Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ"

«TΟ ΠΑΣΧΑ ΕΓΓΥΣ» καὶ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ, «ποὺ μόνο αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ὑπεύθυνες θέσεις πολὺ ψηλὰ μποροῦν νὰ καταλάβουν» (Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος)

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.                    Στὸ σημαντικὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦσε παρὰ τὶς σοβαρὲς δυσκολίες καὶ ἀπειλὲς ποὺἀντιμετώπιζε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος ὁ 5ος ἀναφέρθηκε στὸ κήρυγμά του ἀπὸ τὸν μητροπολιτικὸναὸ Ἀθηνῶν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος.
.              Τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας τέλεσε ὁ Ἀρχιγραμματέας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἐπίσκοπος Ὠρεῶν κ. Φιλόθεος, ἐνῶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μιλώντας μπροστὰ ἀπὸ τὸ ἱερὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου χαρακτήρισε σημαντικὴ τὴν σημερινὴ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ μεγάλου ἱερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε´, τονίζοντας πὼς ἔχουμε τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία νὰ προσκυνοῦμε τὸ ἱερὸ λείψανό του.
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀναφέρθηκε στὴν στενὴ σχέση, ποὺ εἶχε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος, μὲ τὸν Ἐπίσκοπο Σαλώνων Ἠσαΐα σημειώνοντας ὅτι ἔχει σωθεῖ ἕνα γράμμα ἀπὸ τὴν ἀλληλογραφία μεταξύ τους, τὸ ὁποῖο παρουσιάζει ποιὲς ἦταν οἱ θέσεις τοῦ Πατριάρχη καὶ πῶς ἐνεργοῦσε.
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀνέγνωσε τὸ γράμμα ποὺ ἀπέστειλε στὶς 20 Δεκεμβρίου τοῦ 1820 ὁ Πατριάρχης στὸν Ἐπίσκοπο Σαλώνων, στὸ ὁποῖο μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρονταν: «Ἐχεμυθείας, ἀδελφέ, μεγίστη χρεία καὶ προφύλαξις περὶπᾶν διάβημα, οἱ γὰρ χρόνοι πονηροί εἰσι καὶ ἐν τοῖς φιλοπατριώταις ἐστι καὶ μοχθηρῶν ζύμη, ἀφ’ ἧς ὡς ἀπὸ ψωραλέου προβάτου φυλάττεσθε. Κακὸν γὰρ πολλοὶ μηχανῶνται διὰ τὸ τῆς φιλοπλουτίας ἔγκλημα. Διὸ τὴν ἀγαθὴν ἐξελεξω μερίδα κοινολογῶν μοι ἐμπιστευομένοις πατριώταις, τὰ ἐχεμυθείας δεόμενα». Σημείωσε, ἐπίσης, ὅτι «ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ἔχει ἕναν διπλὸ ρόλο ἐσωτερικά. Ἔχει δεχτεῖ ὅτι εἶναι ὁ ἐκπρόσωπος ὅλων τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ὄχι μόνο τῶν Ρωμηῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ἐθνικοτήτων, ἀλλὰ ἔχει δεχθεῖ, ἀκόμη, ὅτι ὁποιαδήποτε ἀντιπαράθεση γίνει μὲ τὸ καθεστὼς τοῦ Σουλτάνου θὰ πληρωθεῖ μὲ τὴν κεφαλὴ τοῦ ἴδιου του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν σφαγιασμὸ χιλιάδων ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Εἶναι ἀπὸ αὐτὰ τ μυστικὰ τς διοικήσεως δι μέσου τν αώνων, πο μόνο ατο πο χουν πεύθυνες θέσεις πολ ψηλ μπορον ν καταλάβουν. Ὁ Πατριάρχης συνεργαζόμενος μὲ τὸν Ἠσαΐα Σαλώνων τοῦ ἔχει ἀναθέσει τὴν κατήχηση, τὸν ἀγώνα τῆς ἐπαναστάσεως καὶ τὴν διοργάνωση στὶς ἐπαρχίες Βοιωτίας, Φωκίδος καὶ Λοκρίδος. Ἔτσι λοιπόν, τοῦ στέλνει τὸ γράμμα αὐτὸ καὶ τοῦ λέει ὅτι τὰ δύο γράμματα, πού μοῦ ἔστειλες, τὰ ἔλαβα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἐκλεκτοῦ Γαλαξιδιώτη Καπετάνιου Φούντα καὶ ἔμαθα πληροφορίες, ὅμως ἀδελφὲ πρόσεχε. Οἱ μέρες εἶναι πονηρὲς καὶ χρειάζεται πολλὴ προσοχή. Γύρω σου ὑπάρχουν πολλοὶ φιλοπατριῶτες καὶ πατριῶτες. Πρόσεχε πῶς μιλᾶς στοὺς μὲν καὶ πῶς στοὺς δέ. Διότι οἱ φιλοπατριῶτες, αὐτοὶποὺ λένε ὅτι ἀγωνίζονται, ἀγωνίζονται μόνο γιὰ τὸν πλοῦτο καὶ τὰ χρήματα. Ὑπάρχει πολὺ μοχθηρία καὶ ἀντιζηλία καὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν προσοχή μας τὸ πῶς θὰ πάει ὁ ἀγώνας».
.                     Παράλληλα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀναφέρεται καὶ στὸ σημεῖο, ὅπου ὁ Πατριάρχης μνημονεύει στὸν Σαλώνων τὴν κίνηση τοῦ Παπανδρέα ὑπογραμμίζοντας ὅτι «καλὴ ἦταν ἡ πράξη, ὅμως, πρόσεχε νὰ τὸν στηρίζεις κρυφὰ καὶ νὰ τὸν ἐπικρίνεις φανερά. Καὶ νὰ θυμᾶσαι ὅτι τὸ Πάσχα εἶναι ἐγγύς, ἐννοώντας ὄχι τὴν πασχαλινὴ ἑορτή, ἀλλὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, τὴν ἀρχὴ τῆς ἐπαναστάσεως».
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τόνισε, ἐξ ἄλλου, ὅτι «ἕνα ἁπλὸ γράμμα σὲ ἕνα χαρτὶ μαρτυρεῖ πῶς ἦταν ὁ Πατριάρχης, πῶς σκεφτόταν καὶ πῶς μαρτύρησε. Λένε γιὰ παράδειγμα ὅτι ὁ Πατριάρχης δὲν ἤθελε τὴν ἐπανάσταση, ἴσως νὰ ἔχουν κάποια δικαιολογημένα στοιχεῖα, ἀλλὰ δὲν ξέρουν τὸ βάθος, πῶς σκέφτονται καὶ πῶς ἐνεργοῦσε. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται μὲ τὸν μαρτυρικό του θάνατο».
.              Ἐπεσήμανε, ἀκόμη, πὼς εἶναι ἰδιαίτερη εὐλογία ὅτι τὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Ε´ εἶναι σὲ αὐτὸν τὸν καθεδρικὸ ναὸ καὶ συμπλήρωσε ὅτι «ὅλοι ὅσοι θέλουν νὰ ἀναβαπτιστοῦν, κάθε φορὰ ποὺ ἔχουμε προβλήματα καὶδυσκολίες, ἰδιαίτερα τῆς πατρίδας μας, νὰ προσεγγίζουμε αὐτὴν τὴν λάρνακα, νὰ τὴν ἀσπαζόμαστε καὶ νὰἀναλογιζόμαστε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίστηκαν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ προσέφεραν τόσα σὲ αὐτὸν τὸν τόπο καὶ νὰμὴν τοὺς περιφρονοῦμε ἢ νὰ τοὺς κακολογοῦμε, ἀλλὰ νὰ προσπαθοῦμε νὰ μποῦμε στὸν ἐσωτερικό τους κόσμο». Ὁλοκληρώνοντας τὸν λόγο του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος προσέθεσε ὅτι «σήμερα ἡ Ἱερὰ Σύνοδος εἶχε προγραμματίσει νὰτελεσθεῖ σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο μία μεγάλη Θεία Λειτουργία μὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς Συνόδου καὶ πολὺ κόσμο, γιὰ νὰἀναδείξουμε τὸ γεγονός, ἀλλὰ καὶ τὴν χρησιμότητα αὐτῶν τῶν γεγονότων, ποὺ πρέπει νὰ ἐπαναφέρουμε κάθε φορὰστὴν μνήμη μας. Δυστυχῶς ἡ πανδημία τὸ ἐμπόδισε. Ὅμως, τὰ ἐμπόδια δὲ μποροῦν νὰ εἶναι κώλυμα, διότι κάθε φορά, ὅταν σκεφτόμαστε καὶ ἀγωνιζόμαστε μὲ τὸν τρόπο ποὺ μᾶς ἔμαθε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ε´ σκεφτόμαστε ὅτι κι αὐτὸ θὰ περάσει καὶ τὸ Πάσχα εἶναι ἐγγύς. Τὸ κάθε Πάσχα γίνεται δική μας μέρα γιορτῆς».

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ»: Ἕνα κήρυγμα μὲ πολὺ νόημα. Εἶναι εὐδιάκριτος ὁ παραλληλισμὸς ἀνάμεσα στοὺς κατηγόρους τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Ε´ καὶ σὲ τρέχουσες καταστάσεις…! «Τ μυστικὰ τς διοικήσεως δι μέσου τν αώνων μόνο ατο πο χουν πεύθυνες θέσεις πολ ψηλ μπορον ν τὰ καταλάβουν» καὶ ὄχι ὅσοι εὔκολα λοιδωροῦν, κραυγάζουν καὶ κατηγοροῦν ἀνεύθυνα.

, ,

Σχολιάστε

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ EΛΛΗΝΕΣ(Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Εἴμαστε ὅλοι Ἕλληνες

