Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ"

ΜΙΞΟΒΑΡΒΑΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ γιὰ καρακάξες καὶ ἄλλα …‘ο’δικὰ πτηνά!

Ἔγκλημα κατά τῆς γλώσσας:
Οἱ νόμοι γράφονται σέ ἄθλια ἑλληνικά
ἐφημ. ΕΣΤΙΑ, 06.11.19

Ὁ ἱερεύς πού «κατενεμήθη» καί οἱ «ἐκδοθέντες» πράξεις

.                Καταρρέουμε συνεχῶς καί καθημερινῶς. Σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Ἕνας κακός ἄνεμος σαρώνει τήν ἑλληνικότητα παντοῦ. Μένουμε λιγότεροι λόγῳ τοῦ δημογραφικοῦ. Γινόμαστε ἄλλοι λόγῳ τοῦ ξενόφερτου πολυπολιτισμοῦ. Ἀλλοιωνόμαστε λόγῳ τοῦ μεταναστευτικοῦ. Χάνουμε τήν ταυτότητά μας, ἐπειδή κάποιο δικαστήριο δικαιωμάτων θεωρεῖ πώς δέν πρέπει τά παιδιά μας νά διδάσκονται Θρησκευτικά. Ἀγαπᾶμε ἤθη ξένα πρός τόν Ἕλληνα, ὅπως τό… «Χαλοουΐν». Ὅλα μπορεῖς νά τά πολεμήσεις ἐκτός ἀπό ἕνα! Τήν πρωτοφανῆ ἄγνοια μέ τήν ὁποία νομοπαρασκευαστικές ἐπιτροπές, ὑπουργοί καί βουλευτές συντάσσουν τούς νόμους πού ψηφίζει τό ἐθνικό μας κοινοβούλιο. Τά ἑλληνικά τῶν νόμων εἶναι ἐπιεικῶς ἀπαράδεκτα. Οἱ συντάκτες τους θά ἔπρεπε νά συλληφθοῦν καί ἐπί ποινῇ ἀπωλείας τῆς ἰδιότητός τους νά γυρίσουν πίσω στά θρανία.
.                Τό καμπανάκι μᾶς κτύπησε ἡ συνδρομήτρια τῆς «Ἑστίας» καί ἐπί κεφαλῆς τοῦ Γραφείου Ἐργατικῆς Νομοθεσίας Χρυσούλα Πετίνη-Πηνιώτη, δικηγόρος στό ἐπάγγελμα, μέ μία σύντομη ἐπιστολή της. Βρήκαμε τόσο εὔστοχες τίς ἐπισημάνσεις της, ὥστε τῆς ζητήσαμε νά κάνει μία γενικώτερη ἔρευνα σέ πρόσφατους νόμους, προκειμένου νά ἐντοπίσει κραυγαλέα μαργαριτάρια. Τά εὑρήματά της ἐντυπωσιακά. Συμφωνοῦμε μέ τήν πρότασή της ὅτι ἡ ὀρθή χρῆσις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας κατά τήν σύνταξη τῶν νόμων πρέπει νά συμπεριληφθεῖ στούς κανόνες καλῆς νομοθετήσεως. Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιστολή της:

.                «Στόν Νόμο 4621/2019 (ΦΕΚ/128/Α΄/31.7.2019) περιλαμβάνεται Κεφάλαιο Γ΄ γιά τήν νομοπαρασκευαστική διαδικασία καί τήν “καλή νομοθέτηση”. Στό ἄρθρο 58 ἀπαριθμοῦνται οἱ κανόνες – “ἀρχές” καλῆς νομοθέτησης, οἱ ὁποῖες, ὅπως ἀναφέρεται, ἔχουν ἐφαρμογή κατά τήν κατάρτιση σχεδίων κ.λπ. νόμων, κατά τήν ἀξιολόγηση τῶν νόμων καί κατά τήν κωδικοποίηση τῶν ρυθμίσεων.
.                Α. Στίς ἀρχές τῆς “καλῆς νομοθέτησης” δέν ἀναφέρεται (ἐνῶ ἀνήκει …) καί ἡ ὀρθή χρήση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Μορφή κακῆς χρήσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι οἱ μεικτές ἐκφράσεις, δηλαδή ὁ συνδυασμός ἀρχαιοπρεπῶν ἐκφράσεων μέ τύπους τῆς δημοτικῆς. Ἔτσι, στόν νόμο αὐτόν καθώς καί σέ ἄλλους νέους νόμους ἀπαντῶνται οἱ ἑξῆς, τουλάχιστον ἀκαλαίσθητες, ἐκφράσεις:

  • “βάσει… σύμβασης”

  • “κατόπιν αἴτησης”

  • “λόγω τήρησης”

  • “δυνάμει σύμβασης”

  • “λόγω τέλεσης”

  • “κατόπιν δημοσίευσης”

  • “ἐν ὄψει συμπλήρωσης” κ.ἄ.

Ἐπίσης:

  • “ἐπί… ἀπόλυσης”

  • “περί… ἀσφάλισης”

  • “ἐπί τῆς… διάρθρωσης”

  • “πέρα τῆς… προϋπόθεσης”

  • “ἑκάστης… σύμβασης”

  • “κατόπιν… ἄσκησης”

  • “ἐκτός … εἴσπραξης”

  • “ἀνά ἔτος… ἀσφάλισης”

  • “τυγχάνουν… μείωσης”

  • “ἀκολούθως τῆς ἀπόφασης προέγκρισης”

  • “ἐπί τῆς ὕπαρξης”

  • “μή εἰσέτι… ἔνταξης”!,

ὅπου δοτικοφανῆ ἐπιρρήματα ἤ ἐμπρόθετοι προσδιορισμοί, δηλαδή καθαρῶς ἀρχαῖες ἐκφράσεις σέ πτώση δοτική, ἀκολουθοῦνται ἀπό τριτόκλιτο ὄνομα τοῦ ὁποίου ἡ γενική ἔχει κατάληξη -ης, τύπος καθαρά δημοτικῆς, ἐνῶ κατά τήν γραμματική τῆς ἀρχαίας γλώσσης ἡ κατάληξη εἶναι -εως.
.                Ὅπως ἀναφέρεται καί στήν Νεοελληνική Γραμματική (καταγομένη ἀπό τήν “Μικρή Νεοελληνική Γραμματική” τοῦ Μανόλη Τριανταφυλλίδη), τά τριτόκλιτα σέ -ις λήγουν ἤ σέ -εως ἤ σέ -ης καί οὐδείς ὑποχρεώνει οὐδένα νά χρησιμοποιῆ μόνον τήν γενική σέ -ης. Ἔτσι, γιά τήν ὀρθή ἔκφραση ἐπιβάλλεται νά χρησιμοποιῆται ἡ κατάληξη -εως ὅταν πρόκειται γιά ἀρχαιοπρεπῆ ἔκφραση.
.                Στίς ἀναφερθεῖσες ἀνωτέρω ἐκφράσεις, ἄν μέν ὑπάρχη ἐπιθυμία χρησιμοποιήσεως τοῦ -ης (γενική), ἀπαιτεῖται ἡ ἔκφραση τῆς ἐννοίας μέ κατάλληλη προσαρμογή της στήν δημοτική, ἐάν ὅμως ὑπάρχη ἐπιθυμία ἀρχαιοπρεποῦς ἐκφράσεως, ἐπιβάλλεται ἡ χρήση τοῦ τριτοκλίτου μέ τήν κατάληξη -εως.
.                Ἔτσι, θά ἀναγραφῆ, ἀντί “βάσει σύμβασης”, “μέ βάση σύμβαση” καί ἀντί “ἐν ὄψει… συμπλήρωσης”, “γιά τήν συμπλήρωση” ἤ “μέ σκοπό τήν συμπλήρωση” κ.ο.κ.
.            Ὁ ἐκ τῶν μεταγλωττισάντων τούς Κώδικες Νόμων Ἀριστόβουλος Μάνεσης, σέ ἄρθρο του στό Νομικό Βῆμα Ὀκτωβρίου 1998 ἐπισημαίνει ὅτι ἡ Δημοτική καθιερώνεται “ἄνευ ἰδιωματισμῶν καί ἀκροτήτων”. Χαρακτηρίζει ὡς “ἄκομψες διατυπώσεις” τήν χρήση δημοτικῶν τύπων δίπλα σέ λόγιους τύπους (π.χ. “δυνάμει σύμβασης”) καί τονίζει ὅτι “ἡ γλῶσσα τῆς νομικῆς ἐπιστήμης δέν μπορεῖ νά εἶναι ὅμοια μέ τήν δημοτική τῆς καθημερινῆς “κουβέντας” ἤ ἀκόμη καί τῆς “λογοτεχνίας” καί ὅτι “στά νομικά κείμενα ἡ διατύπωση πρέπει νά εἶναι καί ἐπιμελημένη, τόσο ὡς πρός τό λεξιλόγιο ὅσο καί ὡς πρός τήν χρήση τῶν κατά τό δυνατόν δοκιμωτέρων καί αἰσθητικά ἀρτιωτέρων γραμματικῶν τύπων καί τοῦ ἀντιστοίχου ὕφους”.
Ὁ ἴδιος τονίζει τά ἑξῆς:
.                Ἰδίως σέ ὑπερδισύλλαβες λέξεις, ἡ χρήση τοῦ λόγιου τύπου (κατάληξη -εως) εἶναι μορφολογικά προτιμώτερη: π.χ. αἴτηση ἀκυρώσεως, δήλωση βουλήσεως, δικαίωμα ἀκροάσεως, σύμβαση προσχωρήσεως, ἀνάκληση δηλώσεως, αἴτηση ἐξαιρέσεως, Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλά καί “μέτρα τάξεως”, “σχέδιο πόλεως”, “πρώτης τάξεως”, “πάσης φύσεως ὑλικά” κ.ἄ. Ἔτσι ἀποφεύγονται ἄκομψες διατυπώσεις, ὅταν ἰδίως χρησιμοποιοῦνται δημοτικοί τύποι δίπλα σέ λόγιους τύπους π.χ. “δυνάμει σύμβασης”, “ἐναντίον διάταξης…”.
.                Μιξοβάρβαρα ὑποδείγματα ὕφους (πρός ἀποφυγή) συνιστοῦν οἱ φράσεις “ἐνόψει τῆς νομοθετικῆς πρόβλεψης καί ρύθμισης τῆς αἴτησης ἀνάκλησης ἤ μεταρρύθμισης τῆς ἀπόφασης”, “δεκτῆς γενομένης τῆς αἴτησης ἀνάκλησης…(ὅπου ὑπάρχει σειρά λέξεων πτώσεως γενικῆς σέ -ης)”.
.                Καί ἰδού ἕνα νέο τέτοιο “ὑπόδειγμα” ἀπό τό Φύλλο 3812/Β/15.10.2019 τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως:
“Ἀριθμ. Ἀποφ. 679/2019 Λήψη ἀπόφασης ἐπί γνωστοποίησης συγκέντρωσης…!”.

