Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ"

ΔΗΜΑΓΩΓΙΑ καὶ ΕΞΟΥΣΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δημαγωγία καὶ ἐξουσία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Τὸ ἀποτέλεσμα τῶν εὐρωεκλογῶν τῆς Κυριακῆς εἶναι ἕνα βῆμα θετικὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Ὅμως δὲν εἶναι ἀρκετό. Ἂν ὁ ΣΥΡΙΖΑ δὲν ἐπανέλθει στὰ πρὸ τῆς κρίσεως ποσοστά, τὰ ὀφέλη δὲν θὰ εἶναι ἱκανοποιητικὰ γιὰ τὴ Δημοκρατία μας. Ὅσο θὰ εἶναι ἰσχυρὸ τὸ ἐν λόγῳ Κόμμα ἡ ὅποια ἐθνική, κοινωνική, πολιτισμικὴ καὶ οἰκονομικὴ πρόοδος θὰ εἶναι δύσκολη.
.         Τὸ πρόβλημα, ὅπου στὴν Εὐρώπη οἱ λαϊκιστὲς ἔχουν αἰσθητὴ παρουσία, δὲν εἶναι τόσο ἡ κατάκτηση τῆς ἐξουσίας, ἢ ἡ αὔξηση τῆς ἐκλογικῆς τους δύναμης. Εἶναι, ὅταν κατακτοῦν τὴν ἐξουσία, τὸ πῶς καὶ μὲ τί ἐθνικό, οἰκονομικὸ καὶ κοινωνικὸ κόστος τὴν ἀφήνουν καὶ πῶς στὴ συνέχεια ἀντιδροῦν ὡς ἀντιπολίτευση. Διότι πάντα ὁ λαϊκιστὴς εἶναι παράγων ἀστάθειας τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτικοῦ συστήματος.
.         Πρόβλημα ἐξ ἴσου σοβαρὸ ἀπὸ τὴ δράση τῶν δημαγωγῶν εἶναι ἡ μετατροπὴ τῶν πολιτῶν σὲ ὄχλο, δηλαδὴ σὲ ἕνα πλῆθος ἰδιωτῶν μὲ ἀνεπαρκῆ ἱκανότητα γιὰ συλλογισμούς, μὲ ἔλλειψη κριτικοῦ πνεύματος, μὲ εὐπιστία καὶ ἀφέλεια, ὅπως τοὺς περιγράφει ὁ Γουσταῦος Λὲ Μπὸν στὸ κλασσικὸ ἔργο του «Ἡ ψυχολογία τῶν ὄχλων».
.         Στὴν χώρα μας χαρακτηριστικὸ συμβάν, ποὺ ἀποδεικνύει τὴν ἔλλειψη κριτικῆς σκέψης εἶναι τὸ δημοψήφισμα τοῦ 2015. Ἡ κυβέρνηση ὁδήγησε τὸ λαὸ νὰ ψηφίσει ΟΧΙ στὰ μνημόνια, σὲ ποσοστὸ 61,31%. Ἀμέσως μετὰ προσχώρησε στὸ ΝΑΙ. Ταυτόχρονα ἔκανε ἐκλογές. Ἕνας ὑπεύθυνος πολίτης τοῦ 61.31% θὰ ἔλεγε νὰ τιμωρήσει τὸν Ἀλ. Τσίπρα ποὺ τὸν ξεγέλασε. Καὶ ὅμως τὸ ποσοστὸ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὶς ἐκλογὲς παρέμεινε σχεδὸν ἴδιο μὲ αὐτὸ τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 2015, ὅταν ὑπῆρχε ἡ προσδοκία ὅτι μὲ ἕνα νόμο θὰ καταργοῦσε τὰ μνημόνια!….
.         Ἔκτοτε τὰ παχιὰ λόγια συνεχίστηκαν, παράλληλα μὲ πάρθια βέλη στὸ δημοκρατικὸ πολίτευμα καὶ στὸν πολιτισμό μας. Ζήσαμε τὸ γεγονὸς πὼς γιὰ νὰ διατηρηθεῖ στὴν ἐξουσία ἡ κυβέρνηση ἐξυπηρέτησε τοὺς ἰσχυρούς τῆς Γῆς στὴ Μακεδονία, ἐπενέβη στὴ Δικαιοσύνη, στὸ Στράτευμα, στὰ ΜΜΕ, συνεργάσθηκε μὲ θεσιθῆρες ἀκραίους συντηρητικοὺς καὶ ἀποτυχημένους κεντροαριστεροὺς καὶ ἀριστερούς. Παράλληλα βιώσαμε μηδὲν ἐπενδύσεις, πλεονάσματα ποὺ μοιράζονται γιὰ ψηφοθηρία, αὔξηση τοῦ χρέους, ὑποθήκευση τῆς χώρας γιὰ δεκάδες χρόνια, τὴν ἐπιχείρηση καταστροφῆς τῆς πολιτισμικῆς ἰδιοπροσωπίας μας μὲ τὴν ὑπονόμευση τῆς Παιδείας.
.         φείλουμε ν μολογήσουμε πς τ πρόβλημα δν εναι μόνο ΣΥΡΙΖΑ. Βρκε κα τ κανε. Πρόβλημα σοβαρ ποτελε δημαγωγικ κα λαϊκιστικ ως αταρχικ δεξιά, πο καπηλεύεται τν πατριωτισμ κα δειξε ντυπωσιακ κλογικ δύναμη, διαίτερα στ Μακεδονία. Πρόβλημα εναι κα κεντροαριστερς χρος, πο εναι βυθισμένος στ κρίματά του. Εμαστε κα σοι συμπεριφερόμαστε ς φανατικο παδο κα δικαιολογομε τ πάντα στν κάστοτε «μεγάλο ρχηγό».
.         Τὸ ζητούμενο λοιπὸν δὲν εἶναι μόνο νὰ φύγει ἡ κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ τῶν παρατρεχάμενων, κάτι ποὺ εἶναι πλέον βέβαιο. Τ καίριο ζήτημα εναι ς λαός, ν λλάξουμε νοοτροπία, ν καταστομε πεύθυνοι πολίτες, νὰ παύσουμε νὰ παρασυρόμαστε ἀπὸ συνθήματα, ὑποσχέσεις, παροχὲς καὶ νὰ θέσουμε ὡς γνώμονα τῆς ζωῆς μας ὄχι τὸ προσωπικὸ καὶ προσωρινὸ ὄφελος, ἀλλὰ τὸ γενικὸ καλὸ τῆς Πατρίδας.-

Διαφημίσεις

, ,

Σχολιάστε

«ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΥΣΗ»

[…] τύπος ἦν ἡ Σαμαρεῖτις τῆς φύσεως τῶν ἀνθρώπωνΤῇ συμβολῇ δὲ τοῦ ὄφεως ἐνασμενίσασα, αἰχμάλωτος εἰς τὴν σύγχυσιν τῆς ἁμαρτίας εἰς βαβυλῶνα κατάγεται.

Ἡ Σαμαρεῖτις ἦταν τύπος (σύμβολο) τῆς φύσεως τῶν ἀνθρώπων, ἡ ὁποία δέχθηκε μὲ εὐχαρίστηση καὶ προθυμία τὴν συμβουλὴ τοῦ διαβόλου καὶ ἔτσι αἰχμάλωτη στὴν σύγχυση τῆς ἁμαρτίας ὁδηγεῖται βίαια στὴν χώρα τῆς ὑποδουλώσεως καὶ τῆς ὀδύνης.

Σχολιάστε

Ο ΔΗΜΟΠΙΘΗΚΟΣ (Δ. Νατσιός)

δημοπίθηκος

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 Ἡ λέξη «δημοπίθηκος» εἶναι ἀπὸ τὴν ἔξοχη κωμωδία τοῦ Ἀριστοφάνη «Βάτραχοι», ἡ ὁποία γράφτηκε καὶ διδάχτηκε τὰ τελευταῖα ἔτη τοῦ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου, ἐν μέσῳ παρακμῆς τῆς εὐκλεοῦς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν, ἡ ὁποία κατάντησε ἕρμαιο ἀνίκανων καὶ ἀνήθικων πολιτικῶν.  Ὁ στίχος -(1083-1085)- γράφει κατὰ λέξη: «Ἡ πόλις ἡμῶν ἀνεμεστώθη δημοπιθήκων ἑξαπατώντων τὸν δῆμον». Δηλαδή: «Ἡ πόλη μας γέμισε ἐντελῶς δημοπιθήκους, οἱ ὁποῖοι ἐξαπατοῦν τὸν λαό». Ἡ λέξη δημοπίθηκος, ἀπαντᾶται μόνο στὸ συγκεκριμένο ἔργο τοῦ Ἀριστοφάνη –«ἅπαξ λεγόμενον», ὅπως λέγεται στὴν γλωσσολογία– καὶ σημαίνει «ὁ μὲ τὰς κολακείας του ἀπατῶν τὸν ὄχλον, ὁ ἀπατεών», κατὰ τὸ ἔγκυρο λεξικὸ «Liddel-Scott», ὁ ἀγύρτης, κατὰ τὸ λεξικὸ τοῦ «Δημητράκου».
.                 Πρὶν ἀσχοληθοῦμε μέ τοὺς… δημοπιθήκους, μία μικρὴ παρένθεση.  Στοὺς «Βατράχους» ὁ Ἀριστοφάνης, μὲ νοσταλγικὴ διάθεση, συγκρίνει τὴν ποίηση τῶν παιδικῶν του χρόνων, τὴν ποίηση τῆς ἀκμῆς καὶ τῆς ἀνατάσεως πρὸς τὸ θεῖον καὶ τὴν εὔνομο πολιτεία, μὲ τὴν ἐκπνέουσα ποίηση τῶν χρόνων του.
.                 Ἡ Ἀθήνα πνέει τὰ λοίσθια καὶ ὁ λαὸς ἀναθυμᾶται τὰ δοξασμένα χρόνια. («Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό», κατὰ τὴν μεγαλοφυῆ διατύπωση τοῦ Σεφέρη).  Τόσο πολὺ θαύμασαν οἱ Ἀθηναῖοι τὸ ἔργο, ὥστε τὸ «δίδαξε» δύο φορές.  Και ἂς προσεχθεῖ τὸ ρῆμα «δίδαξεν». Στὸ ἴδιο ἔργο του «Βάτραχοι», ὁ Ἀριστοφάνης, ρητῶς μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὁ ποιητὴς εἶναι ὁ παιδαγωγὸς τῶν ὡρίμων, ὅπως ὁ δάσκαλος τῶν μικρῶν παιδιῶν: «τοῖς μὲν γὰρ παιδαρίοισιν ἐστὶ διδάσκαλος ὅστις φράζει, τοῖσιν δ’ ἡβῶσι ποιηταί». (στίχ. 1054).  Γιὰ τὸν ἀρχαῖο Ἕλληνα ἦταν κάτι τὸ ἀδιανόητο, ἔργο τέχνης χωρὶς μορφωτικὸ-παιδαγωγικὸ περιεχόμενο. Ὁ ποιητής, ὁ ἀρχιτέκτονας, ὁ ζωγράφος, ὁ μουσικός, ὁ φιλόσοφος καὶ ὁ πολιτικὸς ἐθεωροῦντο καὶ ἔπρεπε νὰ εἶναι οἱ παιδαγωγοὶ καὶ δάσκαλοι τοῦ λαοῦ τους.  Τὸ θέατρο ἰδίως τὸ σχολεῖο τοῦ λαοῦ. Στὶς ἐπιγραφὲς «χορηγικῶν τριπόδων» διαβάζουμε: «Σοφοκλῆς ἐδίδασκεν»,  «Αἰσχύλος ἢ Εὐριπίδης ἐδίδασκεν».  Όσο ἡ Ἀθήνα τηροῦσε τὸ ἰδεῶδες τῆς παιδαγωγούσας πολιτικῆς κοινότητας («πόλις») ἀνθοῦσε καὶ κατέλειπε «χρυσοὺς αἰῶνες».  Όταν «ἀνεμεστώθη δημοπιθήκων», ἔσβησε. Στὰ περικαλλῆ μάρμαρά της κούρνιαζαν κουκουβάγιες, θρηνώντας γιὰ τὰ περασμένα μεγαλεῖα…
.                 Οἱ δημοπίθηκοι, λοιπόν, ἀναφύονται σὲ καιροὺς παρακμῆς.  Ἐτυμολογικῶς ἡ λέξη παράγεται ἀπὸ τὸ «δῆμος», ὁ λαὸς καὶ τὴν λέξη «πίθηκος», ἡ ὁποία εἶναι «ἀγνώστου ἐτύμου», δὲν ἔχει ἐντοπισθεῖ ἡ ἐτυμολογία της.  Εἶναι ἀρχαιότατη λέξη -ἤδη ἀπὸ τὸν 7ο αἰ. π.Χ. στὸν Ἀρχιλόχο καὶ τὸν Σιμωνίδη.  Οἱ ἀρχαῖοι τὴν χρησιμοποιοῦσαν καὶ ὡς «πιθηκισμός», ὅταν ἤθελαν νὰ καυτηριάσουν κάποιον ποὺ μιμεῖται γελοιοτρόπως τὰ τῶν ἄλλων, ποὺ μαϊμουδίζει.  (Ἡ μαϊμοὺ ἀπὸ τὸ ρῆμα «μιμῶ», «μιμοῦμαι»). Πίθηκο ὀνόμαζαν καὶ τὸν πονηρό, ἀναιδῆ, θρασύδειλο καὶ ἀπατεώνα.  Δημοπίθηκος θὰ λέγαμε ὅτι εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐξαπατᾶ ἀδιάντροπα καὶ μὲ δόλιο, πονηρὸ τρόπο τὸν λαό. Κυρίως μὲ κολακεῖες ἢ ἀπειλές, μὲ χρήματα ἢ ὑποσχέσεις, ἀποσκοπώντας μόνο στὸ προσωπικό του συμφέρον καὶ ἀδιαφορώντας παντελῶς γιὰ τὸ κοινὸ καλό, τὴν «πόλιν».
.                 Στὶς σακάτικες ἡμέρες μας οἱ δημοπίθηκοι εἶναι εἶδος ἐν ἀφθονίᾳ.  Καλύτερος ὅλων ποιός;  Ὁ πρωθυπουργός, ὁ Ἀλέξης ὁ Τσίπρας, κατὰ τὴν ἀλήστου μνήμης ἐμφατικὴ διατύπωση τῆς χρυσῆς πασοκικῆς ἐποχῆς.  «Ὁ Ἀνδρέας ὁ Παπανδρέου» μὲ δύο ἄρθρα, γιὰ νὰ τονιστεῖ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀντρός.
.                 Ξαφνικὰ τὰ ἄδεια ταμεῖα, γέμισαν. Τὰ πρωτογενῆ πλεονάσματα.  (Μπορεῖ κάποιος νὰ ἀπαντήσει στὸ ἑξῆς ἁπλὸ ἐρώτημα:  Μὲ 100, 200, 300 δισ. χρέος, πῶς μπορεῖ νὰ ἔχεις πλεόνασμα καὶ περίσσευμα;  Ὁ δημοπίθηκος θὰ πεῖ χάρη στὶς ἱκανότητές του. Μάλιστα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι γιὰ τὴν δημιουργία ἐκλογικῆς πελατείας καὶ στὴν πολυπόθητο «ψῆφο τοῦ λαοῦ», προσφεύγει στὴν προεκλογικὴ λεηλασία τοῦ δημοσίου ταμείου.  «Λεφτὰ ὑπάρχουν», τσίριζε πρὸ δεκαετίας ἕτερος δημοπίθηκος, ποὺ ἐκτός τῆς ἀπάτης, διασκέδαζε τὸν πικραμένο λαὸ μὲ ἐκεῖνες τὶς σπαραξικάρδιες δηλώσεις του περὶ «φόρου πισινῶν», ἤθελε νὰ πεῖ «τῶν πισίνων», τὰ πηλίκα καὶ τὰ πηλήκια. (Καὶ ὁ νῦν δημοπίθηκος βαρύνεται μὲ ἀρκετοὺς σολοικισμούς, τοῦ τύπου «τυμβωθηρία», γιὰ τὴν ὁποία λέξη, ἡ παλιά του «συντρόφισσα» Ζωή, τὸν ξεπουπούλιασε, λέγοντας τὴν ἀμίμητο φράση τοῦ Μὰρκ Τουαίην: «Εἶναι καλύτερα νὰ κρατᾶς τὸ στόμα σου κλειστὸ καὶ νὰ σὲ περνοῦν γιὰ ἠλίθιο, παρὰ νὰ τὸ ἀνοίγεις καὶ νὰ διαλύεις κάθε ἀμφιβολία». Αὐτό κι ἂν εἶναι «συντροφικὸ μαχαίρωμα»).
.                 Μὲ τὸν νῦν δημοπίθηκο «ἀναστήθηκε» καὶ ὁ μουχλιασμένος «θεσμός» τῶν «αὐθόρμητων» λαϊκῶν συγκεντρώσεων στὶς πλατεῖες. Οἱ διαβόητες λαοθάλασσες καὶ τὸ δάσος τῶν σημαιῶν.  Το σκηνικὸ παρμένο ἀπὸ τὴν μαύρη δεκαετία τοῦ ᾽80.
.                 περυψωμένη ξέδρα, που στς γωνίες συνωστίζονται τοπικο ποψήφιοι, γονυπετώντας γλοιωδς γι μία φωτογραφία μ τν λαοπρόβλητο… δημοπίθηκο, σκηνοθεσία κα φωτισμς κατάλληλοι, γι ν προβληθε τ βράδυ στὴν δημόσια τηλεόραση το ΣΥΡΙΖΑ, τ μέγα πλθος κα πάθος κα κάτω στν πλατεία χλοβοή, ντάρα κα ποδοβολ τν παδν, βελάσματα, χρεμετισμοί, λακές, μυκηθμοί, ρεκάσματα, γρυλλισμοί, κοασμο κα γκανίσματα.  (Μεταξ βεβαίως τν ναρίθμητων ζητωκραυγαστν, πειδ δν ρκον ο τοπικς σοδείας, πιστρατεύονται κα ρκετο π διάφορες περιοχς τς πικράτειας.  Στὴν πόλη τν Λαμιέων, πο μίλησε πρόσφατα δημοπίθηκος, ν μέσῳ τν παραληρούντων συντροφισσν κα συντρόφων, μφανίστηκαν κα ρκετο Ρομάδες, φγανο κα Πακιστανο «σύντροφοι» κα ατοί, πο ποπτευόμαστε λοι, τι τος παρέχονται κανά… τροφεα, γι ν μετακινηθον κα ν ποθεώσουν τν μέγα εεργέτη τους. (Τροφεῖα=τὰ πρὸς τὸ ζῆν ἀναγκαῖα).  Καὶ τί ὑπόσχεται ὁ δημοπίθηκος πρὸ τῶν ἐκλογῶν;  50 εὐρὼ τὸν μήνα, ἴσως λιγότερα, γιὰ νὰ τὸν ψηφίσουν.  Πῶς λέγεται αὐτό;  Ἐξαγορά συνειδήσεων.  Καὶ ρωτῶ:  Ὁ ἄνθρωπος ποὺ πρόδωσε τὴν Μακεδονία, ὁ ἄθεος ἐθνομηδενιστής, ὁ ἄνθρωπος ποὺ μετέτρεψε τὴν πατρίδα σὲ παράδεισο τοῦ ἐγκλήματος καὶ τῆς ἀνομίας, δὲν περιφρονεῖ ποταπῶς τὴν νοημοσύνη, τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὴν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ λαοῦ;  Τὸ 1821 κατὰ τὴν ἁγιασμένη ἐπανάσταση, οἱ Τοῦρκοι, στὶς ἀρχές της, ἔταζαν στοὺς καπεταναίους καὶ τὰ παλληκάρια τους χρῆμα καὶ ἁρματολίκια, γιὰ νὰ «κάτσουν φρόνιμα». Τί ἀπαντοῦσαν;  Ἐλευθερία ἢ θάνατος.  Θυμήθηκα καὶ κάτι ἀπὸ τὸν ἡρωικὸ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ στὴν Κύπρο τὸ 1955. (Τσιμουδιὰ γιὰ τὴν Κύπρο καὶ τὶς ἀπροκάλυπτες ἀπειλὲς τῆς Τουρκίας, ὁ δημοπίθηκος. λαλα κα τ χείλη τς ξιωματικς ντιπολιτεύσεως γι τν Μακεδονία).
.                 Ὅταν συνέλαβαν οἱ Ἄγγλοι τὸν ἥρωα Κυριάκο Μάτση καὶ τοῦ πρόσφεραν 500.000 λίρες, τεράστιο ποσό, γιὰ νὰ προδώσει τοὺς συναγωνιστές του, ἀπάντησε στὸν κυβερνήτη Χάρντιγκ:  «Οὐ περὶ χρημάτων τὸν ἀγώνα ποιούμεθα, ἀλλὰ περὶ ἀρετῆς».
.                 Τούτη τὴν κρισιμότατη ἐποχὴ δὲν θὰ μᾶς σώσουν τὰ ἀργύρια τοῦ δημοπίθηκου, ἀλλὰ ἂν ἀγωνιστοῦμε, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, μὲ ἀρετὴ καὶ τόλμη γιὰ τὴν Ἐλευθερία μας…

 

1 Σχόλιο

ΦΥΓΕ, ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΕΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Φύγε, οἱ πύλες εἶναι ἀνοιχτὲς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         «Φύγε, οἱ πύλες εἶναι ἀνοιχτές». Αὐτὴ εἶναι ἡ προτροπὴ τοῦ Κικέρωνα πρὸς τὸν Κατιλίνα στὸν πρῶτο ἐναντίον του λόγο. Ὁ Κικέρωνας ἦταν ὁ κορυφαῖος δικανικὸς ρήτορας τῆς Ρώμης καὶ ἐκ τῶν σημαντικοτέρων πολιτικῶν καὶ φιλοσόφων της. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ἔμεινε στὴν ἱστορία γιὰ τοὺς τέσσερις κατὰ τοῦ Κατιλίνα λόγους του.
.         Στὸ βιβλίο του «Κικέρων – Τέσσερις λόγοι κατὰ Κατιλίνα» (ἐκδ. Βιβλ. Ἑστίας» ὁ Κων. Τσάτσος περιγράφει τὸν Κατιλίνα ὡς ἕνα πολιτικὸ ἀδίστακτο καὶ ἐπιτήδειο δημαγωγό, ποὺ παρὰ τὰ πολλὰ καὶ σοβαρὰ γιὰ τὴ Ρώμη λάθη του ἐξακολουθοῦσε νὰ ἔχει τὴ συμπάθεια τοῦ μέρους τοῦ λαοῦ, ποὺ εἶχε χάσει τὴν ἠθικὴ καὶ δημοκρατικὴ εὐαισθησία του. Ὁ ἀείμνηστος πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ἐξηγεῖ τὸ γιατί:
.         «Ὅ,τι ἄρεζε στὸ πλῆθος τὸ ὑποσχότανε καὶ μοίραζε ὅ, τι μποροῦσε νὰ μοιράση καί… κατώρθωνε ἀκόμα καὶ μὲ τὰ ὄργιά του νὰ προσελκύη τὴ νεολαία τῆς Ρώμης… Τὸ 63 π.Χ ἦταν νὰ διεξαχθοῦν οἱ ἐκλογὲς γιὰ τὴν ἀνάδειξη τοῦ ὑπάτου καὶ ὁ Κατιλίνας προεκλογικὰ πάλι ὑποσχέθηκε στὸ λαὸ διαγραφὴ χρεῶν καὶ διανομὴ γαιῶν. Δημιούργησε ἔτσι πάλι ρεῦμα ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἐκλογή του, μὲ τὴν κρυφὴ ὑποστήριξη τῶν Κράσσου καὶ Ἰουλίου Καίσαρος, φαινότανε πολὺ πιθανή». Τότε στὴ Σύγκλητο οἱ ἱππεῖς συσπειρώθηκαν μὲ τοὺς πατρικίους καὶ τελικὰ ἐξελέγη ὁ Κικέρων. Πρὶν ἐκφώνησε τὸν πρῶτο «Κατὰ Κατιλίνα» λόγο του, στὶς 8 Νοεμβρίου τοῦ 63 π.Χ., ἐνώπιον τοῦ Κατιλίνα.
.         Τὸ «κατηγορῶ» κατὰ τοῦ ἀνήθικου πολιτικοῦ ἀντιπάλου του ἦταν ἀμείλικτο. Εἶπε στὴν ἀρχὴ τοῦ λόγου του: «Μέχρι πότε ἐπὶ τέλους, Κατιλίνα, θὰ κάνης κατάχρηση τῆς ὑπομονῆς μας; Ὣς πότε πιὰ θὰ μένη ἡ ἀσύδοτη μανία σου; Ποῦ θὰ καταλήξης μὲ τὴν ἀχαλίνωτή σου προκλητικότητα;… Τώρα πιὰ φανερὰ ἐπιτέθηκες ἐναντίον ὁλόκληρης τῆς πολιτείας. Τοὺς ναοὺς τῶν ἀθανάτων θεῶν, τὶς στέγες τῆς πόλης, τὴν ζωὴ ὅλων τῶν πολιτῶν, τὴν Ἰταλία τέλος ὁλόκληρη θὲς νὰ τὶς σύρης στὴν καταστροφὴ καὶ στὴν ἐρήμωση…».
.         Τὸ βράδυ τῆς 8ης Νοεμβρίου ὁ Κατιλίνας βλέποντας τὸ σὲ βάρος του κλίμα στὴ Σύγκλητο ἔφυγε ἀπὸ τὴ Ρώμη. Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, 9 Νοεμβρίου, ὁ Κικέρων ἐκφωνεῖ στὴν Ἀγορὰ τῆς αἰώνιας πόλεως τὸν δεύτερο κατὰ Κατιλίνα λόγο του. Σὲ αὐτὸν τόνισε ὅτι δὲν ὑπῆρξε ἔθνος ποὺ ἡ Ρώμη νὰ φοβόταν, εἶχε ὅμως νοσήσει βαριὰ ἀπὸ τὴ διχόνοια καὶ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο, ποὺ καλλιέργησε ὁ Κατιλίνας. «Ἐδῶ μέσα εἶναι οἱ ἐνέδρες. Ἐδῶ μέσα περικλείνεται ὁ κίνδυνος. Ὁ ἐχθρὸς εἶναι ἐδῶ. Σὲ μᾶς ἀνήκει νὰ πολεμήσωμε ἐναντίον τῆς χλιδῆς, τῆς ἀφροσύνης, τοῦ ἐγκλήματος», τόνισε.
.         Ὁ Κικέρων ὁλοκλήρωσε τὸν δεύτερο κατὰ Κατιλίνα λόγο του τονίζοντας ὅτι στὸν ἀγώνα μὲ τὸν ἀντίπαλό του συγκρούονται ἡ αἰδὼς μὲ τὴν ἀναίδεια, ἡ σεμνότητα μὲ τὴν ἀναισχυντία, ἡ καλὴ πίστη μὲ τὴν ἀπάτη, ἡ δικαιοσύνη, ἡ μετριοπάθεια, ἡ σύνεση καὶ ὅλες οἱ ἀρετὲς μὲ ὅλες τὶς κακίες. Ὁ Κατιλίνας τελικὰ ἡττήθηκε, ἐγκαταστάθηκε ὅμως στὴ Ρώμη ἡ ἀσθένεια τῆς διχόνοιας καὶ τῆς παρακμῆς τοῦ πολιτικοῦ της συστήματος.-

 

 

,

Σχολιάστε

ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑ περὶ ΤΩΝ ΠΡΟΣΕΧΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ (Δ. Νατσιός)

Εθυμογράφημα περ τν προσεχν κλογν

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Τὴν πλιατσικολογίαν διεδέχθη ἡ φορολογία, καὶ ἔκτοτε ὅλος ὁ περιούσιος λαὸς ἐξακολουθεῖ νὰ δουλεύη διὰ τὴν μεγάλην κεντρικήν, γαστέρα, τὴν ὦτα οὐκ ἔχουσαν». (Παπαδιαμάντης, «Φόνισσα»)

.                 Φαρμάκια καταπίνουμε νυχθημερόν. «Καπνίζουν τὰ μάτια μας» ἀπὸ ὀργὴ βλέποντας καὶ ἀκούγοντας τὴν περιρρέουσα εὐήθεια. Δὲν γίνεται ἔτσι. Εὐτυχῶς ποὺ μπαίνω καθημερινὰ στὴν αἴθουσα καὶ ἀντικρίζω τὴν χαρὰ τοῦ παραδείσου, τὸ γέλιο τῶν μαθητῶν μου. Δημοσιεύω ἕνα εὐθυμογράφημα, μὴν τὸ πάρει κανεὶς στὰ σοβαρά, γιατί τὸ θέμα εἶναι μὲν πολὺ σοβαρό, ἀλλά, ὡς συνήθως, στὴν χώρα τῆς «φαιδρᾶς πορτοκαλέας» οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸ ὑπηρετοῦν εἶναι σπουδαιογελοῖοι. Ὑπακούω ἐξ ἄλλου στὴν παρότρυνση τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ποὺ συμβουλεύει ὑπέροχα: «Διεγέλα τὰ πάντα, γέλωτος ὁρῶν ἄξια τὰ τοῖς πολλοῖς σπουδαζόμενα».
.                   Πῶς κατορθώνουν οἱ πολιτικοὶ , ἀντὶ νὰ ἀσχολοῦνται αὐτοὶ μὲ τὰ προβλήματα τοῦ λαοῦ, νὰ ἀσχολεῖται ὁ λαὸς μὲ τὰ δικά τους, τὰ ὁποῖα βεβαίως εἶναι προβλήματα πολυτελείας, ἔναντι τῆς τρομερῆς δυσπραγίας καὶ φτώχειας ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ ἁπλὸς πολίτης Πετυχαίνουν τὸ ἀκατόρθωτο ὄντως.
.                   Ἡ προεκλογικὴ περίοδος ἔχει κάποια ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἐπισημανθοῦν. Οἱ ὑποψήφιοι ἀκολουθοῦν κάποιες συγκεκριμένες μεθόδους ὑφαρπαγῆς τῆς ψήφου, οἱ κυριότερες τῶν ὁποίων εἶναι οἱ ἑξῆς:
.                   Πρῶτον: θριαμβεύει, βρίσκεται στὶς καλύτερες στιγμές της, ἡ ψηφοθηρία. Αὐτὴν μετέρχονται κυρίως οἱ ἀτάλαντοι, οἱ τυχοδιῶκτες. Κληροδοτημένη ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ἡ τακτικὴ αὐτή. Ὁ Πλούταρχος στὰ περίφημα «Πολιτικὰ παραγγέλματα» (802 D-E), στηλιτεύει κάποιους «ἄμουσους» καὶ «ἄτεχνους», δηλαδὴ ἀπαίδευτους καὶ ἀπελέκητους, ὑποψηφίους, ποὺ ἁλίευαν ἐκλογικὴ πελατεία μὲ τραπεζώματα καὶ φαγοπότια, μὲ χοροστάσια, μὲ ἄμεσο χρηματισμό. Δὲν εἶναι ἐξ ἄλλου κρυφὸ ὅτι διακινοῦνται φάκελοι «εὐρωγεμεῖς» μὲ τοὺς ὁποίους δελεάζονται οἱ ἀνεμιαίας καὶ ὑδαροῦς συνείδησης ψηφοφόροι. Γενικῶς ἡ ψηφοθηρία ἀνθεῖ καὶ φέρει ψήφους πολλοὺς καὶ μονάκριβους.
.                   Δεύτερον: μέσο ἀπόσπασης τῆς περιποθήτου ψήφου εἶναι ἡ ὑπενθύμιση στὴν ἐκλογικὴ «πελατεία» κάποιας ὑποχρέωσης ἢ ἑνὸς ρουσφετιοῦ. Νῦν καιρὸς ἀνταπόδοσης τῆς εὐεργεσίας. Ἐδῶ βέβαια ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος τῆς ἀχαριστίας. Σύμφωνα μὲ τὸν Ἀριστοτέλη ἡ εὐγνωμοσύνη εἶναι αὐτὴ ποὺ γερνάει γρηγορότερα ἀπ’ ὅλα τὰ ἀνθρώπινα. «Τί γηράσκει τάχιστα;», τὸν ρώτησαν οἱ μαθητές του. «Χάριτος μνήμη», ἀπάντησε ὁ μέγας φιλόσοφος.
.                   Τρίτον: εἶναι ἡ ἐπιλογὴ κατάλληλων προσώπων, αὐλοκολάκων, ἀφοσιωμένων σφουγγοκωλάριων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀναλάβουν τὴν «βρώμικη», τὴν βάναυση δουλειά. Δηλαδή: ἀφισοκόλληση, διακίνηση προεκλογικοῦ ὑλικοῦ, προσέγγιση μὲ πιθανὰ θύματα, ψηφοφόρους, περιφρούρηση, στελέχωση κομματικοῦ κέντρου ἢ γιάφκας, ἀπειλὲς ἢ ὑποσχέσεις σὲ ἀναποφάσιστους τενεκέδες, ὀργάνωση μεγαλειώδους ὑποδοχῆς στὰ μέρη, ποὺ ἐξορμᾶ ὁ λαοφιλὴς ὑποψήφιος, (τὸ ὁποῖο ἔχει ἀτονήσει κάπως σήμερα, διότι ἐνίοτε, ἀντὶ γιὰ κομματοτσιρίδες καὶ λιβανωτούς, οἱ ὑποψήφιοι εἰσπράττουν αὐγὰ καὶ ντομάτες), συντονισμὸς χειροκροτημάτων, ζητωκραυγῶν, ὑλακῶν, οὐρλιαχτῶν καὶ χρεμετισμῶν τῶν ὀπαδῶν κατὰ τὴν ἐκφώνηση ἑνὸς βαρυσήμαντου ἀερογεμοῦς λόγου, σύμπηξη σωματοφυλακῆς γιὰ περιφρούρηση τοῦ λεγόμενου ἀπὸ τυχὸν παρεκτρεπόμενους ἀντιπάλους ἢ ἀβόλευτους ὀπαδοὺς καὶ λοιπὰ συμπαρομαρτοῦντα. Οἱ ἐν λόγῳ παρακεντέδες εἶναι ἀπαραίτητοι,  δορυφοροῦν τὸν ἐθνοσωτήρα, εἶναι πιστοὶ ἄχρι θανάτου. (Οἱ λεγόμενοι καὶ «χρήσιμοι ἠλίθιοι»).
.                   Τέταρτον: Βασικὸ μέσο ἐντυπωσιασμοῦ ἡ διαφήμιση, ἡ εἰκόνα τοῦ ὑποψηφίου. ς γνωστν στν εκονικ δημοκρατία, χλοκρατία κα σαχλοκρατία, πο ζομε, κα ψφος εναι μπόρευμα, ρα σο πι φανταχτερ τ περιτύλιγμα, τ καρύκευμα κα εστοχη προώθησή του, τόσο εκολότερη προσέλκυση το καταναλωτ– ψηφοφόρου. Πρῶτα-πρῶτα οἱ φωτογραφίες τῶν ὑποψηφίων ὑπόκεινται σὲ ἐξωραϊστικὴ ἐπεξεργασία. Σημάδια γήρανσης, ρυτίδες, λευκότριχες, «ἀποψιλωμέναι κεφαλαὶ» (κοινῶς φαλάκρα), ἐνοχλητικὰ στίγματα (θυμόμαστε τὴν ἀψεγάδιαστη φυσιογνωμία τοῦ ἀξιοδάκρυτου, ἐξαφανισθέντος νῦν, ἐκσυγχρονιστῆ Κ. Σημίτη), ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ ἀφανιστοῦν. Καὶ ἐξαφανίζονται, ὅπως συμβαίνει μὲ κάποιες γηραλέες, λαϊκὲς τραγουδίστριες, ποὺ ἀνασύρουν γιὰ διαφήμιση, δροσερὲς φωτογραφίες τους ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ᾽60. Ἡ εἰκόνα τοῦ ὑποψηφίου πρέπει νὰ τονίζει τὴν ἐπιβλητικότητα, τὴν γοητεία, τὸν δυναμισμό, τὴν προσήνειά του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπανδρώνουν τὰ ἕδρανα τῆς Βουλῆς ἠθοποιοί, τραγουδιστές, καλλίγραμμες τῆς πασαρέλας ὀδαλίσκες, ποδοσφαιριστὲς καὶ λοιποὶ ἀπελέκητοι τηλεαστέρες. Ὁ Ἕλλην στὶς μεγαλουπόλεις ψηφίζει μὲ τὴ λογική του Σοῦπερ-Μάρκετ: ψηφίζει τὸ προϊὸν ποὺ διαφημίζεται περισσότερο, τὸ ἐντυπωμένο στὸ ὑποσυνείδητο, αὐτὸ ἀγοράζει, αὐτὸ ξέρει, αὐτὸ παίρνει, ὅπως μᾶς λέει διαφήμιση γνωστοῦ ἀπορρυπαντικοῦ.
.                   Πέμπτον: Ὁ ὑποψήφιος ὀφείλει «νὰ ἀγγίξει τὶς εὐαίσθητες χορδὲς» τῶν ψηφοφόρων, ὅπως λέγεται. Κατ’ ἀρχὰς πρέπει ὅλοι γύρω του νὰ εἶναι οἰκεῖοι καὶ γνώριμοι. (Εἶναι γνωστὸ πὼς ἀειθαλὴς πολιτικὸς ἐξασφάλιζε ψήφους μέσῳ κουμπαριῶν. Βάφτισε τὸ μισὸ νησί. Γιὰ νὰ μὴν μπερδεύει τὰ ὀνόματα τῶν βαφτιστικῶν του καὶ ἐκτίθεται, ἔδινε σ’ ὅλα τὸ ἴδιο. Ὁ Κολοκοτρώνης, ἐπειδὴ ἦταν περιζήτητος «σύντεκνος» – ὡραία λέξη, ὀρθοδοξότατη, μαζὶ στὴν ἀνατροφὴ τοῦ τέκνου). Δὲν λησμονοῦν βέβαια οἱ ὑποψήφιοι νὰ δείξουν τὴν προσήλωσή τους στὶς παραδοσιακὲς ἀξίες, τὶς ὁποῖες μετὰ τὴν ἐκλογή τους ποδοπατοῦν ποικιλοτρόπως καὶ… ἀσυστόλως. Ἔτσι καὶ οἰκογενειάρχες καὶ πατριῶτες καὶ πιστοὶ ἄνθρωποι καὶ προσηλωμένοι στὴν ἐντιμότητα παρουσιάζονται καὶ τρυφεροὶ σύζυγοι, στοργικοὶ γονεῖς, ἐνίοτε καὶ ποδοσφαιρόφιλοι. (Ποιός Θεσσαλονικιὸς τολμᾶ νὰ μὴ δηλώσει ὀπαδὸς τοῦ ΠΑΟΚ ἢ τοῦ Ὀλυμπιακοῦ στὸν Πειραιά; Τὸ γήπεδο, ἡ κερκίδα βγάζει κυβέρνηση).
.                   Γενικά, πρέπει, ὁ ὑποψήφιος, κατὰ τὴν ἀχώνευτη γι’ αὐτὸν προεκλογικὴ περίοδο, «νὰ κλαίει μετὰ κλαιόντων καὶ νὰ χαίρει μετὰ χαιρόντων». Ὅπου γάμος καὶ χαρὰ ἢ κηδεία καὶ μνημόσυνο, ἀπαιτεῖται ἡ παρουσία του. (Ἕνα δάκρυ, ἕνας λυγμὸς χαρᾶς ἢ θλίψης προσπορίζει ἀρκετὲς ψήφους. Οἱ εὐσυγκίνητοι… συγκινοῦν τὸν φτωχολαό).
.                   Ἕκτον: Παρουσία στὴν τηλεόραση, τὸ ἀκαταμάχητο, τὸ ἀπόλυτο μέσο προβολῆς καὶ ἀναγνώρισης. Ὁ μόνος κίνδυνος εἶναι μόνο μήπως βρεθεῖ ἀπέναντί σου κάποιος μοσχόμαγκας δημοσιογράφος, τύπου Τράγκα γιὰ παράδειγμα, καὶ τὸν ξεπουπουλιάσει.
.                   Τέλος πάντων οἱ ἐκλογές, πλὴν τῶν ἀερόπλαστων συνθημάτων, τῆς ὑποκρισίας, τοῦ θεατρινισμοῦ, τῆς γελοιότητας, τῆς ἀνοησίας καὶ τῆς καταδημαγώγησης τῶν μαζῶν, εἶναι μία ἐνδιαφέρουσα στιγμὴ τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου. Μιὰ καὶ τὸ ἄρθρο κινεῖται σὲ σκωπτικὸ τόνο (πῶς ἀλλιῶς νὰ ἀντέξεις ) θὰ παραθέσω ὀλιγόστιχα ποιήματα ποὺ ἀναφέρονται στὶς ἐκλογές. Τὸ πρῶτο τιτλοφορεῖται ὁ «ἀντιπολιτευόμενος». Δὲν ἐκλέγεται ὁ ταλαίπωρος καὶ αὐτὸ στάθηκε μοιραῖο, τὸν ὁδήγησε «εἰς τὸν τάφον». Γράφει ὁ Δ. Κόκκος στὴν τελευταία του στροφή: «Ἀντιπολιτευόμενος ὁ μακαρίτης ἦτο /εἶχε εὐγενῆ αἰσθήματα, ἀρχὰς καὶ πεποιθήσεις καὶ/ ὑπὸ τούτων πάντοτε ἁγνῶς ἐνεφορεῖτο/ ἀλλ’ ὅμως τὸν κατέλαβον στομαχικαὶ παθήσεις/ Ἀπέθανε φιλόπατρις καὶ ὁμιλῶν καὶ γράφων/ μὲ ἄλλους λόγους: νηστικὸς κατῆλθεν εἰς τὸν τάφον».
.                   Τὸ ἄλλο εἶναι τοῦ Γ. Σουρῆ, ἐξαιρετικό, μὲ τίτλο «Ἐκλογεύς», ὁ ψηφοφόρος δηλαδή, ποὺ εἶναι τὸ ἀφεντικὸ μιᾶς Κυριακῆς. Ἀπευθύνεται λοιπόν, ὁ «ἐκλογεύς», πασιχαρὴς στοὺς ὑποψηφίους λέγοντάς τους:

«Φέρτε μου κανάτες, φέρτε μου βαρέλες
στρώσατε γιὰ μένα περσικὰ χαλιὰ
φέρτε μου κουζίνες, φέρτε μου κοπέλες
φέρτε μου λαοῦτα, φέρτε μου βιολιὰ
Ἄϊντε πάλι γλέντι καὶ χουβαρνταλίκι
Λύστε τὸ πουγγί σας, δῶστε χαρτζηλίκι!
Χύνω τοὺς καφέδες καὶ τὰ βάζα ἀπάνω
Ὤχ! Χριστὲ κι ἂς φέξει… Ὤχ! ψυχή μου γλέντι!
Ἐκλογὲς καὶ πάλι…σ’ ὅ,τι κι ἂν σᾶς κάνω
σεῖς νὰ λέτε ὅλοι «μάλιστα ἀφέντη»
Ὅλων σας τὰ σπίτια ἀνοιχτὰ νὰ τὰ βρῶ
εἰδ’ ἀλλιῶς σκεφθεῖτε πὼς θὰ φᾶτε μαῦρο».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

Ο “ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ” καὶ ΤΑ ΗΜΕΤΕΡΑ ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ ΤΟΥ (Δ. Νατσιός) Καταδικάζουν τὸν λαό, μαζὶ μὲ τὶς πανταχοῦ παροῦσες τουρκοσειρὲς καὶ τὰ κοπροριάλιτι, τύπου «survivor», σὲ νωθρότητα, ἀποβλάκωση και ψυχοσωματικὴ παράλυση καὶ τύφλωση.

“σουλτάνος” κα τ μέτερα γιουσουφάκια του

γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.               Πρὶν ἀπὸ τὸν πόλεμο τοῦ 1940, δὲν περνοῦσε μέρα ποὺ ὁ Μουσολίνι καὶ ὅλος ὁ θλιβερὸς θίασος τῶν κρανιοκενῶν δορυφόρων του -ὁ ΥΠΕΞ Τσιάνο ἦταν γαμπρός του- νὰ μὴν προκαλέσουν ποικιλοτρόπως τὴν Ἑλλάδα. Καὶ παράνομες ὑπερπτήσεις ἰταλικῶν ἀεροπλάνων εἴχαμε και προκλητικὲς δηλώσεις τοῦ Μουσολίνι γιὰ τὴν Μεσόγειο, γιὰ τὴν ὁποία χρησιμοποιῦσε τὴν γνωστὴ λατινικὴ φράση «mare nostrum», που σημαίνει «ἡ θάλασσά μας» καὶ θέμα Τσάμηδων ἤγειραν οἱ Ἰταλοί. Και ἑλληνικὰ νησιὰ ἀπαιτοῦσε, φτάνοντας στὴν ἐξευτελιστικὴ πράξη να βομβαρδίσει καὶ νὰ καταλάβει τὴν Κέρκυρα στὶς 31 Αὐγούστου του 1923. (Σκοτώθηκαν 15 ἄνθρωποι, κυρίως πρόσφυγες ἀπὸ τὴν Μικρά Ἀσία. Ὄχι «πρόσφυγες καὶ μετανάστες», ἀλλὰ δικοί μας Ἕλληνες, ξεριζωμένοι καὶ σφαγμένοι ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τοῦ Κεμάλ). Ἀφορμὴ ὑπῆρξε ἡ σκηνοθετημένη δολοφονία τοῦ Ἰταλοῦ στρατηγοῦ Τελίνι στὶς 27 Αὐγούστου τοῦ 1923. Τὴν δολοφονία εἶχαν διαπράξει Ἀλβανοὶ λήσταρχοι καθ’ ὑπόδειξιν τοῦ Μουσολίνι (τὸ θερμὸ ἐπεισόδιο τῆς ἐποχῆς).Ἡ δύσμοιρη πατρίδα μας, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ συνέλθει ἀπὸ τὶς πληγὲς τῆς συμφορᾶς στὴν Μ. Ἀσία, προσέφυγε στὴν κοινωνία τῶν Ἐθνῶν, πρόδρομο τοῦ ΟΗΕ, ὅμως ἡ ΚτΕ, δικαίωσε τοὺς Ἰταλοὺς καὶ ὑποχρέωσε τὴν αἱμόφυρτη πατρίδα νὰ καταβάλει στὴν Ἰταλία ἀποζημίωση 50 ἐκ. λιρέτες. Οἱ 50 ἐκ. λιρέτες ἀντιστοιχοῦσαν μὲ 500.000 λίρες Ἀγγλίας. Ἂν λάβει κανεὶς ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ  Ἑλλάδα μὲ πολὺ κόπο ἐξασφάλισε τότε ἀπὸ τὴν τράπεζα τῆς Ἀγγλίας δάνειο 750.000 λιρῶν, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς ἄμεσες ἀνάγκες τῶν προσφύγων, γίνεται ἀντιληπτὴ ἡ τραγωδία καὶ ἠ κακουργία τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ποὺ ἰχθυοπρεπῶς σιώπησαν γιὰ τὴν καταφανῆ ἀδικία). Καί, νὰ προσεχθεῖ αὐτό, ἡ ἐπιτυχία του Μουσολίνι στὴν πρώτη του διεθνῆ ἀναμέτρηση μεγάλωσε τὸ γόητρο του, ἀλλὰ ὑποδαύλισε καὶ τὴν περιφρόνησή του στοὺς τότε θεσμούς συλλογικης ἀσφάλειας. Ἡ ἴδια τακτικὴ κατευνασμοῦ υἱοθετήθηκε ἀργότερα καὶ γιὰ τὸν Χίτλερ, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἑκατόμβη τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
.             Μάλιστα ὁ Ἰταλὸς δικτάτορας μιλώντας στὶς 18 Νοεμβρίου τοῦ 1940, στὸ «Παλάτσιο Βενέτσια» τῆς Ρώμης, μὲ τὸ γνωστὸ γελοῖο, θεατρινίστικο ὕφος του, διαπίστωνε ὅτι οἱ Ἕλληνες μισοῦσαν τὴν Ἰταλία, γι’ αὐτὸ θὰ «ἔσπαζε τὰ πλευρὰ τῆς Ἑλλάδας» στὸ μέτωπο τῆς Πίνδου. Καὶ ἀπὸ κάτω χιλιάδες ἀφιονισμένα φασιστόμουτρα πανηγύριζαν, βλέποντας τὸ μάτι τοῦ ἀρχηγοῦ τους νὰ γυαλίζει… Βεβαίως 20 μέρες ἀργότερα, ὁ στρατάρχης του, Π. Μπαντόλιο, ἀρχηγός τοῦ ἰταλικοῦ γενικοῦ ἐπιτελείου, εἶχε παραιτηθεῖ ἐνῶ ὁ στρατός μας ἀπελευθέρωνε, ἐπαναλαμβάνω, ἀπελευθέρωνε, μία μία τὶς ἑλληνικότατες πόλεις – Ἅγιοι Σαράντα, Ἀργυρόκαστρο, Πρεμετή, Δέλβινο-τῆς Βορείου Ἠπείρου).
.             Γιατί τὰ γράφω αὐτά; Διότι λίγο πολὺ τὰ ἴδια ζοῦμε τούτη τὴν ἐποχὴ με το «λυσσασμένο σκυλί», τὸν Ἐρντογὰν καὶ τοὺς ἀρλεκίνους ποὺ τον περιβάλλουν. (Ὁ ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν εἶναι γαμπρός του). Γιὰ «γαλάζια πατρίδα», ἡ Ἀν. Μεσόγειος καὶ τὸ Αἰγαῖο, μιλοῦν οἱ Τοῦρκοι, παραλλαγὴ θὰ λέγαμε τοῦ mare nostrum τῶν Ἰταλῶν. Θέμα Μειονοτήτων, εὐκαίρως ἀκαίρως, ἐγείρουν. Καθημερινὰ ἔχουμε παραβιάσεις καὶ ὑπερπτήσεις ἀεροπλάνων. Νυχθημερὸν ἀμφισβητοῦν την ἑλληνικότητα τῶν νησιῶν μας. Κατὰ καιροὺς θὰ ἐμφανιστεῖ καὶ κάποιος Μεμέτης ἐπίσημος νὰ μᾶς ἀπειλεῖ καὶ νὰ δηλώνει μὲ θράσος καὶ κομπασμὸ ὅτι θὰ μᾶς συντρίψει σὲ περίπτωση πολέμου. Ὁ ἴδιος ὁ Ἐρντογάν, ὁ σουλτάνος…
.             Παρένθεση. Τὰ ἡμέτερα ἔντυπα καὶ ἠλεκτρονικὰ γενιτσαροκάναλα, στὰ πλαίσια τῆς ἐμετικῆς προπαγάνδας, χειραγώγησης τοῦ λαοῦ καὶ καταρράκωσης, τοῦ ἐναπομείναντος ἠθικοῦ του, τὸν ἔχουν ἀνακηρύξει «σουλτάνο». Τί ἦταν οἱ Σουλτάνοι;
.             Αἱμοπότες, βρικόλακες τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Διοχετεύουν στὸ λαὸ (κυριολεκτικὰ ὀχετὸς) τὸ ἄθλιο μήνυμα ὅτι εἶναι ἕνας πανίσχυρος ἡγέτης. Ἑτοιμαστεῖτε γιὰ τὴν νέα Τουρκοκρατία, ὑποδεχτεῖτε τὸν Σουλτάνο, προσκυνῆστε τον!! Καταδικάζουν τὸν λαό, μαζὶ μὲ τὶς πανταχοῦ παροῦσες τουρκοσειρὲς καὶ τὰ κοπροριάλιτι, τύπου «survivor», σὲ νωθρότητα, ἀποβλάκωση και ψυχοσωματικὴ παράλυση καὶ τύφλωση. Τὸ μήνυμα σαφές: οἱ Τοῦρκοι ειναι καλοί, εἰρηνικοὶ ἄνθρωποι, μοιάζουμε τόσο, γιατί νὰ μὴν ζήσουμε καὶ πάλι μαζί, ἀδελφωμένοι; Τί εἶναι ὁ Ἐρντογάν; Ἕνας στυγνός, ἐλεεινὸς δικτάτορας, κακέκτυπο τοῦ Μουσολίνι, ποὺ ὀνειροφαντάζεται ὀθωμανικὲς αὐτοκρατορίες καὶ προφανῶς ἡδονίζεται, ὅταν τὸν ἀποκαλοῦν «σουλτάνο», ἰδίως τὰ ἡμέτερα δημοσιογραφικά γιουσουφάκια. Τί νὰ πεῖς γιὰ «πουλημένα τομάρια», ποὺ στὴν πατρίδα μας κυκλοφοροῦν μὲ μεγεθυντικὸ φακό, μήπως ἀνακαλύψουν κάποιον ταλαίπωρο «ἐθνικιστὴ καὶ φασίστα», ποὺ ψελλίζει κάτι γιὰ Πίστη καὶ Πατρίδα καὶ καταπίνουν ἀμάσητα τὰ χιτλερικῆς νοοτροπίας καθάρματα τύπου Ἐρντογάν, Ράμα ποὺ ἔχουν τοὺς λαούς τους στὸ παχνὶ καὶ τοὺς ταΐζουν μὲ τὸν σανὸ τοῦ μίσους καὶ τῆς περιφρόνησης τῆς πατρίδας μας;
.             Ἐπανέρχομαι στὸ ἀρχικὸ θέμα. Ὁ γελοιοτρόπως μιμούμενος, λοιπόν, τὸν Μουσολίνι, Ἐρντογάν, μιλώντας προεκλογικῶς στὴν Σμύρνη, στὸ ἀσκέρι του, δήλωσε μεταξὺ ἄλλων: «Σμύρνη, ἐσὺ ποὺ ρίχνεις τοὺς γκιαούρηδες στὴ θάλασσα καὶ προστατεύεις τοὺς ἀνήμπορους». Μάλιστα. Σκέφτομαι. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, θὰ μποροῦσε ἕνας Ἕλληνας πρωθυπουργος νὰ πάει στὰ Δερβενάκια καὶ νὰ πεῖ περίπου τὰ ἑξῆς: «Δερβενάκια, ποὺ τὸ χῶμα σου ἀκόμη τρῶνε τὰ ἀντίχριστα μεμέτια, ποὺ γνώρισαν ἀπὸ κοντὰ τὸ γιαταγάνι τοῦ Νικηταρᾶ». (Ἐδῶ, ξέρω, πολλοὶ θὰ γελάσουν πικρόχολα. Ἐμεῖς εἴμαστε… super πολιτισμένοι, ἐκλεπτυσμένοι, λεπτοστόμαχοι δανδῆδες, Εὐρωπαῖοι. Τέτοια δὲν λέμε. Δεν προκαλοῦμε, δὲν ἀπαντᾶμε στὶς προκλήσεις καταφεύγουμε στοὺς διεθνεῖς ὀργανισμούς, οἱ ὁποῖοι κατανοοῦν τὸ πρόβλημα καὶ μᾶς συμβουλεύουν «νὰ τὰ βροῦμε» καὶ νὰ μὴν διαταράξουμε τὴν εἰρήνη τῆς περιοχῆς. Ἐπιδεικνύουμε τὴν κοσμοξάκουστη σωφροσύνη μας, ἐπιβεβαιώνοντας τὸν Θουκυδίδη ποὺ μᾶς κανοναρχεῖ «τὸ σῶφρον τοῦ ἀνάνδρου πρόσχημά ἐστι», πρόσχημα φόβου καὶ δειλίας εἶναι ἡ σωφροσύνη σ’ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις). Μετά, λοιπόν, ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἱστορικὴ ἀντιπαραβολή, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, σὲ τί συμπέρασμα ὁδηγούμαστε; Μήπως ὁ Μουσολίνι τῆς Τουρκίας ἐπιδιώκει, πάσῃ θυσίᾳ (κυριολεκτικῶς), πολεμική ἀναμέτρηση; Μόνο τυφλοί: «τὰ τ’ ὦτα τόν τε νοῦν, τὰ τ’ ὄμματα» δὲν ἀντιλαμβάνονται, ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Σοφοκλῆς, ὅτι ὁδεύουμε σὲ “θερμό, ψυχρό, κρύο” πολεμικὸ ἐπεισόδιο-σύρραξη. Καί, δυστυχῶς, αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη τραγωδία τῆς πατρίδας μας: τὸ θηρίο κατανοεῖ ὅτι ἀπέναντί του ἔχει μία ἡττοπαθῆ ἡγεσία ἐθνομηδενιστῶν, ποὺ ἀντὶ νὰ ἀναπτερώνει τὸ φρόνημα τοῦ λαοῦ, καλλιεργώντας τὰ πολυτίμητα τζιβαϊρικά του-πίστη, φιλοπατρία, παράδοση-ὑπογράφει μὲ χέρια και ποδάρια, προδοσίες, μαγαρίζει τὴν παιδεία τοῦ και  προσβάλλει τὴν ἐκκλησία του,ὁ μοναδικὸς «θεσμὸς» ποὺ μπορεῖ νὰ ἀφυπνίσει, νὰ ἑνώσει καὶ νὰ χαλυβδώσει τὴν θέλησή του γιὰ ἀντίσταση, ἀγώνα καὶ ἐλευθερία.
.             Τὸ ΄40 ὁ Μουσολίνι εἶχε ἀπέναντί του τὸν Ἰωάννη Μεταξά, τὸν πρωθυπουργὸ τοῦ ΟΧΙ καὶ τοῦ «Ροῦπελ» καὶ ἕναν λαό, ἑλληνικό, ποὺ μεθοῦσε μὲ τ’ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ ᾽21. Σήμερα ὁ νέος Μουσολίνι, ἔχει ἀπέναντί του τὸν φαιδρὸ Τσίπρα καὶ ὅλη την ἀριστερόμυαλη μετριότητα ποὺ τὸν λιβανίζει καὶ ἕναν λαὸ ποὺ οἱ ἀγωνίες του περιορίζονται γιὰ τὸν πρωταθλητὴ Ἑλλάδος στὸ ποδόσφαιρο ἢ στὸ ποιὸς θὰ ἐπικρατήσει στὰ γνωστὰ ριάλιτι.
.             Χριστὸς Ἀνέστη καὶ ἄμποτε νὰ ξαναγίνουμε Ἕλληνες…

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

Σχολιάστε

«ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ νὰ κυβερνοῦν τὴν πατρίδα μας συμπολίτες μας ποὺ ἀρνοῦνται, παρακάμπτουν ἢ ἀπροκάλυπτα χλευάζουν κάθε μεταφυσικὴ πίστη-ἐμπιστοσύνη-προσδοκία ἐλευθερίας: “Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΤΕΙΤΑΙ ΘΑΝΑΤῼ»

Στὰ οὐσιώδη ἀναλφάβητοι

τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ,
ἐφημ. «Καθημερινή», 28.04.2019

.                   Πρὶν δεκαπέντε μέρες, οἱ Γάλλοι εἶδαν μὲ φρίκη νὰ καίγεται, μπροστὰ στὰ μάτια τους, ὁ μεγαλειώδης καὶ ἐμβληματικὸς καθεδρικὸς τῆς Παναγίας τῶν Παρισίων. Φρικιοῦσαν, ἀλλὰ ἦταν καὶ φανερὰ δυσχερέστατο νὰ ἐξηγήσουν τὴν ἀξία καὶ τὴ σημασία ποὺ εἶχε, γιὰ τὸν κάθε Γάλλο καὶ γιὰ τὴ Γαλλία, αὐτὸς ὁ ναός.
.                   Ἔμοιαζε ἡ ἀμηχανία τους μὲ αὐτὴ τῶν Ἑλλήνων, ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὸν Παρθενώνα: Καυχόμαστε γι’ αὐτόν, ἀλλά, ἂν ἑξαιρέσουμε μετρημένους στὰ δάχτυλα συμπατριῶτες μας, δὲν ξέρουμε νὰ δικαιολογήσουμε τὸν παγκόσμιο θαυμασμὸ γι’ αὐτὸ τὸ ἐρείπιο.
.                   «Χάσαμε κάτι ἀπὸ τὴν ὕπαρξή μας, ἀπὸ τὸ πεπρωμένο μας», εἶπε παρακάμπτοντας τὴν αἰτιολόγηση ὁ πρόεδρος Μακρόν. Ξέρουμε ὅτι οἱ Γάλλοι εἶναι μία κοινωνία ποὺ κάποτε (σὲ συγκεκριμένες συγκυρίες) ἐπέλεξε νὰ αὐτοχαρακτηριστεῖ ἐπισήμως «ἀθεϊστική». Ἡ Παναγία τῶν Παρισίων (ἡ Notre Dame, ποὺ θὰ πεῖ «ἡ κυρά μας – ἡ ἀφέντρα μας») εἶναι ὁ καθεδρικὸς ναὸς τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας στὴν πόλη – πῶς καὶ γιατί ἀνήκει στὸ «εἶναι» τῶν Γάλλων, στὴ συλλογική τους ὕπαρξη τὴ συγκροτημένη σὲ κράτος «ἀθεϊστικό»;
.                   «Ἡ Notre Dame εἶναι ἡ ἱστορία μας, εἶναι ἡ λογοτεχνία μας, εἶναι τὸ φαντασιακό μας», πρόσθεσε ὁ Μακρόν. Θὰ ἔμοιαζε συνεπέστερο καὶ ἀκριβέστερο νὰ πεῖ: εἶναι ἡ πολιτισμικὴ μήτρα ποὺ μᾶς γέννησε καὶ ποὺ τὴν ἀρνηθήκαμε, ὄχι ἀδικαιολόγητα. Χτίσαμε ἄλλον πολιτισμό, ἄλλον τρόπο βίου, ἄλλη νοο-τροπία, φορέσαμε γυαλιὰ ποὺ δὲν ἀναγνωρίζουν σὲ τί μᾶς ἀφορᾶ τὸ ἀρχιτεκτόνημα τῆς Notre Dame: Βλέπουμε φιοριτούρα, ἐκεῖ ποὺ οἱ τεχνίτες τῆς πέτρας ἀποτύπωναν δοξολογία, θαυμάζουμε αἰσθητικὴ καὶ μεγαλοπρέπεια προσπερνώντας τὸν ἔρωτα ποὺ γέννησε τὸ κάλλος. Θὰ ξαναχτίσουμε τὴ Notre Dame μὲ τὴν τεχνολογία μας, ποὺ ἐπιτρέπει ἐντυπωσιακὲς ἀπομιμήσεις, ἀφοῦ ὅλος ὁ πολιτισμός μας σήμερα θεμελιώνεται στὶς ἐντυπώσεις, ὄχι στὸν ρεαλισμὸ τῶν σχέσεων. Θὰ τὴν ξαναχτίσουμε, γιατί τὸ «μνημεῖο» ἐξακολουθεῖ νὰ ἐντυπωσιάζει δεκατρία ἑκατομμύρια ἐπισκέπτες, κάθε χρόνο, μὲ εἰσιτήριο.
.                   Δὲν ἔχουμε μαστόρους, τὴν ψυχὴ τῆς Τέχνης, ἀλλὰ ἔχουμε λεφτὰ καὶ μηχανὲς ποὺ κατασκευάζουν, ἀπεριόριστα, ρεπλίκες.
.                   Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει μὲ τὸν Παρθενώνα καὶ τὰ γλυπτά του: Κόπτονται καὶ ἐκλιπαροῦν οἱ πρόεδροι τῆς κωμικῆς μας Δημοκρατίας, πρωθυπουργοί, ὑπουργοὶ «πολιτισμοῦ», ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον, στὸ θλιβερό μας Ἑλλαδιστάν, ἱκετεύουν οἶκτο ἀπὸ τοὺς λωποδύτες: Νὰ μᾶς ἐπιστρέψουν τὰ κλεμμένα γλυπτὰ τοῦ Παρθενώνα, γιὰ νὰ εἰσπράττει εἰσιτήρια, ὄχι τὸ Βρετανικῆς λωποδυσίας Μουσεῖο, ἀλλὰ ἡ ἑλβετικῆς ὠφελιμοθηρίας τερατόμορφη «αἰσθητική» τοῦ δικοῦ μας μουσείου. Δὲν ἔχουμε νὰ ἐπιδείξουμε οὔτε κἂν εὐτελεῖς ρεπλίκες δημοκρατίας, ἀπηχήματα «πόλεως» (αὐτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων), κοινωνικοῦ ἀθλήματος θεσμοὺς – τίποτα. Εἰσιτήρια θέλουμε, «παρά», γιὰ νὰ διαιωνίζουμε τὴν πολιτικὴ διαφθορά μας.
.                   Παναγία τῶν Παρισίων, Παρθενώνας καὶ τρίτο κορύφωμα ἐπίκαιρης ὑποκρισίας: ὁ κρατικὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα. Ἔχουμε ἐπιτρέψει μὲ τὴν ψῆφο μας νὰ κυβερνοῦν τὴν πατρίδα μας (νὰ διαχειρίζονται ἐξουσιαστικὰ τὴ γλώσσα, τὴν ἱστορικὴ συνείδηση, τὶς συλλογικὲς στοχεύσεις) συμπολίτες μας ποὺ ἀρνοῦνται, παρακάμπτουν ἢ ἀπροκάλυπτα χλευάζουν κάθε μεταφυσικὴ πίστη-ἐμπιστοσύνη-προσδοκία ἐλευθερίας ἀπὸ τὴν ἀναγκαιότητα. Ἄνθρωποι ἀναλφάβητοι στὰ οὐσιώδη τοῦ πολιτισμοῦ, δὲν ὑποψιάστηκαν ποτὲ ποιὰ μεταφυσικὴ γέννησε τὸν Παρθενώνα, τὴν Τραγωδία, τὴ Δημοκρατία, καὶ ποιὰ μεταφυσικὴ γέννησε τὴν Ἁγιά-Σοφιά, τὴν εὐχαριστιακὴ δραματουργία, τὴν αὐτοδιαχειριζόμενη κοινότητα.
.                   Ὁλόκληρο τὸ πολιτικό μας φάσμα, ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη, συναινεῖ ἀνενδοίαστα στὴν ἀργία τῶν ἡμερῶν τοῦ Πάσχα, πλαισιώνει θεατρινίστικα καὶ κωμικὰ φανφαρόνικες περιφορὲς τοῦ ἐπιταφίου ἢ τὴ φιέστα τῶν βαρελότων τῆς Ἀνάστασης. Ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ ψελλίσει οὔτε κὰν ἐρώτημα γιὰ αἰτία καὶ σκοπὸ τῆς ὕπαρξης καὶ τῶν ὑπαρκτῶν, δὲν μπορεῖ νὰ διακρίνει στὴν Τέχνη ἴχνη αὐτῆς τῆς πάλης – λογαριάζει τὴν Τέχνη μόνο σὰν αἰσθητικὴ (καταναλωτικὴ) ἀπόλαυση ἢ ἔμμεσα διδακτικὴ χρησιμοθηρία.
.                   Καὶ αὐτὴ ἡ καταθλιπτικὴ «μεταφυσικὴ ἀγραμματοσύνη» δὲν εἶναι ἐπακολούθημα μόνον τοῦ πρωτογονισμοῦ ποὺ συνεπάγεται ἡ μανιακὴ δίψα γιὰ ἐξουσία. Εἶναι γνώρισμα τῆς συνολικῆς κοινωνικῆς παρακμῆς μας, τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ, τοῦ ἀμοραλισμοῦ, τῆς ἀκοινωνησίας ποὺ αὐτονόητα κυριαρχεῖ σὲ κάθε παραμικρὴ πτυχὴ τῆς ἐλεεινῆς ἀνοργανωσιᾶς μας.
.                   Ἀκόμα καὶ τὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονός, ἐνορία καὶ ἐπισκοπή, ἀφορᾶ καὶ ἀποβλέπει, ὄχι στὸ πεδίο τῆς ὕπαρξης, ἀλλὰ ἀποκλειστικὰ στὸ πεδίο τῆς συμπεριφορᾶς.
.                   Ἀπολυτοποιημένη καὶ πνιγερή, ἡ κυριαρχία τοῦ κηρύγματος, δηλαδὴ τῆς ἠθικολογίας καὶ τοῦ διδακτισμοῦ. Τὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονὸς στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα δὲν εἶναι κοινωνούμενη μετοχὴ σὲ «σῶμα» σχέσεων ἀγαπητικῆς ἀμοιβαιότητας. Εἶναι ἡ ὀργανωμένη, μὲ διδακτικὴ ποδηγεσία, ἰδεολογικὴ ὁμογνωμία καὶ χρήσιμη ὀρθοπραξία. Ὅλα εἶναι κήρυγμα, καταιγισμὸς προπαγάνδας καὶ παραινέσεων – προφορικὸ ἔντυπο, ραδιοτηλεοπτικὸ κήρυγμα. Ἡ πρόσβαση στὴν ἀλήθεια μόνο διανοητικὴ καὶ συναισθηματική, δηλαδὴ ἀτομοκεντρική, ἡ «σωτηρία» στεγανὰ νομικὴ-δικανική, ἀπόλυτα ἐγωκεντρική.
.                   Κρυμμένο κάτω ἀπὸ τὴ στάχτη τοῦ διδακτισμοῦ, τὸ πασχάλιο ἄγγελμα: «Ὁ θάνατος πατεῖται θανάτῳ»: Ἡ ἀποκρυπτογράφηση δὲν ὑποτάσσεται στὴ λογικὴ τοῦ κηρύγματος.

 

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

Σχολιάστε