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Αὐτὸς εἶναι ὁ τίτλος ἄρθρου τοῦ Γάλλου ἱστορικοῦ Samuel Dumoulin στὸ φύλλο τῆς Monde Diplomatique μηνὸς Μαρτίου 2021 (σελ. 23). Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς 200ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἐκφράζει τὸ φιλελληνικὸ πνεῦμα, ποὺ ἐνέπνευσε ὁ Ἀγώνας τῶν προγόνων μας γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας τους.
.                     Τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐθνεγερσία πανηγυρίστηκαν παγκοσμίως ἀπὸ Ἕλληνες καὶ Φιλέλληνες. Ὑπερηφάνεια γιὰ τὴν καταγωγή μας δημιούργησαν τὰ φωταγωγημένα μὲ τὴ γαλανόλευκη ἢ τὰ γαλανόλευκα ἐπιβλητικὰ κτίρια, ἀπὸ τὸ Κολοσσαῖο τῆς Ρώμης ἕως τὸ Τατζ Μαχὰλ τῆς Ἰνδίας καὶ τὴν Ὄπερα τοῦ Σίδνεϊ. Συγκινητικοὶ ἦσαν καὶ οἱ ἑορτασμοὶ τῆς ὅπου Γῆς Ὁμογένειας, παρὰ τὴν Πανδημία, ποὺ στὴ Νότια Ἀφρικὴ ξεπέρασαν καὶ αὐτήν.
.                     Στὴν Ἑλλάδα ὁ ἑορτασμὸς ἦταν χωρὶς τὴ λαϊκὴ συμμετοχή, λόγῳ τῆς πανδημίας. Ὅμως ὁ λαὸς βρῆκε τρόπους νὰ δηλώσει «παρών». Οἱ σημαῖες ποὺ κυμάτισαν στὰ σπίτια ἦσαν πολὺ περισσότερες ἀπὸ κάθε ἄλλη χρονιὰ καὶ ἡ μετάδοση τῆς κατάθεσης στεφάνων καὶ τῆς παρέλασης ἔφτασε σὲ ἐντυπωσιακὸ ποσοστὸ τηλεθέασης, ξεπερνώντας τὸ 60% στὸ δυναμικὸ κοινὸ(18-54 ἐτῶν). Οἱ Ἕλληνες, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ Ἐξωτερικό, ἔδειξαν τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ εὐγνωμοσύνη σὲ αὐτοὺς ποὺ μᾶς χάρισαν τὴν ἐλευθερία.
.                     Εἶναι λυπηρὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα ὅτι ἄθεοι ἢ μὲ ἐμμονὲς ὀπαδοὶ τοῦ φιλελευθερισμοῦ, ἀπέκτησαν ἀκαδημαϊκοὺς τίτλους καὶ ὑποστηρίζουν ἀναληθῆ καὶ παράλογα γεγονότα. Χωρὶς ντροπὴ διαψεύδουν τὰ Ἀπομνημονεύματα τῶν Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη καὶ ὅλων τῶν ἄλλων ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, ὅλα ὅσα ἔγραψαν Ἕλληνες καὶ ξένοι  σύγχρονοι τῆς Ἐπανάστασης γιὰ τὰ τότε πρόσωπα καὶ γεγονότα  καὶ  τὰ κείμενα διακεκριμένων ἱστορικῶν, ὅπως τῶν  Σάθα, Ζαμπέλιου, Παπαρρηγόπουλου, Κόκκινου, Ζακυθηνοῦ, Βακαλόπουλου. Μιλᾶνε γιὰ «μύθους» ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ διαψεύσουν, ἀλλὰ ἐκεῖνοι καταφεύγουν σὲ μυθεύματα, ποὺ μὲ τὴν ἰδεολογία τους ἀπεργάστηκαν καὶ ὑπαγορεύουν.
.                     Κτυπητὸ παράδειγμα τῶν φαντασιώσεων ποὺ γράφτηκαν ἦταν ὅτι οἱ ἀγωνιστές, λ.χ. οἱ Κολοκοτρώνης καὶ παπὰ Θύμιος Βλαχάβας, ἐφάρμοσαν τὶς ἰδέες τοῦ Τζὸν Στιούαρτ Μὶλ καὶ τοῦ Βολταίρου… Ἐξυβρίσθηκαν ἐπίσης οἱ Σουλιῶτες, ὅτι εἶναι …Ἀλβανοὶ καὶ δὲν ἔλειψαν οἱ γνωστοὶ παπαγαλισμοὶ (μὲ τὴν γκεμπελικὴ λογικὴ πὼς «πές, πές, στὸ τέλος κάτι θὰ μείνει»), ὅτι οἱ ραγιάδες ζοῦσαν σὲ ἕνα δημοκρατικὸ καὶ ἀνεκτικὸ ὀθωμανικὸ κράτος, μὲ θεσμοὺς καὶ δικαιώματα γι’ αὐτοὺς καὶ ἑπομένως εἶχαν ἀπόλυτη εὐχέρεια στὴν ἐκπαίδευση καθόλα τὰ 400 χρόνια της δουλείας τους… Γράφτηκε ἀνερυθρίαστα καὶ τὸ τερατῶδες, πὼς ὁ κλῆρος καὶ ὁ λαός, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν  Ἐκκλησία, δὲν εἶχαν συμμετοχὴ στὴν διατήρηση τῆς ἰδιοπροσωπίας τους καὶ στὴν Ἐπανάσταση…. Προφανῶς κάποιοι ἐξωγήινοι τὰ πέτυχαν….
.                     Ὅσοι ἀπὸ μακροῦ ἐπιχειροῦν τὴν ἀναθεώρηση τῆς Ἱστορίας μᾶς  πιστεύουν ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν διαβάζουν, ἀγνοοῦν τὰ ντοκουμέντα καὶ μποροῦν νὰ παρασυρθοῦν στὰ ἰδεολογικά τους πιστεύω. Πέφτουν ἔξω. Ὁ Ἕλληνας μπορεῖ νὰ μὴν διαβάζει πολύ, ὅμως ἔχει κρίση, ὀξυδέρκεια καὶ νιώθει τζιβαϊρικὸ πολυτίμητο τὴ Θρησκεία καὶ τὴν Πατρίδα του. Καὶ αὐτὸ τὸ ἀπέδειξε στὴφετινὴ 200ή Ἐπέτειο τῆς Παλιγγενεσίας του.- 

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ εὐθύνες μας γιὰ τοὺς νέους
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Μὲ θλίψη παρακολουθοῦμε ἐπὶ δεκαετίες τὴν ἐκ μέρους νέων ἀνθρώπων ἔκφραση μίσους πρὸς τὴν κοινωνία, τὸ ὁποῖο ἐκδηλώνουν μὲ πράξεις βίας καὶ καταστροφῆς. Εἶναι ἐπίσης λυπηρὸ νὰ ὑπάρχουν νέοι ποὺ ὑποστηρίζουν καὶ ἡρωοποιοῦν ἐγκληματίες. Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι ἡ δράση τῶν ἐπαναστατημένων νέων δὲν ἀντιμετωπίζεται μὲ ἀντιβία, καὶ μὲ μέτρα, ποὺ στηρίζονται στὴ λογική, στὶς στατιστικές, στὶς κοινωνιολογικὲς καὶ στὶς ψυχολογικὲς ἔρευνες, πολὺ περισσότερο δὲν ἀντιμετωπίζεται μὲ τὴν ἰδεολογία καὶ τὴν σκοπιμότητα τῆς ἀνοχῆς, τῆς ἐκμετάλλευσης, τῆς σύμπλευσης καὶ τῆς συγκάλυψης.
.                     Στὴ χρονιὰ αὐτή, ποὺ ἑορτάζει ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ὁ Φιλελληνισμὸς τὰ 200 χρόνια τῆς Ἐθνεγερσίας, θὰ ἦταν πατριωτικὰ ὠφέλιμο ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων τῆς Ἀντιπολίτευσης νὰ ἀναδείξουν τὴν τιμή, μὲ τὴν ὁποία περιβάλλουν τὶς ἀξίες τῶν ἡρωικῶν προγόνων μας καὶ νὰ συμφωνήσουν γιὰ τὸ πῶς θὰ συνδεθεῖ ἡ νεολαία μας τὰ ἰδεώδη ποὺ μᾶς ἄφησαν παρακαταθήκη. Αὐτὴ τὴν παρακαταθήκη ἐμεῖς ὅλοι ἔχουμε τὴν εὐθύνη νὰ τὴν παραδώσουμε ἀκέραιη σὲ αὐτοὺς ποὺ θὰ γεννηθοῦν.
.                     Ὁ Κώστας Μπίρης, ἀρχιτέκτων καὶ λαογράφος ἔγραψε: «Ἡ ἀγάπη τοῦ τόπου τῆς διαβιώσεως εἶναι τὸ πρωτόπλασμα τῆς ἰδέας τῆς Πατρίδας. Καὶ ἡ ἰδέα τῆς Πατρίδας εἶναι τὸπρωτόπλασμα τῆς ἀνθρωπιᾶς. Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸ νὰ ἀγαπήσει κάποιος κάτι ποῦ τὸ ἀγνοεῖ;». Οἱ νέοι μας ἀγνοοῦν τὴν Πατρίδα. Ἐπὶ δεκαετίες μάθαιναν στὴν πράξη τὴν ἀπαξίωσή Της, διδάσκονταν ὅτι τὰ σύμβολα καὶ τὰ ἰδανικά Της εἶναι ἀσύμβατα μὲ τὴ νεωτερικότητα καὶ τὸν προοδευτισμό. Σὲ αὐτὸ τὸν ὀρυμαγδὸ τῆς ἐθνομηδενιστικῆς προπαγάνδας στὴν ἐκπαίδευση δὲν ὑπῆρξε οὐσιαστικὴ ἀντίδραση ἀπὸ τοὺς συντηρητικοὺς καὶ φιλελεύθερους ταγοὺς τῆς πολιτικῆς καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Μερικοὶ μάλιστα συνέπλευσαν ἀπὸ σύμπλεγμα «προοδευτισμοῦ», ἴσως καὶ ἀπὸἄγνοια γιὰ τὸ τί σημαίνει Πατρίδα, Ἑλληνικὴ Παράδοση καὶ Ἰδιοπροσωπία.
.                     Οἱ μέχρι σήμερα κάποιες ἀπόπειρες γιὰ «ἀγωγὴ τοῦ πολίτου» τόσο στὴ Γαλλία, ὅσο καὶ στὴν Ἑλλάδα ἔχουν ἀποτύχει. Ἡ ἀγάπη στὴν Πατρίδα δὲν διδάσκεται, δὲν ἐπιβάλλεται,ἐμπνέεται. Ἐμπνέεται μὲ τὸ παράδειγμα καὶ μὲ ἐνέργειες οὐσιώδεις καὶ ὄχι φολκλορικές. Ὁ Πατριωτισμὸς ἐκδηλώνεται ἀπὸ τὴν ψυχή μας καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ μυαλό μας. Μποροῦν τὰ μέλη τοῦΠροεδρείου  τῆς Βουλῆς καὶ οἱ πολιτικοί μας ἀρχηγοὶ σὲ μία πανηγυρικὴ συνεδρίαση νὰ δώσουν πρὸς τὴ νεολαία ἕνα μήνυμα ἑνότητας καὶ Πατριωτισμοῦ; Μποροῦν νὰ παραμερίσουν διαφορές, νὰ ξεπεράσουν ἰδεολογίες καὶ νὰ δείξουν στὴν πράξη ὅτι ἐνώπιον τῆς Πατρίδας καὶ τῆς Ἐλευθερίας Της μᾶς θέλουν ὅλους ἑνωμένους; Ὅτι παραμερίζουν μικρότητες καὶ σκοπιμότητες; Ἂν τὸ κάνουν θὰ προσφέρουν ἐθνικὴ ὑπηρεσία.
.                      Τὸ 2021 εἶναι μία εὐκαιρία νὰ ἀλλάξουμε νοοτροπία ὡς πρὸς τὴν ἐκπαίδευση καὶαὐτὴ νὰ προσφέρει οὐσιαστικὴ Παιδεία στὴ νεολαία καὶ ὄχι μόνο στεῖρες γνώσεις, ποὺ γεμίζουν τὸ νοῦ, ἀλλὰ ἀφήνουν ἄδεια τὴν ψυχή. Τὰ παιδιὰ ἔχουν ἀνάγκη νὰ τοὺς προσφερθεῖ ἠθική, πνευματικὴ καὶ ψυχικὴ μόρφωση ἀπὸ ἐμπνευσμένους δασκάλους. Οἱ διδάχοι τοῦ Γένους δίνουν τὸ παράδειγμα.-

Σχολιάστε

ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΑΖΑΡΑΚΗΣ – ΑΙΝΙΑΝ: ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Ἰωάννης Κ. Μαζαράκης – Αἰνιάν: Εἰς μνημόσυνο