Β. Ἄς ἐπισημάνουμε καί μερικά ἀκόμη… “μαργαριτάρια” σέ νομοθετήματα ἤ (κατά τήν δημοσίευσή τους) στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως:

.                Στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Β΄ 368/17) εἴδαμε θέμα μέ τίτλο “Ἔγκριση κατ’ ἀποκοπῆς (!) χορηγήματος…”. Ἡ φράση “κατ’ ἀποκοπήν”, ἀποτελούμενη ἀπό τήν πρόθεση “κατά” καί τήν λέξη “ἀποκοπή” στήν αἰτιατική, χρησιμοποιεῖται ὡς ἐπίρρημα, δηλαδή ἄκλιτη λέξη, ἡ ὁποία δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τήν σύνταξη (ἀριθμό, πτώση κ.λπ.) τῶν λοιπῶν ὅρων τῆς προτάσεως. Ἔτσι, δέν μεταβάλλεται στίς ἐκφράσεις κατ’ ἀποκοπήν “χορήγημα”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγήματος”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγήματα”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγημάτων” κ.ο.κ.
.                Ἐπίσης, σέ ΦΕΚ τοῦ ἔτους 2016 (1667 Β΄) δημοσιεύεται ἀπόφαση τοῦ Ὑπ. Ἐσωτερικῶν μέ θέμα “Κατανομή ἑνός ἱερέα Εἰδικῶν Καθηκόντων στό Σῶμα τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας”. Ἡ φράση θά ἦταν σωστή μόνον ἄν ἐπρόκειτο περί κατανομῆς περισσοτέρων στό ἐν λόγῳ Σῶμα. Διότι: Τό ρῆμα “κατανέμω” σημαίνει “διαιρῶ”, “διαμοιράζω”. Ἡ διαίρεση ἤ τό μοίρασμα προϋποθέτουν ὡς ἐκ τῆς ἐννοίας τους περισσότερα τοῦ ἑνός πρόσωπα ἤ πράγματα. Ἐκτός ἄν… ὁ ἱερεύς κοπῆ σέ περισσότερα κομμάτια!
.                Στό ἄρθρο ἑνδέκατο τοῦ Ν. 4517/18 (ΦΕΚ 22/Α΄/8.2.2018) ἀναφέρονται τά ἑξῆς: Ἡ ἰσχύς τοῦ παρόντος ἰσχύει (!) ἀπό τήν δημοσίευσή του στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως», ἀντί τοῦ ὀρθοῦ “ἡ ἰσχύς ἀρχίζει ἀπό…”.
.                Σέ ἔγγραφο τοῦ Ὑπ. Ἐργασίας (Φ.40021/11259/2018 – βλ. ΔΕΝ 2018 σελ. 326), πού ἀφορᾶ παροχές ἀσθενείας, ἀναφέρονται τά ἑξῆς:
.                “Γιά τήν ἀνανέωση τῆς ἀσφαλιστικῆς ἱκανότητας ἔχει συνταχθεῖ… διάταξη νόμου, μέ τήν ὁποία προβλέπεται ὅτι … 2) στούς ἐργαζομένους τῶν ἐπιχειρήσεων… καί τῶν Ναυπηγείων Ἐλευσῖνας, στούς ἀναβάτες ἱπποδρομιῶν, στούς μαθητευόμενους ἀναβάτες, τούς προπονητές δρομώνων ἵππων καί τῶν προσώπων πού ὑπάγονται στήν ἀσφάλιση τοῦ ΕΦΚΑ ὡς μισθωτοί-μέλη Διοικητικῶν Συμβουλίων ΑΕ… εἶναι δυνατή ἡ χορήγηση παροχῶν ἀσθενείας…”.

Ἡ ὀρθή ἔκφραση εἶναι “καί τά πρόσωπα…”. Διότι:

.                Ἡ ἔκφραση “καί τῶν προσώπων” (γενική) συνδέεται (τό “καί” συνδέει ὁμοίους ὅρους) μέ τήν προηγουμένη φράση “δρομώνων ἵππων”, ἡ ὁποία ἐξαρτᾶται ἀπό τήν λέξη “προπονητές”, μέ ἀποτέλεσμα νά πρόκειται γιά προπονητές ὄχι μόνον τῶν ἵππων ἀλλά καί… “τῶν προσώπων πού ὑπάγονται στόν ΕΦΚΑ”!
.                Στόν Ν. 4255/14 (ΦΕΚ 2/Α΄/7.1.2014) στό ἄρθρο 3 ἀναφέρεται: “… τό πλῆθος καί τό ὕψος … τῶν ἐκδοθέντων (!) Πράξεων ἐπιβολῆς Εἰσφορῶν ἤ Πράξεων Βεβαίωσης Ὀφειλῆς”.
“Ἐκδοθεισῶν” εἶναι τό ὀρθό, ἀφοῦ πρόκειται περί θηλυκῶν ὀνομάτων.
.                Στήν Ἀποφ. ΕΑΠ 2003486/13 (ΦΕΚ 3091/Β΄/5.12.13), παρ. 3, ἀναγράφεται: “… τό πάσης φύσεως προσωπικό πού λαμβάνει μέ καθ’ οἱονδήποτε τρόπο…”.
Ἤ «μέ οἱονδήποτε τρόπο» ἤ “καθ’ οἱονδήποτε τρόπο”, ὄχι καί τά δύο!
.                Στήν Ἀποφ. 44664/2013 (ΦΕΚ 3417/Β΄/31.12.2013) ἀναφέρεται: “Ἐγκρίνουμε τήν ὑπερωριακή ἀπασχόληση… ὑπαλλήλων πού ὑπηρετοῦν καί συνδράμουν…”.
Δέν ὑπάρχει ρῆμα “δράμω” οὔτε σύνθετο “συνδράμω” (στόν Ἐνεστῶτα). Πρόκειται γιά τό ρῆμα “τρέχω” καί σύνθετο “συντρέχω”, τό ὁποῖο στόν β΄ ἀόριστο ἔχει τόν τύπο “ἔδραμον” (καί “συνέδραμον”) καί στήν ὑποτακτική του (καθώς καί στόν μέλλοντα στιγμιαῖο) “συνδράμω”.
.                Στά διάφορα νομοθετήματα (Ν. 4387/16 κ.ἄ.) ἡ μετοχή “γενόμενος, γενομένη, γενόμενο”, πού εἶναι ἀορίστου χρόνου (β΄ ἀόριστος τοῦ ρήματος “γίγνομαι”), χρησιμοποιεῖται λανθασμένα γιά τό μέλλον. Εἶναι ἀπολύτως λανθασμένη ἡ ἔκφραση “ἀρχῆς γενομένης… π.χ. τήν 1.1.2020 ἤ τό ἔτος 2020”. Ἀντί τῆς ἀορίστου χρόνου μετοχῆς μπορεῖ νά χρησιμοποιῆται ἡ μετοχή ἐνεστῶτος “γινόμενος…” (στήν δημοτική γλῶσσα), ἀφοῦ ἡ πλέον ὀρθή μορφή τῆς ἀντιστοίχου μετοχῆς τοῦ μέλλοντος “γενησόμενος-γενησομένη-γενησόμενον” ἀποτελεῖ βαρεῖα καθαρεύουσα.
.                Ἄς μᾶς ἐπιτραπῆ νά ἐπισημάνουμε τήν ἔκφραση-πρόταση ἔχει νά κάνη μέ, ἡ ὁποία ἔχει σχεδόν ἐπικρατήσει τόσο στόν προφορικό ὅσο καί στόν γραπτό λόγο (καί σέ ἐπιστημονικά ἄρθρα). Πρόκειται γιά ἔκφραση “ξενόφερτη”, προσιδιάζουσα σέ γλῶσσες πτωχές, πού ἔχουν ἀνάγκη περιφράσεως γιά νά ἐκφράσουν κάποιο νόημα. Δέν ταιριάζει ὅμως στήν Ἑλληνική Γλῶσσα πού ἔχει ἀπεριόριστο πλοῦτο λέξεων. Ἀντί τῆς ἀνωτέρω προτάσεως καλό εἶναι νά χρησιμοποιῆται ἡ ἑλληνική ἔκφραση-πρόταση “ἀφορᾶ εἰς” ἤ “ἀφορᾶ σέ”, “σχετίζεται μέ” ἤ “ἔχει σχέση μέ”.
.                Νομίζουμε ὅτι καί ἡ ὀρθή χρήση τῆς γλώσσης μας θά συντελέση στήν προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως νά διορθώση τά κακῶς κείμενα στήν Πατρίδα μας.»

 

Σχολιάστε

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΣ τοῦ 2021 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐνώπιον τῆς πρόκλησης τοῦ 2021

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Μὲ τὴ συγκρότηση ἀπὸ τὸν Πρωθυπουργὸ τῆς Ἐπιτροπῆς ἑορτασμοῦ τῆς 200ετηρίδος ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ Ἀγώνα γιὰ τὴν Ἐλευθερία καὶ τὴν Ἀνεξαρτησία τῆς Πατρίδας μας ξεκινᾶ ἡ προετοιμασία του. Πλὴν τῶν 31 προσώπων ποὺ συμμετέχουν στὴν Ἐπιτροπὴ συμμετέχουν ἐπίσης οἱ ἀγωνιστές, οἱ λογοτέχνες καὶ οἱ ἱστορικοὶ τοῦ Ἀγώνα. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ Κολοκοτρώνης, Ὑψηλάντης, Μακρυγιάννης, Ρήγας, Γρηγόριος Ε΄, Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, Σαλώνων Ἠσαΐας, Κύπρου Κυπριανός, Σλαβινίου καὶ Χερσῶνος Εὐγένιος Βούλγαρης, Παπαφλέσσας, Διάκος, Κανάρης, Σολωμός, Κάλβος, Ζαμπέλιος, Σάθας καὶ Παπαρρηγόπουλος.
.               Ὅλοι αὐτοὶ ἀγωνίσθηκαν, ἔψαλαν, ἔγραψαν ἔχοντας τὸ βίωμα ποὺ περιγράφει καὶ ὡς δικό του ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004): «Γεννήθηκα, ἔζησα καὶ θὰ πεθάνω στὴν πίστη τῶν πατέρων μου, στὴν πίστη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας… Γεννήθηκα, ἔζησα καὶ θὰ πεθάνω στὴ γλῶσσα τῶν πατέρων μου, στὴ γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου καὶ τῶν Εὐαγγελίων… Καὶ πιστεύω πὼς θὰ περάσουν ἀκόμα ἀμέτρητοι αἰῶνες, ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Σεφέρης βιάστηκε νὰ μοῦ παραδώσει τὴν ἀπαισιόδοξη μαντεία: “Φοβᾶμαι μήπως εἴμαστε οἱ τελευταῖοι ποὺ μιλᾶμε ἑλληνικά”».
.               Ἐλπίζεται ὅτι στὴ λογικὴ τοῦ ἑορτασμοῦ γιὰ τὸ 1821 δὲν θὰ ἀκολουθήσουμε τὴ σκέψη τῶν διαφόρων Ἀναγεννήσεων τῆς Δύσης. Ὁ ποιητὴς καὶ στοχαστὴς Γιῶργος Σαραντάρης (1908-1941) σὲ ἄρθρο του στὴν «Καθημερινὴ» (5.6.1939), μὲ τίτλο «Σημεῖα προσοχῆς», ἔγραψε: «Ὁ βαθύτερος λόγος τῆς στροφῆς τῶν διαφόρων Ἀναγεννήσεων τῆς Δύσης πρὸς τὴ μελέτη, τὴ μίμηση καὶ τὴ λαχτάρα τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας, εἶναι ἡ ἀνικανότητά τους νὰ πιστέψουν στὸν Χριστό, νὰ πιστέψουν στὴν αἰωνιότητα τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ τοῦτο σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες δὲ μαθαίνουν ὑποστασιακὰ τίποτε οἱ διάφορες Ἀναγεννήσεις τῆς Δύσης. Μᾶλλον μᾶς προσφέρουν μία περιττὴ καὶ συχνὰ βλαβερὴ τροφή, γιατί, γιὰ τὴν ἐπαφὴ μὲ μία ἄρτια θνητὴ ὑπόσταση, μᾶς ἀρκεῖ ἡ Ἀρχαία Ἑλλάδα».
.               Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε νὰ προσπελάσουμε χωρὶς παραμορφωτικὲς ἰδεολογικὲς ἀλλοιώσεις τὰ βιώματα ὅσων ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν Ἐλευθερίας, μᾶς χρειάζεται, ὅπως γράφει ὁ Λορεντζάτος, νὰ ἐπαναφέρουμε τὸ ἑλληνικὸ ποτάμι στὴν κοίτη του καὶ νὰ ἀποκτήσουμε πάλι τὸν ἀέρα ποὺ εἶχαν ἔναντι τῶν ξένων οἱ Κολοκοτρώνης καὶ Μακρυγιάννης. Στοὺς ἑορτασμοὺς θὰ ἀποδειχθεῖ ἂν εἴμαστε ἄξιοι ἀπόγονοι ἐνδόξων προγόνων.
.               Θὰ εἶναι ἡ ἐσχάτη πλάνη, χειρότερη ἀπὸ ὅλες τὶς προηγούμενες, ἂν ἀκολουθήσουμε τὴ λογική τοῦ ἀθέου κοσμικοῦ Ἰσραηλινοῦ Ἑβραίου συγγραφέα Ἀμὸς Ὂζ (Σημ. Πῶς ταιρίαζαν αὐτὰ τὰ ἀντιφατικά, μὲ τὰ ὁποῖα αὐτοπροσδιοριζόταν, ἦταν δικό του ζήτημα). Σὲ ὁμιλία του εἶχε πεῖ ὅτι βλέπει τὸν ἑαυτό του ὡς νόμιμο διάδοχο τοῦ ἰουδαϊσμοῦ. Καὶ ὡς τέτοιος ὅτι ἦταν ἐλεύθερος «νὰ ἀποφασίσει ἂν θὰ κρατοῦσε αὐτὴ τὴν τεράστια κληρονομιά, τί θὰ τοποθετοῦσε στὸ σαλόνι του, καὶ τί θὰ ἀποθήκευε στὴ σοφίτα». Εἶναι θανάσιμο γιὰ ἕνα λαὸ καὶ τὸν πολιτισμό του ἂν οἱ ἀπόγονοι αἰσθάνονται ὅτι δὲν ἔχουν κάποια ὑποχρέωση ἔναντι τῶν προγόνων τους, οὔτε εὐθύνη ἔναντι τῶν ἀπογόνων τους, ἀλλὰ ἔχουν μόνο τὸ δικαίωμα νὰ καταστρέψουν ἤ, μὲ βάση τὴν ἰδεολογία τους, νὰ παραμορφώσουν αὐτὸ ποὺ παρέλαβαν.-

,

Σχολιάστε

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΗ ΚΗΔΕΙΑ «Πατρίδα, Ἱστορία, κοινωνία, σημαία, Γιορτή, κοινὸ ὅραμα, ὅλα αὐτά, τὰ “ἀνοιχτὰ μυαλὰ” τὰ χλευάζουν».

«Διασκεδάζουμε λοι στν κηδεία»

Χρῆστος Γιανναρᾶς

ἐφημ. «Καθημερινή» 10.11.19

.                   Ἀνερμήνευτη, σωστὸ αἴνιγμα, ἡ παθητικότητά μας τῶν σημερινῶν Ἑλληνώνυμων γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ χώρα μας, στὸ (ἀκόμα ἢ περίπου) κοινό μας σπίτι. Θυμίζω:
.                   Ἐπίσημη «Ἀνεξάρτητη Ἀρχὴ» ἀνακοινώνει ὅτι «μεγάλη μερίδα» παιδιῶν (δὲν λέει ἀριθμὸ οὔτε ποσοστὸ) τελειώνουν τὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο καὶ τὸ Γυμνάσιο (ἐννέα χρόνια ὑποχρεωτικῆς ἐκπαίδευσης) χωρὶς νὰ ἔχουν μάθει ἀνάγνωση καὶ γραφὴ – εἶναι παιδιὰ «λειτουργικῶς ἀναλφάβητα». Ἔχουν προαχθεῖ ἀπὸ τάξη σὲ τάξη καὶ ἀπὸ τὴ «στοιχειώδη» στὴ «μέση ἐκπαίδευση» χωρὶς νὰ μποροῦν, τὰ δύστυχα, οὔτε νὰ διαβάζουν, οὔτε νὰ γράφουν. Ἡ εἴδηση δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη («Κ» 13.9.2019), ἀλλὰ ἀντίδραση καμιὰ – «δὲν κουνιέται φύλλο». Κανένας σχολιασμὸς ἀπὸ τοὺς πολιτικὰ ὑπεύθυνους γιὰ τὴν ἐκπαίδευση, ἀπόλυτη σιγὴ καὶ ἀδιαφορία ἀπὸ τὰ πανεπιστήμια, ἄφωνοι οἱ λαλίστατοι συνδικαλιστές. Θέμα ζωῆς ἢ θανάτου γιὰ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, καὶ τὰ ἀντανακλαστικά μας νεκρωμένα.
.                   Δεύτερο σύμπτωμα παθητικότητας, ποὺ βεβαιώνει ἀνενεργὰ τὰ αἰσθητήρια, νεκρωμένο τὸ ἔνστικτο αὐτοσυντήρησης: γλωσσία, πρωτογονισμς τς κφραστικς. Στ δυσαρίθμητα τηλεοπτικ κανάλια κα ραδιόφωνα λληνικ γλῶσσα κατακρεουργεται τιμωτικά, βιάζεται, ξαθλιώνεται, κα κανένας ποτ δν πεμβαίνει. Δν πάρχει λεγχος, οτε καν δειγματοληπτικς γι κφοβισμ γλῶσσα ποβαθμίζεται διάντροπα π πρωθυπουργος κα κορυφαίους τν θεσμν, πρωτογονισμς διαχέεται σν ατονόητος ς τν σχατη πτυχ το δημόσιου βίου. γραμματοσύνη περιθωριοποιε τ διαχρονικ γλωσσικ περιουσία αώνων, κχυδαΐζει τν δημόσιο βίο.
.                   Τρίτο, παμμέγιστο σκάνδαλο συλλογικῆς παθητικότητας, σύμπτωμα ἐπιθανάτιας νάρκης: Ἡ ἀφελέστατη, βοσκηματώδης νοχ μφανέστατα ξαγορασμένη συνέργεια στν προγραμματικ λλοίωση τν δημογραφικν δεδομένων τοῦ ἑλλαδικοῦ πληθυσμοῦ. Ὅλοι οἱ Ἑλληνώνυμοι, κάποια χρόνια τώρα, κάθε μέρα, βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε στὰ Δελτία Εἰδήσεων τὸ σταθερὸ θέαμα καὶ δράμα χιλιάδων, πολλῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων, ἀρχικὰ κατατρεγμένων καὶ τώρα πιὰ κυρίως βουλιμικῶν ἀνθρώπων, λιμασμένων γιὰ τὸν ἡδονικὸ «πολιτισμὸ» τῆς «ἐλευθερίας τῶν Ἀγορῶν» νὰ φτάνουν παράνομα στὶς ἀκτές μας.
.                   Εὐαίσθητος ὁ Ἕλληνας συγκινήθηκε μὲ τοὺς πρώτους πρόσφυγες, τοὺς φυγάδες ἀπὸ τὸν ἀγοραίων σκοπιμοτήτων πόλεμο, τὸ ρήμαγμα τῆς ζωῆς καὶ τὴ σφαγή. Ἔμπειροι τῆς προσφυγιᾶς καὶ τοῦ διωγμοῦ, βγήκαμε στοὺς δρόμους νὰ μοιραστοῦμε τὴν μπουκιά μας μὲ ἀλλόγλωσσους καὶ ἀλλόπιστους φυγάδες ἀπὸ τὴ συμφορά. Σύντομα ὅμως στοὺς φυγάδες προστέθηκαν τὰ σμήνη τῶν λαθραίων, ποὺ ἡ Τουρκία τοὺς κρατάει ἐνέχυρο ἐκβιασμῶν, ντοπαρισμένους ἀπὸ τὴ λιγούρα γιὰ τὸ πέρασμα στὸν «παράδεισο» τοῦ Βίζεγκραντ.
.                   Ὡσὰν νὰ μὴ βλέπουμε πιὰ οἱ Ἕλληνες, νὰ μὴν ἀντιλαμβανόμαστε τὸ παιχνίδι ποὺ παίζεται. Ποιοί τώρα καταφθάνουν, κατὰ χιλιάδες, μὲ τὴ μεσολάβηση χρυσοπληρωμένων δουλεμπόρων, στὶς ἀκτὲς τῶν ἑλληνικῶν νησιῶν. Τοὺς ὑποδέχονται ἔμμισθοι ὑπάλληλοι τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους καὶ μισθοφόροι ἀτζέντηδες «μὴ κυβερνητικῶν ὀργανώσεων», δηλαδὴ ἰδιῶτες ποὺ ἐπίσημα, δίχως προσχήματα, πρακτορεύουν συμφέροντα: τουρκικῶν ὑπηρεσιῶν ἢ τοῦ ὀργανωμένου δουλεμπορίου.
.                   Ὅταν στὰ ἑλληνικὰ (ἀκόμα) νησιὰ ὁ ἀριθμὸς τῶν εἰσβολέων ξεπερνάει γιὰ κάποιο διάστημα τὸν ἀριθμὸ τῶν μόνιμων κατοίκων, τότε ναυλώνονται πλοῖα «τῆς γραμμῆς» (μὲ χρήματα τοῦ λεηλατημένου ἀπὸ τὴ φορολόγηση πολίτη) γιὰ νὰ μεταφερθοῦν οἱ εἰσβολεῖς στὴν «ἐνδοχώρα». Μὲ ταχύτητα ἀπίστευτη ἑτοιμάζονται οἰκισμοί, ποὺ παρόμοιους δὲν γνώρισε ποτὲ ἡ ἐμπειρία Ἑλλήνων σεισμοπαθῶν, πυροπαθῶν, πλημμυροπαθῶν. Καὶ ἡ πελώρια ἀπορία εἶναι, γιατί; Γιατί τόση ἐξευτελιστικὴ χαμέρπεια σὲ αὐτὸ τὸ κράτος, ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ κυβέρνηση, ὅποιος κι ἂν εἰσπράττει τὴ χαμέρπεια. Ποιός λογαριάζεται ἀφεντικὸ καὶ τὸν ὑπακοῦνε τυφλὰ τόσο ἡ «πρώτη φορὰ Ἀριστερὰ» ὅσο καὶ ἡ «προοδευτικὴ» στὸν μηδενισμὸ τῆς Δεξιά;
.                   Ἀνεξήγητος ἐφησυχασμὸς συνοδεύει καὶ τὴν κατεστημένη πιὰ ἀβελτηρία, ἐνδημικὴ καὶ αὐτονόητη συνολικὰ στοὺς «προοδευτικοὺς» κύκλους. Ἀβελτηρία σημαίνει: νωθρότητα, ὀκνηρία τῆς σκέψης, μωρία, ἠλιθιότητα. Γεννάει τὴν ἀβελτηρία ὁ δογματισμός, καὶ δογματισμὸς εἶναι τὸ ἡδονικὸ ἀφιόνι γιὰ τὴν ἀνεπάγγελτη, δίχως ἐλπίδα ἢ προοπτικὲς νεολαία. Μὲ τὸ ἀφιόνι τοῦ δογματισμοῦ τῆς ὅποιας μπαγιάτικης ἱστορικο-ὑλιστικῆς κονσέρβας, Ἀριστερῆς τάχα ἢ τάχα «προοδευτικῆς» Δεξιᾶς, κάποια νεολαία βαυκαλίζεται ὅτι ἔχει «πεποιθήσεις». Λογαριάζει τὴν ψυχολογικὴ ἐγκύστωση στὸ Τίποτα σὰν προνομία συστράτευσης στὶς «προοδευτικὲς δυνάμεις».
.                   Πατρίδα, στορία, κοινωνία – κοινότητα, σημαία, Γιορτή, κοιν ραμα, λα ατά, τ «νοιχτ μυαλ» φείλουν ν τ χλευάζουν. Ἀκόμα καὶ ἡ ἀναισχυντία δικαιώνεται ἀπὸ τὴν «προοδευτικὴ» διαμαρτυρία. Τὰ κορίτσια τῆς Νέας Φιλαδέλφειας καμάρωναν σὰν ἄδειες ψυχές, μόνο γιὰ νὰ χλευάσουν τὸ συμβατικὸ Τίποτα τῆς ἐθνικῆς γιορτῆς, τὸ Τίποτα ποὺ παρελαύνει σαρκώνοντας τὸ κενὸ καὶ τὴν ἄγνοια. Ἕνας δάσκαλος παλιὸς (ποὺ θὰ πεῖ: πολὺ ἀτίθασος στὸν συμβιβασμὸ) μπροστὰ στὴν «προοδευτικὴ» ἀναισχυντία ποὺ βεβήλωνε τὴ γιορτὴ τῆς πατρίδας, ἁπλῶς, μὲ εὐγένεια καὶ σεβασμό, θὰ ἔβγαζε σιωπηρὰ τὸ καπέλο του. Ὅπως ὅταν περνάει ἀπὸ μπροστὰ μας ἕνα φέρετρο, σὲ κηδεία.
.                   Τὸ παιχνίδι ἔχει τελειώσει, εἶναι ὁριστικὰ χαμένο. Ἡ Ἱστορία θὰ διασώσει, ἴσως, κάποια εἰκόνα τῆς νεκροπομπῆς. Σηκώνουν τὸ φέρετρο οἱ αὐτουργοὶ τῆς ἐκφερόμενης νέκρας, οἱ πρόσφατοι: Κεραμέως, Γαβρόγλου, Ἀρβανιτόπουλος, Βερυβάκης. Πλαισιώνουν, ὅλοι ὅσοι ἀσέλγησαν στὸ σημερινὸ πτῶμα, συνειδητοὶ «προοδευτικοὶ» ἢ τυχάρπαστες μετριότητες.
Εκοσι χτ πουργο Παιδείας, σ σαράντα τέσσερα χρόνια. τοίμασαν τν σχημοσύνη τν κοριτσιν τς Νέας Φιλαδέλφειας.

 

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΤΥΠΙΚΗ πλέον ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝΥΜΟΥ ΚΡΑΤΙΔΙΟΥ

Πρτα βγαίνει ψυχή, στερα τ χούι.

Χρστος Γιανναρς

ἐφημ. «καθημερινή», 03.11.19

.               Ἔστω μὲ ἐρασιτεχνική, τοῦ μέσου πολίτη πληροφόρηση, ἡ περιθωριακὴ ἐπιφυλλίδα θέλει νὰ καταγράψει, σχεδὸν μὲ τίτλους, τὰ προβλήματα ποὺ ἡ ἀντιμετώπισή τους κρίνει τὴ συνέχεια τῆς κρατικῆς ὑπόστασης τοῦ Ἑλληνισμοῦ: Ἂν θὰ ἐξακολουθήσει νὰ ὑπάρχει ἢ ἂν θὰ διαμελιστεῖ καὶ μοιραστεῖ σὲ γείτονες λαοὺς καὶ ἀλλόφυλους μετανάστες τὸ ἑλληνώνυμο σημερινὸ κρατίδιο. Ἂν θὰ ξαναβρεῖ συλλογικὴ ταυτότητα καὶ «νόημα» ἱστορικῆς ὕπαρξης ἢ ἂν θὰ συντηρεῖται προσχηματικά, γιὰ νὰ ἐξυπηρετοῦνται ἐφήμερες σκοπιμότητες τοῦ ΝΑΤΟ, τῶν ΗΠΑ, τῆς Ε.Ε. ἢ κρυμμένων σὲ ἀνώνυμους χρηματοπιστωτικοὺς κολοσσοὺς Κροίσων.
.               Πρῶτο, βέβαια, κατεπεῖγον πρόβλημα, τὸ δημογραφικό. Οἱ προβλέψεις ἐπικείμενης ραγδαίας κατάρρευσης τῶν σημερινῶν ἀναλογιῶν στὴ σύνθεση τοῦ ἐγχώριου πληθυσμοῦ εἶναι συγκεκριμένες καὶ ρεαλιστικὰ τεκμηριωμένες. Ἡ διεθνὴς ἐμπειρία διαθέτει δοκιμασμένες πρακτικές, πολιτικῶν καὶ κοινωνικῶν μεταρρυθμίσεων, ἱκανὲς νὰ ἀναχαιτίσουν τὸ μοιραῖο. Ὅμως ὁ ὁλοκληρωτισμὸς τῆς διεθνοποιημένης ἰσχύος τῶν «Ἀγορῶν» ἔχει κατορθώσει τὸ ἀπίστευτο: Οἱ ἄλλοτε στρατευμένοι τυφλὰ στὰ ὁράματα τοῦ ὁμογενοποιημένου διεθνοῦς προλεταριάτου, μάχονται σήμερα μὲ πάθος γιὰ τὰ συμφέροντα τοῦ διεθνισμοῦ τῶν «Ἀγορῶν». Ὅποιον μιλάει γιὰ «δημογραφικὸ» τὸν ἐξουδετερώνουν μὲ τὴ ρετσινιὰ τοῦ «ἐθνικιστῆ», τοῦ «ἀκροδεξιοῦ», τοῦ «νεοναζιστῆ» (βλ. στὴ χώρα μας τὴ «Ριζοσπαστικὴ Ἀριστερά»).
.               Δεύτερο κατεπεῖγον πρόβλημα: Εἶναι τῶν ἀδυνάτων ἀδύνατο νὰ ἐπιβιώσει ἕνα κρατικὸ σχῆμα, ὅπου τὰ 6/10 τοῦ πληθυσμοῦ συνωστίζονται σὲ μία πρωτεύουσα ἐξωφρενικοῦ πολεοδομικοῦ παραλογισμοῦ. Τέτοια ἐγκλήματα πολιτικῆς ἀνευθυνότητας ἔχουν ὁπωσδήποτε ἡμερομηνία λήξεως, ἐγγύτατη καὶ δυστυχῶς ἀναπόφευκτη.
.              Τρίτο πρόβλημα: Ἔχουν ἀκόμα βραχύτερη προοπτικὴ κοινωνίες, στὶς ὁποῖες τὸ 15% τοῦ συνολικοῦ ἀριθμοῦ τῶν φορολογουμένων καταβάλλει τὸ 53% τοῦ συνολικοῦ φόρου εἰσοδήματος φυσικῶν προσώπων. Ἡ ἀδικία διαλύει κοινωνίες.
.               Τέταρτο πρόβλημα: Ἀποκλείεται κατηγορηματικὰ νὰ ἐπιβιώσει σήμερα μία κοινωνία, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔχει ἐκλείψει τὸ εἶδος τοῦ δημόσιου λειτουργοῦ καὶ πλεονάζουν πληθωρικὰ οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι. Ὁ δημόσιος ὑπάλληλος εἶναι ἡ παρασιτικὴ ἀπομίμηση τοῦ δημόσιου λειτουργοῦ. Δὲν ἦταν προσωπική του ἐπιλογὴ νὰ ἀρνηθεῖ τὸν στίβο τοῦ ἰδιωτικοῦ ἀνταγωνισμοῦ, προκειμένου νὰ ὑπηρετήσει κάποιον τομέα τῶν κοινωνικῶν ἀναγκῶν. Στὴν Ἑλλάδα τοῦ παρακμιακοῦ συγκεντρωτικοῦ κράτους (ἀπὸ τότε ποὺ σκόπιμα ξεριζώθηκε ὁ πανάρχαιος θεσμὸς τῶν αὐτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων), τὸ κίνητρο γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τῆς δημοσιοϋπαλληλικῆς «καριέρας» ἦταν, κατὰ κανόνα, ἀσφυκτικὰ ἀτομοκεντρικό: τὸ ἰσόβιο καὶ τακτὸ εἰσόδημα, οἱ προνομίες ἀργιῶν, ἡ ἀνεξέλεγκτη προαγωγή, οἱ ἀτελείωτες ἐφευρέσεις ἐπιδομάτων, ἡ αὐτονόητη ἀτιμωρησία (πλὴν ποινικῶν) ἐγκλημάτων.
.               Πέμπτο κατεπεῖγον πρόβλημα: Ἡ δεδομένη καὶ πανθομολογούμενη κατάρρευση τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ στὴν Ἑλλάδα συστήματος – ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ὣς καὶ τὶς μεταπτυχιακὲς σπουδές. Ἡ κατάρρευση εἰδικὰ τῆς Παιδείας σὲ μία κοινωνία εἶναι, κατὰ κανόνα, πρώτη φάση διάλυσης καὶ ἀποδιοργάνωσης τῆς συλλογικότητας στὸ σύνολό της.
.               Τὸ παρανοϊκὸ μίσος γιὰ ὁτιδήποτε εἶναι «δημόσιο», ἡ καταστροφικὴ ὑστερία ποὺ ἀχρηστεύει μεθοδικὰ τὰ σήματα τῆς τροχαίας κίνησης, τὶς πινακίδες ὀνομασίας τῶν δρόμων, τὶς προτομὲς καὶ τὰ διακοσμητικὰ γλυπτὰ σὲ δημόσιους χώρους, αὐτὴ ἡ ἀσύδοτη ἔκρηξη πρωτογονισμοῦ καὶ βαρβαρότητας κυοφορεῖται, ἐκτρέφεται καὶ τελικὰ ὀχυρώνεται μέσα στὰ σχολικὰ καὶ πανεπιστημιακὰ κτήρια, σπουδαστήρια, γραφεῖα. Καὶ διαρκεῖ αὐτὸς ὁ ἐφιάλτης στὴν Ἑλλάδα σαράντα πέντε (45) χρόνια τώρα. Δὲν εἶναι εὐθύνη καὶ ἁρμοδιότητα τῆς ἀστυνομίας αὐτὸ τὸ παγιωμένο ἔγκλημα, εἶναι ἀποκύημα τοῦ μηδενισμοῦ ποὺ συνιστᾶ τὴ «φιλοσοφία» τοῦ «προοδευτικοῦ» ἐκπαιδευτικοῦ μας συστήματος καὶ τὴν «προοδευτικὴ» λογικὴ («χωρὶς αἰδὼ ἢ λύπην») τοῦ Ραδιοτηλεοπτικοῦ Συμβουλίου.
.               Ἕκτο, κρισιμότατο πρόβλημα, ἡ θεσμοποιημένη ἀτιμωρησία τῶν πρωταιτίων τῆς παρακμιακῆς ἀποσύνθεσης καὶ ἔσχατης ἀνυποληψίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ σήμερα. Δὲν ὑπάρχει, ἴσως, σὲ ὁλόκληρο τὸν πλανήτη εὐτελέστερο καὶ ἀναξιοπρεπέστερο νομικὸ αἰσχρούργημα ἀπὸ τὸ ἄρθρο 86 τοῦ ἑλλαδικοῦ Συντάγματος «περὶ ποινικῆς εὐθύνης ὑπουργῶν» καὶ ἀπὸ τοὺς «ἐκτελεστικοὺς νόμους» ποὺ τὸ συνοδεύουν. Μόνο ἡ πλειοψηφία τοῦ κοινοβουλίου μπορεῖ νὰ παραπέμψει σὲ ἀνακριτικὴ διερεύνηση καὶ δικαστικὴ κρίση ἔγκλημα βουλευτῆ – ὑπουργοῦ – πρωθυπουργοῦ, ποτὲ ἕνα πολίτης ἢ ἀριθμὸς πολιτῶν – εἶναι ἀπόλυτα σίγουρος ὁ συνταγματικὸς νομοθέτης ὅτι «κόρακας κοράκου μάτι δὲν βγάζει». Ἔτσι, οἱ πρωθυπουργοὶ καὶ οἱ ὑπουργοί ποὺ βύθισαν τὴ χώρα στὸν ἐξωφρενικὸ ὑπερδανεισμό, στὴν ἐφιαλτικὴ χρεωκοπία καὶ τελικὰ στὴν ἀνδραποδώδη ὑποδούλωση στοὺς δανειστές της, αὐτοὺς τοὺς ἐξολοθρευτὲς τῶν ἐλπίδων (συχνὰ καὶ τῆς ζωῆς) πολλῶν, πάμπολλων συνανθρώπων τους, δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴ Δικαιοσύνη. Συνεχίζουν νὰ μᾶς ἐμπαίζουν ἀδιάντροπα: Ἀρθρογραφοῦν, ἀγορεύουν στὴ Βουλή, κλαυσαυχενίζονται στὶς τηλεοπτικὲς ὀθόνες – μόνο στὸν δρόμο δὲν τολμοῦν νὰ ἐμφανιστοῦν οἱ μυσαροί.
.               Ἐνδεικτικά, βεβαίως, εἶναι τὰ ἕξι προβλήματα ποὺ προδιαγράφουν τὸ ἱστορικὸ τέλος (ἂν ὄχι καὶ τὴν τυπικὴ ἐξαφάνιση) τοῦ ἑλληνώνυμου κρατιδίου. Τὰ ἴδια ἢ ἀνάλογα ἔχουν προβληθεῖ καὶ ἀναλυθεῖ πολλὲς φορὲς μὲ δημόσιο λόγο. Χωρὶς νὰ προκαλέσουν τὴν παραμικρὴ ἀντίδραση.
Ὅταν ἡ αὐτοκτονικὴ ὑστερία κυριαρχήσει, δὲν ἀναχαιτίζεται οὔτε μὲ τὴ λογικὴ οὔτε μὲ τὸ συναίσθημα: ἡ ροπὴ γιὰ τὴν πτώση στὸ κενὸ εἶναι ἀπαρεμπόδιστη – ἡδονικὸς ἴλιγγος.
.               Καὶ ἡ σημερινὴ κυβέρνηση ἑνὸς φιλόδοξου, ὑποτίθεται, νέου στὴν ἡλικία πολιτικοῦ εἶναι καταγωγικὰ κυριαρχημένη ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἴλιγγο. Τ βεβαιώνουν στελέχωση το πουργείου ξωτερικν κα το πουργείου Παιδείας, σύδοτη καταισχύνη το ραδιοτηλεοπτικο πεδίου. Γιὰ νὰ ἐπαληθεύεται τὸ λαϊκὸ γνωμικό: «Πρῶτα βγαίνει ἡ ψυχή, ὕστερα τὸ χούι».

Σχολιάστε

ΑΛΗΘΕΙΑ καὶ ΨΕΥΔΟΣ

Ἀλήθεια καί Ψεῦδος

ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

Α΄. Ἡ Γνῶσις τῆς Ἀληθείας

«Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή.» (Ἰωάν. ιδ΄, 6)

.                   Ἡ αὐθεντική γνῶσις εἶναι μία καί ἀπεκαλύφθη εἰς ἡμᾶς διά τοῦ Ἰδίου τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί αὕτη ἐστίν ἡ Προαιώνιος Ἀλήθεια. Τό Παλαιόν Ἰσραήλ ἐγνώριζε τήν Ἀλήθειαν, ἀλλ’ ἡ διεφθαρμένη ἡγεσία του ἀπέρριψε τόν φορέα τῆς Ἀληθείας καί μάλιστα Τόν κατεδίκασεν εἰς σταυρικόν θάνατον. Ὁ Ἑλληνισμός, θεία Προνοίᾳ, ἐπλησίασε τήν ἀλήθειαν διά τῶν ἠθικῶν φιλοσόφων του καί μέ τήν προετοιμασίαν ταύτην, ὁ λαός οὗτος κατέστη τό Νέον Ἰσραήλ, τό ἡγιασμένον γένος τῶν Ἑλληνορθοδόξων, τό ὁποῖον ἀπεδέχθη, υἱοθέτησεν, ἠσπάσθη καί διῃώνισε τήν Ἀποκαλυφθεῖσαν Ἀλήθειαν.
.                   Ἡ Αἰώνιος αὕτη Ἀλήθεια εἶναι τό θεμέλιον καί ἡ ἐλπίς εἰς τήν ζωήν τοῦ λαοῦ μας καί ἀσφαλῶς, τοῦ Ἔθνους μας ἡ προστασία. Οὐδεμία πρόσκαιρος εὐδαιμονία, φιλοσοφία, ἐπιστήμη, οἰκονομική ἀνάπτυξις, συμμαχία μέ τούς ἰσχυρούς τῆς γῆς θά ἠμπορέσῃ νά μᾶς ἀντικαταστήσῃ τήν Παραδοσιακήν μας Ἀλήθειαν καί νά μᾶς παρασύρῃ ἤ νά μᾶς ἐπιβάλλῃ τά ἰδικά της ψεύδη, τήν πλάνην εἰς τήν ὁποίαν ζῆ σήμερον ἡ πεπλανημένη ἀνθρωπότης. Ὁ λαός μας, παρ’ ὅλον ὅτι ἡ ἡγεσία του, πνευματική καί πολιτική, ἀπεστάτησεν, ὅπως αὕτη τοῦ Παλαιοῦ Ἰσραήλ, παραμένει πιστός εἰς τήν Ἀλήθειαν καί ἀπορρίπτει τά ψεύδη καί ἅπαντας τούς ἀκολούθους τοῦ ψεύδους.
.                   Ἡ Ἀλήθεια ἔγινεν ἀποδεκτή οὐχί ἀπό τόν περιούσιον λαόν τοῦ Παλαιοῦ Ἰσραήλ καί διά τοῦτο ἀπώλεσε τήν θείαν υἱοθεσίαν, ἀλλά ἀπό τούς Ἕλληνας, τούς ἐθνικούς. Ἡ Ἀλήθεια αὕτη ἔλαμψεν ὡς φῶς εἰς τόν λαόν μας καί τόν ὡδήγησεν εἰς τήν ἀληθινήν θεογνωσίαν τοῦ ἀναμενομένου «ἀγνώστου Θεοῦ», τήν Ἁγίαν Τριάδα. Ἐσχάτως, ὅμως, τά τελευταῖα ἑκατόν ἔτη, ὁ Νέος Περιούσιος λαός τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἐσφαλμένην καθοδήγησιν τῶν ψευδο-πνευματικῶν του ἡγετῶν πορεύεται καί πάλιν ἐν σκοτίᾳ.

Β΄. Ἡ Ἐπιβολή τοῦ Ψεύδους

«Ἐξεχύθη ἐξουδένωσις ἐπ’ ἄρχοντας αὐτῶν, καί ἐπλάνησεν αὐτούς ἐν ἀβάτῳ καί οὐχ ὁδῷ.» [Ψαλμός ρς΄(106), 40]

.                   Οἱ πνευματικοί ἡγέται τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπεδέχθησαν τό ψεῦδος καί ἀποστατήσαντες ἀπό τήν Ἀλήθειαν κατέστησαν σχισματικοί καί πρότυπον πρός ἀποφυγήν, ἀπό ὅλα τά πνευματικά παιδιά τῆς μητρός Ἑλλάδος, τούς Ὀρθοδόξους λαούς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς. Ἡ πλάνη αὕτη, τήν ὁποίαν υἱοθέτησαν καί προσπαθοῦν ἐπί ἑκατόν ἔτη νά πείσουν τόν ἑαυτόν των, ὅτι ἦτο ὀρθή ἡ ἐπιλογή των, τούς ὡδήγησεν καί εἰς ἄλλα σφάλματα, λόγῳ ἀπωλείας τῆς θείας Χάριτος˙ τούς κατέστησεν αἱρετικούς. Ὁ θεοσεβής λαός μας δέν φέρει καμμίαν εὐθύνην διά τάς ἐπιλογάς ταύτας τῶν ἡγετῶν του, ἀλλ’ ἔχει χάσει καί οὗτος τήν εἰρήνην, τήν ἐλπίδα καί τούς δεσμούς μέ τούς ἐν Χριστῷ Ὀρθοδόξους ἀδελφούς του τῶν ἄλλων ὁμοδόξων κρατῶν.
.                   Οἱ πολιτικοί ἡγέται τῆς χώρας συνῂνεσαν εἰς τήν πλάνην τῶν πνευματικῶν τοιούτων (εἰς πολλάς περιπτώσεις τήν ἐπέβαλλον διά τῆς Χωροφυλακῆς) καί ἀπό Ἕλληνες κατέστησαν ἀνθέλληνες, ἄθεοι καί ἀρκετοί ἀντίχριστοι.[1] Συνεμάχησαν μέ τούς ἐχθρούς τῆς Ἑλλάδος καί τούς πολεμίους τῆς Ὀρθοδοξίας. Τούς ἔπεισαν αἱ σκοτειναί δυνάμεις, αἱ καθοδηγοῦσαι τούς συμμάχους των, νά καταστρέψουν τόν Ἑλληνικόν πολιτισμόν, γλῶσσαν, ἤθη καί ἔθιμα, οἰκονομίαν, παιδείαν καί νά καταστήσουν τήν χώραν δεσμίαν εἰς τούς διεφθαρμένους διεθνεῖς ὀργανισμούς καί τάς ἑνώσεις ἐπιβολῆς τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ὡς ἡ δούλη τῶν Illuminati Εὐρωπαϊκή Ἕνωσις. Τό δέ χεῖρον πάντων ἦτο ἡ κατασκευή Μουσουλμανικοῦ τεμένους εἰς τό μέσον τῶν Ἀθηνῶν. Συνεπῶς, κατέστησαν οἱ ἀνθέλληνες οὗτοι ψευδο-πολιτικοί προδόται τῆς πατρίδος μας καί ἔχουν τό θράσος νά ἐφανίζωνται ὡς σωτῆρες τῆς χώρας, τήν ὁποίαν ἔχουν καταστήσει δούλην ἐν ἐλευθερίᾳ.
.                   Ἐπίσης, κατήργησαν τήν Κυριακήν ἀργίαν, τόν ἐκκλησιασμόν καί τήν διδασκαλίαν τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τά σχολεῖά μας.[2] Κατ’ αὐτήν τήν ἡμέραν, κύριοι ἐπαΐοντες πολιτικοί, ἔγινεν ἡ ἀγγελία τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ πρός τήν Παρθένον Μαρίαν (ὁ Εὐαγγελισμός). Κατ’ αὐτήν τήν ἡμέραν ἔλαβε χώραν ἡ Γέννησις τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας ἀπό τήν Παρθένον (τά Χριστούγεννα). Κατ’ αὐτήν τήν ἡμέραν ἀνέστη ἐκ νεκρῶν ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός (τό Πάσχα). Κατ’ αὐτήν τήν ἡμέραν τοῦ Κυρίου, τήν Κυριακήν, μέλει νά λάβῃ χώραν ἡ κοινή Ἀνάστασις καί ἡ Δευτέρα Αὐτοῦ ἔλευσις (ἡ Δευτέρα Παρουσία). Ἡ πρώτη αὕτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος εἶναι συνεπῶς, ἔνδοξος, τιμία καί ἁγία.
.                   Ὡδήγησαν τόν λαόν μας ἀπό τήν ἀλήθειαν, τήν πίστιν, τήν παιδείαν του καί τήν ἀγάπην διά τήν πατρίδα του εἰς τό ψεῦδος, τήν πλάνην, τήν ἀδιαφορίαν, ἀκόμη καί εἰς τό μῖσος διά πᾶν Ἑλληνορθόδοξον. Μᾶς κατέστησαν ἀπό Περιούσιον Λαόν εἰς λαόν ἀπολωλότα. Τί μέγιστον κακόν καί τοῦτον! Ὁ σοφός Ἑλληνισμός, τό παγκόσμιον παράδειγμα πρός μίμησιν,[3] νά περιπέσῃ εἰς τήν ἄγνοιαν τῆς Δύσεως.[4] Κατέστημεν οἱ ἔσχατοι τοῦ πλανήτου μετά τήν ἔνταξίν μας εἰς τήν δούλην τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τήν Εὐρωπαϊκήν Ἕνωσιν καί ἐσχάτως, κατέστρεψαν οὗτοι καί τήν ὁμοιγένειάν μας[5] ὡς μοναδικοῦ λαοῦ, μέ τήν ἐπιβολήν τῶν ἑκατομμυρίων Μουσουλμάνων λαθρομεταναστῶν (λαθροεποικισμόν). Αἱ δουλοπρεπεῖς κυβερνήσεις τῆς Ἑλλάδος καί ἡ ἐπίσημος Ἐκκλησία της ἐμπλέκονται εἰς ἐπικινδύνους γεωπολιτικάς διαμάχας, τάς ὁποίας ἐπιβάλλει ἡ Ἀμερική καί ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωσις, ἀγνοοῦντες τήν Ἱστοριάν μας, τήν οὐδετερότητά μας καί τήν μόνην ἀποδεκτήν θέσιν μας, ἡ ὁποία εἶναι ὅτι εἴμεθα μέ τήν Ἀλήθειαν, τόν μοναδικόν Θεόν. Μέ τήν ἐπιπολαιότητά μας κατέστημεν συνεργοί εἰς τήν πλάνην τῶν πεπλανημένων καί συμμέτοχοι εἰς τάς παρανομίας των καί τά σχέδια τῆς ἀντιχρίστου Νέας Ἐποχῆς.

Γ΄. Ἐπίλογος

«Τό κύριο πρόβλημα τοῦ συγχρόνου κόσμου δέν εἶναι ἡ οἰκονομική κρίση, ἀλλά ἡ ἔξαρση τῆς ὑπερηφανίας.» (+Μοναχός Μωυσῆς Ἁγιορείτης)

.                   Οἱ ἄφρονες Ἑβραῖοι ἐτιμωρήθησαν διά τήν μή ἀποδοχήν τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Μήπως ἔχει φθάσει καί ἡ ἰδική μας σειρά, λόγῳ τῆς ἀποστασίας μας, τοῦ οἰκουμενισμοῦ μας καί τῆς θλιβεράς μας ἀναγνωρίσεως τῆς ψευδο-ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὥστε νά ἀποριφθῶμεν ἀπό πάσας τάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας καί Πατριαρχεῖα ὡς σχισματικοί καί αἱρετικοί καί νά αὐτοκαταστραφῶμεν καί νά κινδυνεύωμεν νά ὑποταχθῶμεν, λόγῳ ἀπωλείας τῆς θείας Χάριτος;[6] Οἱ πιστοί, ὅμως, Χριστιανοί ἀντημείφθησαν καθ’ ὅλους τούς αἰῶνας καί τό αὐτό θά συμβῇ καί σήμερον. Θά πρέπει ἅπαντες νά παραμείνωμεν μακράν τῶν σχισματικῶν καί αἱρετικῶν˙ βεβαίως καί θά ὑπομείνωμεν τούς νέους διωγμούς, τάς ἐπιβουλάς τῆς ἀθέου πολιτείας, τήν προδοσίαν παντός ἱεροῦ καί ὁσίου ὑπό τῶν ἀνθελλήνων πολιτικῶν μας καί τήν ἄθεον κοσμικότητα, τήν ὁποίαν ἔχουν ἐπιβάλει εἰς τήν θεοσεβῆ πατρίδα μας. Μᾶς ἔκαναν, χωρίς τήν συναίνεσίν μας «Εὐρωπαίους»! Θά πρέπει νά ἀπορρίψωμεν τάς ἀποστασίας τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας μας καί νά ἀποκηρύξωμεν τήν παναίρεσιν τοῦ οἰκουμενισμοῦ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
.                   Δυστυχῶς, σήμερον, λόγῳ τῆς ὑπεροψίας μας, ἔχομεν καταστῆ ἀποπομπαῖοι ἀπό ὅλους τούς Ὀρθοδόξους λαούς, τά πνευματικά μας τέκνα καί ὁ περίγελως τῆς αἱρετικῆς καί φιλοτούρκου Εὐρώπης. Αὕτη εἶναι πραγματική ἐθνική κατάπτωσις καί ἀπύθμενος ἐκκλησιαστική καί πολιτική κρίσις, τήν ὁποίαν ἐπέβαλλον οἱ κατευθυνόμενοι «ἡγέται» μας εἰς τήν Ἑλλάδα καί εἰς τόν ἁπανταχοῦ Ἑλληνισμόν. Ἡμεῖς ἐδιδάξαμεν τήν Ὀρθοδοξίαν καί τά πνευματικά μας τέκνα τήν διεφύλαξαν ἀμόλυντον. Ἡμεῖς, ὅμως, τήν παρεχαράξαμε καί ἐσχάτως κατέστημεν Προτεστάνται καί διά τοῦτο ὑπέστημεν τοῦ ἀποκλεισμοῦ καί ἐπίκειται ἡ ἀκοινωνησία μας ὑπό ὅλων τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων. Οἱ ψευδο-ἡγέται μας ἐπέλεξαν τήν ἀποστασίαν, τήν προδοσίαν καί τήν πτῶσίν των. Ἡμεῖς, παρά ταῦτα, ὁ ἁπλός θεόφρων Ἑλληνορθόδοξος λαός, δέν τούς ἀκολουθοῦμεν καί ἐπιλέγομεν τήν Παραδοσιακήν Ὀρθοδοξίαν καί την Μεγάλην Ἱστορικήν Ἑλλάδα.

[1] «Αὕτη δέ ἐστίν ἡ κρίσις, ὅτι τό φῶς ἐλήλυθεν εἰς τόν κόσμον, καί ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τό σκότος ἤ τό φῶς˙ ἦν γάρ πονηρά αὐτῶν τά ἔργα.»   Ἰωάν. γ΄, 19.

[2] «Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται να εἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὅτιδηποτε. Ἔκαμε τὸ πατριωτικὸν χρέος του, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος νά ἐπαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν ἀπαισιοδοξίαν. Ἀλλὰ Γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει νά κάμῃ δημοσία τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μὲ νᾶνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νά φθάσῃ εἰς ὕψος καὶ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας. Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος, τὸ δοῦλον, ἀλλ’ οὐδὲν ἧττον καὶ τὸ ἐλεύθερον, ἔχει καὶ θὰ ἔχῃ διὰ παντὸς ἀνάγκην τῆς θρησκείας του.» ’Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

[3] “Totum Graecorum est.” («Ὅλα εἶναι Ἑλληνικά, Ὅλα προέρχονται ἀπό τούς Ἕλληνες.»). [Marcus Tullius Cicero, (Κικέρων); 106 B.C.-43 B.C.]. “Greece was the cradle of liberty in which the earliest republics were rocked. We are the pupils of the great men, in all the principles of science, of morals, and of good government.” («Ἡ Ἑλλάς ὑπῆρξε τό ἀληθινό λύκνο τῆς ἐλευθερίας στό ὁποῖο σφυριλατήθηκαν οἱ πρῶτες πολιτεῖες. Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ μαθητές αὐτῶν τῶν μεγάλων ἀνδρῶν, σέ ὅλες τίς ἀρχές τῆς ἐπιστήμης, τῆς ἠθικῆς καί τῆς καλῆς διακυβέρνησης.»). [Johann Christoph Friedrich von Schiller (Γερμανός φιλόσοφος καί ἱστορικός); 1759-1805].

[4] Εἶναι δυνατόν πραγματικοί ἡγέται νά ἐξαπατῶνται; Ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος μᾶς εἶπεν ὅτι ἐξηπατήθη ἀπό τόν Μελέτιον Μεταξάκην. Ὁ Ἱερώνυμος θά μᾶς εἴπῃ ὅτι ἐξηπατήθη ἀπό τόν Βαρθολομαῖον. (Sic). Ἱερώνυμος: «Θὰ τὸ σκεφθῶ μὲ ἔχουν μπλέξει».

orthodoxostypos.gr/%e1%bc%b1%ce%b5%cf%81%cf%8e%ce%bd%cf%85%ce%bc%ce%bf%cf%82-%ce%b8%e1%bd%b0-%cf%84%e1%bd%b8-%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%86%ce%b8%e1%bf%b6-%ce%bc%e1%bd%b2-%e1%bc%94%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%bc%cf%80/

[5] Τό ὁμοεθνές, ὅμαιμον, ὁμογενές, ὁμόθρησκον, ὁμόδοξον, ὁμόγλωσσον καί τό ὁμότροπον τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

[6] Ἡ Ρωσική Ἐκκλησία ἀπήντησεν ὡς ἑξῆς εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος: «Διακόπτουμε τό Μνημόσυνο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν σέ περίπτωση πού μνημονεύσει ἀρχηγό σχισματικῶν».

orthodoxostypos.gr/%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%80%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%bd%ce%b7%ce%bc%cf%8c%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%b5%cf%80%ce%b9/

 

Σχολιάστε

EΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ κατὰ παραγγελίαν καὶ ΑΦΟΡΗΤΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

 

EΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ κατὰ παραγγελίαν
(νεοταξικήν)

Γιαννούλης (ΣΥΡΙΖΑ): «Ποινικ κολάσιμος σαδισμς»
ν
ψήνεις χοιριν δίπλα σ δομς μεταναστ
ν

ΠΗΓΗ: «Πρῶτο Θέμα»
Χρῆστος Μπόκας

05.11.2019

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»  Ποῦ ἦταν ἆραγε κρυμμένες οἱ «εὐαίσθητες» καὶ «πονόψυχες» αὐτὲς προσωπικότητες τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου, ὅταν μεγαλοπαρασκευιάτικα διαφημιζόταν ἐντελῶς ἀρρωστημένα ἡ κατανάλωση κρέατος;
Γεννήματα ἐχιδνῶν!

.             Ὁ βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ  χαρακτήρισε κτηνωδία τὰ μπαρμπέκιου μὲ ψήσιμο χοιρινοῦ καὶ κατανάλωση ἀλκοὸλ δίπλα ἀπὸ δομὲς φιλοξενίας προσφύγων καὶ μεταναστῶν καὶ ζήτησε ποινὲς γιὰ τοὺς ψῆστες
.             Ὡς σαδισμὸ καὶ κτηνωδία χαρακτήρισε ὁ βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ Χρῆστος Γιαννούλης τὰ μπαρμπέκιου μὲ ψήσιμο χοιρινοῦ καὶ κατανάλωση ἀλκοὸλ δίπλα ἀπὸ δομὲς φιλοξενίας προσφύγων καὶ μεταναστῶν ζητώντας νὰ ὑπάρξουν ποινές.
.             Ὁ βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ μὲ παρέμβαση στὴν συζήτηση γιὰ τὴν τροποποίηση τῶν Ποινικῶν Κωδίκων ὑποστήριξε ὅτι ὑπάρχουν καταγγελίες γιὰ παρόμοια περιστατικὰ ποὺ προσβάλουν τὸ θρησκευτικὸ αἴσθημα τῶν μουσουλμάνων δίπλα ἀπὸ δομὲς φιλοξενίας τῆς Θεσσαλονίκης καὶ πρότεινε ἀπευθυνόμενος στὸν ὑπουργὸ Δικαιοσύνης Κώστα Τσιάρα νὰ εἰσαχθοῦν ποινὲς γιὰ τοὺς… ψῆστες!
.             Ἡ ἀντίδραση ἦρθε ἀπὸ τὸν βουλευτὴ τῆς ΝΔ Κώστα Κυρανάκη ποὺ ἐξήγησε ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ περιορίζουμε τὰ δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν.
[…]

Σχολιάστε

«MΩΡE, ΚAΝΕ ΜΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ἢ ΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ» (Δ. Νατσιός)

«Μωρέ, κάνε με πρωθυπουργ πουργ γι μία μέρα
κα
ν δες πς στρώνουν τ πράγματα».  

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς  

.             Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ὅταν ἀντάμωναν οἱ παρέες, συζητώντας γιὰ τὴν κατάντια τοῦ τόπου καὶ τὰ τρέχοντα θλιβερὰ γεγονότα, κάποιος θὰ πετιόταν καὶ θὰ φώναζε ἀγανακτισμένος «μωρέ, κάνε με πρωθυπουργὸ ἢ ὑπουργὸ γιὰ μία μέρα καὶ νὰ δεῖς πῶς στρώνουν τὰ πράγματα». Χρόνια ἔχω νὰ τὸ ἀκούσω. Εἶναι πλέον τόσο τὸ κατέβασμα στοῦ «κακοῦ τὴ σκάλα» καὶ τὸ περιρρέον πνεῦμα παραίτησης καὶ ὑποταγῆς, ποὺ κανεὶς δὲν διανοεῖται ὅτι μπορεῖ κάτι νὰ ἀλλάξει. Οἱ «κυβερνήσεις πέφτουνε» καί, συνήθως, μετὰ ἀπὸ λίγο, ὅλοι μονολογοῦν καὶ λένε μὲ ἔκδηλη τὴν ἀπογοήτευση: μία ἀπὸ τὰ ἴδια. «Οἱ βιολιτζῆδες ἄλλαζαν, μὰ ὁ χαβὰς μένεις ὁ ἴδιος» ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Κολοκοτρώνης.
.             Ἄλλαξε κάτι στὴν Παιδεία; Ὄχι. Περιμέναμε- τὸ ἐλάχιστο- νὰ ἐκπαραθυρωθοῦν τὰ βλάσφημα βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν, μετὰ καὶ τὴν δεύτερη καταδίκη τους ἀπὸ τὸ ΣτΕ. Εἰς μάτην. Καταλάβαμε. Κατέθεσε τὰ διαπιστευτήριά της καὶ ἡ νῦν ὑπουργός. Μία ἀπὸ τὰ ἴδια. Τί τὸ διαφορετικὸ πράττει ἀπὸ τοὺς Φίλη καὶ Γαβρόγλου; Τίποτε. Ἀπὸ τὴν ἴδια ἀρχέκακο κεφαλὴ παίρνουν γραμμὴ καὶ μπαίνουν στὴν γραμμή, στοιχίζονται. Πόσα, ὅμως, θὰ μποροῦσαν ν’ ἀλλάξουν στὴν Παιδεία;  Ἐξαγνισμός μας μέσῳ τῆς Παιδείας. Νὰ ξαναγίνουμε ἁγνοὶ ζώντας μὲ τὰ δικά μας παλιὰ πλούτη. «Δὲν θέλω καινούργια, ξένα δῶρα. Παλιά, δικά μου πλούτη σου ζητῶ», βροντολαλεῖ ὁ καθ’ ἡμᾶς Παλαμᾶς.
.             Τίποτε δὲν γίνεται, θὰ πεῖ μὲ συγκατάβαση κάποιος. Λάθος. Πολλά καὶ ὡραῖα μπορεῖ νὰ γίνουν. «Κάνε μὲ ἕνα βράδυ ὑπουργὸ Παιδείας καὶ νὰ δεῖς ποιὸ θὰ εἶναι τὸ νέο ἀναλυτικό, ὄχι πρόγραμμα, ἀλλὰ ὅραμα». Καὶ δή, στὴν κρίσιμη, ἐξοπλιστικὴ ἡλικία τοῦ Δημοτικοῦ.
.             Ἀπαριθμῶ, ἔχοντας κατὰ νοῦ τὴν Ϛ΄ ποὺ διδάσκω. (Καὶ καταγράφω αὐτὰ ποὺ πράττω στὴν αἴθουσα, κατὰ παράβασιν προγραμμάτων ποὺ μᾶς ἔφεραν σὲ τοῦτο ἐδῶ τὸ χάλι).
.             Πρῶτον:  Στὸ μάθημα τῆς Γλώσσας, τὸ σημαντικότερο καὶ κυριότερο. Κατάργηση τῶν νῦν βιβλίων-περιοδικῶν ποικίλης ὕλης-καὶ ἀνάθεση συγγραφῆς νέων ἀναγνωστικῶν, ὄχι σὲ τυχάρπαστους ἐθνομηδενιστὲς- δοκιμάστηκαν καὶ διέλυσαν τὰ πάντα- ἀλλὰ στοὺς ἀρίστους. Ