τοῦ τέρματος.
.             Καὶ ἡ συχνόχρηστη δεύτερη, ἡ ὁποία ἀπαντᾶται συνήθως στὸν πληθυντικὸ ἀριθμό:  τὰ οὖρα, τὸ χύδην λεγόμενο κάτουρο.
.             Θυμήθηκα κάτι. Ἡ λέξη “κάτουρο” εἶναι κακόηχη. Ὅταν ὅμως τὴν διαβάζεις σὲ κείμενα ἀνθρώπων ποὺ τὸ σῶμα τους ἦταν γεμάτο πληγὲς γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδας, ποὺ ἔγραφαν μὲ τὸ γιαταγάνι τους καὶ ὄχι μὲ τὴν πένα, δακρύζεις. “Σταυροὺς ἔχω κολλημένους εἰς τὸ σῶμα μου, ὅπου μοῦ τοὺς ἔδωσαν τὰ ντουφέκια τῶν Τούρκων”, ἔλεγε γιὰ τὰ τραύματά του. Εἶναι τοῦ “τοκογλύφου” Μακρυγιάννη, ὅπως τὸν χαρακτήρισε κάποιος Ἀθανασιάδης, σύμβουλος τοῦ ὑπουργείου… ἀπαιδείας. Τί νὰ πεῖ κανείς; “O καθεὶς τὴν μύξα του γιὰ βούτυρο τὴν ἔχει”). Κάποτε ἡ Διοίκηση διορίζει τὸν Μακρυγιάννη “ἀρχηγὸ τῶν Ἀθηναίων”. Τὸν πλησιάζει ὁ Γρόπιος (Gropius), πρόξενος τῆς Ἀούστριας, καὶ τοῦ λέει νὰ δεχτεῖ τὸν “Γκόρδον”, τὸν Ἄγγλο, ὡς ἀρχηγό, διότι θὰ βάλει τὰ χρήματα. Ἀπαντᾶ ὁ πατριδοφύλακας στρατηγός: “Σύρε, πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλει τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (= δέχομαι νὰ γίνει), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνει νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτουρο. Τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐγγράφως”. (Ἀπομνημονεύματα, ἔκδ. Ζαχαρόπουλος, σελ. 483). Αὐτὰ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ. Τῷ καιρῷ ἐτούτῳ “ὁπού ἔγιναν καμπόσοι κόντηδες (καὶ βουλευτὲς) ὁπού ἦταν καντιποτένιοι”, πίνουν τὸ αἷμα τῆς πατρίδας μας καὶ λοιδοροῦν τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσιά της. Ὁ κάθε κρανιοκενὴς ἱστοριογράφος τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ, ὁ κάθε μπαλαούρας ἀμολάει τὶς τιποτολογίες, τίς…οὐρολογίες του, γιατί ζεῖ στὴν χώρα τῆς ἀτιμωρησίας.
.             Ἐρώτηση: Γιατί δὲν λένε τὶς παλαβομάρες τους καὶ γιὰ τὸ Ἰσλάμ; Ὅταν οἱ μωαμεθανοὶ αὐτομαστιγώνονται καὶ ρέει τὸ αἷμα στοὺς δρόμους, δυστυχῶς καὶ τῆς πατρίδας μας, γιατί δὲν βγαίνουν οἱ ὄρνιθες τῆς προόδου νὰ καταδικάσουν τὸ βάρβαρο ἔθιμο;
.         Τὶς ψευτοπαλληκαριές τους, οἱ σαπιοκοιλιές, ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Καραΐσκάκης, τὶς περιορίζουν στὰ δικαιώματα τῶν κίναιδων, στὴν προσβολὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, στὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, στὶς παρελάσεις τῶν ἐθνικῶν ἑορτῶν, στοὺς ἥρωες, στὸ Κρυφὸ Σχολειό, στὸ Ἅγιο Φῶς.
.         Ὁ κ. Μπαλαούρας καὶ ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἐπιδίδονται σὲ γελοίους λεονταρισμοὺς ἂς βγάλει τὸ σκασμὸ καὶ ἂς πάει νὰ ψηφίσει, μὲ χέρια καὶ ποδάρια, τὰ μνημόνια τῆς ντροπῆς καὶ τῆς ὑποταγῆς, ποὺ κόβουν “σύρριζα” τὶς συντάξεις τῶν γερόντων γονιῶν μας, ποὺ ἔχυσαν ἱδρώτα καὶ αἷμα γιὰ νὰ στήσουν τούτη τὴν πατρίδα.
.           Ὅταν προσβάλλουν τὴν πίστη μας, τὴν ἁγία Ὀρθοδοξία, προσβάλλονται “ἅπαντες σχεδὸν οἱ Ἕλληνες, οἱ πραγματικοὶ ἀγωνισταί, οἱ κτίσαντες τὸ ἑλληνικὸν αὐτὸ ἔθνος μὲ λάσπη ζυμωμένην ἀπὸ τὰ αἵματά των καὶ μὲ λίθους κτιρίου ἀπὸ τὰ κόκκαλά των, οἱ στρώσαντες τὸ αἱμοσταγὲς αὐτὸ τραπέζι διὰ νὰ τὸ τρώγουν οἱ κηφῆνες”. (Ἀπὸ σημείωση στὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Μακρυγιάννη, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸ “φυλλάδιο τῆς ἱστορίας Ν. Κριεζώτου”).
.             Νὰ κλείσω μὲ κάτι ὄμορφο ποὺ διάβασα στὰ “Ἅπαντα” τοῦ Δ. Σολωμοῦ. (ἔκδ. “Μέρμηγκας” σελ.131)
.             “Ὡς γνωστὸν ὁ Σολωμὸς ἐθέλγετο ἀπὸ τὰ αὐτοσχέδια ποιήματα τοῦ τυφλοῦ Ζακύνθιου ἐπαίτου Νίκ. Κοκονδρῆ. Μίαν ἑσπέραν, ἐνῶ ὁ ποιητὴς διήρχετο ἀπὸ ἕνα οἰνοπωλεῖον, βλέπει ἐκεῖ ἄπειρον κόσμον προσεκτικόν. Σταματᾶ. Ἦτο μέσα ὁ ἐπαίτης ραψωδὸς καὶ διηγεῖτο τὴν πυρκαϊάν, ποὺ εἶχε συμβεῖ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Ἦτο ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ὁ Σολωμὸς τὴν ἤκουε. Μένει σιωπηλὸς καὶ προσεκτικός. Ἀφοῦ ὁ ἐπαίτης ἐτελείωσεν, ὁ Σολωμὸς προχωρεῖ σοβαρὸς καὶ παρακαλεῖ τὸν αὐτοσχέδιον ποιητὴν νὰ ἐπαναλάβη τὸ ὡραῖον ποίημα, τοῦ ὁποίου ἐσώθη μόνο τὸ ὡραῖο δίστιχο:
Ὁ ἅγιος τάφος τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖνος δὲν ἐκάη.
Ἐκεῖ ποὺ βγαίνει τ᾽ Ἅγιο Φῶς, ἄλλη φωτιὰ δὲν πάει.
Μόλις ἐτελείωσεν, ὁ Σολωμὸς συγκινημένος καὶ μὲ σοβαρότητα εἶπεν εἰς τὸν οἰνοπώλην: Κέρασε ὅλους, ὅσο κρασὶ πιοῦνε ἀπόψε, εἶναι ὅλο δικό μου, ἔλα αὔριο σπίτι νὰ σὲ πληρώσω. Καὶ ἔφυγε ἐνθουσιασμένος”.
Ἐκεῖνοι ἦταν “ἀληθεῖς Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες”, ὅπως ἔλεγε ὁ Παπαδιαμάντης στὴν “Ἐξοχικὴ Λαμπρή” του…
Καλὴ Ἀνάσταση, ἀδελφοί!!