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .              Ἀπεβίωσε ὁ Ἰωάννης Κων. Μαζαράκης – Αἰνιὰν (1923 – 19/2/2021), ἕνας ἐκ τῶν εὐπατρίδων τῆς σύγχρονης ἱστορίας μας. Μὲ τὴν ταπεινὴ ἀλλὰ δυναμικὴ παρουσία του, τὸ λόγο του, τὶς πλούσιες γνώσεις του καὶ κυρίως μὲ τὴν μακρόχρονη ἐνεργό, εἰλικρινῆ καὶ ἀνιδιοτελῆἀγάπη καὶ προσφορά του στὴν Πατρίδα ἐνέπνεε ὅσους εἶχαν τὴν εὐλογία νὰ τὸν συναντήσουν καὶνὰ  συνεργασθοῦν μαζί του.
.              Ὑπηρέτησε τὴν Πατρίδα εὐόρκως ὡς ἀξιωματικὸς καὶ ὡς Νομάρχης Καστοριᾶς, θέση ἀπὸ τὴν ὁποία παραιτήθηκε τὸ 1967. Κατὰ τὴ μεταπολίτευση ὑπηρέτησε σὲ κρατικὲς θέσεις στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ἔργο ζωῆς του ἦταν ἡ ἀνάδειξη καὶ ἡ προβολὴ τῆς σύγχρονης  Ἱστορίας μας μὲ τὴν Ἱστορικὴ καὶ Ἐθνολογικὴ Ἑταιρεία τῆς Ἑλλάδος καὶ τὸ ἘθνικὸἹστορικὸ Μουσεῖο, ποὺ ἱδρύθηκε ἀπὸ αὐτήν. Τῆς Ἑταιρείας ἦταν γιὰ πάνω ἀπὸ σαράντα χρόνια ὁΓενικός της Γραμματέας καὶ οὐσιαστικὰ ἡ ψυχή της.
.              Εἶναι κυριολεκτικὰ ἕνας ἄθλος τὸ πῶς μὲ τοὺς καλούς του συνεργάτες διατήρησε σὲ πολὺ ὑψηλὸ ἐπίπεδο τὸ Μουσεῖο, τὸ ἐμπλούτισε περαιτέρω μὲ ἐθνικὰ κειμήλια, βοήθησε στὴν προβολή του καὶ στὴν ἐνημέρωση γενιῶν νέων διὰ τῆς ἐπισκέψεως σχολείων ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα,ἐμπλούτισε τὶς γνώσεις τῶν Ἑλλήνων γιὰ  τὴν ἱστορία τους μὲ σειρὰ βιβλίων ποὺ ἔγραψε, μετέφρασε καὶ ἐπιμελήθηκε. Τὸ σημαντικὸ ποὺ πέτυχε ὁ Ι. Μαζαράκης – Αἰνιὰν ἦταν ἡ  ἐπίσκεψη στὸ Μουσεῖο νὰ βοηθάει στὴ βίωση τῆς Ἐθνεγερσίας. Μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ συμβολικὸ τὸ ὅτιἀπεβίωσε τὸ 2021, διακόσια χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης. Νὰ σημειωθεῖ κάτι ἀκόμη: μὲ τὴν ἤρεμη ἀλλὰ σταθερὴ πίστη του στὸν σκοπὸ τοῦ Μουσείου πέτυχε νὰ τὸ διατηρήσει στὸχῶρο τῆς Παλαιᾶς Βουλῆς καὶ νὰ μὴν περάσουν τὰ σχέδια ἐθνομηδενιστικῶν κύκλων γιὰ τὸνἐξοβελισμό του.
.              Στοὺς ἐπιχειρηματικοὺς κύκλους θεωρεῖται πολὺ τιμητικὸ νὰ διατηρεῖται γιὰγενιὲς μία ἑταιρεία καὶ νὰ μὴ σβήνει μὲ τὸν θάνατο τοῦ δημιουργοῦ της. Αὐτὸ εἶναι πολὺ πιὸ δύσκολο στὴ συνέχεια μίας οἰκογένειας εὐπατρίδων, γιατί αὐτὴ δημιουργεῖ μία παράδοση σὲ ἄυλες ἀρχὲς καὶ σὲ ἰδανικά. Ὁ πατέρας τοῦ ἀποβιώσαντος ἦταν ὁ Κωνσταντῖνος  Μαζαράκης – Αἰνιάν, ὁγνωστὸς Μακεδονομάχος «Καπετὰν Ἀκρίτας», στὶς περιγραφὲς τοῦ ὁποίου στηρίχθηκε ἡ Πηνελόπη Δέλτα γιὰ νὰ γράψει τὸ ὑπέροχο βιβλίο της «Στὰ μυστικὰ τοῦ Βάλτου». Παππούς του ἦταν ὁἸωάννης Μαζαράκης, στρατιωτικὸς ἀρχίατρος, ποὺ συμμετέσχε στοὺς ἑλληνοτουρκικοὺς πολέμους. Προπάππος του ἦταν ὁ Γεώργιος Μαζαράκης, Φιλικός, ἀγωνιστὴς καὶ γερουσιαστὴς στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα. Προ-προπάππος του ἦταν ὁ ἱερεὺς Ζαχαρίας Αἰνιάν, διευθυντὴς τῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς στὴν Πόλη, στὸ σπίτι τοῦ ὁποίου, στὰ Θεραπειά, γίνονταν συναντήσεις καὶ ὁρκωμοσίες Φιλικῶν. Ἡ προσφορὰ τῆς οἰκογένειας συνεχίζεται μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Ἰωάννη Μαζαράκη – Αἰνιὰν καὶ τὰ ἐγγόνια του…
.              Ἡ ἀδελφή τοῦ Ἰωάννη Μαζαράκη Νόρα – Ἀγανίκη παντρεύτηκε τὸν ἐξαίρετοἄνθρωπο καὶ στρατιωτικὸ Στράτο Παλιατσάρα, ποὺ πολέμησε τοὺς ναζί, ἦταν ἐκ τῶν  ἐλευθερωτῶν ἀπὸ αὐτοὺς τῆς Λήμνου καὶ τὸ 1955 ὑπηρέτησε ὡς ὑποδιοικητὴς στὴν τότε ἱδρυθεῖσα Σχολὴ Ἀλεξιπτωτιστῶν τῶν Δυνάμεων Καταδρομῶν.-

 

 

Σχολιάστε

ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ, ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ… ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (Δ. Νατσιός)

Αὐτοὶ μὲ τὸν Κουφοντίνα, ἐμεῖς μὲ τὴν… Μπουμπουλίνα

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                        Οἱ λεγόμενοι ἀντεξουσιαστές, ὄνομα ποὺ ὑποκρύπτει τὴν ἐπώνυμη καὶ ἀνώνυμη προδοσία τῆς πατρίδας, ὄνομα,  καρύκευμα τοῦ κάθε ἀνισόρροπου χαραμοφάη, στὶς πορεῖες τους γιὰ τὸν δολοφόνο Κουφοντίνα, κρατοῦσαν καὶ ἕνα πανί, ποὺ ἔγραφε: «Ὅταν οἱ ἀντάρτες θὰ μποῦνε στὴν Ἀθήνα τὸ Σύνταγμα θὰ λέγεται πλατεία Κουφοντίνα». Θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ παραφράσσουμε καὶ νὰ βροντοφωνάξουμε: «Ὅταν οἱ Ἕλληνες κυβερνήσουν τὴν Ἀθήνα, τὸ Σύνταγμα θὰ λέγεται πλατεία… Μπουμπουλίνας».
.                        Παράνοια. Τί νὰ πεῖ κανείς; Οἱ Τοῦρκοι – τὸ λυσσασμένο σκυλί- ἀπειλεῖ καὶ ὀνειροφαντάζoνται «γαλάζιες πατρίδες» καὶ τὰ ἀπολειφάδια τῆς πολιτικῆς ἀσχολοῦνται μὲ τὸν μεγαλύτερο κατὰ συρροὴν ἐγκληματία τῆς ἱστορίας μας. Θὰ τὸ ξαναγράψω: Ὅταν ἐρίζουν στὴν ἀρχὴ τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21 οἱ καπεταναῖοι γιὰ πρωτοκαθεδρίες καὶ ἀρχηγιλίκια, ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος γράφει… γραφὴ στὸν Κολοκοτρώνη, λέγοντάς του: «Σᾶς στέλνω τὸν Δράμαλη μὲ 40.000 ἀσκέρι νὰ μονοιάσετε». Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθεῖ, γιατί τώρα δὲν ὑπάρχουν Νικηταράδες καὶ Κανάρηδες  γιὰ νὰ γονατίζουν τὴν Τουρκιὰ μὲ τσουγκράνες καὶ σαπιοκάραβα.
.                        Σκέφτομαι. Μάνες, γονιοὺς δὲν ἔχουν αὐτὰ τὰ ταλαίπωρα παιδιά, τὰ μπουλούκια τῆς δῆθεν ἀριστερᾶς, νὰ τὰ συμμαζέψουν καὶ νὰ τὰ νουθετήσουν; Δὲν βλέπουν τὴν καταστροφή; Καὶ δὲν μιλῶ γιὰ τὰ σχολειά. Κάποτε ἦταν θεματοφύλακες τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ ἔθνους μας. Σήμερα κατάντησαν ὑποκινητὲς καὶ θερμοκήπια ἀφιλοπατρίας. Ἕνα σύγχρονο παιδομάζωμα.
.                        Καὶ δὲν θὰ ἀφιερώσω ἄλλο μελάνι γι’ αὐτὴν τὴν τραγωδία. Ἀνέφερα τὴν Μπουμπουλίνα. Τί ἦταν αὐτὲς οἱ μάνες τοῦ Εἰκοσιένα;  τί λιοντάρια τράνευαν; Ἁγίες μάνες.
.                        Τὸ ’21 ἡ μάνα ἀφήνει τὴ λάτρα τοῦ σπιτιοῦ καὶ τὸ μεγάλωμα τῶν παιδιῶν καὶ ζώνεται τ’ ἅρματα. «Ἡ Δέσπω κάνει πόλεμο μὲ νύφες καὶ μ’ ἀγγόνια». Μία ἀπὸ αὐτὲς ἡ περίφημη Καρατάσαινα, γυναίκα καὶ μάνα ἡρώων. Συνελήφθη, κατὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Νάουσας, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1822 καὶ ὁδηγήθηκε, μαζὶ μὲ πλῆθος αἰχμάλωτα γυναικόπαιδα στὴν Θεσσαλονίκη. Πιέστηκε νὰ ἀλλαξοπιστήσει. Ἀρνήθηκε. «Γι’ αὐτό», γράφει ὁ αὐτόπτης Γάλλος Πουκεβὶλ στὴν ἱστορία του, «ἐβύθισαν ἐντὸς σάκκου, τὸν ὁποῖον εἶχαν γεμίσει μὲ ὄφεις, τὴν σύζυγο τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Καρατάσου. Ὁ Ἀβδοὺλ Λουμποὺτ ἤλπιζεν ὅτι ὁ θάνατός της θὰ ἐπήρχετο κατόπιν φρικτῶν πόνων καὶ βασάνων. Ἀλλὰ αἱ πληγαὶ πλήθους ἐχιδνῶν ἔχυσαν τόσον δηλητήριον εἰς τὰς φλέβας τῆς μάρτυρος, ὥστε περιέπεσεν εἰς λήθαργον καὶ ἀπέθανεν ἀνωδύνως, λυτρωθεῖσα οὕτω τῶν δημίων της, ὑπὲρ τῶν ὁποίων δὲν ἔπαυσεν νὰ προσεύχεται θερμῶς, ἐπικαλούμενη τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας μέχρι τῆς τελευταίας ὥρας. Οὕτως ἀπέθνησκον αἱ χριστιαναὶ γυναῖκες». Ἐδῶ, καὶ δὲν κάνω λάθος, διαβάζουμε συναξάρι νεομάρτυρος.
.                        Στὴν ἀρχὴ τῶν Ἀπομνημονευμάτων του, ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης διηγεῖται τὸ πῶς σώθηκε ὁ ἴδιος καὶ ἡ φαμελιά του ἀπὸ τοὺς Τούρκους τοῦ Ἀλήπασα. «Γκιζεροῦσαν δεκαοχτὼ ἡμέρες εἰς τὰ δάση κι ἔτρωγαν ἀγριοβέλανα καὶ ἐγὼ βύζαινα», γράφει. Θέλησαν νὰ περάσουν ἕνα γεφύρι ποὺ τὸ «φύλαγαν οἱ Τοῦρκοι» καὶ γιὰ νὰ μὴν κλάψει ὁ νεογέννητος Μακρυγιάννης καὶ «χαθοῦνε ὅλοι», τὸν ἄφησαν στὸ δάσος. «Τότε μετανογάει ἡ μητέρα μου καὶ τοὺς λέει: «Ἡ ἁμαρτία τοῦ βρέφους θὰ μᾶς χάση», τοὺς εἶπε «περνᾶτε ἐσεῖς καὶ σύρτε εἰς τὸ τάδε μέρος καὶ σταθῆτε… τὸ παίρνω κι ἂν ἔχω τύχη καὶ δὲν κλάψη, διαβαίνουμε». Νίκησε τὸ ἀνίκητο μητρικὸ ἔνστικτο. Καί, γράφει ὁ πολύπαθος ἀγωνιστής, «ἡ μητέρα μου καὶ ὁ Θεὸς μᾶς ἔσωσε».
.                        Και ἦταν πολύτεκνες οἱ μάνες τοῦ ’21. Οἱ ἐλευθερωτές μας, στὴν πλειονότητά τους, ἀνῆκαν σὲ πολυμελεῖς οἰκογένειες ἢ ἦταν οἱ ἴδιοι πολύτεκνοι. Ὅπως λόγου χάρη οἱ δύο μεγάλες πολιτικὲς μορφὲς τοῦ Ἀγώνα, ὁ Ὑψηλάντης καὶ ὁ Καποδίστριας. Μάλιστα ὁ Καποδίστριας, ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος, εἶχε 8 ἀδέρφια. Ἀλλὰ κι ὁ Δεληγιάννης εἶχε 8 παιδιά. Μάλιστα τὸ Δεληγιανναίικο δέντρο ἦταν πολύκλαδο. Τὸ ἴδιο κι οἱ πολέμαρχοι, εἶχαν ἢ προέρχονταν ἀπὸ πολυπληθεῖς οἰκογένειες. Ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, εἶχε 12 ἀδέρφια. Πρὶν ξεσπάσει ἡ Ἐπανάσταση, τὸ Κολοκοτρωναίικο ἀσκέρι, ἀδέρφια καὶ ξαδέρφια, μπαμπάδες κι ἀνήψια, ἔφτασε τοὺς 150 νοματαίους!150 νοματαῖοι ἀπὸ τὴν Κολοκοτρωναίικη φύτρα εἶχαν πάρει τὰ ὅπλα μὲ ἀρχηγὸ τὸ Γέρο τοῦ Μοριᾶ, τὸ Θοδωράκη Κολοκοτρώνη.
.                        Κι ο ἀρχιστράτηγος τῆς Ρούμελης Ἀνδροῦτσος, πολυφαμελίτης ἦταν κι ἐκεῖνος. Εἶχε 5 παιδιά. Τὸ ἴδιο πολυφαμελίτης, καὶ μάλιστα ὑπερπολύτεκνος μὲ 8 παιδιά, ἦταν κι ὁ Πανουργιᾶς. Ἐνῶ ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης ἦταν ὑπερπολύτεκνος μὲ 12 παιδιά! Ὁ Ἐμμανουὴλ Παπάς, ὁ Μακεδόνας ἥρωας, εἶχε 11 παιδιά, τὰ περισσότερα σκοτώθηκαν στὴν Ἀγώνα. Σὲ κάθε μεγάλη μάχη καὶ ἀπὸ ἕνα. Ἡ Δόμνα Βισβίζη, ἡ ἀρχόντισσα, ἡ καπετάνισσα τῆς Θράκης εἶχε 5 παιδιά, ποὺ τὰ μεγάλωνε μὲ μπαρούτι, στὸ καράβι τοῦ γενναίου ἄντρα της, τοῦ «φιλογενέστατου» Ἀντώνη, ποὺ σκοτώθηκε. Συνέχισε τοὺς ἀγῶνες ἡ Δόμνα.
.                        Πολύτεκνοι ἦταν καὶ οἱ μεγάλοι ναυμάχοι, ὁ Μιαούλης, ὁ Κανάρης. Ὁ Ναύαρχος Μιαούλης εἶχε 5 παιδιά. Ὁ Κωνσταντὴς Κανάρης, ὁ μπουρλοτιέρης, ποὺ ἔσκιαζε τὰ τότε «Οὐροὺτς καὶ Τσεσμέ», ἦταν πατέρας 7 παιδιῶν.
.                        Ἀπὸ πολύτεκνες οἰκογένειες προέρχονταν καὶ οἱ κληρικοὶ ποὺ πότισαν μὲ τὸ τίμιο αἷμα τους τὸ δέντρο τῆς Λευτεριᾶς: ὁ Παπαφλέσσας καὶ ὁ Διάκος. Ὁ ἥρωας τῆς μεγάλης μάχης στὸ Μανιάκι, ποὺ θαύμασε καὶ τίμησε τὸ νεκρό του, ὁ ἴδιος ὁ Ἰμπραὴμ πασάς, ὁ Παπαφλέσσας, εἶχε 18 ἀδέρφια. Κι ὁ Διάκος, ὁ ἥρωας τῆς Ἀλαμάνας, 12. Ναί, αὐτὲς τὶς μάνες, τὶς μεγαλόψυχες, τὶς μνημονεύει εὐλαβικὰ ὁ ἐθνικός μας ποιητής: «Ψυχὴ μεγάλη καὶ γλυκιὰ/ μετὰ χαρᾶς σ᾽τὸ λέω:/ Θαυμάζω τὶς γυναῖκες μας/καὶ στ’ ὄνομά τους μνέω».
.                        Τελευταία ἄφησα τὴν καπετάνισσα, τὴν Μπουμπουλίνα. Εἶχε ἕξι παιδιά. Δὲν ξέρεις τί νὰ πρωτοπαινέψεις!! Τὴν ἴδια, τοὺς ἥρωες ἄντρες της ἢ τὰ παιδιά της. Ἂς ἀφήσουμε τὴν Μπουμπουλίνα, νὰ μᾶς τὰ πεῖ:
.                        «Ἔχασα τὸν σύζυγό μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὁ μεγαλύτερος γιός μου σκοτώθηκε μὲ τὸ ὅπλο στὸ χέρι. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὁ δεύτερος γιός μου, δεκατετραετὴς τὴν ἡλικία, μάχεται μαζὶ μὲ τοὺς Ἕλληνες καὶ πιθανῶς νὰ βρεῖ ἔνδοξο θάνατο. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὑπὸ τὴν σκιὰ τοῦ σταυροῦ θὰ χυθεῖ ἐπίσης τὸ αἷμα μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ἀλλὰ θὰ νικήσουμε ἢ θὰ παύσουμε νὰ ζοῦμε. Θὰ ἔχουμε ὅμως τὴν παρηγοριὰ ὅτι δὲν ἀφήσαμε πίσω μας δούλους Ἕλληνες».
.                        Τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, ὅταν γεννοῦσε μία μάνα ἀγόρι τῆς εὔχονταν: «Νὰ σοῦ ζήσει, νὰ γίνει καπετάνιος, νὰ τοῦ γράψουν καὶ τραγούδι». Γι᾽ αὐτὸ «τ’ Ἀντρούτσου ἡ μάνα χαίρεται τοῦ Διάκου καμαρώνει/πού ‘χουνε γιοὺς ἁρματολοὺς καὶ γιοὺς καπεταναίους». Τώρα τί τραγουδοῦν; Νὰ γίνει στὴν Ἀθήνα πλατεία Κουφοντίνα….

