Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ"

ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ: ΣΧΟΛΕΙΑ ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑΣ-ΕΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΝΟΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Γι ν σωθε Πατρίδα: Σχολεα πατριδογνωσίας.
Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς 

.                          “Ἔσκασε σὰν βόμβα στὴν γειτονιά”. “Ἔπεσαν ἀπὸ τὰ σύννεφα οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς”. “Δὲν ἔδωσε ποτὲ δικαιώματα”. Εἶναι οἱ γνωστὲς ἀφόρητες κοινοτοπίες ποὺ ἐκτοξεύουν οἱ… δαιμόνιοι ἀπεσταλμένοι τῶν καναλιῶν, ὅταν καλύπτουν ἕνα ἀποτρόπαιο, εἰδεχθὲς ἔγκλημα καὶ μάλιστα ὅταν σχετίζεται μὲ παιδιά.
.                          Ξεβράστηκαν τελευταῖα δύο ὑποθέσεις παιδεραστίας. Θύματα μικρά, ἀνήλικα κορίτσια. Στὸ ἄκουσμα τέτοιων φρικτῶν πράγματι εἰδήσεων, ἡ ὀργισμένη ἀντίδραση τοῦ κόσμου συνοδεύεται μὲ προτροπὲς ποινῶν ὅπως: κρέμασμα, ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, εὐνουχισμὸς καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ καταγραφοῦν…
.                          Ὅμως, γιατί δὲν ὑπάρχει καμμία ἀντίδραση, ὅταν σὲ σχολικὰ βιβλία προωθεῖται καὶ διαφημίζεται, αὐτὸ ποὺ ὅλοι μετὰ βδελυγμίας καταδικάζουν; Διαβάζω ὅτι τὸ ὑπουργεῖο “Παιδείας” παρακολουθεῖ ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὶς ὑποθέσεις, γιατί ἐμπλέκονται ἐκπαιδευτικοὶ – τί νὰ πεῖ κανείς; – καὶ σίγουρα θὰ λάβει αὐστηρότατα μέτρα. Γιατί δὲν ἐπιδεικνύει τὴν ἴδια στάση καὶ στὸ θέμα τῶν βιβλίων; Γιατί ἀνέχεται σὲ σχολικὰ βιβλία νὰ ὑπάρχουν κείμενα, ποὺ περιγράφουν μὲ ἐντελῶς ἀθῶο, σχεδὸν παροτρυντικὸ τρόπο, τὸ ἔγκλημα τῆς παιδεραστίας; (Καὶ ποιός δὲν σκέφτεται ὅτι ἴσως τὰ παιδιὰ “ἐμπνεύστηκαν” ἀπὸ τὰ σχολικὰ κείμενα; “Ἀφοῦ τὸ γράφουν τὰ βιβλία Γλώσσας καὶ τὸ ἐπαινοῦν, γιατί νὰ μὴν τὸ δοκιμάσω”; (Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱ εἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλώσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲ ἀνώριμα καὶ ἀθώα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς). Μήπως αὐτὸ ὀνομάζεται, δὲν εἶμαι νομικός, ἠθικὴ αὐτουργία; Ἄρα, “διὰ νὰ δικαιοῦται νὰ ὁμιλεῖ”, πρῶτα νὰ καθαρίσει τὸ ὑπουργεῖο τὴν “κόπρο” τῶν βιβλίων ποὺ φέρουν τὴν ὑπογραφή του καὶ κατόπιν νὰ τιμωρήσει.
.                          Συγκεκριμένα, γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, παραθέτω κείμενο, τὸ ὁποῖο περιέχεται στὸ «τετράδιο ἐργασιῶν» τοῦ μαθήματος «Νεοελληνικὴ Γλώσσα», Α´ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδὴ ἀπευθύνεται σὲ παιδιὰ 12-13 ἐτῶν, ποὺ μόλις ἐγκατέλειψαν τὸ δημοτικὸ σχολεῖο. Τίτλος του «Ὁσάκις». Ὑποτίθεται ὅτι ἀποσκοπεῖ στὴν γλωσσικὴ καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια μαθητῶν τῆς Α´ Γυμνασίου: «Ὁ καθηγητὴς τῆς φιλολογίας ἔριχνε κάθε μέρα τὸ μπαλάκι. Ὅλη ἡ τάξη τὸ ἔπιανε σὰν ἕνα γαργαλιστικὸ μήνυμα. Τὸ πετοῦσε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Χαρᾶς εὐαγγέλια. «Ὁσάκις…» ἄρχισε τὴ φράση του ὀ φιλόλογος. «Ναί. Ναί. Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!» φώναζαν ὅλες μαζὶ οἱ μαθήτριες γελώντας. Κι ὁ καθηγητὴς τρελαινόταν. «Ὁσάκις…» ἐπαναλάμβανε τονίζοντας τὴ λέξη σὰν νὰ ἔλεγε «σκάστε». «Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!» ἀκουγόταν πάλι ἀπὸ κάτω καὶ τὸ γέλιο ἔδινε κι ἔπαιρνε.
.                          Ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ξεχωρίσει ποιὲς ἀπὸ τὶς μαθήτριες ἦταν οἱ δράστες. Ἡ λέξη – μπαλάκι κυλοῦσε ἀκαριαῖα σὲ κλάσμα δευτερολέπτου μέσα ἀπὸ τὰ χείλια τους ποὺ ἦταν κρυμμένα στὸ κάτω μέρος τοῦ σκυμμένου τους κεφαλιοῦ. Νόμιζε πὼς ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν τὴ λέξη. Πῶς τὶς ἐρέθιζε αὐτὴ ἡ λέξη. Δὲν ἦταν ὅμως ἔτσι. Ἄλλο πράγμα τὸ «Ὁσάκις» κι ἄλλος ἄνθρωπος «Ὁ Σάκης». Ὁ Σάκης ἦταν ἠλεκτρολόγος μὲ μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 μὲ 25 ἐτῶν. Τὰ εἶχε φτιάξει μὲ τὴν Ἀλέκα. Μία ἀπὸ τὶς μαθήτριες τῆς τάξης. Ψηλὴ κι ἀδύνατη, μὲ κοντὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ μεγάλα καστανὰ μάτια, μακρὺ λαιμὸ καὶ μακριὰ χέρια καὶ πόδια, κάπως ξερακιανή, ἀλλὰ ζόρικη. Στὰ 15-16, ὅπως ὅλες τους. Ἡ πρώτη ποὺ ἔβγαινε ραντεβοὺ μῆνες τώρα. Ὁ Σάκης τὴν περίμενε τὸ μεσημέρι στὴν ἄλλη γωνία κι οἱ ἄλλες μαθήτριες ἔτρεχαν ἀπὸ πίσω της νὰ τὸν δοῦνε. Τὰ σχόλια ἔδιναν κι ἔπαιρναν. Ἦταν ὁ πρῶτος ἔρωτας τῆς τάξης. Ὁ καθηγητής φωναξε τὴν πρώτη μαθήτρια, τὴ Μαρία, στὸ γραφεῖο του καὶ τὴ ρώτησε. «Τί συμβαίνει μὲ τὸ «Ὁσάκις»; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀντίδραση;» «Δὲν ξέρω, κύριε. Στὸ δικό μου θρανίο δὲν ξέρουμε τίποτα. Τὸ πῆραν ἔτσι φαίνεται καὶ τὸ διασκεδάζουν», τοῦ ἀπάντησε. Ρώτησε κι ἄλλες μαθήτριες. Μερικὲς δὲν κρατήθηκαν καὶ γελοῦσαν. Ὁ καθηγητὴς προσπάθησε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὴ λέξη «Ὁσάκις». Αὐτὴ ὅμως ἀντιστεκόταν. Τοῦ ἔβγαινε αὐθόρμητα, ἔστω καὶ μὲ κάποια καθυστέρηση. Τότε, ὅμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σὰν νὰ τὴν εἶχε στερηθεῖ ἡ τάξη καὶ ξεσποῦσε «Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!», φώναζαν ἀκόμα πιὸ δυνατὰ καὶ γελοῦσαν μὲ τὴν καρδιά τους. Γιατί ἦταν ὑπόθεση καρδιᾶς καὶ ὄχι γραμματικῆς».
.                          Ἐρωτῶ: Τί διαβάζουμε ἐδῶ; Περιγράφει ἢ δὲν περιγράφει τὸ κείμενο ἀποπλάνηση ἀνηλίκου; Ἐρωτῶ: Ὅπως παρουσιάζει τὸ κείμενο αὐτὴν τὴν σχέση, σὰν κάτι τὸ φυσιολογικό, τὸ ἀκίνδυνο, δὲν ἀποτελεῖ ἔμμεση παρότρυνση γιὰ ἐπιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικῶν σχέσεων; Μπορεῖς νὰ περιγράφεις μὲ χαζοχαρούμενο τρόπο μία τέτοια κατάσταση; Ποιός γονέας θὰ ἀνεχόταν ἡ κόρη του «νὰ βγαίνει ραντεβοὺ» μὲ εἰκοσιπεντάχρονο; Δὲν πρόκειται γιὰ ἐξύμνηση τῆς παιδεραστίας, τοῦ σιχαμεροῦ αὐτοῦ ἐγκλήματος, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀνατριχιάζουμε ὅλοι καὶ στὸ ἄκουσμά του μόνον; Καὶ κάτω ἀπὸ τὸ κείμενο «καμαρώνει», γιὰ ἐμπέδωση προφανῶς, ἡ ἑξῆς κρανιοκενὴς ἐρώτηση: «γιατί γελοῦσε ἡ τάξη, ὅταν ἀκουγόταν ἡ λέξη Ὁσάκις στὸ κείμενο». Τί θὰ ἀπαντήσει τὸ παιδὶ σὲ μία τέτοια «παραλυμένη» ἐρώτηση;
.                          Κατὰ τὰ ἄλλα τὸ ὑπουργεῖο εἰσάγει τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἀκόμη. Ἀπὸ τὴν μία αἰχμάλωτα, ἐξαρτημένα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες καὶ τὸ διαδίκτυο, στὰ ὁποῖες ἔχουν δοθεῖ μεσιανικὲς διαστάσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη σεξουαλικὲς ἀγωγές, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι πυρήνας ἀποαθωοποιήσεως καὶ πρόωρης ἐνηλικίωσης, πράγμα καταστρεπτικὸ γιὰ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τους. Χῶρος γιὰ τὴν χαρὰ τῆς μελέτης, τοῦ εὐλογημένου κόπου ποὺ προσφέρει ἡ ἡλιόλουστη ἑλληνικὴ Παιδεία, δὲν ἀπομένει.
.                          Τί κάνουμε;  Υπάρχει ἐλπίδα ἀλλά, πρῶτον, «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στὴν Τῆνο, ποὺ νά ᾽ρθει μὲ τὴν εὐχὴ τῆς Παναγίας νὰ καθαρίσει τὸν τόπο ἀπ’ ὅλων τῶν λογιῶ τῆς Τουρκιᾶς καὶ τῆς γηραιᾶς Εὐρώπης τὰ ἀπομεινάρια», (Ἐλύτης), καί, δεύτερον, «ἀπ’ ἔξω μαυροφόρ’ ἀπελπισιὰ καὶ χειροπιαστὸ σκοτάδι»: Σχολεῖα πατριδογνωσίας. Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία -ὅπου ὑπάρχει φιλότιμος ἱερέας- στὰ ὁποῖα θὰ διδάσκουν δάσκαλοι μὲ ψυχὴ καὶ Χριστό.  Ἡ Ἐκκλησία πάντα στάθηκε ἑλληνοσώτειρα. Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν Πατροκοσμάδες καὶ δασκάλους, δασκάλες σὰν αὐτὲς ποὺ κράτησαν ὄρθια τὴν Μακεδονία στὰ χρόνια του Ἀγώνα, ποὺ ἔγραφαν στοὺς μαυροπίνακες, ὄχι μὲ κιμωλίες, ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα τους. Τὴν πατρίδα τὸ ’21, τὴν Μακεδονία, τὴν Κρήτη, τὰ νησιά μας, τὴν Θράκη κατοπινά, δὲν τὰ ἐλευθέρωσε ἡ Εὐρώπη καὶ καμμιὰ συμμορία τύπου Τρόικας. Τὴν ἀνέστησε ἡ μαγιά, τὰ πνευματικοπαίδια τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Δασκαλογιάννη καὶ τοῦ Παύλου Μελᾶ.

, , , ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΑΓΑΡΙΣΙΕΣ στὰ σχολικὰ βιβλία ΘΑ ΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΑΡΑΓΕ ΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ τοῦ 1821;

Μ τέτοιες μαγαρισις στ σχολικ βιβλία
θ
τιμήσουμε τ 200 χρόνια π τν γιασμένη πανάσταση το
᾽21;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     «Νοστιμίζει τὸ σέλινο τὴ φασολάδα καὶ στὴ μέση δύο λάμδα φοράει πατρίδα μας ἡ Ἑλλάδα». Αὐτὸ τὸ ἀξιοθρήνητο καὶ κρανιοκενὲς σχόλιο δὲν τὸ διαβάζεις σὲ κείμενο θεατρικῆς ἐπιθεώρησης, ἐλαφρολαϊκοῦ τύπου, ἀλλὰ σὲ βιβλίο Γλώσσας τῆς Β´ δημοτικοῦ. (Τετράδιο ἐργασιῶν, α´ τεῦχος, σελ. 43). Καὶ στὴν σελίδα 76 τοῦ βιβλίου Γλώσσας α´ τεῦχος τῆς ἴδιας τάξης καὶ πάλι, πρὸς ἐμπέδωση προφανῶς, ἐπαναλαμβάνεται ἡ δηλητηριώδης ἀπρέπεια κατὰ τοῦ ἐθνικοῦ μας ὀνόματος σὲ κείμενο μὲ τίτλο “Στὴ Χωχαρούπα”.  ”Καλῶς τοὺς φίλους ἀπ᾽ τὴν Ἑλλάδα, πού ᾽χει τὴν Κρήτη καὶ τὴν Λευκάδα κι ὁ κόσμος τρώει φασολάδα καὶ πάει βαρκάδα στὴ φεγγαράδα”. Ὁπότε τὸ 7χρονο Ἑλληνόπουλο ποὺ ἔρχεται στὸ σχολεῖο “γιὰ νὰ γιομίζη προκοπὴ κι ἀρετή”, κατὰ τὸν πατριδοφύλακα Μακρυγιάννη- σχολεῖο τὸ ὁποῖο ἔπρεπε νὰ εἶναι θεματοφύλακας τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ ἔθνους καὶ θύλακας ἀντιστάσεως στὴν ἀπροκάλυπτη πιὰ ἐπίθεση κατὰ τῆς συνταγματικῆς διάταξης ποὺ προβλέπει “τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς συνείδησης”- τὸ ἀποσβολωμένο, λοιπόν, Ἑλληνόπουλο, μαθαίνει ὅτι ζεῖ στὴν χώρα τῆς φασολάδας, τῆς Ἑλλάδας, κατὰ τὴν ἀξιοθρήνητη ὁμοιοκαταληξία τους. (Νὰ σημειώσω παρενθετικῶς κάτι. Ὅλοι οἱ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ χαζοχαρούμενες, ἀδιάφορες παραπομπὲς στὰ σχολικὰ βιβλία, ἀλλὰ ὅτι κάθε κείμενο, ἀκόμη καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς).
.                     Θὰ γιορτάσουμε τοῦ χρόνου τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς ἁγιασμένης Ἐπανάστασης τοῦ ᾽21, τὴν ἐθνική μας παλιγγενεσία. Συστάθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν πρωθυπουργὸ μία ἐπιτροπή, τῆς ὁποίας προΐσταται ἡ κ. Γιάννα Ἀγγελοπούλου. Προφανῶς τὸ κριτήριο ἦταν οἱ… μνημειώδεις ἐκδόσεις της γιὰ τὴν συγκεκριμένη ἱστορικὴ περίοδο καὶ ἡ διεθνοῦς ἀκτινοβολίας προσφορά της στὴν ἀνάδειξη τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Φάνηκε αὐτὸ στὸ παραδαλοειδὲς πανηγύρι τῶν λεγόμενων Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων τοῦ 2004, ποὺ ἀκόμη τὸ πληρώνουμε. Ἡ ἐπιτροπὴ στελεχώθηκε ἀπὸ πρόσωπα πού, στὴν πλειονότητά τους, τὸ μόνο διαπιστευτήριό τους εἶναι ὁ ἑλληνοκτόνος προοδευτισμός. Ὁ ἑσμὸς τῶν πανεπιστημιακῶν τύπου Ρεπούση ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὴν ἀποσύνθεση τῆς Παιδείας. Ἤδη ἕνας ἐξ αὐτῶν, ὀνόματι Χατζής, δημοσίευσε τὶς ἔντυπες κουτσουλιές του, παρουσιάζοντας τὸν Καποδίστρια ὡς δικτάτορα καὶ τὸν Καραϊσκάκη ὡς περίπου ἀλιτήριο καὶ ἀνάξιο λόγου.
.                     Ἐρωτῶ ὅμως: τί ἀξία ἔχουν οἱ γιορτὲς καὶ οἱ ἐκδηλώσεις γιὰ τὸ κοσμοϊστορικὸ “Εἰκοσιένα”, ὅταν στὰ κρισιμότερα βιβλία τοῦ κράτους, αὐτὰ ποὺ περιέχουν τὴν ἐπίσημη θέση τῆς πολιτείας γιὰ ἕνα ἱστορικὸ γεγονός, τὰ σχολικὰ βιβλία, τὸ ἔνδοξο ᾽21, γελοιοποιεῖται, συκοφαντεῖται καὶ διαστρεβλώνεται; Τὸ καλύτερο καὶ ἐντιμότερο μνημόσυνο γιὰ τὴν ἡρωικὴ γενιὰ ποὺ μᾶς ἀπελευθέρωσε ἀπὸ τὴν τουρκικὴ φρίκη, θὰ ἦταν νὰ πεταχτοῦν κλωτσηδὸν ἀπὸ τὰ βιβλία Γλώσσας τῶν παιδιῶν ὅλες οἱ ἀντεθνικὲς μαγαρισιὲς καὶ οἱ νεοταξικὲς θεωρίες.
.                     Δύο εἶναι βασικὲς θεωρίες τὴν νεοταξικῆς διανόησης, ποὺ καταδυναστεύουν Πατρίδα καὶ Παιδεία.
.                     Ἡ πρώτη εἶναι ὅτι τὸ κράτος προηγεῖται τοῦ ἔθνους, εἶναι, δηλαδή, τὸ ἔθνος κατασκευὴ τοῦ κράτους – συγκεκριμένα τῆς ἀστικῆς τάξης ποὺ δημιούργησε τὸ κράτος. Ὡς κατασκευὴ ἢ “ἐπινόηση” πρέπει νὰ ἐξετάζεται ἑπομένως καὶ ἡ “ἐθνικὴ” ἱστορία.
.                     Ἡ δεύτερη, ὅτι τὸ κράτος ὡς δημιούργημα μίας κυρίαρχης ὁμάδας ποὺ μπορεῖ νὰ περιέχει στοιχεῖα ἀποκλεισμοῦ τῶν ἄλλων, μισαλλοδοξίας καὶ ὁλοκληρωτισμοῦ, δὲν μπορεῖ νὰ ἀντεπεξέλθει στὶς σημερινὲς ἀπαιτήσεις τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ πολυπολιτισμικοῦ χαρακτήρα τῆς κοινωνίας (ἐξ αἰτίας τῆς παρουσίας καὶ τῶν λαθρομεταναστῶν) καὶ πρέπει νὰ ἐγκαταλείψει τὴν “ἐθνική” του βάση. Μὲ λίγα λόγια ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἁπλῶς ἡ χώρα τῆς…φασολάδας).
.                     Ἐπανέρχομαι στὸ ὑβριστικὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων γιὰ τὸ ᾽21. Μία ἀληθινὴ “δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις” τῶν ἡρώων θὰ ἦταν νὰ γίνει μία ἐπιτροπή, ἡ ὁποία θὰ ἐλέγξει τὰ βιβλία Γλώσσας ὅλων τῶν σχολικῶν βαθμίδων καὶ θὰ ἐκπαραθυρώσει βλάσφημες κυριολεκτικὰ ἀναφορὲς ὅπως:
Στὴν Νεοελληνικὴ Γλῶσσα Α´ Γυμνασίου (σ. 82-83) περιέχεται κείμενο -ἀφιέρωμα στὸ ᾽21 μὲ τίτλο «Ἡ παράσταση». Ἀντιγράφω ἕνα ἀπόσπασμα: «…τότε ὁ Βαγγελάκης ποὺ ἔκανε τὸν Μπότσαρη καὶ τὸν στένευε ἡ στολή του, ἔσκυψε νὰ πάρει τὰ τσαρούχια μου νὰ μοῦ τὰ δώσει καὶ φάνηκε τὸ σώβρακό του καὶ τὰ κορίτσια ἔβαλαν τὰ γέλια κι ἐκεῖνος τὰ κλάματα… Καὶ ὁ κύριος διευθυντής… ἄρχισε νὰ φωνάζει:– Ζήτω ἡ 25η Μαρτίου! καὶ εἶπε “καὶ τοῦ χρόνου” κι ὅλοι σηκώσαμε τὰ χέρια μπροστὰ καὶ εἴπαμε καὶ ζήτω κι ἡ κυρία Οὐρανία φώναξε πάλι προσοχή! καὶ σταθήκαμε ὅλοι προσοχὴ καὶ τραγουδήσαμε τὸν ἐθνικὸ ὕμνο καὶ γιατί χαίρεται ὁ κόσμος καὶ χαμογελάει πατέρα; καὶ φύγαμε νὰ πᾶμε σπίτι μας νὰ φᾶμε σκορδαλιὰ γιὰ τὸ καλὸ τῆς ἡμέρας, νὰ κοιμηθοῦμε, νὰ ξυπνήσουμε, νὰ βάλουμε τὰ καλά μας καὶ νὰ πᾶμε νὰ ποῦμε χρόνια πολλά τοῦ Βαγγελάκη ποὺ εἶχε τὴν ἐθνικὴ ἑορτή του». (Σὲ τέτοια ἀξιοθρήνητη γλῶσσα γραμμένο τὸ κείμενο – «σπασμένα ἑλληνικά»!! Καὶ στὴν ἴδια σελίδα, ἀντὶ νὰ μπεῖ μία εἰκόνα τοῦ ᾽21, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ «Ἔξοδος», παρεισέφρησε διαφήμιση γιὰ τὸ ἐρεβοειδὲς κινηματογραφικὸ ἔργο «Ὁ ἄρχοντας τῶν δαχτυλιδιῶν»!!).
.                      Τὸ ἴδιο χλευαστικὸ καὶ ἀνίερο ὕφος συναντοῦμε καὶ στὸ «Τετράδιο Ἐργασιῶν» Νεοελληνικῆς Γλώσσας τῆς Β´ Γυμνασίου (σ. 35). Κείμενο μὲ τίτλο «Ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴν ἐθνικὴ γιορτή». Ἀντιγράφω καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ κουρελούργημα ἕνα ἀπόσπασμα (τὰ ἀποσπάσματα ἐνίοτε εἶναι καί… ἐκτελεστικά! «Ἐκτελοῦν» καὶ μαγαρίζουν ἀνυποψίαστες, ἀθῶες παιδικὲς ψυχές!).
«Τέλεια! Σήμερα στὸ μάθημα τῆς μουσικῆς ἦταν τέλεια! Γιατί ἀπὸ αὔριο ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴ γιορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου. Θὰ κάνουμε πρόβες μὲ τὴ χορωδία, θὰ χάνουμε μαθήματα! Ἔχουμε μία κάπως μικρὴ χορωδία στὸ σχολεῖο, καμιὰ τριανταριὰ ἄτομα καὶ ἔχει πλάκα. Τὸ ρεπερτόριο θά ᾽ναι τὸ συνηθισμένο: Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι καὶ δῶσ᾽ του… Ἀπὸ τώρα ὀνειρεύομαι τὶς ὧρες μαθημάτων ποὺ θὰ χαθοῦν στὶς πρόβες. Καὶ ἡ καλλιτεχνικοῦ, ἡ Βαφιώτη, μᾶς λέει ὅτι θέλει μία ὁμάδα νὰ σχεδιάσει κάτι σκηνικὰ καὶ κάτι Κολοκοτρώνηδες καὶ κάτι σημαῖες καὶ δάφνες. Μέσα! Ὑπολογίζω κι ἄλλες χαμένες ὧρες μαθημάτων…».
.                      Στὰ δὲ «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» τῆς Γ´ Γυμνασίου, στὶς σ. 46-48, συμπεριέλαβαν καὶ ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ Ἀπομνημονεύματα τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη. Καὶ λὲς «δόξα σοι ὁ Θεός»!
.                      Ὅμως… ἀπὸ τὸ ἀκατέργαστο αὐτὸ διαμάντι, ἐντόπισαν -οἱ τυμπανιαῖοι ἀποφορᾶς πατριδομάχοι- τὸ σημεῖο ὅπου ὁ Μακρυγιάννης γράφει κάτι ἐναντίον τοῦ Κολοκοτρώνη: «Οἱ ἄρχοντές μας, οἱ ἀρχηγοί μας ἔγιναν “Ἐκλαμπρότατοι”… ἔγινε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ ἄλλοι συγγενεῖς καὶ φίλοι, πλούσιοι ἀπὸ γὲς (χωράφια), ἀργαστήρια, μύλους… Ὅταν ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ σύντροφοί του ἦρθαν ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο, δὲν εἶχαν οὔτε σπιθαμὴ γῆς…».
Ὁ Μακρυγιάννης σὲ ἄλλα πενήντα σημεῖα ἐπαινεῖ τὸν Κολοκοτρώνη, ἀλλὰ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ ἐπιλεχθεῖ! Γιατί; Γιὰ νὰ μειώσουν τοὺς ἥρωες, νὰ τοὺς εὐτελίσουν! Ὁ ἥρωας, ὅπως καὶ ὁ ἅγιος, ποὺ πολλὲς φορὲς στὴν ἱστορία μας ταυτίζονται, εἶναι «ἐπικίνδυνα» πρότυπα γιὰ τοὺς νέους!! Ὁ δειλὸς καὶ πειθήνιος νεοραγιὰς τῶν Μνημονίων εἶναι προτιμότερος. Μιλᾶμε σήμερα ὅλοι μας γιὰ κρίση. Ὅμως ἡ πραγματικὴ κρίση, αὐτὴ ποὺ θὰ κρίνει καὶ τὸ μέλλον μας, ὡς λαοῦ ἱστορικοῦ, συμβαίνει μὲς στὶς σχολικὲς αἴθουσες!!
.                      Ἡ νέα Τουρκοκρατία, μέσῳ τῆς Ἐκπαίδευσης καὶ τῶν ἀδιάφορων δασκάλων καὶ καθηγητῶν -ὑπάρχει πάντοτε ἡ «μαγιὰ» – ἀνατρέφει τοὺς Γενίτσαρους τοῦ μέλλοντος, τοῦ πολὺ κοντινοῦ μας!! Ἐσχάτη ὥρα ἐστι, «νὰ μιλήσουμε, νὰ ’νεργήσουμε κι ὅ,τι θέλουν ἂς μᾶς κάμουν».
.                      «Ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἠμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη», ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μισαὴλ Ἀποστολίδη ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος Ὀρθόδοξος Ρωμιὸς Κυβερνήτης τῆς πατρίδας μας, Ἰωάννης Καποδίστριας (Ἰω. Τσάγκα, Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὸ ἐκπαιδευτικὸ ἔργο τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια, ἐκδ. «Κυριακίδη», σ. 174).
.                      Ἐπαναλαμβάνω, μὲ τέτοια κείμενα, ψήγματα παρουσίασα, καμμιὰ “δράση” δὲν πρόκειται νὰ τιμήσει “τὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά”. Εἶναι ὑποκρισία χειρίστου εἴδους καὶ ἀσέβεια νὰ στήνονται γιορτὲς καὶ πανηγύρια γιὰ τοὺς ἥρωες καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ μαγαρίζεται ἡ ἱερή τους μνήμη στὰ σχολεῖα μὲ τέτοια τρισάθλια κουρελουργήματα.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΗ: ΟΧΙ ΣΕ ΝΕΟ ΔΙΧΑΣΜΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μία ἔκκληση: Ὄχι σὲ νέο διχασμὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ διχόνοια εἶναι μία βαριὰ ἐνδημικὴ νόσος τῶν Ἑλλήνων. Αὐτὸ εἶναι τὸ συμπέρασμα τῆς μακρᾶς ἱστορικῆς μας ἐμπειρίας. Τὶς ἔνδοξες στρατιωτικὲς ἐπιτυχίες κατὰ τῶν Περσῶν ἀκολούθησε ὁ ἐμφύλιος Σπάρτης – Ἀθηνῶν… Τὴν ἐπιτυχημένη ἐκστρατεία τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ἀκολούθησαν οἱ ἐμφύλιες συγκρούσεις μεταξὺ ἐπιγόνων του, ποὺ ἔφεραν καὶ τὴν ρωμαιοκρατία… Τὸ Βυζάντιο στὰ μέσα τοῦ 14ου αἰώνα καὶ ἐνῶ ἀπειλεῖτο ἀπὸ κάθε κατεύθυνση, ἀπὸ Τούρκους, Βούλγαρους, Σέρβους, Γενουάτες, Ἐνετούς, Φράγκους ξεκίνησε ὁ Ἰωάννης Καντακουζηνὸς μακροχρόνιο ἐμφύλιο πόλεμο κατὰ τοῦ νομίμου αὐτοκράτορα Ἰωάννη Ε΄ Παλαιολόγου, μὲ τὴν βοήθεια τουρκικῶν στρατευμάτων…
.               Στοὺς νεότερους χρόνους, κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 οἱ ἄφθαστοι ἡρωισμοὶ καὶ οἱ στρατιωτικὲς ἐπιτυχίες κινδύνευσαν νὰ πᾶνε χαμένες ἀπὸ τὴ θανατηφόρα διχόνοια. Ὁ διχασμὸς τῶν Ἑλλήνων στὴ δεκαετία τοῦ 1910 – 1920 προκάλεσε τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ ὁ Ἐμφύλιος 1946-1949 ἔφερε τὴν Ἑλλάδα σὲ ὅλους τους τομεῖς πολὺ πίσω, σὲ σχέση μὲ τὶς ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης.
.                Ἡ διχόνοια συγκλόνισε τὸν ἐθνικό μας ποιητὴ Διονύσιο Σολωμό, ποὺ μὲ τοὺς στίχους τοῦ 144-150 στὸν «Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», γραμμένους τὸν Μάϊο τοῦ 1823, ὅταν ξεκινοῦσε αὐτὴ ἡ κατάρα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, θέλησε νὰ μᾶς νουθετήσει. Τοὺς θυμίζουμε: « Ἡ διχόνοια ποὺ βαστάει ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερή, καθενὸς χαμογελάει, πάρ᾽το, λέγοντας, καὶ σύ. Κειὸ τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά, μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει δάκρυα θλιβερά. Ἀπὸ στόμα ὁπού φθονάει, Παλληκάρια, ἂς μὴν ᾽πωθῆ, πὼς τὸ χέρι σᾶς χτυπάει τοῦ ἀδελφοῦ τὴν κεφαλή… Τέτοια ἀφήστενε φροντίδα, ὅλο τὸ αἷμα ὁπού χυθῆ γιὰ θρησκεία καὶ γιὰ πατρίδα ὅμοιαν ἔχει τὴν τιμή. Στὸ αἷμα αὐτὸ ποὺ δὲν πονεῖτε γιὰ Πατρίδα γιὰ Θρησκειά, σᾶς ὁρκίζω ἀγκαλιασθῆτε σὰν ἀδέλφια γκαρδιακά. Πόσον λείπει, στοχασθῆτε, πόσο ἀκόμη νὰ παρθῆ. Πάντα ἡ νίκη ἂν ἑνωθῆτε πάντα ἐσᾶς θ’ ἀκολουθῆ».
.               Μία ἔκκληση ἐν ὄψει τῆς Ἐπετείου τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. Ἂς μιμηθοῦμε τοὺς ἀγωνιστὲς στὸ ἡρωικό τους πνεῦμα, στὴν Πίστη τους, στὶς θυσίες τους καὶ στὶς ἱκανότητές τους. Ἂς τοὺς δείξουμε ὅτι τὰ παθήματά τους μᾶς ἔγιναν μαθήματα καὶ λέμε ὄχι στὴ διχόνοια. Ἂς ὑπερβοῦμε διχαστικὲς ἀντιλήψεις, ἐγωισμοὺς καὶ προκαταλήψεις. Στὸ 2021 θὰ ἑορτάσουμε μίαν ΕΘΝΙΚΗ ἐπέτειο, μὴν τὴν χαλάσουμε, μετατρέποντας τὴν σὲ Ἐπέτειο ἰδεολογικὴ καὶ διχαστική. Μὴ δείξουμε ὅτι ἔχουμε πακτώσει τὴ σκέψη μας στὴ φυλακὴ τοῦ Κολοκοτρώνη, στὴ δολοφονία τοῦ Ἀνδρούτσου καὶ στὰ Κόμματα μὲ τὶς ξένες πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ σημαῖες καὶ ἰδέες.
.               Τὸ 2021 δὲν πρέπει νὰ εἶναι μία ἀφορμὴ γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ οἱ Ἕλληνες νὰ τσακωθοῦμε καὶ νὰ διχασθοῦμε. Ἡ εὐθύνη γιὰ τὸ μήνυμα ποὺ θὰ στείλει ἡ σημερινὴ ἐπίσημη καὶ ἐπώνυμη Ἑλλάδα στοὺς Ἕλληνες καὶ στὴ διεθνῆ κοινὴ γνώμη εἶναι τοῦ Πρωθυπουργοῦ καὶ τῆς Ἐπιτροπῆς ποὺ ὅρισε, τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν, τῶν πρώην Προέδρων τῆς Δημοκρατίας, τῶν πρώην πρωθυπουργῶν καὶ ἀρχηγῶν Κομμάτων, τῶν Πατριωτικῶν Συλλόγων καὶ Πρωτοβουλιῶν.-

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ καὶ ΤΑ… “ΞΕΣΑΜΑΡΩΤΑ” ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Καποδίστριας, Κολοκοτρώνης
κα
τά …. “ξεσαμάρωτα” γαϊδούρια  

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                1817, ὁ «Μέγας Διδάσκαλος τοῦ Γένους, ὁ ἐπονομασθεὶς Σωτὴρ τῆς Πατρίδος», Γεώργιος Γεννάδιος, διδάσκει στὴν Ὀδησσὸ τῆς Ρωσίας στὴν ἐκεῖ «Ἑλληνικὴν Σχολήν». Κάποτε ἐπισκέφθηκε τὴν σχολὴ ὁ τσάρος Ἀλέξανδρος συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν μεγάλο Καποδίστρια, τὸν ὑπουργό του τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἐνθουσιασθείς  ὁ τσάρος ἀπὸ τὰ προσόντα τοῦ Γενναδίου, τοῦ προτείνει τὴν ἀπονομὴ τίτλου εὐγενείας καὶ δὴ τοῦ βαρόνου. Ἀπαντᾶ ὁ Δάσκαλος: «Ἂν ἠμεῖς οἱ Ἕλληνες ἀρχίσωμεν γινόμενοι βαρόνοι, κίνδυνος εἶναι μή τινες ἀποβάλλοντες τὸ “βαρ” μείνωσιν … “ ὄνοι». (Λεξικὸ τοῦ «Ἡλίου», τόμ. 5, σελ. 83-87, Ἀθήνα 1948).
.                Βαρόνους καὶ λόρδους σίγουρα δὲν ἔχουμε, ἀπαγορεύει ρητῶς καὶ τὸ Σύνταγμα τοὺς «τίτλους εὐγενείας», ὅμως ὄνους, κοινῶς γαϊδούρια ἢ ἐπὶ τὸ λαϊκότερον γομάρια, ὑπάρχουν ἐν ἀφθονίᾳ, τὰ ὁποῖα δὲν τετραποδίζουν. Ὄχι, αὐτὰ εἶναι ὑπὸ ἐξαφάνισιν. Ἐπιβιώνουν ὅμως πάμπολλα “δίποδα καὶ ἄπτερα”, κατὰ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν πασίγνωστο ὁρισμὸ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἐπινόησε. (Τοῦ ἀπάντησε καταλλήλως ὁ Διογένης ὁ Σινωπεύς, ποὺ μάδησε ἕναν πετεινὸ καὶ εἶπε: ἰδοὺ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Πλάτωνος. Καὶ αὐτὸς τότε συμπλήρωσε «δίπουν, ἄπτερον καὶ πλατώνυχον»). Οἱ ὄνοι βάσταξαν γιὰ αἰῶνες τοὺς γόμους τῶν ἀνθρώπων καὶ μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς μηχανῆς… συνταξιοδοτήθηκαν. (Ἀπὸ τὸ ἀρχαιοελληνικὸ «γόμος», ποὺ σημαίνει φορτίο, βγῆκε τὸ γομάρι). Μάλιστα, μιᾶς καὶ κινούμαστε στὸ χῶρο τοῦ εὐθυμογραφήματος, νὰ παραθέσω μία νόστιμη ἱστορία στὴν ὁποία πρωταγωνιστοῦν ἀληθινὰ γαϊδούρια, τὰ ὁποῖα πολλὲς φορὲς στάθηκαν χρησιμότερα ἀπὸ τὰ κάλπικα, ἀχάριστα, ὄρθια καὶ ἀναθρώσκοντα δίποδα.
.                Κάποτε ὁ Ὄθων κάλεσε στὸ παλάτι τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ εἶπε:
–         Ἡ κυβέρνησή μου ἀποφάσισε νὰ ἀμείψει τοὺς ἀγωνιστές. Ἐδῶ ἔχω τὶς ἀναφορὲς μὲ τὶς ὁποῖες ζητοῦν τὰ δικαιώματά τους. Ἐσὺ τί θὰ ζητήσεις στρατηγέ;
–         Ἐγώ, ἀπάντησε ὁ Κολοκοτρώνης, δὲν θὰ ζητήσω τίποτε, γιατί οὔτε ἔχασα οὔτε ξόδεψα γιὰ τὸ Ἔθνος.
–         Ὁ Ὄθων συνηθισμένος ἀπὸ τὶς παράλογες ἀπαιτήσεις πολλῶν ἀγωνιστῶν τοῦ γλυκοῦ νεροῦ, ξαφνιάστηκε ἀπὸ τὴν ἀπάντησή του.
–         Πῶς γίνεται αὐτό; ρώτησε ὁ βασιλιάς.
.     Καὶ ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ τοῦ ἐξήγησε:
–         Ἐγὼ ὅταν μπῆκα στὸν ἀγώνα, εἶχα στὸ σελάχι μου μιάμιση ρεγγίνα (ἕνα αὐστριακὸ τάληρο) καὶ ξόδεψα μονάχα τὴν μισή.
–         Καὶ δὲν μοῦ λές, μεγαλειότατε, ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ ζητοῦν χρήματα; Ὁ Ὄθων τοῦ ἀνέφερε κάποια ὀνόματα, ποὺ ὁ Κολοκοτρώνης ἤξερε τί κιοτῆδες στάθηκαν στὸν Ἱερὸ Ἀγώνα.
–          Ἂν αὐτοὶ ποὺ μοῦ λές, βασιλιά μου, πάρουν αὐτὰ ποὺ ζητᾶνε, τότε τί πρέπει νὰ πάρουν τὰ γαϊδούρια τῆς Ζαράκοβας; (περιοχὴ τῆς Ἀρκαδίας).
–         Καὶ ποιά εἶναι τὰ γαϊδούρια τῆς Ζαράκοβας; ρώτησε ὁ Ὄθων μὲ περιέργεια. Καὶ ἀπαντᾶ ὁ ἀθάνατος ἥρωας:
–           Βασιλιά  μου, τὰ γαϊδούρια τῆς Ζαράκοβας, εἶναι ἐκεῖνα ποὺ μᾶς κουβαλοῦσαν τὸ νερὸ καὶ τὸ ψωμί, ποὺ εἴχαμε τόσο ἀνάγκη κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἐπανάστασης γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ τοὺς Τούρκους.
.                Τῷ καιρῶ ἐκείνῳ, τὰ γαϊδούρια τῆς Ζαράκοβας κέρδισαν τὸν ἔπαινο τοῦ Κολοκοτρώνη. Τῷ καιρῷ ἐτούτῳ, κάποια γαϊδούρια “ξεσαμάρωτα”, ποὺ λέμε στὸ χωριό μου, δίποδα, σπιλώνουν κειμήλιες μορφὲς σὰν τὸν Καποδίστρια, ποὺ κατέχει ἐξέχουσα θέση στὸ εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Καποδίστριας τὸ ζωντανὸ “παιδαγωγεῖον” τοῦ Γένους.
.                Ὁ μακαριστός, ὁ πολὺ σπουδαῖος δάσκαλός μας π. Γεώργιος Μεταλληνός, ἔλεγε ὅτι δύο εἶναι οἱ μεγάλες ἀρρώστιες τῶν ἀσχολουμένων μὲ τὴν ἱστορία: ὁ ἱστορικὸς ἀναχρονισμός, ὅταν ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς ἢ καὶ πρόσωπο ἑρμηνεύεται βάσει τῶν σημερινῶν συνθηκῶν καὶ ἀντιλήψεων καί, δεύτερον, ἡ ἰδεολογικὴ χρήση τῆς ἱστορίας, στὴν ὁποία διαπρέπουν οἱ κενόδοξοι ἀριστερόμυαλοι -καὶ ὄχι μόνο- ἐθνομηδενιστές. Ἔτσι κάποιος προφέσορας ΑΕΙ, ποὺ φίλησε προφανῶς ἀρκετὲς κατουρημένες ποδιὲς ἢ φόρεσε τὶς γνωστές …“ποδίτσες” γιὰ νὰ ἀνέλθει, ἐπιστρατεύεται στὴν Ἐπιτροπὴ καθηλώσεως τοῦ Εἰκοσιένα καὶ ἀποφαίνεται γελοιωδῶς: δικτάτορας ὁ Καποδίστριας. Ποιός; Ὁ Καποδίστριας!! Τί νὰ πεῖ κανείς; Τὸ ἔχω ξαναγράψει. “Ὁ καθεὶς τὴν μύξα του γιὰ βούτυρο τὴν ἔχει”…
.                Ὁ Καποδίστριας δὲν ἔχει ἀνάγκη ὑπεράσπισης τῆς ἱερῆς μνήμης του. Μόνο αὐτὸ θὰ σημειώσω ποὺ βρῆκα στὸ βιβλίο τοῦ Β. Γεωργιάδη «Ὁ πρῶτος Κυβερνήτης», ὅπου διασώζεται μία στιχομυθία, τὸ 1840, τοῦ Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη μὲ τὸν ἰατροφιλόσοφο Πύρρο, ὁ ὁποῖος κατηγοροῦσε τὸν Καποδίστρια. Ἀπαντᾶ ὁ Μαυρομιχάλης: «Δὲν τὰ μετρᾶς καλὰ φιλόσοφε! Ἀνάθεμα στοὺς Ἀγγλογάλλους ποὺ ἦσαν ἡ αἰτία. Κι ἐγὼ ἔχασα τοὺς δικούς μου καὶ τὸ ἔθνος ἔχασε ἕναν ἄνθρωπο ποὺ δὲν θὰ τὸν ματαβρεῖ καὶ τὸ αἷμα του μὲ παιδεύει ὣς τώρα». (ἐκδ. “Λιβάνη”, σελ. 231). Αὐτὰ τὸ λόγια ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Πετρόμπεη ἔχουν διαφορετικὴ ἀξία καὶ βαρύτητα. Κατὰ τὸ σοφότατο λόγιο: «Ἀρετὴν οἶδεν καὶ πολέμιος θαυμάζειν». Οἱ πολέμιοι, ναί. Θαυμάζουν. Οἱ ὄνοι, ὄχι. Γκαρίζουν καὶ δυσφημοῦν…
.                Καὶ θὰ κλείσουμε μὲ ἕνα κείμενο, ἐρανισμένο κι αὐτὸ ἀπὸ τὸν γαϊδουρινὸ βίο, τὸ ὁποῖο ἐξεικονίζει καὶ ἑρμηνεύει ἀριστοτεχνικὰ πολλὰ σύγχρονα κακῶς κείμενα καὶ …κακὰ ὑποκείμενα.
.                Ἦταν ἕνας καμηλιέρης, ὁ Ἐμὶν ἀγάς, ποὺ ἔζησε μία ζωὴ στὰ καραβάνια. Ἀρρώστησε στὰ 99 του, ἔνιωσε πὼς ζυγώνει τὸ τέλος καὶ κάλεσε κοντά του παιδιά, ἐγγόνια, συγγενεῖς καὶ φίλους καὶ ζήτησε συγχώρεση. Θυμήθηκε καὶ τὶς καμῆλες του καὶ παρακάλεσε νὰ τὸν πάνε στὸ παχνὶ γιὰ νὰ ἀποχαιρετήσει καὶ ἐκεῖνες. Τὶς χάιδεψε ὁ Ἐμὶν ἀγάς, ἔκλαψε καὶ εἶπε:
–       Ἐγώ πιὰ σᾶς ἀφήνω. Ἔφτασε ἡ ὥρα μου. Ἀλλὰ γιὰ νὰ πάω ἥσυχος θέλω νὰ μὲ συγχωρέσετε γιὰ ὅ,τι κακό σᾶς ἔκανα. Τί νὰ γίνει, ἔτσι εἶναι ὁ ντουνιάς!
Καὶ μία καμήλα, γερασμένη, τοῦ λέει:
–       Ποὺ μᾶς ἔδερνες καὶ ποὺ μᾶς ἄφηνες νηστικές, κακὰ πράγματα, ἁμαρτία ἀπὸ τὸ Θεό, μὰ στὸ συγχωρᾶμε. Ἕνα μόνο δὲν θὰ σοῦ συγχωρέσουμε ποτέ.
–       Ποιό; Ρωτάει τρομαγμένος ὁ Ἐμὶν ἀγάς.
–       Ποιό; Νὰ τ’ ἀκούσεις. Ὅλες εἴμαστε ὑπάκουες στὴ δούλεψή σου. Καὶ σύ, ἀντὶ νὰ μᾶς τιμᾶς, ἔβαζες ἕνα γαϊδούρι, νὰ μᾶς τραβάει ἀπὸ τὴ μύτη.
(Στὰ καραβάνια προπορευόταν πάντοτε ἕνας γάϊδαρος).
Ὁ Ἐμὶν ἀγὰς ἀναστέναξε.
– Δίκιο ἔχετε! Μὰ ἔτσι εἶναι φτιαγμένος ὁ ντουνιάς. Γαϊδούρια νὰ τὸν ὁδηγοῦν καὶ νὰ τὸν σέρνουν ἀπὸ τὴ μύτη!