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

,

Σχολιάστε

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ… (Δ. Νατσιός)

 Ὅλοι μαζ ο λληνες…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Ἂς κάνει λίγο ὑπομονὴ ὁ ἀναγνώστης, κι ἂς διαβάσει τὸ κείμενο, ποὺ λίγο πιὸ κάτω παραθέτω. Μιλᾶ κι αὐτὸ γιὰ ἕναν Ἀπρίλη, ποὺ πάντα θὰ «βγαίνουν ἄνθια καὶ καρποί». Εἶναι ὁ Ἀπρίλης τοῦ ’41. Τὸ ἔθνος καταματωμένο, ἀλλὰ ὑπερήφανο, διέσωσε τὴν τιμὴ τῆς ἀνθρωπότητας στὶς ἀετοράχες τῆς Πίνδου. Στὸν Βορρᾶ, ἡ σκοτεινὴ νύχτα τῆς γερμανικῆς Κατοχῆς, ἑτοιμάζεται νὰ προσθέσει κι ἄλλη μία ἀτίμωση. Καλῶς εἰπώθηκε, ὅτι κάποιοι λαοὶ δὲν γράφουν ἱστορία, ἀλλὰ ποινικὸ μητρῶο. Καὶ συνεχίζουν νὰ ἐγκληματοῦν…
.            Τὸ κείμενο:
.             «Εἴμαστε πιὰ στὸν Ἀπρίλη τοῦ 1941. Ἡ ἄνοιξη ἀγνοοῦσε τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων καὶ εἶχε φτάσει στὴν Ἀθήνα μὲ ὅλο τὸ φῶς της, μὲ τὰ δυνατά της χρώματα, μὲ τὸ ἐλαφρὸ ἀεράκι της, μὲ ὅλη τὴν ἐγκαρδιότητά της. Ἔλαμπε ὁ κεντρικὸς ἀθηναϊκὸς δρόμος. Μόνο ποὺ ἐνῶ ἐβούιζε ἀπὸ κίνηση, ἔμοιαζε σὰν ἄδειος. Ἔλειπε ἡ μισή, γιὰ νὰ μὴν πῶ, ἡ καλύτερη Ἑλλάδα: ἔλειπε ἡ ἑλληνικὴ νεότητα. Μὰ νὰ ποὺ ὁ δρόμος γέμισε πάλι, καὶ ἡ μισὴ Ἑλλάδα ἔγινε πάλι ὁλόκληρη. Μέσα σὲ μία στιγμή, μέσα σὲ μίαν ἁπλὴ κίνηση, μέσα σὲ μία αὐθόρμητη συνεργασία. Στὸ ἀντικρινὸ πεζοδρόμιο, κατέβαινε ἕνας τραυματίας. Ἡ στολή του τσαλακωμένη, τὸ μελαχροινὸ πρόσωπό του σκοτεινὸ ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία καὶ τὴν ἀγωνία, ἀλλὰ τὸ πανί, ποὺ κράταγε τὸ πονεμένο καὶ βαρὺ ἀπὸ δόξα δεξί του χέρι, καθαρὸ καὶ κατάλευκο. Τὸ βῆμα του, σταθερὸ κι αἰσιόδοξο, μπερδεύτηκε μία στιγμή. Ἔσκυψε, εἶδε καὶ τραβήχτηκε στὴν ἄκρη τοῦ πεζοδρομίου. Εἶχαν λυθῆ τὰ κορδόνια τῆς μίας ἀρβύλας του. Πλησίασε σ’ ἕνα πεζούλι, ἔβαλε τὸ πόδι του ἀπάνω κι ἔσκυψε. Τότε ὅμως ἄρχισε μία προσπάθεια ποὺ παραμέρισε καὶ τὴν ἄνοιξη καὶ κάθε ψευδαίσθηση. Γιὰ νὰ δεθοῦν τὰ λυμένα τοῦ κορδόνια, χρειάζονται δύο χέρια γερά. Προπάντων τὸ δεξί, μὲ τὰ ἐπιτήδεια δάχτυλά του. Μὰ αὐτὸ ἴσα-ἴσα τὸ χέρι κρεμόταν βαρὺ καὶ τιμημένο. Καὶ ἡ προσπάθεια ἔπρεπε νὰ γίνει. Μ’ ἕνα χέρι καὶ μάλιστα μὲ τ’ ἀριστερό. Ἄρχισε, λοιπόν, ἀλλὰ δὲν κράτησε πολύ. Τὴν εἶδαν πολλοί, μὰ πιὸ κοντά της ἔτυχε ἕνας ψηλὸς γέροντας, μὲ πρόσωπο πλαισιωμένο ἀπὸ μικρὴ ἄσπρη γενειάδα, ὁλόισιος σὰν λαμπάδα κι ἀξιοπρεπὴς σὰν ἑλληνικὴ ὑπερηφάνεια, καλοντυμένος μὰ κι αὐστηρὸς στὴν ἐμφάνιση. Ἕνας γνωστὸς ἄρχοντας, παλιὸ ἀθηναϊκὸ σπίτι, μὲ πλούτη καὶ μὲ ὄνομα μεγάλο. Κι ὁ ψηλὸς γέροντας δὲν εἶδε μόνο πρῶτος, μὰ καὶ πρόφτασε νὰ τρέξη πρῶτος κοντὰ στὴν προσπάθεια ποὺ γινόταν ἀπάνω ἀπὸ τὴν ἀρβύλα μὲ τὰ λυμένα κορδόνια. Μ’ ἕνα γρήγορο βῆμα, βρέθηκε πλάι στὸ σκυμμένο τραυματία, ἔβγαλε τὰ κίτρινα γάντια του, ἔσκυψε κι αὐτός, σχεδὸν γονάτισε, κ’ ἔκαμε ὅ,τι δὲν μποροῦσε νὰ κάμη τὸ πονεμένο χέρι.
Ὅταν ὁ γέροντας τελείωσε τὴ μικρὴ ἐξυπηρέτηση καὶ ὕψωσε τὸ ἀνάστημά του, ὁ νέος πολεμιστὴς τὸν κοίταξε στὰ μάτια καὶ δὲν ἤξερε τί νὰ τοῦ πῆ, πῶς νὰ τὸν εὐχαριστήση. Δὲν βρῆκε τὰ λόγια ποὺ ἤθελε, ὅπως δὲν τά ᾽βρισκε κανένας ἐκείνη τὴ στιγμή, κι ἔκανε κάτι πιὸ εὔγλωττο: πῆρε τὸ δεξὶ χέρι τοῦ γέροντα, ἔσκυψε καὶ τὸ φίλησε.
Εἶχαν σταθῆ καὶ μερικοὶ ἄλλοι μαζὶ μ’ ἐμένα κι ἔμεναν σαστισμένοι. Ἔβλεπαν καὶ δὲν πίστευαν. Ἔβλεπαν κι ἔνιωθαν νὰ δυναμώνη, νὰ κυριαρχῆ μέσα τους ὁ νέος ἄνθρωπος ποὺ γεννήθηκε σὲ ὅλες τὶς ἑλληνικὲς συνειδήσεις τοὺς μῆνες ἐκείνους. Ὅλ’ ἡ Ἑλλάδα σὲ μιὰν ἁπλὴ σκηνή! Ἐκεῖ κι ὁ μεγάλος πατριωτισμός, ἐκεῖ κι ὁ βαθὺς σεβασμός, ἐκεῖ καὶ ἡ σιδερένια κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη.
Ἔτσι ἐζήσαμε τὴ μεγάλη ἐκείνη ἐποχή, τὸ κρίσιμο ἐκεῖνο ὁρόσημο τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου: Ὅλοι μαζὶ οἱ Ἕλληνες. Ὁ ἕνας κοντά, πολὺ κοντὰ στὸν ἄλλο, τὸ ἕνα χέρι στ’ ἄλλο χέρι κι ἡ μία καρδιὰ πλάι στὴν ἄλλη καρδιά». (Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πανηγυρικοὶ λόγοι ἀκαδημαϊκῶν, 28η Ὀκτ 1940», ἐπιμέλεια Π. Χάρης, σελ. 482-483. Ὁμιλητής, τὸ 1969, εἶναι ὁ Πέτρος Χάρης).
.             Ποῦ πῆγε αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα; Πῶς θὰ ξαναβροῦμε καὶ σήμερα ἐκείνη τὴν εὐλογημένη ὁμοψυχία καὶ ἀλληλεγγύη; Τὸν μεγάλο πατριωτισμό, τὴν σιδερένια θέληση γιὰ ἀντίσταση στοὺς ποικιλώνυμους ἐχθρούς, τὸ μακρυγιάννειο «ὅλοι μαζὶ οἱ Ἕλληνες»; Μήπως πόλεμο δὲν ζοῦμε καὶ τώρα; Ἐξ ἀνατολῶν δὲν βρυχᾶται νυχθημερὸν τὸ λυσσαμένο ἀγαρηνὸ σκυλί, ἀπειλώντας ἀπροκάλυπτα ὅ,τι ἑλληνικὸ «ἀκουμπάει» τὸ κράτος του; Γιατί ξεχνοῦμε, ὅτι εἶναι κράτος-ὕαινα, ποὺ φροντίζει τακτικὰ νὰ καταγράφει στὸ ποινικό του μητρῶο –ὅπως προεῖπα– καινούργια ἐγκλήματα; Στέναζε ὁ λαός μας, πέθαινε ἀπὸ τὴν πείνα τὸ 1942 καὶ οἱ Σαρακηνοὶ Τοῦρκοι ψήφιζαν τὸν ἔκτακτο φόρο περιουσίας, τὸ διαβόητο «βαρλὶκ βεργκισί», μὲ τὸν ὁποῖο ἁρπάχτηκαν ὅσες περιουσίες εἶχαν ἀπομείνει στοὺς Ἕλληνες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.
.           Ὁ κίνδυνος εἶναι δίπλα μας. Ἐθελοτυφλοῦν ὅσοι δὲν τὸν βλέπουν. Κάτι πρέπει νὰ γίνει, δὲν μπορεῖ ἕνας ὁλόκληρος λαὸς νὰ παρακολουθεῖ ἀποχαυνωμένος τὴν ὑποδούλωσή του. Τινάξαμε κάποτε τὴν δουλεία 400-500 ἐτῶν, πότε ἐπιτέλους θὰ ἀποτινάξουμε καὶ τὴν δουλεία τῆς καταστροφικῆς παιδείας μας;
.           «Κάποτε», γράφει τὸ 1959 ὁ Στρατὴς Μυριβήλης, «μία μέρα συζητοῦσαν δύο ἁπλοὶ ἄνθρωποι –δύο ψαράδες ἦταν– γιὰ τὴν πίεση ποὺ ἀσκοῦν οἱ μεγάλες δεξιὲς καὶ οἱ ἀριστερὲς δυνάμεις πάνω στὴν πολιτικὴ ζωὴ τοῦ τόπου γιὰ τὰ συμφέροντά τους, ὁ ἕνας ξεστόμισε μία φράση ποὺ μὲ ξάφνιασε. Εἶπε ὀργισμένος:
-Ἂν μᾶς πιάσει καμμία μέρα τὸ ἑλληνικό μας…
Αὐτὸ τὸ ἑλληνικό μας ἂς φροντίσει τὸ κράτος νὰ καλλιεργήσει συστηματικά, ἐντατικά, στὴν ψυχὴ τῆς νέας γενιᾶς, γιατί αὐτὸ εἶναι ποὺ φοβοῦνται οἱ ἐχθροὶ τῆς φυλῆς καὶ αὐτὸ βάλθηκαν νὰ ὑπονομεύσουν μὲ χίλιους τρόπους» (περιοδικὸ «Γνώσεις», τ. 14, σελ. 4, 1959).
.           Τὸ κράτος δὲν μπορεῖ καὶ δὲν θέλει νὰ καλλιεργήσει «τὸ ἑλληνικό μας» γιατί οὔτε κράτος εἶναι οὔτε ἑλληνικό. Τὸ κυβερνοῦν ἐδῶ καὶ δεκαετίες πειθήνια ἐνεργούμενα, ὑποτελεῖς μετριότητες. Ὅλα τὰ τραγικὰ καὶ ἀποτρόπαια ποὺ συμβαίνουν σήμερα στὸν τόπο μας, ἡ γενικὴ ἀποσάθρωση, ἀποτελοῦν τὸ ὕστατο στάδιο ἑνὸς ἐκφυλιστικοῦ φαινομένου, ρήξη κακοφορμισμένου ἀποστήματος, τὸ ὁποῖο ἐξέθρεψε ἡ κομματοκρατία.
.           Ἐρωτῶ καὶ πάλι: Πότε θὰ μᾶς πιάσει τὸ ἑλληνικό μας, σ’ ὅσους τουλάχιστον παραμένουμε Ἕλληνες; Δὲν κατανοοῦμε, ὅτι ἐνεδρεύει ἢ παραμονεύει ὁ κίνδυνος νὰ εἴμαστε οἱ τελευταῖοι Ἕλληνες πάνω σ’ αὐτὸ τὸ γαλάζιο ἀκρωτήρι τῆς Μεσογείου;
.           Στὸ σπουδαῖο κείμενο, ποὺ παρέθεσα τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ Πέτρου Χάρη, ὁ περήφανος γέροντας, πραγματικὸς ἄρχοντας καὶ ὄχι σκύβαλο δανειοσυντήρητο, ὅπως πολλοὶ τωρινοὶ «ἄρχοντες», γονάτισε ἐνώπιον τοῦ πληγωμένου πολεμιστῆ.
Ὁ πληγωμένος μαχητὴς εἶναι ἡ Ἑλλάδα, ἡ μάνα μας, ποὺ τώρα μᾶς χρειάζεται νὰ παρηγορήσουμε τὶς πληγές της, νὰ δέσουμε τὰ τραύματά της.
.           Ὅταν τὸν Κολοκοτρώνη τὸν ἐλευθέρωσαν ἀπὸ τὸ μοναστήρι τῆς Ὕδρας, ὅπου τὸν εἶχε φυλακισμένο ἡ «κυβέρνησις», γιὰ νὰ πολεμήσει τὸν Ἰμπραὴμ μὲ τοὺς ἀραπάδες του, μιλώντας ὁ μεγαλοπρεπὴς Γέρος τοῦ Ἔθνους μας, εἶπε: «Πρὶν ἔβγω στὸ Ἀνάπλι ἔριξα στὴ θάλασσα τὰ πικρά, τὰ περασμένα. Κάνετε κι ἐσεῖς τὸ ἴδιο! Στὸ δρόμο, ποὺ περνούσαμε νὰ ᾽ρθοῦμε στὴν ἐκκλησία, εἶδα νὰ σκάβουν κάτι ἄνθρωποι. Ρώτησα καὶ μοῦ ᾽πανε πὼς γιὰ νὰ βροῦνε κρυμμένο θησαυρό. Ἐκεῖ, στὸ λάκκο μέσα, ρίχτε καὶ ἐσεῖς τὰ μίση τὰ δικά σας. Ἔτσι θὰ βρεθῆ κι ὁ κρυμμένος θησαυρός». Ἀδελφοί, ἂς ἀκούσουμε τὸν λόγο τοῦ Κολοκοτρώνη. Καὶ σήμερα «Μπραΐμης» μᾶς ἀπειλεῖ. Μείναμε λίγοι.Ὅλοι μας, ἂς πετάξουμε στὴν θάλασσα τὰ πικρά, τὰ μίση. Ὁ κρυμμένος θησαυρὸς τοῦ Γένους μας εἶναι ἡ ὁμόνοια, ἡ ὁμοψυχία…

,

Σχολιάστε

ΤΟ 1821 ΚΑΙ Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ 1821 καὶ ὁ Διαφωτισμὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ 196η ἐπέτειος τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἔδωσε τὴν εὐκαιρία πάλι νὰ ἀκουστεῖ καὶ νὰ γραφτεῖ ἡ προπαγάνδα τῆς ἀριστερῆς διανόησης. Ἡ ἐπανάσταση, κατὰ τὴν προπαγάνδα, δὲν προῆλθε ἀπὸ τὴ θέληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ἀπελευθερωθεῖ, κάτι ποὺ τὸ ἐπιζήτησε ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς ὑποδούλωσής του, ἀλλὰ ἦταν προϊὸν τῶν ἰδεῶν τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως (1789) καὶ τῆς Συνθήκης Κιουτσοὺκ Καϊναρτζῆ (1774), μεταξὺ Ρωσίας καὶ Ὀθωμανῶν.
.             Στν δια προπαγάνδα δν ναφέρεται καθόλου ναφέρεται ρνητικ καθοριστικς ρόλος τς κκλησίας στὸ νὰ διατηρήσουν οἱ Ἕλληνες τὴν ἰδιοπροσωπία τους καὶ νὰ ἀποτινάξουν τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό. Ἐξ ἄλλου σκοπίμως συμπυκνώνεται στοὺς Φαναριῶτες τὸ σύνολο τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν.
.             παραποίηση τς στορίας μας π μαρξιστς κα ντιεκκλησιαστικος παράγοντες, ξεκίνησε τὸν 20ό αἰώνα καὶ ἔχει ἐνταθεῖ στὶς ἡμέρες μας ἀπὸ τὴν ἰδεολογικὴ ὁμάδα τῶν «ἀναθεωρητῶν» της. Σκοπός τους, ν πεκτείνουν στν λληνικ ρθόδοξη κκλησία τ σα διέπραξε Λατινική, ν καταργήσουν τν ταυτότητά μας κα ν μς ντάξουν στν θεη κουλτούρα…
.             προπαγάνδα τους μως γι τν πελευθέρωση τν λλήνων καταρρίπτεται π τ πομνημονεύματα τν γωνιστν το 1821. Γι τν προσφορ τς κκλησίας βο τ αμα τν χιλιάδων νεομαρτύρων, τν ρώων κληρικν κα λαϊκν, τ σχολειά, ο μαρτυρίες τν Φιλικν κα ναγνώριση π τν Α´ θνοσυνέλευση τς πιδαύρου τς ποφασιστικς συμβολς τς Πίστης στν πελευθέρωση τς λλάδος.
.             Ἡ προπαγάνδα, ὅτι οἱ λόγιοι ὀπαδοὶ τοῦ ἀποκαλούμενου Ἑλληνικοῦ Διαφωτισμοῦ ἦσαν ἐνάντιοι στὴν Ἐκκλησία, καταρρίπτεται ἀπὸ τὶς μαρτυρίες τῶν ἴδιων. Οἱ περισσότεροι ἦσαν κληρικοί, μὲ πρώτους τοὺς Εὐγένιο Βούλγαρη καὶ Νικηφόρο Θεοτόκη, καὶ ὅλοι, ΟΛΟΙ οἱ ὑπόλοιποι ἦσαν μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Τὴν κριτικὴ ποὺ ἄσκησαν λ.χ. ὁ Κοραῆς καὶ ὁ «Ἀνώνυμος ὁ Ἕλλην» σὲ βάρος ἐκκλησιαστικῶν προσώπων γίνεται ἐκ τῶν ἔσω τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ὁ Ρήγας δὲν ἦταν ὀπαδὸς τῆς ἀθεΐας, τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τῶν Ἰακωβίνων, οὔτε τῆς ἐπινόησής τους περὶ «Θεᾶς Λογικῆς»… Ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὅτι στὸν Θούριό του τονίζει «νὰ κάμωμεν τὸν ὅρκο πάνω στὸν Σταυρὸ» καὶ ἀπὸ τὴ σημαία τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ποὺ ὁραματίστηκε, ποὺ φέρει τρεῖς Σταυρούς.
.             Ο θεοι ες μάτην ναζήτησαν ν βρεθε νας, στω ΕΝΑΣ, λόγιος τοῦ 19ου αώνα θεος. Ὁ ἀριστερὸς ἱστορικὸς Νίκος Σβορῶνος παραδέχεται τὴν ἀλήθεια: «Οἱ νεοτεριστὲς δὲν ἔφθασαν ποτὲ ὣς τὶς ἀκραῖες συνέπειες τῆς σκέψης τῶν δυτικῶν τους δασκάλων καὶ δὲν ἤθελαν μὲ κανέναν τρόπον νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».
.             Ἡ ἀλήθεια γιὰ τοὺς Ἕλληνες προεπαναστατικοὺς λογίους εἶναι αὐτή, ποὺ γράφει ὁ Σπυρίδων Ζαμπέλιος, τὸ 1852: «Ὁ Ἕλλην λατρεύει τὴν Ὀρθοδοξίαν μᾶλλον ὡς φρόνημα τοῦ γένους του, ὡς ἀποθήκην τῆς παραδόσεώς του, ὡς σύνδεσμον τῆς ἐθνικῆς του κοινωνίας». Ατ λήθεια εναι βάστακτη γι τος ντιεκκλησιαστικος σύγχρονους λληνες.

, ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-9 «οἱ Θεωρίες τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν τοῦ Δαρβίνου πηγαίνουν μαζὶ μὲ τὸν ὑλισμὸ καὶ τὸν ἡδονισμὸ καί, ὡς ἄθροισμα, ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς ἰδεολογίας τῆς ἀθεΐας καὶ τοῦ πολέμου κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[9]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος ϛ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Ζ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Η´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-8 «Ἀπώτερος κύριος πρὸς ἐξόντωση στόχος, ἐκ μέρους τῶν ἐξελικτικῶν τοῦ 21ου αἰώνα – μαρξιστῶν, φιλελεύθερων καὶ λοιπῶν –, εἶναι ὁ χριστιανισμός, ὡς θρησκεία καὶ ὡς πολιτισμός». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.             Ἡ σύγχρονη μετανεωτερικὴ (καὶ μεταλογική;) πρακτικὴ ἀθεΐα, ἐκφράζει φιλοσοφικὲς ἀπόψεις τοῦ Νίτσε, ἢ τοῦ Μάρξ, ἀλλὰ τὶς ἐφαρμόζει καὶ τὶς ἐπιβάλλει, ἐν ὀνόματι τοῦ ὑπὸ διαρκῆ ἐξέλιξη διαμορφούμενου δικαίου. Λόγου χάριν, ἡ ἐκ μέρους τῶν ὀπαδῶν της ὑποστήριξη τῆς ἀνεξιθρησκείας καὶ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης εἶναι στὴν οὐσία ἡ ἐπιβολὴ τῆς ἀθεΐας, τῆς ἡδονιστικῆς ἀντίληψης τῆς ζωῆς καὶ τῆς περιθωριοποίησης τῆς Ἐκκλησίας. Σὲ ὁμιλία της στὸ «Rome Life Forοum», ποὺ διεξήχθη στὴ Ρώμη στὶς 6 καὶ 7 Μαΐου 2016 ἡ Anca-Maria Cernea, Ρουμάνα ἰατρός, τῆς ὁποίας ὁ πατέρας ὑπέστη βασανιστήρια καὶ φυλάκιση 17 ἐτῶν ἀπὸ τὸ καθεστὼς Τσαουσέσκου, ἔγραψε ὅτι αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερα στὴν φιλελεύθερη Δύση, ἐν ὀνόματι τῆς ἐξέλιξης, προηγήθηκαν στὸ καθεστὼς τῶν μπολσεβίκων στὴν ΕΣΣΔ. Οἱ ἐκτρώσεις ἀποποινικοποιήθηκαν ἀπὸ τὸν Λένιν τὸ 1920 – στὶς ΗΠΑ τὸ 1973 ἄρχισε ἡ ἀποποινικοποίησή τους μὲ τὴν ὑπόθεση Roe versus Wade. Τὸ αὐτόματο διαζύγιο ἐφαρμόστηκε ἀπὸ τοὺς μπολσεβίκους τὸ 1918 – στὶς ΗΠΑ αὐτὸ συνέβη γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Καλιφόρνια τὸ 1969. Ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀποποινικοποιήθηκε ἀπὸ τὸ καθεστὼς τῶν μπολσεβίκων τὸ 1922, ἀλλὰ ἀργότερα ἐπιβλήθηκαν νομοθετικὰ σὲ βάρος τῶν ὁμοφυλοφίλων αὐστηρὲς ποινὲς καὶ ἦσαν ὑπὸ συνεχεῖς διώξεις – στὶς ΗΠΑ, στὴν Πολιτεία τοῦ Ἰλινόϊς ἀποποινικοποιήθηκε ἡ ὁμοφυλοφιλία τὸ 1969 καὶ πρόσφατα ἐπιβλήθηκαν ὁμοσπονδιακὰ τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων, ποὺ ἔχουν ὡς συνέπεια τὴν καταπίεση καὶ τὶς διώξεις ὅλων ὅσοι δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν ἐπιβληθεῖσα νομοθεσία. O Οὖγγρος κομμουνιστὴς πολιτικὸς Μπέλα Κούν, στὴν βραχύβια κυβέρνησή του, τὸ 1919, εἰσήγαγε τὴ σεξουαλικὴ ἀγωγὴ στὰ σχολεῖα, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Σήμερα ἐπιδιώκεται ἡ γενίκευσή της σὲ ὅλες τὶς χριστιανικὲς χῶρες. Στὰ 1950 ὁ κομμουνιστὴς Harry Hay ἵδρυσε στὶς ΗΠΑ τὴν Mattachine Society, πρώτη ἑταιρεία στὸν κόσμο γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων….
.              Ἡ προώθηση τῆς ἐξελικτικῆς θεωρίας στὰ θέματα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς γίνεται μέσῳ τῆς συνολικῆς ( ἀπὸ τὴν Δεξιὰ ἕως τὴν Ἀριστερὰ) πολιτικῆς ἐξουσίας σὲ κάθε χώρα, τὴν ὁποία χειραγωγοῦν τὰ ἰσχυρότατα παγκοσμίως ἀθεϊστικὰ λόμπι, τὰ ὁποῖα φέρουν ἑλκυστικὰ ὀνόματα, ὅπως «ἀνθρωπιστικὲς ὀργανώσεις», ἢ «ὀργανώσεις ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων». Εἶναι πράγματι ἀξιοπερίεργο ἀπὸ ποῦ ἕλκουν αὐτὴ τὴ δύναμη καὶ ἐπιρροή τους. Πρόσφατα ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀνθρωπιστικὴ Ἑταιρεία ἀνακοίνωσε ὅτι στὶς ΗΠΑ ἡ Βουλὴ τῶν Ἀντιπροσώπων πῆρε ἀπόφαση νὰ καθιερωθεῖ στὴ χώρα ἡ 12η Φεβρουαρίου, ἡμέρα τῆς γεννήσεως τοῦ Δαρβίνου, ὡς «Ἡμέρα τοῦ Δαρβίνου» καὶ ὡς «ἐθνικὸς ἑορτασμὸς τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς ἐπιστήμης». Ὁ δημοκρατικὸς βουλευτὴς Jim Himes, χριστιανὸς πρεσβυτεριανὸς κατὰ δήλωσή του, ἦταν ὁ εἰσηγητὴς τῆς Ἡμέρας τοῦ Δαρβίνου καὶ δήλωσε σχετικά: «Στὸ σύγχρονο πολιτικὸ κλίμα, ὅταν τὰ συγκεκριμένα γεγονότα καὶ οἱ μεγάλες ἀλήθειες, ποὺ ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη δέχονται ἐπίθεση, ἡ ἀπόδοση τιμῆς στὶς προσπάθειες τῶν ἐπιστημόνων, τῶν ἀληθινῶν ἡρώων τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, εἶναι ἰδιαίτερα σημαντική. Μὲ τὸν ἑορτασμὸ καὶ τὴν ἐκδήλωση μνήμης στὴν ἡμέρα γεννήσεως τοῦ Δαρβίνου δὲν ἀναγνωρίζουμε μόνο τὴν τεράστια συμβολὴ στὸ νὰ κατανοήσουμε καλύτερα τὶς ἀρχὲς τῆς ζωῆς, ἀλλὰ στέλνουμε μήνυμα ὅτι δίνουμε ἀξία στὴ μόρφωση, στὴ γνώση καὶ στὴν ἐπιστήμη ὡς ἀρχῶν ποὺ μᾶς καθοδηγοῦν». (Ἀπὸ American Humanist Association, Press Release, 12 January 2017). Σημειώνεται ὅτι τὸ σύνθημα κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιγραφὴ τῆς ἐν λόγῳ ἑταιρείας εἶναι «Good without God» (Τὸ καλὸ χωρὶς Θεό).
.               Ἡ «Διεθνὴς Ἀνθρωπιστικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἕνωση» σύμφωνα μὲ τὴν Wikipedia, «εἶναι ἡ ὀργάνωση ὀμπρέλα τῶν ἀνὰ τὸν κόσμο οὐμανιστικῶν, ἀθεϊστικῶν, ρασιοναλιστικῶν, κοσμικῶν, σκεπτικιστῶν, καὶ ἠθικιστικὴς κουλτούρας ὀργανώσεων». Ἱδρύθηκε τὸ 1952 καὶ ἔχει ἕδρα τὸ Ἄμστερνταμ. Φέτος τὸ παγκόσμιο συνέδριό της θὰ διεξαχθεῖ στὸ Σάο Πάολο τῆς Βραζιλίας. Κοινὸς παρονομαστής τους ἡ ἀθεΐα, τὸ μίσος πρὸς τὸν Χριστιανισμό, ἡ προώθηση τοῦ ὁμοφυλοφιλικοῦ τρόπου ζωῆς, καθὼς καὶ ἡ ὑπονόμευση τῆς οἰκογένειας, ὡς φυσικοῦ θεσμοῦ. Ὅπου ἐπικρατοῦν οἱ ἀρχὲς τῶν ἀθεϊστικῶν ὀργανώσεων ἐπιβάλλονται δρακόντειοι νόμοι σὲ βάρος ὅσων ἐκφράζουν τὴν, γιὰ λόγους συνειδήσεως, διαφωνία τους.
.               Μία ἀκόμη ἀπόδειξά της, ἐν ὀνόματι τῆς ἐξέλιξης, σὲ βάρος τῆς παραδοσιακῆς ἠθικῆς συνεργασίας Ἀριστερῶν καὶ Φιλελευθέρων εἶναι τὸ ψήφισμα ποὺ ἔγινε ἀποδεκτὸ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο στὶς 4 Φεβρουαρίου τοῦ 2014. Αὐτὸ προτείνει οὐσιαστικὰ τὴν προώθηση τῶν ἀρχῶν τῶν ὁμοφυλοφίλων στὴν Εὐρώπη καὶ εἰδικότερα στὴν ἐκπαίδευση τῶν νέων. Ὑπερψηφίστηκε ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ καὶ ἀπὸ τοὺς Φιλελευθέρους. Ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες Εὐρωβουλευτὲς τὸ ψήφισαν ἐκεῖνοι τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ ἀρκετοί τῆς Νέας Δημοκρατίας. Πρόσφατα στὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο τὰ μέτρα γιὰ τὸ συμβόλαιο συμβίωσης ὁμοφυλοφίλων ψηφίστηκαν ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, τὸ ΠΟΤΑΜΙ, τὸ ΠΑΣΟΚ, ἀλλὰ καὶ φιλελεύθερους βουλευτὲς τῆς Νέας Δημοκρατίας… Ἡ κατάργηση τῆς προαιρετικῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος ἀπὸ τὶς ταυτότητες ἔγινε μὲ ἀγαστὴ συνεργασία τῶν φιλελευθέρων τοῦ κ. Μάνου μὲ τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ τὴν Ἀριστερά. Τὸ πρόσφατα δημοσιευθὲν σχέδιο Συντάγματος, ποὺ συντάχθηκε μὲ τὴν πρωτοβουλία καὶ τὴν ἐνεργὸ συμμετοχὴ τοῦ φιλελεύθερου κ. Στ. Μάνου καὶ τὴ συμμετοχὴ ἀριστερῶν ἐπιστημόνων, προσβάλλει τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Παράδοση αὐτοῦ του τόπου. Προτείνεται ἡ κατάργηση ὅσων ἄρθρων ἀφοροῦν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὸ προοίμιο ἡ ἐπίκληση τῆς Ἁγίας Τριάδας, ν κα μ τν πίστη πρς Ατν λευθερώθηκαν ο λληνες, γι ν μπορον σήμερα ν ζητον κ. Μάνος κα μάδα του τ ξερίζωμά Της. Τς εγνωμοσύνης προηγεται θεΐα κα τς παράδοσης ξέλιξη…
.             Ὅπως διαμορφώθηκαν ο Θεωρίες τς ξέλιξης κα τς καταγωγς τν εδν το Δαρβίνου, πηγαίνουν μαζ μ τν λισμ κα τν δονισμ καί, ς θροισμα, ποτελον τ βάση τς δεολογίας τς θεΐας κα το πολέμου κατ το Χριστιανισμο. Ὁ Εὐγένιος Ἰονέσκο ἔχει γράψει στὸν πρόλογο τοῦ θεατρικοῦ του ἔργου «Ὁ Ρινόκερος» κάτι ποὺ ταιριάζει στὴν ἐκστρατεία τῶν ἀθέων: «Ὁ Ρινόκερος εἶναι ἀναμφισβήτητα ἔργο ἀντιφασιστικό. Κυρίως ὅμως, εἶναι ἕνα ἔργο ποὺ ἀντιτίθεται σὲ κάθε μαζικὴ ὑστερία, σὲ κάθε ἐπιδημία, ποὺ κρύβεται κάτω ἀπὸ τὴν καλύπτρα τῆς λογικῆς καὶ τῶν ἰδεῶν, ἀλλὰ ποὺ δὲν παύει νὰ εἶναι κοινωνικὴ ἀρρώστια, τῆς ὁποίας οἱ ἰδεολογίες εἶναι στὴν πραγματικότητα τὸ ἄλλοθι». (Εὐγ. Ἰονέσκο «Ὁ Ρινόκερος», Ἔκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1992, σελ. 14).
.               Γιὰ τὴν ἀμηχανία τῆς Ἀριστερᾶς ἔναντι τοῦ Δαρβινισμοῦ γράφουν τὰ ἀκόλουθα οἱ Νίκος Μπελογιάννης καὶ Ἀγγελικὴ Κώττη: « Ὁ δαρβινισμὸς ἀντιμετωπίζεται (ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ) ἀλλοῦ σὰν ἰδεαλιστικός, ἀλλοῦ σὰν μηχανιστικός, ἀλλοῦ ὅτι εἶναι ἐπηρεασμένος ἀπόλυτα ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς καπιταλιστικῆς ζούγκλας, ἐνῶ ἡ ἐπίκληση τοῦ διαλεκτικοῦ ὑλισμοῦ γίνεται συνεχῶς γιὰ νὰ στηριχτεῖ ὅ, τι δὲ μπορεῖ νὰ σταθεῖ ἀλλιῶς». (Νίκου Μπελογιάννη – Ἀγγελικῆς Κώττη «Σταλινισμὸς – Ἡ τέταρτη μονοθεϊστικὴ θρησκεία, Ἔκδ. Ἄγρα, Ἀθήνα 2012, σελ. 117). ριστερο κα φιλελεύθεροι συμπλέουν στν πρακτικ θεΐα κα στν ξόντωση το Χριστιανισμο, ἀλλὰ δὲν συμφωνοῦν στὶς προϋποθέσεις γιὰ αὐτήν. Κατὰ τοὺς μαρξιστὲς ἡ ἐξελικτικὴ θεωρία εἶναι ἕνας τρόπος ἔκφρασης τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ, ὅπως τὸν ἐξέφρασαν οἱ Μὰρξ καὶ Ἔνγκελς. Βεβαίως θέλουν νὰ ἀγνοοῦν ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Δαρβίνος ἀρνήθηκε νὰ δεχθεῖ νὰ τοῦ ἀφιερωθεῖ τὸ «Κεφάλαιο» ἀπὸ τὸν Μάρξ…(Βλ. σχ. Rocco Pezzimenti “Politica e Religione”, Citta Nuova, Roma, 2004, p. 239).
.               Πάντως οἱ ἄθεοι, μαρξιστὲς καὶ φιλελεύθεροι, πολεμοῦν ἄγρια τὸν χριστιανικὸ πολιτισμό, γιατί ἔτσι, ὅπως ὑποστηρίζουν, «ὁ ἄνθρωπος θὰ βρεῖ τὴν ἐλευθερία του». Εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι γραμμένο σὲ τοῖχο τοῦ ΕΜΠ, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Τοσίτσα, στὴν Ἀθήνα: «Καταστροφὴ τοῦ (χριστιανικοῦ) πολιτισμοῦ, ἐλευθερία στὴ Γῆ»… Ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης καὶ ἡ ἐκμετάλλευση τῶν τεχνολογικῶν ἐπιτευγμάτων τους βοηθοῦν νὰ ἀφαιρέσουν τὴν ἱστορικὴ συνείδηση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὁπότε ἔτσι θὰ γίνει εὐκολότερη ἡ ἐπιβολὴ τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἰδεολογίας τους. Γράφει ὁ Κώστας Παπαϊωάννου: «Ὁ μοντέρνος (καὶ κύρια μαρξιστικὸς) ὁλοκληρωτισμὸς κατάλαβε ὅτι μέσα σὲ μία κοινωνία ὅπου ἡ κύρια λειτουργία τῆς ἱστορικῆς συνείδησης εἶναι νὰ κάνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ βλέπουν μὲ νηφάλια μάτια τὴ θέση τους μέσα στὸν κόσμο καὶ τὶς ἀναμεταξύ τους σχέσεις, μόνος τρόπος γι ν ξασφαλιστε λοκληρωτικς ξανδραποδισμς το νθρώπου εναι ν ξεριζωθε μέσα π τν ψυχή του στορικ συνείδηση κα ν σκεπαστον λες ο σχέσεις τν νθρώπων ναμεταξύ τους π τν μίχλη τς προπαγανδιστικς πάτης, ἔτσι ποὺ τὰ ἴδια τὰ γεγονότα νὰ χάσουν τὴν ἱστορικότητά τους καὶ νὰ μεταμορφωθοῦν σὲ ἁπλὲς ἀλληγορίες αὐτῆς τῆς μυθικῆς γιγαντομαχίας ἀνάμεσα στὸν “προοδευτικὸ διαφωτισμὸ” καὶ στὸν “ἀντιδραστικὸ σκοταδισμό”». (Κώστα Παπαϊωάννου « Ἡ κρίση τοῦ μαρξισμοῦ», Περ/κὸ «Ἐποπτεία», τεῦχος 64, Ἰανουάριος 1982, σελ. 32). Ατ τ ξερίζωμα τς στορικς συνείδησης πιδιώκεται π τν κ. Μάνο, μ τν πρόταση το δίου κα τς μάδας του γι νέο Σύνταγμα, αὐτὸ ἐπιδιώκεται ἀπὸ τὸ ΚΚΕ καὶ τὴν Ἀριστερὰ μὲ τὴν ἐπιλεκτικὴ μνήμη στὰ γεγονότα καὶ τὴ δογματικὴ ἰδεολογία τους.

, ,

Σχολιάστε

ΙΣΤΟΡΙΑ, ΟΧΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Σχολιάστε

Η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ὁ πολιτισμός τῆς σύγχρονης μεταχριστιανικῆς κοινωνίας εἶναι σὲ παρακμὴ καὶ στὸ προστάδιο νὰ καταρρεύσει, ὅταν τὸ Ἰσλὰμ ἔρχεται ὁρμητικὸ νὰ τὴν κατακτήσει».

Ἡ «ἐλευθερία» τῶν ἀθέων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἐν ὄψει τῶν συζητήσεων γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος οἱ ἄθεοι καὶ ἀντίθρησκοι ξεκίνησαν πάλι τὴν προπαγάνδα τους. Προωθοῦν τὴν ἀντίληψη πὼς γιὰ νὰ εἶναι ἡ χώρα μας μέσα «στὴ φιλελεύθερη δυτικὴ παράδοση» ὀφείλει νὰ ἀπεμπολήσει τὴν Παράδοση καὶ τὴν Ἰδιοπροσωπία της καὶ νὰ ἐξοβελίσει ἀπὸ τὴ δημόσια σφαίρα τὴν εὐεργέτιδά της Ἐκκλησία.
.         Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ φέρνει στὸ νοῦ τοῦ Ἕλληνα φιλελεύθερου πολίτη τὸν ἐφιάλτη τῆς σταλινικῆς περιόδου καὶ τὸν κάνει νὰ σκεφθεῖ ὅτι οἱ συγκεκριμένοι ἄθεοι ἀναμασοῦν ἀντιλήψεις τοῦ 1873! Τόσο «προοδευτικὰ» σκέπτονται. Τὴ χρονιὰ αὐτὴ κυριαρχοῦσαν στὴν ἰντελιγκέντσια τῆς Εὐρώπης ὁ μηδενισμὸς τοῦ Νετσάγεφ, ὁ ἀναρχισμὸς τοῦ Μπακούνιν, ὁ μαρξισμός, ὁ ἐξελικτισμὸς τοῦ Ντάρβιν, ὁ «θεολογικὸς» ἀθεϊσμὸς τοῦ Στράους, ὁ ὠφελιμισμὸς τοῦ Μίλλ.
.         Τὴν ἴδια χρονιὰ ὁ μέγας Φεοντὸρ Ντοστογιέφσκι βρῆκε σφοδρὴ ἀντίδραση ἀπὸ τοὺς «προοδευτικοὺς» κύκλους τῆς χώρας του καὶ ἀπὸ τὴν τσαρικὴ μυστικὴ ἀστυνομία. Αἰτία τὸ μυθιστόρημά του «Οἱ δαιμονισμένοι», μανιφέστο γιὰ τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία, ποὺ καταπατιέται ἀπὸ τοὺς μηδενιστὲς καὶ τοὺς ἀθέους. Ἡ ρωσικὴ κοινωνία ἦταν ἐπηρεασμένη ἀπὸ τὶς «μοντέρνες» ἰδέες. Στὸ «Ἡμερολόγιο τοῦ συγγραφέα», τοῦ 1873, ὁ Ντοστογιέφσκι τὴν περιγράφει: «Στὴν οἰκογένεια ἐπικρατοῦσε ἡ ἀμάθεια, ἡ ἀληθινὴ παιδεία εἶχε ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὴν ἀναιδῆ ἄρνηση, δανεισμένη ἀπὸ τοὺς ξένους, τὰ ὑλικὰ κίνητρα κυριαρχοῦσαν ἔναντι κάθε ὑψηλῆς ἰδέας καὶ τὰ παιδιὰ διαπαιδαγωγοῦντο χωρὶς ἀρχὲς καὶ πέρα ἀπὸ κάθε φυσικὴ ἀλήθεια, μὲ ἔλλειψη σεβασμοῦ ἢ ἀδιαφορία πρὸς τὴν πατρίδα…». Σὰ νὰ μιλάει γιὰ τὴ σημερινὴ Ἑλλάδα…
.         Γιὰ τοὺς σὲ κάθε ἐποχὴ προπαγανδιστὲς τῆς ἀθεΐας σημειώνει ὁ μεγάλος Ρῶσος συγγραφέας: «Δῶστε σὲ ὅλους αὐτοὺς τὴν πλήρη δυνατότητα νὰ καταστρέψουν τὴν παλιὰ κοινωνία καὶ νὰ τὴν οἰκοδομήσουν ἀπὸ τὴν ἀρχή. Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι νὰ ὑπάρξει τόσο σκοτάδι καὶ τόσο χάος, τόση χυδαιότητα καὶ ἀπανθρωπιά, ὥστε τὸ ὅλο οἰκοδόμημα ποὺ θὰ ἐπιχειρήσουν νὰ κτίσουν θὰ καταρρεύσει πρὶν προλάβει νὰ ὁλοκληρωθεῖ». Ὁ Ντοστογιέφσκι προεῖδε τὸ 1989 καὶ τὴ συνέχειά του…
.         Τὸ κύριο ἐπιχείρημα τῶν ἀθέων, τοῦ σήμερα καὶ τοῦ 1873, εἶναι ὅτι μὲ τὴν κατάργηση τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος καθίσταται ἐλεύθερος. Ἀκολουθοῦν τὴν ἄποψη τοῦ Μπακούνιν: «Ἐὰν ὁ Θεὸς ὑπάρχει, ὁ ἄνθρωπος ἔχει δεσμεύσεις, δὲν εἶναι ἐλεύθερος, ἀλλὰ δοῦλος. Ἐὰν μπορεῖ καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι ἐλεύθερος, αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ Θεὸς δὲν ὑπάρχει». Ἄποψη ποὺ ὑποστηρίζουν στοὺς «Δαιμονισμένους» οἱ Κυρίλοφ καὶ Σταυρόγκιν. Ὁ ἄλλος τῆς παρέας, ὁ Σιγκάλεφ τοῦ ἄθεου σοσιαλισμοῦ, ὑποστηρίζει, ὅπως ὁ Μεγάλος Ἱεροεξεταστής, πὼς «χωρὶς δεσποτισμὸ δὲν βρέθηκε ἀκόμη οὔτε ἐλευθερία, οὔτε ἰσότητα. Σὲ μίαν ἀγέλη ὅμως πρέπει νὰ ἐπικρατεῖ ἰσότητα…». Καὶ ὁ Μπερντιάγεφ σημειώνει σχετικά: «Ἡ τάση πρὸς ἰσότητα… ἀναπότρεπτα ὁδηγεῖ σὲ μίαν ἀνισότητα, στὴν τυραννικὴ κυριαρχία μίας ἀσήμαντης μειονότητας στὴν ἀπόλυτη πλειονότητα».
.         Ἡ ἐλευθερία εἶναι τὸ ὕψιστο ἀγαθό, ποὺ προσφέρει ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς στὸν ἄνθρωπο. Ἐλευθερία ἀκόμη καὶ νὰ τὸν ἀρνηθεῖ καὶ νὰ τὸν πολεμήσει. Μόνο στος λαος μ χριστιανικ παράδοση παρουσιάζεται τ φαινόμενο τς θεΐας. Στος λαος μ λλες θρησκευτικς παραδόσεις θεΐα εναι διανόητη. Οἱ ἄθεοι προπαγανδίζουν τὴν ἰδεολογία τους στὴν Ἑλλάδα ἢ στὴν Ἰταλία, ὄχι στὴ Σαουδικὴ Ἀραβία, στὸ Ἰράν, στὴν Ἰνδία, ἢ στὴν Ἰαπωνία…
.         Μόνο ὁ Χριστὸς ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο τὸ δικαίωμα καὶ τὴν εὐθύνη ἐλεύθερα νὰ ἀκολουθήσει ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ ἀνόητο καὶ τὸ πιὸ ἐπιζήμιο γιὰ τὴν ὕπαρξή του. Μόνο στὴ «δυτικὴ –χριστιανικῆς προέλευσης– ἀντίληψη» ζωῆς ὑπάρχει ἡ ἐλευθερία ὁ ἄνθρωπος νὰ μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ νὰ κατασκευάσει μία κοινωνία ἀθεϊστική, ἡ ὁποία, κατὰ τὸν Ντοστογιέφσκι, θὰ τὸν μεταβάλει σὲ ἕνα ἄβουλο ὄργανο.
.         Ἡ δυτικὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη τῆς ζωῆς κατατρυχόταν γιὰ αἰῶνες ἀπὸ δύο ἐπικίνδυνους πειρασμούς: Ἀπὸ τὴν κακὴ ἐλευθερία καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ καλοῦ. Ἔτσι ἡ ἐλευθερία καταστρεφόταν εἴτε ἀπὸ τὴν ὁρμὴ τοῦ κακοῦ, ποὺ κρύβει στὰ σπλάχνα της, εἴτε ἀπὸ τὸν ἀναγκασμὸ τοῦ καλοῦ. Οἱ πυρὲς τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης ἀποτελοῦν τὸ πιὸ φρικτὸ σημεῖο αὐτῆς τῆς τραγωδίας τοῦ λατινόφρονος ἀνθρώπου, ὅπως τὴν περιέγραψε ὁ Ντοστογιέφσκι μὲ τὸν Μεγάλο Ἱεροεξεταστὴ στοὺς «Ἀδελφοὺς Καραμάζοφ». τραγωδία το δυτικο νθρώπου εναι πς χει τόση μπιστοσύνη στ λογική του, τν ποία χει θεοποιήσει, πο χι μόνο δν σπάζεται τν λήθεια, λλ πιβάλλει μ τ βία τ ψέμα, τν πανθρωπιά. Γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος, στὴν ἄγρια μορφὴ τῆς ἐλευθερίας του, δὲν ἀναγνωρίζει τίποτα πιὸ πάνω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, τότε οὔτε ὁ ἴδιος ὑπάρχει.
.           Ἡ ἐπιβολὴ στὴν κοινωνία τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἡ ἐπιχείρηση εὐτελισμοῦ τῆς οἰκογένειας, ἡ ἀπαξίωση τῆς ζωῆς, κυρίως στὴν ἀρχὴ καὶ στὸ τέλος της, ἡ προσπάθεια κατάργησης ἀξιῶν – θεμελίων τῆς κοινωνίας, εἶναι συμπτώματα παρακμῆς καὶ ἀποσύνθεσης τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ὅταν τὰ πάντα ἐπιτρέπονται, ἐν ὀνόματι τῆς χωρὶς Θεὸ ἐλευθερίας, τότε αὐτὴ ὑποδουλώνεται στὸν ἑαυτό της καὶ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν καταστροφή. Ἡ χριστιανικῆς καταγωγῆς σύγχρονη κοινωνία «παίζει» μὲ τὴν ἐλευθερία της καὶ μὲ τὴν ὕπαρξή της. πολιτισμός της εναι σ παρακμ κα στ προστάδιο ν καταρρεύσει, ταν τ σλμ ρχεται ρμητικ ν τν κατακτήσει. Αὐτὴ διαλέγει τὸ μέλλον της καὶ ἔχει τὴν εὐθύνη τῆς ἀπόφασής της.-

 

 

,

Σχολιάστε