 

 

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΑΥΡΕΣ (Δ. Νατσιός)

Οἱ ἀετοὶ καὶ οἱ σαῦρες

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       Πανεκπαιδευτικὸ συλλαλητήριο. Μάλιστα. Τὸ ὁποῖο, ὡς συνήθως, μετατρέπεται σέ… συλλ-αλιτήριο. Καὶ τί σημαίνει πανεκπαιδευτικό; Ὅτι ὅλη (πᾶσα) ἡ ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα, δηλαδὴ οἱχαραμοφάηδες συνδικαλιστές, πλαισιωμένοι καὶ ἀπὸ τὰ γνωστὰ πεζοπόρα τμήματα τῶν εὐφημιστικῶς λεγομένων ἀναρχικῶν, πού, ὡσὰν τὰ σαλιγκάρια κατόπιν ὄμβρου πολλοῦ, ξετρυπώνουν ἀπὸ τὰ κρησφύγετά τους καὶ ἐπιδίδονται σὲ λιθοτριψίες πεζοδρομίων καὶ πετροπόλεμο. Καὶ γιατί ἀντιδρᾶ ἡ πανεκπαίδευση; Διότι προβλέπει τὸ νομοσχέδιο σύστασης Ὁμάδας Προστασίας τῶν Πανεπιστημιακῶν Ἱδρυμάτων. (ΟΠΠΙ). Καὶ ὠρύονται καὶ ἀνεμίζουν (ζουρλο)παντιέρες πάλαι ποτὲ «κοινωνικῶν ἀγώνων». «Ἡ ἀστυνομία στὸ πανεπιστήμιο», λὲς καὶ εἴμαστε ἐν ὄψει μίας ἐπερχόμενης χούντας. Καὶ ἐλλείψει σοβαρῶν ἐπιχειρημάτων καταφεύγουν στὴν …πατραγαθία. Οἱ λαμπράκηδες, ἡ γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου, ἐνίοτε καὶ τὸ ΕΑΜ. Ἕνας ὁλόκληρος πολιτικὸς καὶ παραπολιτικὸς κόσμος ποὺ συντηρεῖται καὶ ἐπιβιώνει μὲ ἰδεοληψίες, μνῆμες πικρὲς ποὺ ὁδήγησαν τελικὰ σὲ ἐθνικὲς ταπεινώσεις καὶ σὲ ἀποστράγγιση τῶν ὅποιων ἀξιῶν.
.                       Γιὰ «μετρημένα στὰ δάκτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ περιστατικὰ βίας καὶ παρανομίας στὰπανεπιστήμια», μίλησαν οἱ βουλευτὲς καὶ οἱ… βουλεύτριες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ψεῦδος ἀσύστολο. Ὅποιος ἔτυχε νὰπερπατήσει, ὄχι βράδυ, «ὄρθρου βαθέος», ἀλλὰ τὸ σούρουπο, «περὶ λύχνων ἀφάς», ποὺ ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι, στὸ Ἀριστοτέλειο, γιὰ παράδειγμα, Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τί συνάντησε; Περιθωριακοὺς τύπους, διακίνηση ναρκωτικῶν-ἀπανωτὲς οἱ καταγγελίες γιὰ τὸ φαινόμενο-ἐγκληματικότητα. Μήπως δὲν διάβασαν γιὰτὸν ὁμαδικὸ βιασμὸ ποὺ ὑπέστη φοιτήτρια στὸ ἐν λόγῳ πανεπιστήμιο, ἀπὸ τρεῖς κτηνώδεις ἀλλοδαπούς, μπροστὰ στὸν φίλο της, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2016, γεγονὸς ποὺ φιλοξενήθηκε σὲ ὅλα τὰ ΜΜΕ; Μήπως δὲν διάβασαν γιὰ τὴν ἀπόπειρα βιασμοῦ ποὺ κατήγγειλε φοιτήτρια, τοῦ τμήματος Ἰατρικῆς, στὶς τουαλέτες, ἀπὸ«ἄγνωστο πανεπιστημιακὸ ἄνδρα», ὅπως καταγράφει ἡ ἐφ. «ΕΘΝΟΣ», στὶς 11-5-2019; (Ὅσοι ἔχουν παιδιὰ καὶκυρίως κορίτσια στὸ πανεπιστήμιο θὰ μὲ καταλάβουν καλύτερα καὶ θὰ διασταυρώσουν πληροφορίες). Εἶναι ψέματα καὶ μεμονωμένα ἐπεισόδια ὅτι τὰ ἴδια συνέβαιναν καὶ σὲ τουαλέτες ἄλλων τμημάτων, ὅπως τῆς Νομικῆς; Ἂς ρωτήσουν φοιτήτριες κάποιας σχολῆς, ἂν τολμοῦσαν νὰ ἀποχωρήσουν τὸ βράδυ, μετὰ τὸ τέλος τῶν μαθημάτων, ἀπὸ τὴν σχολὴ μόνες τους ἢ νὰ διασχίσουν τὸν πανεπιστημιακὸ χῶρο; Νὰ βαδίζει μέρα μεσημέρι φοιτήτρια τὴν πανεπιστημιούπολη καὶ νὰ ἀκούει προστυχιὲς καὶ χυδαιότητες καὶ νὰ ὑφίσταται ἄσεμνες χειρονομίες, ἀπὸ ὁμάδες λαθρομεταναστῶν ποὺ «λιάζονταν», καταπῶς ἔλεγε ἡ χαριτόβρυτος κυρὰ Τασία, ξεφρόντιστοι καὶ ξαπλωτοὶ στὸ χλωρὸ χορτάρι; Φόβος καὶ τρόμος κυριαρχεῖ στὶς ψυχὲς τῶν φοιτητῶν καὶ πολὺ περισσότερο ἡμῶν τῶν γονέων τους.
.                       Γιὰ τὸ διαβόητο πιὰ ἄσυλο, νὰ μεταφέρω τὴν ἄποψη τοῦ καθ. Ν. Ἀλιβιζάτου, ποὺ ἔγραφε στὶς 1-6-2008, στὴν ἐφ. “Καθημερινὴ” σὲ ἄρθρο του μὲ τίτλο: «Ἄσυλο, ἡ ντροπὴ τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου». «Ἡ ἔννοια τοῦ πανεπιστημιακοῦ ἀσύλου λειτούργησε τὰ τελευταῖα χρόνια ὡς ἄλλοθι γιὰ τὰ πιὸ ἀκραῖα περιστατικὰ ὠμῆς βίας». Καὶ τί θὰ πεῖ ἄσυλο; Μία δημοκρατία εἶναι ἕνα ἄσυλο καὶ δὲν ὑπάρχουν … ὑποάσυλα. Δηλαδὴ στὴν πλατεία Ἀριστοτέλους δὲν λειτουργεῖ τὸ ἄσυλο καὶ 500 μέτρα πιὸ μακριά, στὴν φιλοσοφικὴσχολή, λειτουργεῖ; ἀστεῖα πράγματα.
Ἀλλὰ τὸ πρόβλημα εἶναι πολὺ μεγαλύτερο καὶ συνθετότερο. Καμμιὰ κυβέρνηση δὲν κατανοεῖ ἢ φοβᾶται νὰθέσει τὸν δάκτυλόν της ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων. Ἡ Παιδεία καὶ τὰ σχολεῖα της, θεωρεῖται χῶρος προνομιακὸς γιὰ τὴν λεγόμενη Ἀριστερά. Εἶναι τὸ φυτώριό της, τὸ θερμοκήπιο παραγωγῆς αὐριανῶν στελεχῶν της, ἀφισοκολλητῶν της, διαδηλωτῶν της, ψηφοφόρων της. Μέσῳ τῆς Παιδείας ἐλέγχει καὶ κρατᾶ αἰχμάλωτο ἕνα ὁλόκληρο λαό. Προωθεῖ – εἶναι τὸ ἀπαραίτητο διαπιστευτήριο, πολὺ πιὸ ἰσχυρὸ ἀπὸ διδακτορικὰ καὶ λοιπὲς περγαμηνὲς – στὶς πανεπιστημιακὲς θέσεις, μόνο ἀνθρώπους ποὺ ἀσπάζονται καὶ ὑπηρετοῦν δουλοπρεπῶς τὰἐντάλματα καὶ τὶς ἐθνομηδενιστικὲς θέσεις της. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ἀκαλλιέργητοι, τυχοδιῶκτες, οἱ ὁποῖοι διὰ βίου εἶναι ἀφοσιωμένοι στὴν κυρίαρχη ἰδεολογία, φιλοῦν, «λείχουν» καὶπροσκυνοῦν τὸ χέρι ποὺ τοὺς ἀνέβασε σὲ τέτοια θέση. (Ὅπως πάντα ὑπάρχουν καὶ οἱ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις καὶτὰ φωτεινὰ παραδείγματα).  Οὐδεὶς μπορεῖ βεβαίως νὰ παρεισφρήσει στὸ «κλειστὸ σύστημα», ἂν δὲν προπαγανδίζει τὶς νεοταξικὲς μαγαρισιές, ἀφιλοπατρία, ἐκκλησιομαχία καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ ἱζήματα. Διαβάζω στὸβιβλίο τοῦ Θ. Λαζαρίδη «Ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἀναγέννηση τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου», στὸν πρόλογο τοῦ καθ. Χαρ. Τσούκα. «Ἡ ἐνδογαμία ἀφθονεῖ στὰ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια. Γι’ αὐτὸ οἱ μέτριοι διορίζουν μέτριους, οἱ κολλητοί τοὺς κολλητούς τους καὶ οἱ συγγενεῖς τοὺς συγγενεῖς τους… (Ὁ Ἀθ. Σμοκοβίτης στὸ βιβλίο του «οἱ φυλὲς τῶν πανεπιστημιακῶν θὰ γράψει:
«Ἂν στοὺς πανεπιστημιακοὺς ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς δεσμοὺς αἵματος συνυπολογιστοῦν καὶ οἱ δεσμοὶ ἐξ ἀγχιστείας- σύζυγοι, παιδιά, ἐγγόνια, ἀδέλφια, ἀνίψια, ξαδέλφια, γαμπροὶ νύφες, κουμπάροι- τὸ μισὸ πανεπιστήμιο συγγενεύει μὲ τὸ ἄλλο μισό. Τὰ βολέματα εἶναι συνήθως ἀμοιβαῖα ἢ διασταυρωμένα, δηλαδή, ὁ ἕνας πανεπιστημιακὸς βολεύει –μὲ τὶς διασυνδέσεις του- τὸν γιό, τὴν κόρη, τὸν γαμπρό, τὴν νύφη, τὸν “προστατευόμενο” τοῦ ἄλλου πανεπιστημιακοῦ, μὲ τὴν ὑποχρέωση, βέβαια, τοῦ δευτέρου νὰ προβεῖ σὲἀνάλογες ἐξυπηρετήσεις καὶ βολέματα σὲ συγγενεῖς ἢ σὲ “προσφιλῆ” πρόσωπα τοῦ πρώτου… ὄμορφος κόσμος, ἀγγελικός…). «Καθηγητὲς γιὰ τοὺς ὁποίους πολλὲς φορὲς τὸ πανεπιστήμιο εἶναι πάρεργο, ἀφοῦ τὸ κύριο ἐπάγγελμά τους βρίσκεται καὶ ἀσκεῖται ἐκτὸς πανεπιστημίου. Φοιτητὲς γιὰ τοὺς ὁποίους τὸπανεπιστήμιο δὲν εἶναι κοινότητα μάθησης, ἀλλὰ μηχανισμὸς ἔκδοσης πτυχίων, προθάλαμος γιὰ τὴν εἰσαγωγὴτῶν φοιτητοπατέρων στὴν πολιτική, χῶρος ἰδεοληπτικὴς γυμναστικῆς κατὰ τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, τοῦκαπιταλισμοῦ, τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ καὶ πάντων τῶν σεσημασμένων ἐχθρῶν τῆς ἀνθρωπότητας. Ἕνα πράγμα δὲν εἶναι: χῶρος μαθησιακῆς καὶ ἐρευνητικῆς ἀριστείας.» (σελ. 22, ἐκδ «Κριτική»). Ἐνῶ ὁ ἀκαδημαϊκὸς Χ. Μουτσόπουλος θὰ γράψει στὸν ἐπίλογο τοῦ ἰδίου βιβλίου: « Οἱ συνδικαλιστὲς (τῶν πανεπιστημίων), παλεύουν λυσσαλέα γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὰ κεκτημένα τους, ἐνῶ εὐαγγελίζονται τὴν πρόοδο. Οἱ πράξεις τους ποὺὑπηρετοῦν μόνο τὴν προώθηση τῶν δικῶν μας παιδιῶν, τὴν μετριότητα, τὴν ἀναξιοκρατία καὶ συγκαλύπτονται ἀπὸ μεγαλόστομες κραυγὲς τῆς σωτηρίας τοῦ Δημόσιου πανεπιστημίου. Αὐτὸ καθημερινὰ ὁδηγεῖται σὲμαρασμὸ καὶ ἀπαξίωση. Δροῦν “ἐπαναστατικὰ” καταλαμβάνοντας χώρους ποὺ δὲν τοὺς ἀνήκουν, σταματώντας τὴν λειτουργία τοῦ πανεπιστημίου, διαδηλώνοντας κατὰ τῆς ἀξιολόγησης. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί; Γιὰ τὸ κοντόφθαλμο συμφέρον τους, τὴν διατήρηση τῶν κεκτημένων». (σελ. 258). Νὰ κλείσω  παραφράζοντας κάτι ποὺ διάβασα στὸ βιβλίο τοῦ Σμοκοβίτη καὶ ἰσχύει γιὰ ὅλους τοὺς ἐπωνυματοφόρους τῆς σήμερον, πολιτικούς, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, ἠθοποιούς…
.             Ὑπάρχουν, λοιπόν, ἐπώνυμοι ποὺ μπῆκαν στὸν χῶρο τους ἀετοὶ καὶ βγῆκαν μὲ τὸν χρόνο πάλι ἀετοί, ἔστω καὶκάποιοι μὲ σπασμένα τὰ φτερά. Ὑπάρχουν καὶ ἐπώνυμοι ποὺ μπῆκαν ἀετοὶ καὶ βγῆκαν σαῦρες. Ἄλλοι ποὺμπῆκαν σαῦρες καὶ βγῆκαν σαῦρες. Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουν οἱ σαῦρες δὲν μποροῦν βγάλουν φτερὰ καὶ νὰ γίνουν ἀετοί….

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΑΙΩΝΙΑ ἡ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΜΑΣ καὶ ἡ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΓΕΡΟΥ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Αἰωνία ἡ εὐγνωμοσύνη μας καὶ ἡ μνήμη τοῦ ἀθάνατου Γέρου τοῦ Μοριᾶ

«Λάμπουν τὰ χιόνια στὰ βουνὰ κι ὁ ἥλιος στὰ λαγκάδια
λάμπουν καὶ τὰ ᾽λαφρὰ σπαθιὰ τῶν Κολοκοτρωναίων»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 .                       4 Φεβρουαρίου τοῦ 1843. Ὁ Θοδωρὴς Κολοκοτρώνης, ἁρπάζεται ἀπὸ τὰ φτερὰ τῆς δόξας καὶ μπαίνει διὰ παντὸς στὸ ἅγιο εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Τελευταία του ἐπιθυμία, νὰ βάλουν, στὸ μνῆμα του τὴν ἡμισέληνο, κάτω ἀπὸ τὰ τσαρούχια του, νὰ τὴν πατάει καὶ πεθαμένος τὴν Τουρκιά, ὅπως τὴν πατοῦσε, καὶ ὅταν τὴν πολεμοῦσε καὶ τὴν κατατρόπωνε…
.                       Διαβάζεις τὰ ἀπομνημονεύματα καὶ τὶς φυλλάδες του γιὰ τὴν Ἐθνεγερσία καὶ νομίζεις ὅτι ἀνοίγεις ἕνα «μυρογιάλι», ἐκεῖνα τὰ μικρὰ φιαλίδια ποὺ περιέχουν ἀρώματα ἐξαίσια. Ὀσμὴ εὐωδίας πνευματικὴ ἀναδίδεται, παρ᾽ ὅλα τὰ πάθια καὶ τοὺς καημοὺς ἐκείνης τῆς περιόδου. Ἔχω τὸ συνήθειο, ὅταν συναντῶ στὰ ἀναγνώσματά μου, λόγια καὶ ἐπεισόδια τῶν ἀγωνιστῶν, ποὺ στέκεσαι καὶ τὰ ξαναδιαβάζεις, ποὺ κρύβουν στὰ φυλλώματά τους πετράδια, νὰ τὰκαταγράφω, γιὰ νὰ μὴν λησμονηθοῦν. Σκοπός μου νὰ τὰ μοιραστῶ μὲ τοὺς μαθητές μου. Σ᾽ αὐτὲς τὶς ἐξοπλιστικὲς ἡλικίες, τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν περισπούδαστες ἀναλύσεις καὶ κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν μὲ τὸ παράδειγμα, μὲ τὸ παραμύθι, μὲ τὴν ἀξία καὶ τὴν ἀρετὴ σαρκωμένες σὲ πρόσωπα. Τὸ λυμφατικὸ κράτος διδάσκει μὲ συνταγὲς μαγειρικῆς, ἐμεῖς θὰ ἐπιμένουμε νὰ δίνουμε στοὺς μαθητές μας παραδείγματα ἀπὸ τὰ ἀντρειωμένα χρόνια. Εἴπαμε πνευματικὸ ἀρματολίκι…

Μάχη τῆς Γράνας, 10 Αὐγούστου τοῦ 1821. Βγῆκαν οἱ πολιορκημένοι στὴν Τριπολιτσὰ Τοῦρκοι νὰ χτυπήσουν τοὺς Ἕλληνες. Ὁ Κολοκοτρώνης εἶχε διατάξει νὰ ἀνοιχθεῖ τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ἑνὸς καὶ πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμὴ οἱ Τοῦρκοι ἐπιτίθενται στὴ γράνα καὶ ἀπὸ τὶς δύο μεριές. Ἔπρεπε ὁ Γέρος τοῦ Μοριὰ νὰ διατάξει τὰ παλληκάρια του νὰ χωριστοῦν, νὰ μοιραστοῦν τὰ καριοφίλια, νὰ «χτυποῦν» οἱ μισοὶ πρὸς τὴν μία πλευρὰ καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ πρὸς τὴν ἄλλη. Ἐρωτῶ τοὺς μαθητές μου πῶς τὸ ἔκανε πάνω στὴν ἀντάρα τῆς μάχης: Τοὺς βασάνισα κανένα πεντάλεπτο καὶ ἄκουσα ἀπίθανες ἀπαντήσεις. Τί εἶπε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ἀμέσως χωρίστηκαν τὰ ντουφέκια; «Κῶλο μὲ κῶλο, ὠρὲ Ἕλληνες!». «Χαμὸς» στὴν τάξη, γέλια καὶ θαυμασμὸς γιὰ τὴν μεγαλοφυία τοῦ Γέρου.

Λίγο πρὶν συλλάβει ἡ βαυαρικὴ ἀντιβασιλεία τὸν ἐλευθερωτὴ τοῦ Ἔθνους μας, ὁ ἀντιβασιλεὺς Ἄρμανσπεργκ, θέλοντας νὰ τὸν δοκιμάσει, τοῦ εἶπε:
-Ἔχεις πολλους ἐχθρούς, στρατηγέ. Ἔχω παραδέχτηκε ὁ Κολοκοτρώνης, μὰ δύο ἀπ᾽ αὐτούς, στέκονται οἱ χειρότεροι ἀπ᾽ ὅλους. Καὶ ποιοί εἶναι οἱ δύο αὐτοὶ ἐχθροί σου; ρώτησε περίεργα ὁ προϊστάμενος τῶν ἀντιβασιλιάδων. Ὁ Γέρος τοῦ ἀποκρίθηκε: Ὁ ἕνας τ᾽ ὄνομά μου κι ὁ ἄλλος οἱ δούλεψές μου γιὰ τὴν πατρίδα.

Σεπτέμβριος τοῦ 1833. Ἔστειλαν οἱ Βαυαροὶ ἕνα «τσοῦρμο», σαράντα «χωροφύλακες» γιὰ νὰ ἁλυσοδέσουν, ποιόν; τὸ ἀθάνατο Εἰκοσιένα. Ἀρχηγός τους κάποιος εὐτελὴς καὶ γλοιώδης μοίραρχος, ὀνόματι Κλεόπας. Μόλις τὸν εἶδε ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ, εἶπε: Ἔφτανε, ὠρὲ Κλεόπα,  νὰ μοῦ στείλουν ἕνα σκυλὶ μαλλιαρό, ἀπὸἐκείνα ὁποὺ κάνουν θελήματα, μ’ ἕνα γράμμα στὸ στόμα νἀ πάω στ᾽ Ἀνάπλι καὶ μ᾽ ἕνα φαναράκι νὰ φέγγει καὶ τῶν δυονῶν μας…

Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ τρόπος ποὺ ἔκοψε τὸ κάπνισμα ὁ Κολοκοτρώνης. Ὅταν κάποτε ξέμεινε ἀπὸ καπνό, ἔξυσε τὴν πίπα του γιὰ νὰ καπνίσει ὅσα ὑπολείμματα εἶχαν μείνει, ἀλλὰ ἀηδίασε ἀπὸ τὴν πίκρα. «Ὁρίστε ἄνθρωπος ποὺ θέλει νὰ ἐλευθερώσει τὸν τόπο του καὶ δὲν μπορεῖ ὁ ἴδιος νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὸ πάθος του. Θεέ μου συγχώρα με», εἶπε καὶ πέταξε τὸν καπνὸ καὶ τὰ σύνεργά του.

Ἡ μάχη στὸ Βαλτέτσι κράτησε σχεδὸν 23 ὧρες καὶ ἦταν ἡ πρώτη σημαντικὴ νίκη τοῦ Ἀγώνα. Ἀμέσως μετὰ τὴ μάχη, ὁ Κολοκοτρώνης συγκινημένος μίλησε πρὸς τοὺς νικητὲς καὶ ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος στὰ Ἀπομνημονεύματά του, τοὺς εἶπε μεταξὺ ἄλλων ὅτι ἡ ἡμέρα αὐτὴ πρέπει νὰ καθαγιαστεῖ μὲ νηστεία ὅλων καὶ νὰ ἑορτάζεται ἡ ἐπέτειός της εἰς «αἰῶνας αἰώνων, ἕως οὗ στέκει τὸ ἔθνος, διότι ἦτο ἡἐλευθερία τῆς πατρίδος». Ἡ νίκη στὸ Βαλτέτσι ἐνίσχυσε τὸ ἠθικὸ καὶ τὴν αὐτοπεποίθηση τῶν Ἑλλήνων, στοιχεῖα ποὺ ἔπαιξαν ἀποφασιστικὸ ρόλο στὴν ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς (23 Σεπτεμβρίου 1821).

Στὰ πρῶτα χρόνια τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, στὴν Ἐθνοσυνέλευση τῆς Τροιζήνας συνέβη τὸ ἑξῆς περιστατικό. Οἱ πληρεξούσιοι, ὅπως ἔλεγαν τότε τοὺς βουλευτὲς τοῦ νεοσύστατου ἑλληνικοῦ κράτους, συνεδρίαζαν στὰ χωράφια καὶ τὰ περιβόλια, ὅπως οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας. Ὅλοι τους κάθονταν σταυροπόδι, κάτω στὸ χῶμα καὶ μόνον ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν σκαρφαλωμένος στὴ διχάλα μιᾶς λεμονιᾶς. Κάποτε, λοιπόν, ἤθελαν νὰ ψηφίσουν ἕνα νομοσχέδιο καὶ μερικοὶ πληρεξούσιοι πρότειναν νὰκοπεῖ στὸ κείμενο τοῦ νομοσχεδίου ἡ φράση «ἐν αὐτῇ». Ὁ Πρόεδρος τῆς Συνελεύσεως προσπαθοῦσε νὰ τοὺς πείσει πὼς δὲν ἦταν σωστὸ νὰ περικοποῦν οἱ δύο αὐτὲς λέξεις, ἡ φράση «ἐν αὐτῇ», γιατί θὰἀλλοιωνόταν ὅλο τὸ νόημα τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου. Κάποια στιγμὴ δύο πληρεξούσιοι σηκώθηκαν ὀργισμένοι ἀπὸ τὶς «θέσεις» τους καὶ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν πρὸς τὸ προεδρεῖο: Νὰ κοπεῖ τὸ «ἐν αὐτῇ». Ναί, νὰ κοπεῖ. Τὸ «ἐν αὐτῇ» νὰ κοπεῖ ὁπωσδήποτε, ὁ ἄλλος.Ὄχι, δὲν κόβεται τὸ «ἐν αὐτῇ» καὶ ἡ συνεδρίαση ἐξελισσόταν σὲ σύρραξη. Ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶλαγοκοιμόταν, ἀφήνοντας τοὺς λογιότατους νὰ ἐρίζουν, μὲ τὴν ἀκατανόητη, γι’ αὐτόν, στεγνὴ καὶτυποποιημένη γλώσσα τους. Ἀκούγοντας ὅμως τὰ λόγια καὶ τὴν φασαρία, πήδηξε μ’ ἕνα σάλτο κάτω ἀπὸ τὴν λεμονιὰ καὶ πηγαίνοντας κατ’ εὐθείαν πρὸς τὸ προεδρεῖο, ἔξαλλος ἄρχισε νὰ ρωτᾶ: τίνος τὸαὐτὶ θὰ κόψετε, ὠρὲ πατριῶτες; Τόσο μεγάλο ἔγκλημα ἔκανε ὁ ἄνθρωπος. Ντροπή μας Ἕλληνες. Ἐμεῖς ἀγωνιστήκαμε τόσα χρόνια  γιὰ  νὰ  διώξουμε   τὸν   τύραννο   καὶ   τώρα θ’ ἀρχίσουμε νὰ κόβουμε τὰαὐτιὰ τοῦ κοσμάκη;  Μέσα σ’ ἕνα πανδαιμόνιο ἀπὸ γέλια, χρειάστηκε νὰ ἐπέμβει ὁ Πρόεδρος, γιὰ νὰἐξηγήσει στὸν Κολοκοτρώνη ὅτι παρεξήγησε τὰ πράγματα. Στὸ τέλος, βέβαια, κατάλαβε καὶ ὁΚολοκοτρώνης τὴν γκάφα του καὶ τοὺς εἶπε χαμογελώντας: Ἐ! Καλὰ δά, δὲν εἶναι καὶ τίποτα σπουδαῖο, ὠρὲ γραμματιζούμενοι. Πῶς θέλετε νὰ καταλάβω, ἐγὼ ὁ σκράπας, τὶς ἑλληνικοῦρες σας. Λέξεις κόψτε ὅσες θέλετε, αὐτιὰ μία φορὰ νὰ μὴν πειράξετε, γιατί θά ’χουμε ἄσχημα ξεμπερδέματα. Εἶπα κι ἐγὼπαλάβωσαν οἱ καλαμαράδες. Τί κόρακα μαθές!

Αἰωνία του ἡ μνήμη καὶ ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ ἔθνους μας στὸν ἀθάνατο Γέρο τοῦ Μοριά. Νά ΄χουμε τὴν εὐχή του….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ, ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ, ΟΠΛΙΤΕΣ (Δ. Nατσιός)

Κα πολίτες καί, ν χρειαστε, πλίτες

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                        Εἶναι μεγάλο σχολεῖο τὸ ’21. Προσωπικῶς ξεκίνησα ἤδη στὴν τάξη μου νὰ διδάσκω λόγια ἀθάνατα καὶπράξεις ἀπὸ τοὺς ἡρωικοὺς προγόνους μας. Μετὰ τὴν πρωινὴ προσευχὴ καὶ τὴν ὀρθογραφία -ποὺ καταργήθηκε- σειρὰ παίρνει ἡ ἀνάγνωση ἑνὸς κειμένου ἀπὸ τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς Ἐθνικῆς Ἐπανάστασης. Θὰ τὸ γράφω καὶ πάντα καὶ θὰ τὸ λέω. Μπορεῖ τὸ τρέχον σύνθημα νὰ πρεσβεύει «σχολεῖο ἀνοιχτὸ στὴ ζωή», κούφιο καρύδι κι αὐτὸ καὶ φυσαλίδα ἀέρος, ὅμως τὸ σχολεῖο ἀκριβῶς πρέπει νὰ κλείσει τὶς πόρτες του σ᾽ αὐτὴν τὴν ζωή. Στὴν περιρρέουσα μούχλα καὶ ἀσημαντοκρατία καὶ νὰ «ἀνοίξει» τὰ παραθύρια του στὴν ἱστορία καὶ στὰ περασμένα μεγαλεῖα. Οἱ μόνοι ποὺ θὰ γιορτάσουν μὲ τὴν ψυχή τους, θὰ τιμήσουν καὶ θὰ διδαχτοῦν μὲ τὰ πολυτίμητα τζιβαϊρικὰ τῆς Παλιγγενεσίας εἶναι τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦσχολείου. Τὸ βλέπω μὲς στὴν τάξη μὲ πόσο σεβασμὸ καὶ εὐλάβεια ἀκοῦν καὶ μελετοῦν τὰ γραμμένα μὲ αἷμα, φιλοπατρία καὶ πίστη «κειμήλια» τοῦ ’21. Σήμερα ἰδίως ποὺ μᾶς ταλανίζει ἡ κρίση, ἡ διχόνοια, ἡ γενικὴ καχυποψία, ὁ φόβος γιὰ τὰ μελλούμενα καὶ ὅλα τὰ φαρμάκια τῆς τρέχουσας ἐπικαιρότητας εἶναι φάρμακο καὶ θεραπεία ἡ προσφυγὴστὸ «μπαρούτι» τοῦ Εἰκοσιένα καὶ στὸ πνεῦμα ἐθελοθυσίας του. Τὰ ἀπόρθητα λημέρια τῆς Κλεφτουργιᾶς μᾶς διδάσκουν τὴν Πίστη, τὴν ὁμόνοια, τὸ σέβας στὴν Πατρίδα. Μᾶς προφυλάσσουν ἀπὸ τὴν φαυλότητα τῶν πολιτικῶν, ἀπὸ τοὺς ξενοκίνητους τυχοδιωκτισμούς, ποὺ ὅσες φορὲς τοὺς ἐμπιστευτήκαμε, καταβαραθρωθήκαμε. Ἀλλὰ καὶ τὰθαύματα ποὺ κατορθώνουμε, ὅταν ὑπάρχει λαϊκὴ ὁμοψυχία. Ἂς ἀρωματιστοῦμε λοιπὸν ἀπὸ τὰ μαθήματα ποὺ μᾶς προσφέρει ὁ Γέρος τοῦ Μοριά, γιὰ τὴν ὁμοψυχία, τὴν φιλοπατρία, τὸ ἀνεπίφθονον, τὴν συγχωρητικότητητα καὶ τὴν Πίστη.
«Κάλλιο γιὰ τὴν πατρίδα κανένας νὰ χαθεῖ
ἢ νὰ κρεμάσει φούντα γιὰ ξένον στὸ σπαθί», ἔλεγε ὁ Ρήγας καὶ σημειώνει ὁ Κολοκοτρώνης στὰ ἀπομνημονεύματά του, ποὺ τὰ ἔγραψε ὁ Τερτσέτης.
«Ἐφύλαξα πίστιν εἰς τὴν παραγγελίαν τοῦ Ρήγα. Καὶ ὁ Θεὸς μὲ ἀξίωσε καὶ κρέμασα φούντα εἰς τὸ Γένος μου ὡς στρατιώτης του. Χρυσὴ φούντα δὲν ἐστόλισε ποτὲ τὸ σπαθί μου, ὅταν ἔπαιρνα δούλευσιν εἰς ξένα κράτη».
.                        Βλέποντας ὁ Κολοκοτρώνης τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ γινόταν ἀπὸ τὴν «δολερὴ διχόνοια», τὸ 1824 –ἀφοῦ σκοτώθηκε ὁ σπουδαῖος γιός του Πάνος– παραδόθηκε καὶ τὸν «ἔκλεισαν» στὴν Ὕδρα. Ἦρθε ὁ Ἰμπραὴμ καὶτὸν ἀναζήτησαν. Στὸ Ἀνάπλι, ποὺ ἐπέστρεψε, εἶπε: «Πρὶν ἔβγω στὸ Ἀνάπλι, ἔριξα στὴ θάλασσα τὰ πικρὰ τὰπερασμένα, κάνετε κι ἐσεῖς τὸ ἴδιο! Στὸ δρόμο ποὺ περνούσαμε νά ’ρθουμε στὴν ἐκκλησιά, εἶδα νὰ σκάβουν κάτι ἄνθρωποι. Ρώτησα καὶ μοῦ ’πανε πὼς γιὰ νὰ βροῦνε κρυμμένο θησαυρό. Ἐκεῖ, στὸ λάκκο μέσα, ρίχτε κι ἐσεῖς τὰμίση τὰ δικά σας. Ἔτσι θὰ βρεθεῖ κι ὁ χαμένος θησαυρός!».
.                        Ἡ πίστη τῶν πατέρων ἡμῶν, ἡ ἁγία μας, ἡ ἡλιόλουστη Ὀρθοδοξία, εἶναι λιθάρι ριζιμιό τοῦ Γένους διότι «ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος», ὅπως συμβουλεύει τους. Ὅταν τοῦ Κολοκοτρώνη τοῦ διάβασαν τὴν ἀπόφαση θανάτου στὸ δικαστήριο τῆς ντροπῆς τῶν Βαυαρῶν, εἶπε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου». Τὸ εἶπε μὲ φωνὴ ἄτρεμη καὶ ἔκαμε τὸ σταυρό του.
.                        Στὴ μάχη τοῦ Σαραβαλίου, τὸ 1821, ὁ Ἀνδρέας Ζαΐμης εἶχε καταφύγει στὴ μονὴ Ὀμπλού. Ὁ Κολοκοτρώνης τὸν ὀνείδιζε μὲ τὶς λέξεις: «κὺρ Ἀνδρέα, κὺρ Ζαΐμη, τοῖς ἐλάφοις ὄρη τὰ ὑψηλὰ καὶ πέτρα τοῖς λαγῳοῖς καταφυγή». Ἀγράμματος μέν, ἀλλὰ γνώριζε τὸ Ψαλτήρι, γιατί λειτουργοῦνταν συχνὰ καὶ ὄρθρου βαθέος καὶὄχι δύο λεπτὰ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόλυση, ὅπως πολλοὶ σημερινοὶ πολιτικοί.
.                        Πολύτιμες, μεταξένιες καὶ οἱ παρακάτω παραινέσεις τοῦ γερο-Κολοκοτρώνη, ἡ ἄγρυπνη συνείδηση τοῦ Γένους. Οὔτε Εὐρωπαίους παιδαγωγοὺς διάβασε, οὔτε γνώση τῶν σύγχρονών του «ρευμάτων» εἶχε. Γνώριζε ὅμως τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση καὶ βίωνε τὰ καθαρὰ ἤθη τοῦ Γένους, τὴν ἠθικὴ τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ ζοῦσε ἀπὸ μικρός. Ὁ λόγος του μᾶς θυμίζει τοὺς δικαίους στρατηγοὺς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ ἦσαν στὴν ὑπηρεσία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Διαβάζουμε στὸν περίφημο λόγο του στὴν Πνύκα, στοὺς μαθητὲς τῆς Ἀθήνας, τὸ 1838: «Παιδιά μου νὰ μὴν ἔχετε πολυτέλεια, νὰ μὴν πηγαίνετε εἰς τοὺς καφενέδες καὶ τὰ μπιλιάρδα. Νὰ δοθῆτε εἰς τὰς σπουδάς σας, καὶ καλλίτερα νὰ κοπιάσετε ὀλίγον δύο καὶ τρεῖς χρόνους καὶ νὰ ζήσετε ἐλεύθεροι εἰς τὸ ἐπίλοιπο τῆς ζωῆς σας, παρὰ νὰ περάσετε τέσσαρους πέντε χρόνους τὴ νεότητά σας καὶ νὰ μείνετε ἀγράμματοι. Νὰ σκλαβωθῆτε εἰς τὰ γράμματά σας. Νὰ ἀκούετε τὰς συμβουλὰς τῶν διδασκάλων καὶ γεροντοτέρων, καί, κατὰ τὴν παροιμία, μύρια ἤξευρε καὶ χίλια μάθαινε. Ἡ προκοπή σας καὶ ἡ μάθησή σας νὰ μὴν γίνη σκεπάρνι μόνο διὰ τὸ ἄτομό σας, ἀλλὰ νὰ κυττάζη τὸ καλό τῆς Κοινότητος, καὶ μέσα εἰς τὸ καλὸ αὐτὸ εὑρίσκεται καὶ τὸ δικό σας».  Ὁ ἀγράμματος, ἀλλὰ βαθιὰ μορφωμένος Κολοκοτρώνης, βιώνοντας τὴν συνέχεια τοῦ Γένους, ἐπαναλαμβάνει τὴν ρήση τοῦ μεγάλου Περικλῆ πρὸς τοὺς ἀρχαίους Ἀθηναίους: «Καλῶς μὲν φερόμενος ἀνὴρ τὸ καθ’ ἑαυτόν, διαφθειρομένης τῆς πατρίδος, οὐδὲν ἧσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχῶν δὲ ἐν εὐτυχούσῃ, πολλῷ μᾶλλον διασώζεται». (Θουκυδίδης, 2, 60-3). Δηλαδή, σὲ ἐλεύθερη μετάφραση: «Ἂν προοδεύει ἡ πατρίδα σου, προοδεύεις καὶ ἐσύ. Ἂν καταστραφεῖ ἡ πατρίδα, καὶ προκομμένος νὰ εἶσαι, θὰ βουλιάξεις καὶ θὰ χαθεῖς μαζί της». Καί, ἂς προσέξουμε, ἡ μόνη σκλαβιὰ ποὺ μᾶς ἁρμόζει, λέει ὁ Κολοκοτρώνης, εἶναι στὰ γράμματα. Σὲ ποιά ὅμως γράμματα;
«Στὰ γράμματα ποὺ διαβάζουνε
οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε» (Ἐλύτης),
τὰ γράμματα τῶν Πατέρων, τῶν ἁγίων, τῶν μεγάλων φιλοσόφων τῆς ἀρχαιότητας, τοὺς ὁποίους ζωγράφιζε ἡ Ἐκκλησία μας στοὺς νάρθηκες.
.                        Στὶς ὑποσημειώσεις τῆς «Διηγήσεως Συμβάντων» τοῦ Τερτσέτη, διαβάζουμε: Ἕνας Ἰταλὸς περιηγητὴς ὀνόματι Πέκιο, συναντᾶ τὸν φυλακισμένο στὴν Ὕδρα, στὸ μοναστήρι τοῦ προφήτη Ἠλία, Κολοκοτρώνη. Ἡ συζήτηση ἔφτασε στὶς νίκες τοῦ Μπραΐμη. Τοῦ λέει ὁ στρατηγός:
«Ἠξεύρεις τί ἔφερε τὴν νίκη τῶν Αἰγυπτίων; Ἡ ἑνότης τῆς πολεμικῆς δυνάμεως, ἐνῶ οἱ Ἕλληνες ἀφανίζονται ἀπὸ τὴν μανίαν τοῦ νὰ θέλουν νὰ καπιτανεύουν, χωρὶς τὴν ἀπαιτούμενην ἐμπειρίαν».
.                        Ἂς τὸ καταλάβουμε ὅτι τελευταία γραμμὴ ἄμυνας, ποὺ ἀπομένει σὲ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, εἶναι ἡ Παιδεία. Ἡ μοναδικὴ ἐλπίδα γιὰ ἐθνικὴ ἀναγέννηση καὶ ἐπιβίωση. Δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνική μας ἀνεξαρτησία καὶ ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα, μόνον οἱ πανάξιες  ἔνοπλες δυνάμεις. Ὄχι. Τὶς προασπίζει ὁ λαός, ὁ ψυχικὰ καὶ πνευματικὰἁρματωμένος. Οἱ ἐλεύθεροι πολίτες πού, ἂν χρειαστεῖ, γίνονται καὶ ὁπλίτες.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , , ,

Σχολιάστε

«Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟΥ EΛΛΗΝΑ ΚΙ Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΟΠΟΥ»

« λευτερι το λληνα κι λευτερι το νθρώπου,
παιδι
ὰ μεγάλου κόπου»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

.                Ἀπὸ ἕνα ἐξαιρετικὸ στιχούργημα τοῦ Παλαμᾶ εἶναι κλεμμένος ὁ τίτλος. («Ἱερὲς κλεψίες» ἔλεγε ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, τὴν προσφυγὴ στοὺς τρανοὺς τοῦ Γένους). Εἶναι ἀφιερωμένο στὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦτῆς Θεοτόκου καὶ στὴν ἡμέρα τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῆς πατρίδος, ὅταν γιορτάζουμε τὰ δύο «χαῖρε». Τὸ «χαῖρε» τοῦἀρχαγγέλου καὶ τὸ «χαῖρε» τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ.
«Σβήνουν δύο νύχτες, καὶ δύο αὐγὲς προβάλλουν στὸν ἀγέρα.
Δύο λευτεριὲς ποὺ σμίγουνε μέσα στὴν ἴδια μέρα.
Δύο λευτεριὲς ματόβρεχτες, παιδιὰ μεγάλου κόπου,
ἡ λευτεριὰ τοῦ Ἕλληνα κι ἡ λευτεριὰ τοῦ ἀνθρώπου».
.                   Μία παρένθεση. Δὲν θέλω νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν τρέχουσα ἐπικαιρότητα. Γράφτηκαν καὶ γράφονται πολλά. Ἀκούω πολὺ κόσμο νὰ μονολογεῖ: δὲν βλέπω τηλεόραση μὲ τοὺς  νεκροθάφτες δημοσιογράφους  ποὺ νυχθημερὸν μᾶς κουκουλώνουν μὲ σάβανα καὶ ἀσθένειες.  Κουραστήκαμε νὰ διαβάζουμε γνῶμες ἀντιφατικές. Ἀκόμη περισσότερο τρομοκρατεῖται ὁ λαός, ἀντὶ νὰ καθησυχάζεται, μ προφητεες κααθαίρετες προβλέψεις π δαες κα «ο κατ’ πίγνωσιν»,  ζηλωτές. Θυμᾶμαι ἀπὸ τὸ Γεροντικὸ μία φράση: «Τὸ διδάξαι τὸν πλησίον ὅμοιόν ἐστι τοῦ ἐλέγξαι», τοῦ ἁγίου ἀββᾶ Παμβώ. Δὲν ἰσοπεδώνω τίποτε οὔτε κατακρίνω κανέναν. Ἐν μέσῳ σύγχυσης καὶ πληθώρας γνωμῶν,  λάμπουν καὶ τὰ πραγματικὰ πετράδια. Νουνεχεῖς καὶ σοβαροὶἐπιστήμονες, θεολόγοι καὶ πιστοὶ ἄνθρωποι, γράφουν μὲ περισσὴ περίσκεψη. Οἱ σοβαροὶ ἐπιστήμονες λιώνουν στὰἐργαστήριά τους, οἱ καλύτεροι θεολόγοι εἶναι «τὰ βοτσαλάκια τῆς ἐρήμου», ὅσοι ἐπιδίδονται σὲ ἀνείπωτους ἀσκητικοὺς ἀγῶνες. Αὐτοὺς νὰ ἀκοῦμε καὶ νὰ ἐμπιστευόμαστε καὶ ὁ νοῶν νοείτω.
.                    Εἶμαι μάχιμος δάσκαλος καὶ μὲ ἐνδιαφέρει, πρωτίστως, τὸ τί παιδεία προσφέρουμε στὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦμας. Φέτος 200 χρόνια μετὰ τὴν Εὐλογημένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21, εἶναι μία λαμπρὴ εὐκαιρία νὰ σηκωθοῦμε λίγο ψηλότερα, νὰ ἀρωματίσουμε τοὺς μαθητές μας μὲ τὴν εὐωδία τῶν ἡρώων. Μαύρισε, φαρμακώθηκε  ἡ ψυχὴ τῶν παιδιῶν ἐδῶ καὶ ἕνα χρόνο μὲ τοὺς ἐγκλεισμούς, τὶς ἀπειλές, τὶς βλοσυρὲς μάσκες, τοὺς θανάτους, τὴν οἰκονομικὴφρίκη. Ἂς μπεῖ καὶ λίγο φῶς στὰ σπίτια καὶ τὰ σχολεῖα. Ὄχι γιὰ νὰ κρυβόμαστε ὑποκριτικά, ἀλλὰ γιατί ὁ νοῦς τῶν μικρῶν μαθητῶν δὲν χωράει τὸ κακό, δὲν μπορεῖ, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω μία φράση τοῦ συρμοῦ, νὰ τὸ διαχειριστεῖ. Γνωρίζω ἀπὸ τὴν ἐμπειρία μου πόσο «θεραπευτικὴ» εἶναι ἡ διδασκαλία ποὺ στηρίζεται σὲ κείμενα βιωματικά, ποὺἀναδεικνύουν τὸ πνευματικὸ περιεχόμενο τῆς ἑορτῆς ἢ τῆς ἐπετείου. Ἕνα ὑπουργεῖο, ὄντως ἐθνικῆς παιδείας, θὰ εἶχε ἑτοιμάσει ἤδη καὶ θὰ τὸ διαμοιράζαμε στοὺς μαθητές μας, ἕνα ἀνθολόγιο-ἀφιέρωμα στὸν βίο καὶ πολιτεία τῶν  ἐλευθερωτῶν μας. Νὰ κλείναμε, γιὰ ἕνα ἑξάμηνο, τὰ βαρετὰ καὶ φλύαρα, ἄχρηστα καὶ ἀντιπαιδαγωγικὰ βιβλία τους καὶνὰ διδάσκαμε, ναί! καὶ ὡς γλωσσικὸ μάθημα, λόγια καὶ φράσεις τοῦ Κολοκοτρώνη συνοδευόμενα ἀπὸ τὴν μάχη στὰΔερβενάκια. Λόγια τοῦ Καραϊσκάκη μαζὶ μὲ τὴν ἐποποιία στὴν Ἀράχωβα. Τοῦ ἀντρειωμένου «Δυσσέα», ὅταν πολιορκοῦσε τὴν Ἀκρόπολη. Τοῦ «Ρήγα» οἱ στοχασμοὶ καὶ «συλλογισμοὶ» γιὰ τὴν ἐλευθερία.
.                    Μιλᾶμε γιὰ τὴν ἀμώμητο πίστη μας. Τί πιὸ ὡραῖο νὰ μάθει καὶ νὰ κρατήσει ὁλοζωῆς στὴν μνήμη του, τὸμικρὸ παιδί, τὸ παράδειγμα τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ.
.                    Γράφει ὁ μεγάλος δάσκαλος τοῦ Γένους μας, Κωνσταντίνος Οἰκονόμου ὁ ἐξ Οἰκονόμων, γιὰ τὴν πίστη τοῦ Κολοκοτρώνη:
«Χρόνια πολλα πρὶν τὸν εὕρει ὁ θάνατος, τὸν πρόβλεπε, κι ἑτοίμαζε τὴν ψυχή του καὶ μετανοοῦσε. Φιλιώτανε, μὲτοὺς παλιοὺς ἐχθρούς του, μὲ κάθε ἄνθρωπο πού ᾽χε ψυχραθεῖ. Γι’ αὐτό τὸ σκοπὸ ἔκαμε τελευταία καὶ ταξίδι στὰνησιά, καὶ στὸ Μοριά, κι ἀντάμωσε τοὺς παλιοὺς συναγωνιστές, φίλους, γνωρίμους του κι ἐχθρούς του, καὶσυγχώρεσε καὶ συγχωρέθηκε. Καὶ χαιρέτησε τὸν τόπο του γιὰ τελευταία φορά. Συχνὰ ἐξομολογιότανε καὶμεταλάβαινε. Αὐτὸ τό καμε καὶ τὴν τελευταία Μεγάλη Σαρακοστή, πριν πεθάνει». Θέλουμε νὰ ἀναδείξουμε ὅτι ὁἀγώνας ἦταν ἐθνικός, ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἀγωνίζονται.  Ὅτι καὶ ἡ προδομένη Μακεδονία μας συμμετεῖχε. Νά, τὸἱστορικὸ παράδειγμα, ποὺ θὰ συγκινήσει τοὺς μαθητές.
.                    Ἡ περίφημη Καρατάσαινα, γυναίκα καὶ μάνα ἡρώων. Συνελήφθη, κατὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Νάουσας, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1822 καὶ ὁδηγήθηκε, μαζὶ μὲ πλῆθος αἰχμάλωτα γυναικόπαιδα στὴν Θεσσαλονίκη. Πιέστηκε νὰἀλλαξοπιστήσει. Ἀρνήθηκε. «Γι’ αὐτό», γράφει ὁ αὐτόπτης Γάλλος Πουκεβὶλ στὴν ἱστορία του, «ἐβύθισαν ἐντὸς σάκκου, τὸν ὁποῖον εἶχαν γεμίσει μὲ ὄφεις, τὴν σύζυγο τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Καρατάσου. Ὁ Ἀβδοὺλ Λουμποὺτ ἤλπιζεν ὅτι ὁ θάνατός της, θὰ ἐπήρχετο κατόπιν φρικτῶν πόνων καὶ βασάνων. Ἀλλὰ αἱ πληγαὶ πλήθους ἐχιδνῶν ἔχυσαν τόσον δηλητήριον εἰς τὰς φλέβας τῆς μάρτυρος, ὥστε περιέπεσεν εἰς λήθαργον καὶ ἀπέθανεν ἀνωδύνως, λυτρωθεῖσα οὕτω τῶν δημίων της, ὑπὲρ τῶν ὁποίων δὲν ἔπαυσεν νὰ προσεύχεται θερμῶς, ἐπικαλουμένη τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας μέχρι τῆς τελευταίας ὥρας. Οὕτως ἀπέθνησκον αἱ χριστιαναὶ γυναῖκες».
.                    Νὰ διδάξουμε τί σημαίνει Ἕλληνας πολιτικός. Ὅτι τοῦτος ὁ τόπος δὲν μπορεῖ νὰ ἀναστηθεῖ, γιατί, μετὰτὸν Καποδίστρια, καταντήσαμε, κατὰ τὸν Μακρυγιάννη, «κοπέλια τῶν ξένων».  «… Ὁ γιατρός του, τοῦ εἶπε νὰβελτιώσει λίγο τὴν τροφή του, ἦταν ἐπείγουσα ἀνάγκη γιὰ τὴν ὑγεία του. Κι ἐκεῖνος ἀπήντησε ἀποφασιστικά: Τότε μονάχα θὰ βελτιώσω τὴν τροφή μου, ὅταν θα εἶμαι βέβαιος ὅτι δεν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλο ποὺ νὰ πεινάει …».
.                    Εἴμαστε σὲ βαθὺ σκοτάδι. Ἀλλὰ τὸ βαθὺ σκοτάδι προμηνύει τὴν αὐγή. Ξημερώνει, ποὺ θὰ πεῖἡμερώνει, καλοσυνεύει  ὁ Θεὸς τὴν πλάση του. Ξέρουμε, ἐμεῖς οἱ Ρωμιοί, τὸν δρόμο γιὰ νὰ βγοῦμε στὸ ξέφωτο. Καὶαὐτὸ μᾶς τὸ δίδαξαν ἐκεῖνοι, οἱ μεταξένιοι ἥρωές μας. Νά, τί μᾶς κανοναρχοῦν, ἀπὸ τὴν «ἄκρα σιωπή» τους.
.                    «Μεσολόγγι. Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τὸ ἀθάνατο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν, μὲἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸτοὺς  Μωχαμετάνους. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Τὴν σιωπὴ τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ φωνὴ τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζηκότσικα.
– Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
– Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; Διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».
.                    Μόνο ἂν βαδίσουμε τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀναστηθοῦμε, θὰ ἐλευθερωθοῦμε ὡς λαὸς καὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοί…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΓΕΝΟΥΣ ΣΤΗΡΙΓΜΑ στὰ γράμματα καὶ στ᾽ ἄρματα

Ὁ τομέας Ἐπιστημόνων τοῦ Συλλόγου «Ὁ Μέγας Βασίλειος»,
τιμώντας τήν ἐπέτειο τῶν 200 χρόνων ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση,σᾶς προσκαλεῖ νά συμμετάσχετε στό 61ο Παιδαγωγικό Συνέδριο, τό ὁποῖο θά ἔχει θέμα:

ΓΕΝΟΥΣ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΤ᾿ ΑΡΜΑΤΑ
Ἡ συμβολή τῆς Ἐκκλησίας στήν προεπαναστατική παιδεία καί στόν ἀγώνα τοῦ ᾿21
καί θά πραγματοποιηθεῖ διαδικτυακά τήν Κυριακή 3 Ἰανουαρίου 2021 μέσῳ τοῦ διαδικτυακοῦ καναλιοῦ «ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΣ»
Συμμετέχουν οἱ: – Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος
– Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικός Ἐπιστήμων
– Ἀθηνᾶ Ἀλεξίου, Φιλόλογος Καθηγήτρια, Ἐκπαιδευτήρια «Ἡ Ἑλληνική Παιδεία»
– Χαράλαμπος Μηνάογλου, Δρ Νεότερης Ἱστορίας, Διευθυντής Πρότυπου Γενικοῦ Λυκείου Ἰωνιδείου Σχολῆς Πειραιᾶ
Συντονίζει ο Δημήτριος Ράπτης, Φιλόλογος, Διευθυντής Λυκείου Ἐκπαιδευτηρίων «Ἡ Ἑλληνική Παιδεία»

Γιά περισσότερες πληροφορίες καί ἐνημερώσεις, καί γιά νά ὑποβάλλετε ἤδη ἀπό τώρα τά ἐρωτήματά σας, μείνετε συντονισμένοι: 
στήν ἱστοσελίδα https://logosparakliseos.gr/paidagogiko-synedrio-61/και τή σελίδα τοῦ συνεδρίου στό facebook
Ἡ Ἐπιτροπή τοῦ Τομέως

Σχολιάστε