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΗΡΩΙΝΗ” (Δ. Νατσιός)

Γονες προστατέψτε τ παιδιά σας
π τν «λεκτρονικ ρωίνη»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Οὐδὲν καινὸν ὅλα κενὰ» (Μ. Χάκκας)

.                     Ὡς γνωστὸν κάθε νέος ὑπουργὸς Παιδείας μᾶς ἀπειλεῖ, ἔχει δυστυχῶς καὶ ἕνα «νέο ὅραμα» γιὰ τὴν Παιδεία. Καὶ ὑποστυλώνει τὸ «ὅραμά» του μὲ μία ἐμβληματικὴ λέξη, μία λέξη – σύνθημα, ποὺ σὰν ἀφηρημένο ἀναφορικὸ ὑποκατάστατο σημαίνει δυνητικὰ τὰ πάντα, χωρὶς στὴν πραγματικότητα νὰ περιέχει τίποτε. Ἂς δοῦμε κάποιες λέξεις – καραμέλες, ποὺ ἀναθρώσκουν ἀνάλαφρες σὰν φυσαλίδες ἀέρος, «κελύφη ἔρημα ἐννοίας», ὅπως θὰ ἔλεγε κι ὁ Ροΐδης. Πλὴν τῆς χιλιομασημένης «μεταρρύθμισης» σ’ αὐτὸν τὸν τομέα διαπρέπουν λέξεις ποὺ ἔχουν πρῶτο συνθετικὸ τὴν πρόθεση «ἀνά». Ἀνανέωση, ἀνασυγκρότηση, ἀναγέννηση, ἀνακαίνιση, ἀναδόμηση, ὅλες γενικὲς καὶ ἀόριστες, γι’ αὐτὸ καὶ μεγάλης ἐμβέλειας, ὅπως διδάσκει ἡ κοινωνικὴ ψυχολογία
.                     Τώρα μὲ τὴν γρίπη καὶ τὸν ἀναγκαστικὸ ἐγκλεισμό μας, παρουσιάστηκε ἡ λαμπρὴ εὐκαιρία γιὰ ἐξάπλωση τῶν νέων τεχνολογιῶν καὶ  πάνδημο «συγχρωτισμὸ» μὲ αὐτές. Καὶ ἀπὸ μικρὰ παιδιά. Συμμετοχὴ ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων. Ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἅπαντες καλωδιωμένοι. Ἡ παραδοσιακὴ διδασκαλία, μὲς στὴν αἴθουσα, ξεθωριάζει. Ἂς ὑποδεχτοῦμε «τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος», τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι κτίριο μὲ αὐλὴ καὶ παιδιά. Αὐτὸ εἶναι εἰκόνα τοῦ παρελθόντος, εἰκόνα ἐλευθερίας, χαρᾶς καὶ ξεχείλισμα ζωῆς. Τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος εἶναι εἰκονικὸ καὶ ἀπάνθρωπο.
.                     Στὴν «Νεοελληνικὴ Γλώσσα» Α´ Γυμνασίου στὸ «Τετράδιο Ἐργασιῶν», βιβλίο ποὺ ἐκπονήθηκε πρὶν ἀπὸ 20 χρόνια περίπου διαβάζω τὴν ζοφερὴ εἰκόνα τοῦ «σχολείου τοῦ μέλλοντος» ὅπως τιτλοφορεῖται καὶ τὸ κείμενο:
«Οὐσιαστικὰ τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος θὰ εἶναι μία μορφωτικὴ ὑπηρεσία, ὅπου τὸ κάθε παιδὶ θὰ μαθαίνει μόνο του ἀπὸ τὸν ὑπολογιστή, ὑποβοηθούμενο ἀπὸ ἕναν ὑποβαθμισμένο “βοηθὸ μάθησης”- τὸν δάσκαλο- ἐπιφορτισμένο κυρίως μὲ τεχνικῆς φύσεως προβλήματα. Τὰ παιδιά, ποὺ ἔχουν ὑπολογιστὴ στὸ σπίτι, θὰ μποροῦν νὰ παρακολουθοῦν καὶ ἀποκεῖ (σ.σ. μὲ μία λέξη: «ἀποκεῖ»), χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ καθημερινὴ παρουσία στὸ σχολεῖο, ἀφοῦ ἔτσι καὶ ἀλλιῶς οἱ ἠλεκτρονικὲς βάσεις δεδομένων του θὰ εἶναι online σὲ 24ωρη βάση…». (Σελ. 71).
.                     Μάλιστα. Ὁλοταχῶς λοιπὸν  γιὰ τὸν ψηφιοποιημένο μετάνθρωπο. Ἤδη ἄρχισαν νὰ ψηφίζονται οἱ σχετικὲς τροπολογίες. Ἀπὸ τὴν Πρωτοβάθμια Ἐκπαίδευση ἡ ἐφαρμογή. Καὶ δὲν μιλῶ γιὰ τὸ «ἐκπαιδευτικὸ ἀπόρρητο», ὅπως προσφυῶς ὀνομάστηκε. Ἀναφέρομαι στὴν ἐγκληματικὴ διαδικασία ποὺ θὰ ὁδηγήσει πολλὰ παιδιὰ στὴν ἐξάρτηση, στὴν «ἠλεκτρονικὴ μορφίνη», στὸν διαδικτυακὸ ἐθισμό.
.                     Τὸ ἐρώτημα ποὺ πρέπει νὰ ἀπαντηθεῖ εἶναι τὸ ἑξῆς: εἶναι ὠφέλιμες οἱ νέες τεχνολογίες σὲ μικρά, νηπιαγωγείου καὶ δημοτικοῦ, παιδιά; Ἀκόμη καὶ σὲ ἔκτακτες περιπτώσεις εἶναι χρήσιμο παιδαγωγικῶς  νὰ διδάσκονται μέσῳ διαδικτύου; Ὑπάρχουν μελέτες γι’ αὐτό, ποὺ νὰ ἀποδεικνύουν τὴν χρησιμότητά τους; Ὄχι.
Προσφεύγω στὸ βιβλίο «Ἡ ἀνονοκλήρωτη ἐπανάσταση» τοῦ Μ. Δερτούζου (μακαρίτη πιά), ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καθηγητὴς στὸ ΜΙΤ, ἐπιστήμονας παγκόσμιας ἐμβέλειας καὶ αὐθεντία στοὺς ὑπολογιστές. Γράφει: «Σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, ἀγέλες πολιτικῶν, ὁδηγούμενες ἀπὸ αὐτοὺς τῶν Η.Π.Α., ἐπαναλαμβάνουν τὸ ἀκατάληπτο δόγμα τοῦ συρμοῦ ὅτι ἑκατομμύρια παιδιῶν σὲ χιλιάδες σχολεῖα πρέπει νὰ εἶναι διασυνδεδεμένα. Μπορεῖτε νὰ αἰσθανθεῖτε τὴ ζέση τους; Δὲν  εἶναι τόσο  ὑπεύθυνο καὶ μοντέρνο νὰ θέσουμε τὴ νέα τεχνολογία στὴν ὑπηρεσία τοῦ εὐγενικότερου κοινωνικοῦ στόχου τῆς ἐκπαίδευσης τῶν παιδιῶν μας; Ὄχι ἀκριβῶς. Μετὰ ἀπὸ 35 χρόνια πειραματισμῶν μὲ τοὺς ὑπολογιστὲς σὲ διάφορους τομεῖς τῆς ἐκπαίδευσης, δὲν ἔχει βρεθεῖ ἀκόμη ἀπάντηση στὸ κεντρικὸ ἐρώτημα: “Οἱ ὑπολογιστὲς εἶναι πράγματι ἀποτελεσματικοὶ στὴν ἐκπαίδευση;”. Τὰ στοιχεῖα ἀπὸ πολυάριθμες μελέτες πάνω στὸ ἂν οἱ ὑπολογιστὲς βελτιώνουν τὴν οὐσιαστικὴ μαθησιακὴ διαδικασία εἶναι συντριπτικὰ ἐκκρεμῆ… Ἂς ἀσχοληθοῦμε ἁπλῶς μὲ μία στατιστικὴ ἀπὸ τὸν σωρὸ τῶν στοιχείων. Οἱ Ἀμερικανοὶ μαθητὲς γυμνασίου καὶ λυκείου κατατάσσονται σταθερὰ ἀπὸ δωδέκατοι μέχρι δέκατοι ὄγδοοι, διεθνῶς, στὶς ἱκανότητες ποὺ ἐμφανίζουν στὰ μαθηματικὰ καὶ τὴ φυσική, ἐνῶ οἱ Ἀσιάτες μαθητὲς ἔρχονται πρῶτοι. Καὶ ὅμως οἱ Ἀμερικανοὶ μαθητὲς ἔχουν πολὺ μεγαλύτερη πρόσβαση σὲ ὑπολογιστὲς ἀπ’ ὅ,τι οἱ ἀντίστοιχοι Ἀσιάτες. Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ κάνουν οἱ Ἀσιάτες ἐκπαιδευτικοὶ χωρὶς τὴν τεχνολογία, ποὺ καλὸ θὰ ἦταν νὰ μιμηθοῦν οἱ Ἀμερικανοὶ ἐκπαιδευτικοί; Ἕνας λόγος ποὺ οἱ ἀπόψεις συνεχίζουν νὰ εἶναι διχασμένες ἔχει ἄμεση σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ κάνουν καλύτερα οἱ ἄνθρωποι – δάσκαλοι. Δηλαδὴ νὰ νάβουν τ φλόγα στν ψυχ το μαθητ, ν τν στηρίζουν, ν ποτελον πρότυπο. Κανένα π ατ τ χαρακτηριστικ δν μεταφέρεται εκολα μέσ τς πληροφορικς». (Ἔκδ. «Λιβάνη», σελ. 243-244).
.                 Τί λέει στὸ τέλος ὁ σοφὸς καθηγητής;  «Σχολεῖο  ἴσον δάσκαλος» καὶ  τὸ ἀειθαλὲς τοῦ Δημοκριτου «παιδεία ἐστὶ οὐ τὴν ὑδρία πληρῶσαι ἀλλὰ ἀνάψαι αὐτήν», ἡ παιδεία εἶναι φλόγα ψυχῆς καὶ ὄχι γέμισμα ἄδειου δοχείου. Ἂν στήσουμε 5χρονα καὶ 6χρονα παιδιὰ μπροστὰ σὲ ὑπολογιστή, θὰ μιλᾶμε γιὰ πλήρη ἀποχαύνωση, γιὰ ἀδιανόητη καταστροφὴ τῆς παιδικῆς ἡλικίας. Παρῆλθαν 30 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ γράφτηκε τὸ βιβλίο καὶ ἤδη στὴν Ἀμερικὴ- «ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερικὴ»-  ὑπάρχει τρομερὴ ἀνησυχία γιὰ τὸν διαδικτυακὸ ἐθισμό, τὴν «ἠλεκτρονικὴ μορφίνη», ὅπως ὀνομάζεται.
.                 Παρένθεση: τὸ διαδίκτυο μὲ τὴν τεράστια ἀποθήκευση πληροφοριῶν δημιουργεῖ στὸν χρήστη του, ἰδίως στὶς νεότερες ἡλικίες, τὴν ὀλέθρια ψευδαίσθηση ὅτι ὁ ἴδιος κατέχει αὐτὲς τὶς γνώσεις. Τὸ θεωρεῖ ἐξάρτημα τῆς μνήμης του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ μελέτη θεωρεῖται χάσιμο χρόνου πιά. Ἔχω τὸ κινητὸ στὴν τσέπη μου, ξέρω τὰ πάντα. Ἀμέσως καὶ ἄμεσα τὴν πληροφορία, πράγμα καταστρεπτικότατο γιὰ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν σκέψη.
.                     Στὸ βιβλίο ὁ «Θαυμαστὸς Καινούργιος Κόσμος» τοῦ Ἄλντους Χάξλεϋ, στὸν πρόλογο, διαβάζουμε μία προφητικὴ σύγκριση μεταξύ τοῦ ἔργου τοῦ Χάξλεϋ καὶ τοῦ περίφημου «1984» τοῦ Ὄργουελ. (σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Ἡ ἀλήθεια θὰ πνιγεῖ μέσα σ᾽ ἕνα ὠκεανὸ πληροφοριῶν καὶ συγχύσεως» ΥΠΕΡ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ: «ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ»-1, ΥΠΕΡ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ: «ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ»-2
.                     «…Ὁ Ὄργουελ προειδοποιοῦσε ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ ἐπιβληθεῖ ἕνας ἔξωθεν αὐταρχισμός. Ἀντιθέτως γιὰ τὸν Χάξλεϋ, δὲν χρειάζεται Μεγάλος Ἀδερφὸς γιὰ νὰ στερηθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴν αὐτονομία, τὴν ὡριμότητα καὶ τὴν ἱστορική του μνήμη. Ἐκεῖνος πίστευε ὅτι σιγὰ σιγὰ οἱ ἄνθρωποι θὰ καταλήξουν νὰ ἀγαποῦν τὴν καταπίεσή τους, νὰ λατρεύουν τὴν τεχνολογία καὶ νὰ ἀποδομήσουν τὴν ἱκανότητά τους γιὰ σκέψη. Τὸν Ὄργουελ τὸν φόβιζαν οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ ἀπαγόρευαν τὰ βιβλία. Τὸν Χάξλεϋ τὸν φόβιζε τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος νὰ ἀπαγορευτεῖ ἕνα βιβλίο, γιατί δὲν θὰ βρισκόταν ἄνθρωπος πρόθυμος νὰ διαβάσει. Ὁ Ὄργουελ φοβόταν ἐκείνους ποὺ θὰ μᾶς στεροῦσαν τὴν πληροφόρηση. Ὁ Χάξλεϋ φοβόταν ἐκείνους ποὺ θὰ μᾶς ὑπερπληροφοροῦσαν τόσο ὥστε νὰ καταντήσουμε πλάσματα παθητικὰ καὶ ἐγωιστικά. Ὁ Ὄργουελ φοβόταν ὅτι ἡ ἀλήθεια θὰ πνιγόταν σὲ ἕναν ὠκεανὸ σύγχυσης… Μὲ λίγα λόγια, ὁ Ὄργουελ φοβόταν ὅτι θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ μισοῦμε. Ὁ Χάξλεϋ ὅτι θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾶμε». (…Οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω», ἔχουν εἰπωθεῖ πρὸ αἰώνων αὐτά, στὴν πρὸς Ρωμαίους ζ´ 19). Ἂς πάρουμε γιὰ παράδειγμα τὴν τηλεόραση. Μᾶς ἕλκει. Εἴμαστε ἐθισμένοι, εἰσπνέουμε χαιρέκακα τὶς ἀναθυμιάσεις της, νομίζοντας πὼς μένουμε ἀπρόσβλητοι. Ἀπὸ μικρὲς δόσεις ὅμως ἀρχίζει ὁ καταστροφικὸς ἐθισμὸς καὶ ἡ ψυχοκτόνος ἐξάρτηση. Πὲς σὲ ἕνα νέο παιδί, ἀπείλησέ το ὅτι θὰ  τοῦ στερήσεις τὸ κινητὸ καὶ ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα. Αἰσθάνεται ὅτι περίπου χάνει τὸν κόσμο του, τὴν οἰκογένειά του, τὴν προσωπικότητά του. Οἱ ἀντιδράσεις του λίγο ἀπέχουν ἀπὸ τὰ συμπτώματα ἑνὸς ἡρωινομανοῦς. Πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια ὑποσχέθηκα σὲ μαθητές μου, ϛ´ δημοτικοῦ, ἐκδρομή, διδακτικὴ ἐπίσκεψη στὴν Βεργίνα, μὲ μία προϋπόθεση: νὰ ἀφήσουν τὰ κινητὰ καὶ τὸ διαδίκτυο γιὰ 20 ἡμέρες. Ἐλάχιστα παιδιὰ δέχτηκαν. Πράγματα γιὰ τὰ ὁποῖα κάποτε «πετοῦσαν ἀπὸ χαρά», μία ἐκδρομή, τώρα πιὰ δὲν ἐνθουσιάζουν. Ἕνα ἔξυπνο κινητὸ τελευταίας κοπῆς εἶναι τὸ ἀγαπημένο τους καὶ ποθητὸ ἀπόκτημα. Μᾶλλον θὰ μᾶς καταστρέψουν – μὲ τὴν συναίνεσή μας, γιὰ τὸ καλὸ τῶν παιδιῶν μας, ὅπως διατείνονται οἱ εἰδικοὶ καὶ οἱ ὑπουργοὶ – αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾶμε….

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΤΣΑΡΟΥΧΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ τσαρούχι

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.            Ἕλληνες ἀρχοντοχωριάτες εἶναι προφανὲς ὅτι ντρέπονται γιὰ τὸ παρελθόν τους δείχνοντας ἕνα δουλικὸ σύμπλεγμα κατωτερότητας ἔναντι τῶν «ἐξελιγμένων» Βρετανῶν, Ἁμερικανῶν, Γάλλων καὶ ἄλλων. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ θέλουν, μὲ ἕνα delete, νὰ σβήσουμε τὴν ἱστορία μας, τὴν παράδοσή μας, τὴν καταγωγή μας. Τελευταίως τὰ ἔβαλαν μὲ τὴν στολὴ τοῦ εὔζωνα καὶ εἰδικότερα μὲ τὸ τσαρούχι, τὸ ὑπόδημα τῶν ἁρματολῶν, τῶν κλεφτῶν καὶ τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, χάρη στοὺς ἀγῶνες τῶν ὁποίων σήμερα μποροῦν ἐλεύθερα νὰ τοὺς ἀπαρνοῦνται.
.            Στὰ ὅσα γράφτηκαν γιὰ τὴν ἱστορία καὶ τοὺς συμβολισμοὺς τοῦ τσαρουχιοῦ, προσθέτω τὴν προσωπική μου μαρτυρία. Ὅταν τὸν Μάϊο τοῦ 1919 τάγμα εὐζώνων ἀπελευθέρωσε τὴν ἐπὶ τοῦ Σιπύλου ὄρους Μαγνησίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ὁ ἐνθουσιασμὸς καὶ ἡ ὑπερηφάνεια τῶν Ἑλλήνων εἶχε μεταδοθεῖ στὰ σχολεῖα καὶ ἑτοιμάστηκαν ἐθνικὲς ἑορτὲς μὲ τὴν εὐκαιρία τοῦ τέλους τοῦ σχολικοῦ ἔτους. Στὸ Δημοτικό τῆς πόλης στὴ μητέρα μου ἀνατέθηκε νὰ πεῖ τὸ ποίημα «Τὸ Τσαρούχι», ἄγνωστου ποιητῆ. Ἕως τὰ βαθιά της γεράματα τὸ θυμόταν μὲ συγκίνηση καὶ πάντα, ὅταν τὴν παρακαλούσαμε νὰ μᾶς τὸ πεῖ, τὸ ἀπάγγελλε μὲ ἐθνικὸ παλμό, ὅπως τὸ 1919. Στὴν μνήμη της τὸ ἔχω γράψει στὸ ἱστορικό μου μυθιστόρημα «Μέρες ἀποκάλυψης στὴν Ἰωνία». Τὸ ἀντιγράφω:
.            «Δόξα ποὺ τοῦ ᾽χει τοῦ τσολιᾶ μας τὸ τσαρούχι. Τσαρούχι ποὺ σὲ τίμησε τὸ πόδι τ᾽ Ἀχιλλέα καὶ ἄνω κάτω ἔφερες τοῦ Πρίαμου τὴ χώρα, τσαρούχι ποὺ σὲ δόξασε τοῦ Διάκου ἡ ρομφαία, σοῦ ψάλλω ὕμνο ταπεινὸ στὰ ἔργα σου τὰ τώρα.
.            Εἶσαι γεμάτο λεβεντιὰ στὸ κάθε κούνημά σου, καὶ στὸν ἀγέρα στέκεσαι, ὅταν συρτὸ χορεύεις. Λαγοί, ζαρκάδια ζήλεψαν τὰ γοργὰ βήματά σου κι αὐτὸν τὸν σιδηρόδρομο νὰ ξεπερνᾶς κοντεύεις. Στὸν κάμπο εἶσαι ἀστραπή, στὰ βράχια εἶσαι τρομάρα κι ἀστροπελέκι στὴν κορυφή, ὅπου τὴ δόξα φέρνεις. Τῆς φούντας σου κάθε κλωστὴ γιὰ μία τορπίλα κάνει καὶ πᾶς ἐχθρός, ἂν κουνηθεῖς, δὲν φαίνεται κοντά σου.
.             Ἡ φούντα σου ἐντρόπιασε τοῦ Κάιζερ τὰ κράνη καὶ τοὺς Βουλγάρους ἔκαμε νὰ τρέμουνε μπροστά σου. Βόμβες ἐχθροῦ δὲν σὲ πτοοῦν, φωτιὰ δὲν σὲ τρομάζει. Τὰνκ ἤσουνα καὶ πρὶν Χριστοῦ, τὰνκ φάνηκες καὶ τώρα. Κανόνι τῶν πενήντα δύο νὰ ἀντισταθεῖ διστάζει καὶ πλάτες γέρνει ὁ Γερμανὸς σ᾽τοῦ τσαρουχιοῦ τὴ φόρα. Στὴ Δοϊράνη, στὸ Μπελές, στὴ Γευγελή, στὸ Σκρά, ἀπέδειξες στὸ Βούλγαρο πὼς ἂν θέλει καὶ δὲν θέλει, τὸ τσαρούχι ὁ Ἀλέξανδρος φοροῦσε μία φορά. Χωρὶς τακούνι κούνησες διπλωματῶν τακούνια, τσαρούχι μας λεβέντικο, τσαρούχι τιμημένο, στὰ φρόκαλα ἐσάρωσες Γερμανικὰ σπιρούνια καὶ τ’ ὄνομά σου ἔμεινε στὸν κόσμο δοξασμένο!
.              Ποιός εἶδε καὶ δὲν τρόμαξε τὴν τρομερὴ ὁρμή σου; Ποιά μπαγιονέτα ἀντίκρισε τὸν φλογερὸ θυμό σου; Στήθη τυράννου πάτησε τὸ πόδι τὸ δικό σου καὶ πανταχοῦ ἀντήχησαν ἡ δόξα καὶ ἡ τιμή σου.
Δόξα ποὺ τοῦ ᾽χεῖ τοῦ Τσολιᾶ μας τὸ τσαρούχι!».
.            Τὸ τέλος τῆς ὅλο παλμὸ ἀπαγγελίας τῆς μητέρας μου κάλυψαν θερμὰ χειροκροτήματα καὶ οὐρανομήκεις ζητωκραυγές.

Σχολιάστε

ΝΕΟ ΧΤΥΠΗΜΑ: ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ἢ ΒΑΡΒΑΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ… «ΝΗΠIΩΝ»; (Δ. Νατσιός)

Νέο χτύπημα: σεξουαλικ γωγ
βάρβαρη πίθεση κατά… «νηπίων»;

Δ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἀνάθεμα τὴν ὥρα ποιὸς ὁρίζει ἐδῶ
Τὸ ἀνάποδο βαφτίζει καὶ τὸ λέει σωστὸ»
Ὀδ. Ἐλύτης, «ὁ Ἥλιος ὁ Ἠλιάτορας»

.                       «Πάλιν Ἡρωδιὰς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ὀρχεῖται, πάλιν τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου ζητεῖ λαβεῖν ἐπὶ πίνακι». Θέλω νὰ ρωτήσω; Ποτὲ στὰ τριάντα χρόνια ποὺ εἶμαι δάσκαλος, κυρίως Ε´ καὶ Ϛ´ δημοτικοῦ, δὲν ἄκουσα γονέα νὰ ἀναφέρει κάτι, νὰ διαμαρτύρεται, γιὰ ἀπουσία τῆς σεξουαλικῆς ἀγωγῆς στὸ δημοτικὸ σχολεῖο. Ποτέ! Μάλιστα, ὅταν στὶς ἐνημερώσεις γονέων γινόταν συζήτηση γι’ αὐτὸ τὸ τόσο λεπτὸ θέμα, ὅλοι οἱ γονεῖς συμφωνοῦσαν ὅτι οἱ μόνοι ἁρμόδιοι νὰ καθοδηγήσουν τὰ παιδιά τους εἶναι οἱ ἴδιοι καὶ δὲν ἔχει καμμιὰ δουλειὰ τὸ ὑπουργεῖο νὰ ἐμπλέκεται σ’ αὐτὴν τὴν κρίσιμη  διαδικασία. Γιατί λοιπὸν καὶ πάλιν «ἡ Ἡρωδιάδα», ἢ καλύτερα ὁ Ἡρώδης, ταράσσεται; Τὸ 2008, ἡ ἀπόπειρα εἰσαγωγῆς τοῦ μαγαρισμοῦ ἁγνῶν ψυχῶν ποὺ ὀνομάζεται «Σεξουαλικὴ Ἀγωγὴ» ἀπέτυχε, χάρις στὴν σθεναρὴ ἀντίσταση Συλλόγων Γονέων, τῆς Ὁμοσπονδίας Πολυτέκνων, τῆς Ἐκκλησίας. Τώρα τί ἄλλαξε; Μᾶς ταλαιπώρησαν οἱ προηγούμενοι, οἱ ἐθνομηδενιστές, πολέμιοι τῆς οἰκογένειας μὲ τὶς «θεματικὲς -(ἐμετικὲς)- «ἑβδομάδες» τους, μὲ τὶς «διαφορετικότητες» καὶ ὅλες τὶς διαστροφὲς τῆς οἰκουμένης, τώρα γιατί «οἱ νοικοκυραῖοι τῆς Νέας Δημοκρατίας» ἐπανέρχονται;
.                       Τὸ 2008 εἶχα δημοσιεύσει ἕνα κείμενο μὲ τίτλο; «Τὰ τσίσα τοῦ Ἀσκητῆ στὸ δημοτικὸ σχολεῖο». Τὰ τότε βιβλία γιὰ τὴν Σεξουαλικὴ Ἀγωγὴ  τὰ εἶχε γράψει ὁ γνωστὸς τηλεσεξολόγος Θ. Ἀσκητὴς καὶ ἀπὸ κάποιες φράσεις τῶν βιβλίων του εἶχα «ἐμπνευστεῖ» τὸν τίτλο. (Δὲν γνωρίζω ἂν θὰ χρησιμοποιηθοῦν τὰ δύο βιβλία τοῦ Ἀσκητῆ. Ἂν ἰσχύει θὰ δημοσιεύσουμε ἀποσπάσματα γιὰ νὰ γνωρίζουμε τὰ μέσα καταμόλυνσης ἀθώων, ἁγνῶν καὶ ἀνύποπτων παιδικῶν ψυχῶν).
Ἀπὸ τὸ παλαιότερο κείμενο ἀποσπῶ κάποια ἐρωτήματα ποὺ καὶ σήμερα νομίζω ἰσχύουν:

.                  Πρῶτον: Δὲν θὰ ἔπρεπε πρῶτα νὰ ἐφαρμοστεῖ πειραματικὰ ἡ σεξουαλικὴ ἀγωγὴ σὲ κάποια σχολεῖα, νὰ ἐξαχθοῦν συμπεράσματα, νὰ ἀνιχνευτοῦν ἀντιδράσεις μαθητῶν καὶ γονέων καὶ νὰ διαπιστωθεῖ ἡ καταλληλότητα τῶν ἐγχειριδίων ἢ τοῦ μαθήματος καὶ ἡ ὡριμότητα τῶν μαθητῶν νὰ τὴν ἀποδεχτοῦν;
.                 Δεύτερον: Ὁ Εὐάγγελος Παπανοῦτσος, ὁ σοφὸς παιδαγωγός, μιλώντας κάποτε γι’ αὐτὸ τὸ θέμα εἶχε πεῖ: «Δὲν εἶναι εὔκολο πράγμα νὰ μιλήσεις στὰ παιδιὰ γιὰ τὸ σέξ, χωρὶς τὸν κίνδυνο νὰ τὰ φοβίσεις, νὰ τὰ γεμίσεις μὲ ἀηδία ἢ τὸ χειρότερο νὰ τὰ ὁδηγήσεις σὲ ἐκτραχηλισμούς». Μπορεῖ μία τόσο λεπτὴ καὶ σοβαρὴ διαπαιδαγώγηση νὰ φύγει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν κατ’ ἐξοχὴν ἁρμοδίων, τῶν γονέων καὶ νὰ περάσει στὰ χέρια ἀνθρώπων ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι -ποιὸς τοὺς γνωρίζει;- ἀκατάλληλοι ἢ ἀκόμη καὶ ἀνήθικοι ἢ διεστραμμένοι;
.                Τρίτον: Κανεὶς δάσκαλος δὲν ἔχει τὶς γνώσεις καὶ τὴν ἐμπειρία ποὺ ἀπαιτεῖ ἕνα τόσο κρίσιμο θέμα. Πῶς θὰ τὸ διδάξει; Εἶναι ἕτοιμοι οἱ γονεῖς νὰ ἐμπιστευτοῦν σὲ ἀναρμόδιους καὶ ἀκατάρτιστους, σ’ αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς ἀγωγῆς, ἐκπαιδευτικούς, ὅταν ὁ φυσικός του χῶρος εἶναι τὸ σπίτι;
.               Τέταρτον: Ἔχουμε ὡς λαὸς τὸ προνόμιο νὰ εἴμαστε πίσω ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ δεδομένα. Ἔτσι μᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νὰ ἐπωφεληθοῦμε ἀπὸ τὴ λάθη καὶ τὶς ἀστοχίες ποὺ ξεβράζονται. (Εἴδαμε πῶς κατέρρευσαν τὰ λαμπρὰ κατὰ τὰ ἄλλα συστήματα ὑγείας τους. Μία ροπή, ἕνας ἰός, καὶ ταῦτα πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα).
Ὅμως ὡς μειονεκτικοὶ Βαλκάνιοι χάσκουμε ἔκθαμβοι  ἀπὸ τὶς «ἐπιδόσεις» τῆς Βαβυλώνιας Δύσης, τὶς μιμούμαστε ἄκριτα καὶ ἀλόγιστα. Εἶχα διαβάσει παλαιότερα πὼς στὴ Σουηδία, χώρα ποὺ διδάσκεται ἡ σεξουαλικὴ ἀγωγή, ἔχουν αὐξηθεῖ κατακόρυφα οἱ ἐγκυμοσύνες σὲ δεκατριάχρονα καὶ δεκατετράχρονα κορίτσια, μὲ παράλληλη αὔξηση τῶν ἀφροδίσιων νοσημάτων.
Ἔχω κρατήσει μία εἴδηση ποὺ δημοσιεύτηκε στὴν ἐφ. «Ἐλευθεροτυπία», τῆς 24ης Μαΐου 2005. Συνέβη στὴν Ἀγγλία. «Τρεῖς ἀδελφὲς 16, 14 καὶ 12 ἐτῶν εἶναι κιόλας μητέρες. Δύο ἀπ’ αὐτὲς δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τοὺς μπαμπάδες τῶν παιδιῶν τους. Ἡ μητέρα τους κ. Ἄτκιν εἶπε στὴν ἐφημερίδα «Sunday Mercury» ὅτι τὰ κορίτσια της καταστρέψανε τὴ ζωή τους καὶ τὴν δικιά της ζωή, ἐξ αἰτίας τῆς κακῆς ἐκπαίδευσης σὲ θέματα σὲξ ποὺ λαμβάνουν τὰ παιδιὰ στὰ δημόσια σχολεῖα τῆς χώρας».
.           Ἤδη ἡ τάση διεθνῶς εἶναι νὰ φύγει ἀπὸ τὸ σχολεῖο ἡ σεξουαλικὴ ἀγωγὴ καὶ νὰ ξαναγυρίσει στὸ σπίτι.
.           Γιατί, λοιπόν, αὐτὴ ἡ σπουδή; γιατί καὶ πάλι οὐραγοὶ τῶν ἐξελίξεων; μήπως γιὰ ἐμπορικοὺς σκοπούς; Μήπως γιὰ ἀκόμη ταπεινότερους σκοποὺς ὁδηγηθοῦμε στὸν ἐξευτελισμὸ μίας τόσο ἱερῆς λειτουργίας, τοῦ ἔρωτα, ποὺ ὅπως λέει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, «ὁ Θεὸς τὴν ἐγκατέσπειρε στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου». «Πρῶτον μὲν οὖν αὐτὸ (τὸ παιδὶ) θεαμάτων αἰσχρῶν καὶ ἀκουσμάτων ἀπάγωμεν», νὰ ἀπομακρύνουμε τὰ παιδιὰ ἀπὸ αἰσχρὰ θεάματα καὶ ἀκούσματα, λέει ὁ ἴδιος ἅγιος στὴν ἔξοχη πραγματεία του «Περὶ κενοδοξίας καὶ ἀνατροφῆς τέκνων», ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ διδάσκεται στὰ παιδαγωγικὰ τμήματα, ποὺ παραμένουν αἰχμάλωτα στὴν νεοταξική…παρανόηση.
.               Ὅπως εὔστοχα ἔχει εἰπωθεῖ ὅλη αὐτὴ ἡ βιασύνη νὰ διδαχτοῦν τὰ παιδιὰ τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ εἶναι ἕνας πυρήνας ἀπο-ἀθωοποιήσεως. Ἐὰν ὅλα τὰ μυστήρια τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων μας ξεγυμνωθοῦν, ἡ σημαντικὴ γοητεία τοῦ «ζῆν» καὶ τοῦ «ἀναπτύσσεσθαι» ἔχει ἀποκλειστεῖ. Κάθε πράμα στὸν καιρό του, λέει ὁ σοφὸς λαός μας. Ἡ δυναμικὴ ἀντίδραση νὰ ἐπαναληφθεῖ. Νὰ μὴν περνοῦν ἀντουφέκιστα ὅλα τὰ ἐθνοκτόνα νομοθετήματα. Μᾶς ἔκλεισαν τοὺς ναούς, νὰ μὴν μᾶς «κλείσουν» καὶ τὰ σπίτια μας. Ἡ οἰκογένεια εἶναι τὸ ἔσχατο ὀχυρὸ ποὺ μᾶς ἀπέμεινε καὶ ὡς κοινωνία καὶ ὡς ἔθνος. Ἂς μείνει καὶ κάτι ὄρθιο…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΤΣΟΠΑΝΟΣΚΥΛΑ τοῦ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Τ τσοπανόσκυλα το συστήματος

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ὁ καθεὶς τὴν μύξα του γιὰ βούτυρο τὴν ἔχει» (παροιμία)

.                     Κανάλια τηλεοπτικὰ κλείνουν, ξανανοίγουν, καινούργια ἐμφανίζονται καὶ τὸ μόνο ποὺ δὲν ἀλλάζει, εἶναι τὰ σκύβαλα τῆς δημοσιογραφίας. Κλείνει ὁ σταθμός, ὑποθέτεις ὅτι γλιτώσαμε ἀπὸ ἕναν βάτραχο τῆς παραπληροφόρησης καί, αἴφνης, ξετρυπώθηκε, τὸν ἀντικρίζεις νὰ καμαρώνει κάποια ἡμέρα ὡς παρουσιαστὴς ἐνημερωτικῆς ἐκπομπῆς. Καὶ παραμένει ὁ ἴδιος, ἡ κόπρος τοῦ Αὐγεία ἐπανῆλθε. Ὁ αὐλοκόλακας γελωτοποιὸς στὴ θέση του. Ἡ ἡμιμαθὴς ἀναξιοπρέπεια στὸ πόστο της. (Ἀναρωτιόταν ὁ Ἰγνάσιο Ραμονὲ δημοσιογράφος καὶ πανεπιστημιακὸς στὸ περισπούδαστο βιβλίο του «Ἡ τυραννία τῶν ΜΜΕ», σελίδα 84: «Γιὰ ποιὸ λόγο κατέρρευσε ἡ εὐγενὴς ἀντίληψη γιὰ τὴν δημοσιογραφία; Πῶς περάσαμε ἀπὸ ἕνα εἶδος ἐξύμνησης τοῦ δημοσιογράφου, τοῦ ἥρωα τῆς σύγχρονης κοινωνίας στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, στὴ σημερινὴ κατάσταση ὅπου, ἔχοντας γίνει τὸ “νέο τσοπανόσκυλο”, κατέχει τὴν πρώτη θέση στὴν κλίμακα τῆς ντροπῆς;).
Τώρα μὲ τὴν ἀπάτη τοῦ «μένουμε σπίτι» ἐπιστρατεύτηκαν τὰ «λαμπερὰ» ὄργανα τῆς προπαγάνδας. Στὶς μεγάλες τρικυμίες ξεβράζονται τὰ κονσερβοκούτια καὶ τὰ σκουπίδια. Ὁ λαὸς ἔπρεπε νὰ τρομοκρατηθεῖ, νὰ καθηλωθεῖ, νὰ ἐνοχοποιηθεῖ. Οἱ ναοὶ νὰ κλείσουν χωρὶς ἀντιδράσεις. Ἱερεῖς καὶ πιστοὶ νὰ ἀπειληθοῦν. Τὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας νὰ ποινικοποιηθεῖ. Τὰ παράνομα πρόστιμα νὰ κάμψουν ὅσους τολμοῦν. Οἱ ψυχὲς νὰ μαυρίσουν, ὥστε νὰ ὑποκύψουν. (Καὶ ὡς γνήσια κακέκτυπα τῆς Εὐρώπης βάζουμε πάνω σὲ μία καρότσα, μία λαϊκὴ ἀοιδὸ νὰ μετριάσει τὸν πόνο μας. Ψαλμωδίες νὰ μὴν ἀκούγονται καὶ καμπάνες μόνο. Ζουρνάδες καὶ νταούλια ἐπιτρέπονται. Τί νὰ πεῖ κανείς; Συνθῆκες χειρότερες καὶ ἀπὸ τὴν προηγούμενη γερμανικὴ Κατοχή. Καὶ γι’ αὐτὲς τὶς βρωμοδουλειές, ποὺ δὲν τὶς κάνει ἕνας ἔντιμος καὶ σοβαρὸς ἄνθρωπος, κλήθηκαν τὰ συνήθη «ἀσκιὰ γιομάτ’ ἀγέρα», οἱ θεομπαῖχτες τῆς τηλοψίας. Δημοσιογράφοι, ἠθοποιοί, τραγουδιστές, ἀθλητές. Οἱ εὐφημιστικῶς λεγόμενοι διανοούμενοι καὶ καλλιτέχνες, οἱ εὐτελεῖς δοῦλοι τῆς ἐξουσίας. Αὐτοὺς ποὺ προσκαλεῖ, μὲ τὸ ἀζημίωτο, νὰ ἐξωραΐσουν τὶς πονηρίες καὶ τὶς παλιανθρωπιές της. Οἱ ἴδιες καὶ οἱ ἴδιες θλιβερὲς ἀσημαντότητες καὶ ἀμολοῦν τὶς σπουδαιοφανεῖς τιποτολογίες τους.
.                     Ὁ Εὐαγγελάτος, ποὺ ἀπειλοῦσε περίπου μὲ ἀνασκολοπισμὸ ὅσους δὲν θὰ κάνουν, ὅταν βγεῖ, τὸ ἐμβόλιο, ἡ κ. CIA καὶ ὅλο τὸ συνεργεῖο ἐγκωμιαστῶν τῆς κυβέρνησης τοῦ «σκάι», ποὺ παραδίδουν μαθήματα γιὰ τὸ τί σημαίνει «τσοπανόσκυλο» τῆς ἐξουσίας, ὁ Χατζηνικολάου, ποὺ δίκαζε καὶ καταδίκαζε τὸν μητροπολίτη Κυθήρων μὲ ἀγενέστατες φωνασκίες καὶ ἀπρεπέστατες, γιὰ τὸ ἦθος τοῦ σεβάσμιου Ἐπισκόπου, τσιρίδες. Ὁ Καράμερος, ὁ Καμπουράκης, ποὺ ζητοῦσε τὴν κεφαλὴ τοῦ π. Γεωργίου Σχοινᾶ ἐπὶ πίνακι, γιατί κοινώνησε κόσμο καὶ ὅλοι οἱ ποικιλώνυμοι παρδαλοὶ καὶ παρδαλὲς τῶν ἐλαφρῶν προγραμμάτων τύπου Λιάγκα, Ἑλένης, Κούλας, Τούλας καὶ Σούλας ποὺ τρομοκρατοῦσαν καὶ χειραγωγοῦσαν νυχθημερὸν τὸν λαό. Κι ἀπὸ κοντὰ ἠθοποιοὶ καὶ τραγουδιστές, μὲ τὸ ὕφος τοῦ πολυδιαβασμένου, μὲ τὸν «ἤπιο» καὶ «εὐπρεπῆ» σχολιασμὸ καὶ τὶς θολοκουλτουριάρικες ἀνοησίες καὶ παροτρύνσεις τους-ἅπαντες ἔχοντας πίσω τους μία βιβλιοθήκη, γιὰ νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὴν εὐρυμάθεια καὶ τὴν σοφία τους. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως ἀρέσκονται νὰ τοὺς ἀποκαλοῦν, ποὺ δὲν βρῆκε κανένας τους σχεδόν, νὰ ὑποστηρίξει τὴν κατασυκοφάντηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅσων λειτουργῶν της τίμησαν τὸ πετραχήλι τους.
.                     Βιβλιοθῆκες ποὺ βλέποντάς τες θυμήθηκα κάτι ἀπὸ τὴν ἀρχαία γραμματεία. Ὁ Λουκιανὸς -σκέτο- ὁ Σαμοσατεύς, εἶχε συγγράψει ὁλόκληρη πραγματεία μὲ τίτλο: «πρὸς τὸν ἀπαίδευτον καὶ πολλὰ βιβλία ὠνούμενον». Τὸ ρῆμα «ὠνοῦμαι» σημαίνει ἀγοράζω. Ἀπὸ δῶ τὰ «ὤνια» καὶ τὰ παντοειδῆ …ψώνια.
Ὁ γενναῖος Λουκιανὸς εἶχε τὸ θάρρος νὰ στιγματίσει τους τότε ρωμαιόδουλους διανοούμενους τῆς ἐποχῆς του, τούς, κατὰ Κικέρωνα, «Γραικύλους», χαρακτηρίζοντάς τους ἀγύρτες -«γόητες»- ἀπατεῶνες καὶ ἀερολόγους- «φληνάφους καὶ λήρους»- ὄργανα τυφλὰ τῆς ἐξουσίας διεφθαρμένους, χαμερπεῖς καὶ γλοιώδεις. Μάλιστα μὲ σκληρότατη γλώσσα στὸ βιβλίο του «Ἁλιεὺς ἦ ἀναβιούντων,» θὰ γράψει. (Τὸ ἀφήνω ἀμετάφραστο). : «Ὀργιλώτεροι μὲν τῶν κυνιδίων ὄντες, δειλότεροι δὲ τῶν λαγωῶν, κολακευτικότεροι τῶν πιθήκων, ἀσελγέστεροι τῶν ὄνων, ἁρπακτικώτεροι τῶν γαλῶν, φιλονεικότεροι δὲ τῶν ἀλεκτρυόνων». (603).
Τὰ ἴδια δὲν γινόταν καὶ μὲ τὰ ἐγκληματικὰ μνημόνια, τὰ ὁποῖα θεωροῦσαν περίπου εὐλογία γιὰ τὴν πατρίδα μας; Τὰ μνημόνια ποὺ ἀποδεκάτισαν τὴν νεολαία μας, στέλνοντας  τὸν ἀνθὸ τῆς πατρίδας στὰ ξένα, βυθίζοντας στὴν φτώχεια χιλιάδες  Ἕλληνες.
.                     Θυμᾶμαι κάποιον Ἰορδάνη, νὰ μᾶς ἀπειλεῖ ὅτι θὰ πεθάνουμε ἀπὸ τὴν πείνα, τὴν ἔλλειψη φαρμάκων καὶ βενζίνης, ἂν δὲν ὑποδουλωθοῦμε στοὺς ἀμετανόητους καταστροφεῖς λαῶν, Γερμανούς. Δὲν χάθηκε. Βρῆκε βῆμα τηλεοπτικό, γιατί, εἴπαμε, κάτι τέτοιους τοὺς «ἀξιοποιοῦν» οἱ ἐξουσίες γιὰ τὴν ἐξαπάτηση τοῦ λαοῦ.
.                     Στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας, στὴν μεγαλύτερη προδοσία ὅλων τῶν αἰώνων, τὰ ἴδια. Αὐτοὶ ποὺ τώρα λιβανίζουν τὸν Μητσοτάκη, τότε προσκυνοῦσαν τὸν Τσίπρα. Ἀγνόησαν καὶ συκοφάντησαν τὰ συλλαλητήρια, υἱοθετώντας τὴν κυβερνητικὴ προπαγάνδα περὶ ἑτερόκλητου ὄχλου, τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ποὺ βγῆκαν αὐθόρμητα στοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες γιὰ ὅσια καὶ ἱερά. (Καὶ μόνο ποὺ ὀνοματίζουν ἀναίσχυντα τὰ Σκόπια «Βόρεια Μακεδονία», ὅλος αὐτὸς ὁ συρφετὸς τῶν ἐξωνημένων προπαγανδιστῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ διαγραφοῦν ἀπὸ τοὺς δέκτες μας καὶ αὐτοὶ καὶ τὰ κανάλια τους).
.                     Τὰ ἴδια στὸ φλέγον θέμα τῆς λαθροεισβολῆς. Χρόνια καὶ χρόνια ἀσύστολη προπαγάνδα καὶ προβολὴ τοῦ βίαιου ἐποικισμοῦ τῆς πατρίδας ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τῶν μωαμεθανῶν. Καὶ Νόμπελ Εἰρήνης καὶ ἀσυνόδευτα γυναικόπαιδα καὶ πρόσφυγες ἀπὸ χῶρες ὅπως ἡ Ἀλγερία καὶ τὸ Μαρόκο. Καὶ ὅποιος τολμοῦσε νὰ διαφωνήσει «οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονο». Φασίστας, ρατσιστής, χρυσαυγίτης, ναζιστής. Ὅταν εἶδαν στὸ Ἔβρο τοὺς  «πρόσφυγες καὶ τοὺς μετανάστες» νὰ πετοῦν στὶς ἔνοπλες δυνάμεις μας τὶς δακρυγόνες «κουτσουλιὲς» τῶν Τούρκων, νὰ ὑβρίζουν τὴν χώρα μας καὶ ὁ λαὸς νὰ ἀγριεύει, φόρεσαν τὸ προσωπεῖο τοῦ πατριώτη. Μέχρι νὰ πάρουν πάλι ἐντολὲς καὶ νὰ γυρίσουν στὶς κλαψιάρικες, ὑποκριτικὲς καὶ ἐμετικὲς θρηνωδίες τους. (Πόσα καὶ πόσα ἐξυμνητικὰ σχόλια ὑπὲρ τῆς Τουρκίας καὶ τοῦ κρετίνου Ἐρντογὰν δὲν ἀκούγαμε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἀπὸ τὰ δημοσιογραφικὰ  γιουσουφάκια. Γιὰ ἕναν φανατικὸ τζιχαντιστὴ πρόκειται, ποὺ πέρασε τὰ νιάτα του σὲ ἰσλαμικὲς σχολὲς μίσους καὶ περιφρόνησης τῶν Χριστιανῶν καὶ ἐξύμνησης τοῦ «μεγαλείου» τῶν Τούρκων καὶ τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τίποτε ἄλλο. Ὅπως ὅλοι οἱ δικτάτορες τῆς ἱστορίας –ὁ Μουσολίνι γιὰ παράδειγμα- θὰ ἔχει τὸ τέλος ποὺ τοῦ ἀξίζει. Στὴν ἀγχόνη μὲ τὸ κεφάλι ἀνάποδα).
.                     Νὰ κλείσω μὲ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Ραμονὲ στὸν ἐπίλογο τοῦ προαναφερόμενου βιβλίου του: «Κάνουν μεγάλο λάθος οἱ πολίτες ποὺ πιστεύουν πὼς μποροῦν νὰ ἐνημερώνονται σοβαρὰ καθισμένοι ἄνετα στὸν καναπέ τους». Αὐτὸ μᾶλλον εἶναι ἐξημέρωση καὶ ὄχι ἐνημέρωση…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

Ο AΓΙΟΣ ΔΙΔAΣΚΑΛΟΣ ΘΕOΔΩΡΟΣ, ΦIΛΟΣ ΑΔΕΛΦΙΚOΣ τοῦ ΑΓIΟΥ ΡΑΦΑHΛ, ποὺ ΜΑΡΤYΡΗΣΕ ΜΑΖI ΤΟΥ. (Δ. Νατσιός)

γιος διδάσκαλος Θεόδωρος,
φίλος
δελφικὸς τοῦ γίου Ραφαήλ,
πο
μαρτύρησε μαζί του.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.               «Σημεῖον Μέγα», «βιβλίο συνταχθὲν μετὰ πόθου παρὰ τοῦ ἐλαχίστου Φωτίου Κόντογλου Κυδωνιέως». Μὲ αὐτὰ τὰ ὡραῖα, μεγαλοπρεπῆ λόγια ξεκινᾶ ὁ Κόντογλου τὸ Συναξάρι τῶν νεοφανῶν ἀθλοφόρων καὶ ἄφθαρτων ἀνδριάντων, Νεομαρτύρων, Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Εἰρήνης, «τοὺς ὑπὲρ τῆς ἀμωμήτου Πίστεως ἡμῶν κρεουργηθέντας καὶ παρὰ τοῦ ἀθλοθέτου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ περιφανῶς δοξαζομένους». Βιβλίο ποὺ διαβάστηκε καὶ διαβάζεται ἀπὸ πολλὲς γενεὲς Χριστιανῶν, βιβλίο ποὺ τὸ μελετοῦν οἱ πιστοὶ «καὶ ἀγάλλονται καὶ βαστοῦν γερὰ τὴν ἄγκυρα τῆς σωτηρίας, ἐνῶ κατατροπώνονται καὶ ἐντροπιάζονται οἱ ἄπιστοι, ἀποστομώνονται τὰ φλύαρα καὶ ἀσεβῆ στόματά τους». Καὶ σήμερα Λαμπροτρίτη μὲ κλειστοὺς τοὺς ναούς, ἀλειτούργητοι οἱ ἅγιοι, γιατί ἔτσι ἀποφάσισαν «οἱ ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι». Νικήθηκαν ἀπὸ τὸν ἰὸ τοῦ ὀρθολογισμοῦ, εἰσπράττουν χειροκροτήματα ἀπὸ τοὺς ἐφήμερους ἄρχοντες, «ἠγάπησαν μᾶλλον τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων ἢ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ». (Ὅταν εἰσπράττει συγχαρητήρια ὁ ἀρχιεπίσκοπος ἀπὸ τὸν Ἀμερικανὸ πρέσβη γιὰ τὴν «συνετὴ» στάση τῆς Ἐκκλησίας, δὲν μπορεῖς παρὰ νὰ σκεφτεῖς τὴν ἀρχαία σοφία ποὺ διαγγέλλει: «ἐπαινούμενος γὰρ ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀγωνιῶ μή τι κακὸν εἴργασμαι», ὅταν σὲ ἐπαινοῦν οἱ ἀντικείμενοι πρέπει σκεφτεῖς, ἀγωνιωδῶς, τί κακὸ πράττεις).
.                Δὲν θὰ γράψω γιὰ τὸ ὑπερφυὲς μυστήριον τῆς φανέρωσης τῶν ἁγίων Νεομαρτύρων. Αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἀνάστημα Κόντογλου. Ἐμεῖς τρεφόμαστε ἀπὸ τὰ ψιχία τῆς τραπέζης ποὺ μᾶς κερνοῦν οἱ ἐκλεκτοὶ καὶ σπουδαῖοι συγγραφεῖς τοῦ Γένους. Δόξα τῷ Θεῷ ἔχουμε γεμάτο κελάρι πατρογονικῆς σοφίας. Τὸ ἀπαρνηθήκαμε ὅμως καὶ ριχτήκαμε μὲ βουλιμία στὰ ξυλοκέρατα, τὶς γουρουνοτροφὲς καὶ τὶς ἀπολαύσεις τούτου τοῦ κόσμου. Καὶ κυρίως τὰ ξυλοκέρατα τῆς ἀπιστίας ξεχύθηκαν στὶς σχολικὲς αἴθουσες. Χρόνια καὶ χρόνια πολύπλοκες θεωρίες καὶ τιποτολογίες, ταράζουν τὰ σχολεῖα. Γνώση ψεύτικη «ποὺ τὴν ἔφτιαξεν ἡ πονηρὰ ἀνοησία τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἐξεστράτισεν ἀπὸ τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ». (Κόντογλου). Βλασφημίες ἀνήκουστες γραμμένες σὲ σχολικὰ βιβλία, ποὺ μαγαρίζουν βαπτισμένα καὶ μυρωμένα παιδιά, ἀνύποπτα γιὰ τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ εἰσπνέουν. Ὑπουργοὶ Παιδείας, τὸ κρισιμότερο κυβερνητικὸ ἀξίωμα μετὰ τὸν πρωθυπουργό, ἀπροκάλυπτα ἐκκλησιομάχοι καὶ ἀντίχριστοι, οἱ ὁποῖοι -συνεπικουρούμενοι ἀπὸ ὁμοϊδεάτες τοὺς ἐκπαιδευτικούς- ἔσπειραν στὶς καρδιὲς τῶν μαθητῶν τὸ σκουλήκι τῆς ἀπιστίας καὶ χειρότερα, τοῦ ἐμπαιγμοῦ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος.
.                 Ὑπάρχουν ὅμως κάποιοι διδάσκαλοι ποὺ μὲ τὸ αἷμα τους μᾶς διδάσκουν ποιὸ εἶναι τὸ χρέος ὅλων ἡμῶν ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς ἐμπιστεύτηκε τὰ παιδιά του… Στὸ « Σημεῖον Μέγα», διαβάζουμε γιὰ τὰ ὁράματα ποὺ ἔβλεπαν ἀρκετοὶ ἁπλοὶ καὶ πιστοὶ ἄνθρωποι στὴν Θερμή τῆς Λέσβου.
.                Διαβάζω στὴν σελίδα 110. «Τὴν δευτέραν ἡμέραν τῶν ἀνασκαφῶν, εὑρέθη ἕνας τάφος, πλησίον τοῦ τάφου τοῦ ἁγίου Νικολάου. Μέσα εἰς αὐτὸν εὑρέθη ἕνας σκελετός, μὲ τὴν κεφαλὴν κομμένην καὶ βαλμένην ἀνάμεσα εἰς τὰ πόδια του… ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἦταν σφαγμένος, οἱ δήμιοι εἶχαν θέσει τὴν κεφαλήν του ἀνάμεσα εἰς τὰ σκέλη του, διὰ νὰ τὸν περιπαίξουν. Τὰ χέρια του ἦσαν κομμένα καὶ βαλμένα σταυρωτὰ κοντὰ εἰς τὸ κεφάλι. Εἰς τὸ στόμα του ὑπῆρχεν ἕνα κεραμίδι ἀρχαῖον βυζαντινόν, μὲ τρεῖς μικροὺς σταυροὺς χαραγμένους ἐπάνω». Ποιός ἦταν αὐτὸς ὁ συμμαρτυρήσας μὲ τὸν ἅγιο Ραφαήλ; Τὸ πληροφορήθηκε ἄλλος πιστός. «Εἶμαι ὁ διδάσκαλος τοῦ χωριοῦ. Ὅταν πριόνισαν τὸν ἅγιο Ραφαήλ, ἔσφαξαν κι ἐμένα». (Οἱ ἄθλιοι μωχαμετάνοι Τοῦρκοι, ὅ,τι διεστραμμένο μαρτύριο ὑπῆρχε τὸ χρησιμοποιοῦσαν. Δαιμονόψυχα θηρία, ἀνήμερα. Κανένας σεβασμός, καμμιὰ συστολὴ ἐνώπιον τῶν ἀθώων Χριστιανῶν. Ἴδιοι καὶ ἀπαράλλαχτοι αἰῶνες τώρα. Ψεῦδος, σφαγές, λεηλασίες, ἀπειλές, ἐχθροὶ τοῦ Σταυροῦ).
.                 Στὴν σελίδα 118 τοῦ βιβλίου, διαβάζουμε γιὰ μία μαυροντυμένη γυναίκα (ἡ Θεοτόκος μᾶλλον), ποὺ διηγεῖται τὰ ἑξῆς σὲ μία ἁπλὴ γυναίκα. Καὶ ἂς προσέξουμε αὐτὰ τὰ οὐρανόπεμπτα λόγια. Εἶδε νὰ ἀνεβαίνουν τὸν δρόμο πρὸς τὶς Καρυὲς τέσσερα πρόσωπα, 14 Μαρτίου 1961. Ρώτησε ποιοὶ εἶναι. Ἀπάντηση: «Εἶναι ὁ ἅγιος Ραφαὴλ καὶ ὁ ἅγιος Νικόλαος, μαζὶ μὲ τὸν προεστὸ τοῦ χωριοῦ Βασίλειον καὶ τὸν διδάσκαλον Θεόδωρον. Σὰν σήμερα ἀκριβῶς ἦλθαν πρόσφυγες οἱ καλόγηροι καὶ ὁ πρόεδρος τοῦ χωριοῦ μὲ τὸν διδάσκαλον τοὺς ἀνέβασαν στὸ μοναστήρι καὶ ἀπὸ τότε εἶχαν ἀδελφικὴν φιλίαν καὶ ἀνέβαιναν συχνὰ εἰς τὸ μοναστήρι. Γι’ αὐτὸ τοὺς ἔπιασαν μαζὶ καὶ τοὺς ἐβασάνισαν. Νὰ πεῖς εἰς τὸν διδάσκαλον τοῦ χωριοῦ σας νὰ ἀνεβάσει τὰ παιδιὰ στὶς Καρυές, νὰ ψάλλουν τὸν Ἐθνικὸν Ὕμνον, διότι ἐκεῖ ἐπάνω ἐθανατώθησαν διὰ τὴν Πίστιν καὶ τὴν Πατρίδα». Ὁ ἅγιος διδάσκαλος Θεόδωρος, φίλος ἀδελφικὸς τοῦ ἁγίου Ραφαήλ, μαρτύρησε μαζί του. Θὰ μποροῦσε νὰ ἀλλαξοπιστήσει. Ὄχι. Ἦταν παλληκάρι τῆς ἡλιόλουστης Ὀρθοδοξίας μας. Ἁγίασε… μπῆκε στὸ Συναξάρι τῶν νεομαρτύρων. Πραγματικὸς δάσκαλος, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἐλέγχουν καὶ μᾶς διδάσκουν τί σημαίνει Ἕλληνας, Ὀρθόδοξος δάσκαλος. Τί παραγγέλνει ἡ «ἄγνωστη μαυροντυμένη γυναίκα»; Νὰ πάρει ὁ νῦν δάσκαλος τοὺς μαθητές του καὶ νὰ ἀνεβοῦν στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου καὶ νὰ ψάλλουν τὸ Ἐθνικὸ Ὕμνο!! Ὅταν μαρτύρησαν, δὲν ὑπῆρχε ἀκόμη τὸ νεοελληνικὸ κράτος οὔτε ὁ Ὕμνος τοῦ Σολωμοῦ. Εἶναι καταπληκτικό! Ἡ μαυροντυμένη Παναγία μας ζητᾶ ἀπὸ τὸν δάσκαλο νὰ ψάλλεται τὸ ἀναστάσιμο τροπάριο τοῦ Γένους, ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος. Αὐτὸν τὸν Ὕμνο ποὺ ἡ προηγούμενη κυβέρνηση κατήργησε καὶ ἡ νῦν «τῶν πιστῶν καὶ νοικοκύρηδων» συνεχίζει νὰ ἀνέχεται. Μία φορὰ τὸν μήνα, κάθε Δευτέρα τῆς πρώτης ἑβδομάδος, προβλεπόταν νὰ συγκεντρώνεται τὸ σχολεῖο καὶ νὰ γίνεται ἔπαρση τῆς σημαίας καὶ ἀπαγγελία ἀπὸ ὅλους μας τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου. Αὐτὴ ἡ ἐλάχιστη, ἀνάξια λόγου, τιμὴ στὸ σύμβολο ποὺ ποτίστηκε μὲ ποταμοὺς αἵματος ἀπὸ τοὺς προγόνους μας. Καὶ αὐτὸ ἀκόμη ἐνοχλοῦσε. Κάποιοι «φρίσσσουσι» προφανῶς στὸ ἄκουσμα τῶν ἐξαίσιων στίχων «ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά». Αὐτὴ ἡ προτροπὴ ἂς γίνει μάθημα γιὰ ὅλους μας, ὅσοι τουλάχιστον δάσκαλοι πιστεύουμε στὸν ἀναστημένο Χριστό μας, ἀλλὰ καὶ σὲ διευθυντὲς σχολείων. Νὰ συνεχιστεῖ ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας καὶ ἂς φρίττουν οἱ ἀντίχριστοι. Τί θὰ μᾶς κάνουν; Ὁ ἅγιος διδάσκαλος Θεόδωρος -πῶς νὰ τὸν ὀνομάσω, ὅσοι μαρτυροῦν γιὰ τὸν Χριστὸ εἶναι ἅγιοι – «κρεουργήθηκε» ἀπὸ τοὺς Τούρκους, γιὰ νὰ μὴν προδώσει τὰ πολυτίμητα τζιβαϊρικὰ τοῦ Γένους. Τοῦτες τὶς δύσκολες ἐποχὲς «ψυχὴ καὶ Χριστὸς» μᾶς χρειάζεται. Αὐτὰ τὰ παραδείγματα τῶν ἁγίων νὰ παρουσιάζουμε στοὺς μαθητές μας. Κάποιοι θὰ κοροϊδεύουν. «Καλότυχοι ἐσεῖς ποὺ σᾶς περιγελοῦν οἱ ἔξυπνοι καὶ οἱ σπουδαῖοι τούτου τοῦ κόσμου, διότι πατᾶτε ἐπάνω εἰς τὴν στερεὰν πέτραν, “φαιδρυνόμενοι ἐν τῇ πεποιθήσει”, ἐνῶ γύρω σας οἱ ἄπιστοι ταράζονται σὰν καλάμια ὁπού τὰ σαλεύει ὁ ἄνεμος τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀπελπισίας».

Χριστὸς ἀνέστη!!

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΣΕ ΤΟΥΤΑ ΤΑ ΑΓΙΑΣΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΜΑΘΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός)

Σ τοτα τ γιασμένα χώματα
μάθαμε ν
κάνουμε πακο
στο
ς γίους κα τος ρωές μας

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

.                 Οἱ καμπάνες καὶ τὰ σήμαντρα νὰ μὴν χτυποῦν, τὰ μεγάφωνα γιὰ νὰ ἀκοῦν οἱ ἐνορίτες κλειστά. Μὲς στὸ ναὸ μόνο ὁ παπὰς καὶ ὁ ψάλτης. Ἡ Θεία Κοινωνία ἑστία μετάδοσης τῆς ἀσθένειας. Ἀστυνομία καὶ συλλήψεις. Πρόστιμα καὶ φυλάκιση. Ὅπως τὰ παραθέτω νομίζεις ὅτι διαβάζεις εἰκόνες ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Τουρκοκρατίας ἢ τῆς κομμουνιστικῆς Σοβιετίας καὶ τὶς διώξεις τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἀντίσταση καμμία. «Τώρα νὰ ὑπακούσουμε στὸ κράτος καὶ μετὰ …χαρὲς καὶ πανηγύρια». Μάλιστα. Βγαίνει ὁ Ναυπάκτου ὡς κυβερνητικὸς ἐκπρόσωπος καὶ ὁ Πέτσας ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Ἱεραρχίας. Οὔτε ἕνα ὄχι δὲν ἀκούστηκε. Παραπέμπουν στοὺς Πατέρες -οἱ ὁποῖοι τοὺς διαψεύδουν καὶ τοὺς ἐλέγχουν- ψάχνουν ἐναγωνίως κείμενα ὑποστηρικτικὰ τοῦ προσκυνήματος στοὺς ἐφήμερους ἄρχοντες.
Τί διαβάζουμε ὅμως στὴν Ἱερὰ Ἱστορία; Τί ἔπρατταν οἱ ἅγιοι, ὅταν ἡ ἐξουσία αὐθαιρετοῦσε εἰς βάρος τῆς Πίστεως;
.                 Ὁ Μέγας Βασίλειος ἀποστόμωσε μὲ τὴν ἀνδρεία καὶ τὴν ὀρθόδοξη ἀρχοντιά του τὸν ἰταμὸ ὕπαρχο Μόδεστο καὶ τὶς ἀπειλές του: «Τὴν δὲ βασιλέως φιλίαν μέγα μὲν ἡγοῦμαι μετ’ εὐσεβείας, ἄνευ δὲ ταύτης ὀλεθρίαν ἀποκαλῶ». (Ἀναφερόταν στὸν αὐτοκράτορα Οὐάλη, ὁ ὁποῖος ταχθεὶς ὑπὲρ τῶν αἱρετικῶν Ἀρειανῶν, ἤθελε νὰ καταβάλει κάθε ἀντίσταση).
.             Ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος, ἐπίσκοπος Μεδιολάνων, ἤλεγξε δριμύτατα καὶ ἀπαγόρευσε στὸν Μέγα Θεοδόσιο τὴν εἴσοδο στὸν ναό, λέγοντάς του ὅτι ἐπιβάλλεται, ὅπως μιμήθηκε τὸν Δαυὶδ στὸ ἀποτρόπαιο ἔγκλημά του, νὰ τὸν μιμηθεῖ καὶ στὴν ὑψοποιὸ μετάνοια. Καὶ ὁ αὐτοκράτορας ἀναγκάστηκε, μετὰ τῆς συνοδείας του, νὰ ἀποχωρήσει συντετριμμένος καὶ νὰ ὑποβληθεῖ σὲ ὀκτάμηνο μετάνοια γιὰ τὴν σφαγὴ τῶν ἀθώων στὸν ἱππόδρομο τῆς Θεσσαλονίκης.
.             Ὁ στύλος καὶ πρόμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός, ὅταν σχεδὸν ὅλη ἡ ἀντιπροσωπεία, ποὺ συνόδευε τὸν αὐτοκράτορα Ἰωάννη Η´ τὸν Παλαιολόγο, στὴν ψευτοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, κραύγαζε «στέργομεν, καλὸν ἐστὶν ἡ ἕνωσις», ἀρνήθηκε ὁ ἅγιος νὰ ὑπακούσει στὶς ὀργισμένες προτροπὲς τοῦ Ἰωάννη. Ἐπιτίμησε μάλιστα καὶ τὸν θλιβερὸ λατινόφρονα Βησσαρίωνα, τὸ παπικὸ «κοπέλι». Ἡ ὑπερήφανη καὶ ἀγέρωχη στάση τοῦ ἁγίου προκάλεσε τὸν σεβασμὸ τοῦ αὐτοκράτορα, ποὺ τὸν διαβεβαίωσε ὅτι θὰ τοῦ ἐξασφαλίσει ἀνενόχλητη παλιννόστηση. (Καὶ ἡ ἐπηρμένη καὶ ἀταπείνωτη παπικὴ ὀφρὺς ὁμολόγησε τὸ περίφημο «οὐδὲν ἐποιήσαμεν», θρίαμβος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Γένους μας. Φοβᾶμαι ὅτι αὐτὸ τὸ μεγαλοπρεπὲς «οὐδὲν» τῆς παπικῆς ἀποτυχίας, κινδυνεύει σήμερα νὰ διαγραφεῖ καὶ νὰ παραμείνει μόνο του τὸ κακοφοβερὸν «ἐποιήσαμεν»).
.             Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μὲ ὑπέροχη παρρησία καὶ ἀκατάβλητη τόλμη, στηλίτευσε τὴν αὐτοκράτειρα Εὐδοξία, γιὰ τὴν ἀνέγερση, ἐπὶ πορφυροῦ κίονος, ἀνδριάντα της, ἔξω ἀπὸ τὸν ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας. Ἀντηχεῖ στοὺς αἰῶνες ἡ ἀνδροκάρδιος φράση του: «Πάλιν Ἡρωδιὰς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ὀρχεῖται, πάλιν ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου ζητεῖ λαβεῖν». Γιὰ ἕνα ἄγαλμα ἔξωθεν τοῦ ναοῦ ἀντέδρασε ἔτσι ὁ ἅγιος. Σήμερα ποὺ οἱ ποικιλώνυμοι ἐκκλησιομάχοι διασύρουν τὴν πίστη, τοὺς ἐπαινοῦν καὶ σκύβουν τὸ κεφάλι στὰ ἐντάλματά τους. (Πόσοι ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς «ἄρχοντες» τοῦ λαοῦ, ἀνταποκρίνονται στὶς… προδιαγραφὲς ποὺ θέτει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος: «Τὸν γὰρ ἄρχοντα παντὸς λαμπτῆρος λαμπρότερον εἶναι δεῖ καὶ βίον ἔχειν ἀκηλίδωτον, ὥστε πάντας πρὸς ἐκεῖνον ὁρᾶν καὶ πρὸς τὸν αὐτοῦ βίον τὸν οἰκεῖον χαρακτηρίζει». Ποιός ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς  ἔχει «βίον ἀκηλίδωτον» καὶ ἀποτελεῖ παράδειγμα- «οἰκεῖον»- πρὸς μίμηση;).
.             Διαβάσαμε καὶ εἴδαμε τοῦτες τὶς ἡμέρες γιὰ ἐλάφια καὶ ἀρκοῦδες, ζῶα μικρὰ μετὰ μεγάλων, ποὺ σεργιανίζουν ξεφρόντιστα στὶς ἔρημες πόλεις τῆς τρομοκρατημένης Εὐρώπης. Θυμήθηκα ἕνα κείμενο τοῦ ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. Περιέχεται στὸ ἐκπληκτικὸ βιβλίο, τὸ ὁποῖο ἐξέδωσαν οἱ θαυμάσιες ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»- πολὺ σπουδαῖο τὸ ἔργο τους, ἔργο ἀποστολικό, τὸ ὁποῖο δροσίζει καὶ ἀναπαύει πολλὲς ψυχές. Τὸ βιβλίο τιτλοφορεῖται: «Μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς φυλακῆς, μηνύματα στὸ λαό».  Πόνημα περισπούδαστο, «κάθε του λόγος εἶναι Εὐαγγέλιο, κάθε λέξη του ἕνα μικρὸ Εὐαγγέλιο», ὅπως γράφει στὸν πρόλογο ὁ ἕτερος Σέρβος ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς. Ὁ ἅγιος Νικόλαος, τὸ 1944, μεταφέρθηκε στὸ γνωστὸ κολαστήριο τοῦ Νταχάου, ὅπου καὶ συνέγραψε τὰ κείμενα τοῦ βιβλίου.
.             Στὸ πόνημά του ἀκτινοσκοπεῖ μὲ ἀκρίβεια τὸν λεγόμενο εὐρωπαϊκὸ πολιτισμό, τὸν ἄθεο πολιτισμὸ τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Λούθηρου.
.             Γράφει στὴ σελίδα 108: «Στενοχωριέμαι γιὰ τὴν Εὐρώπη, γιατί θὰ καταστραφεῖ, ὅπως ἡ Καπερναούμ. Οἱ περήφανοι πύργοι της θὰ καταστραφοῦν καὶ οἱ λεωφόροι της θὰ μετατραποῦν σὲ τόπους ποὺ θὰ φυτρώσουν θάμνοι μὲ ἀγκάθια, ὅπου θὰ κάνουν τὴ φωλιά τους τὰ φίδια. Στὸν τόπο ποὺ τώρα ἀκούγονται φωνὲς ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἀκούγονται κραυγὲς ἀπὸ κουκουβάγιες καὶ τσακάλια.
Τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ Εὐρώπη νόμισε γὰ τὸν ἑαυτό της πὼς ἐκπολιτίστηκε, τότε ἦταν ποὺ ἀγρίεψε. Τὴ στιγμὴ ποὺ νόμισε πὼς τὰ ἤξερε ὅλα, τότε ἦταν ποὺ παραφρόνησε. Τὴ στιγμὴ ποὺ νόμισε ὅτι ἀπέκτησε μεγάλη δύναμη, τότε ἦταν ποὺ ἔχασε ὅλη της τὴ δύναμη».
.             Τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα δὲν θὰ ἀκοῦμε ψαλμωδίες καὶ καμπάνες στὶς πόλεις, ἀλλὰ σκυλιὰ νὰ γαβγίζουν καὶ τσακάλια νὰ οὐρλιάζουν. Θὰ μᾶς ἀπαντήσουν ποτὲ γιατί ἀπαγορεύτηκαν αὐτά; Ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι πόλεμος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τότε τί εἶναι; Καὶ σὲ τοῦτα τὰ ἁγιασμένα χώματα μάθαμε νὰ κάνουμε  ὑπακοὴ στοὺς ἁγίους καὶ στοὺς ἥρωές μας. «Ὅταν μου πειράζουν τὴν Πατρίδα καὶ Θρησκεία μου, θὰ μιλήσω. θὰ ᾽νεργήσω κι ὅτι θέλουν ἂς μοῦ κάμουν».

Δημήτρης Νατσιὸς

,

Σχολιάστε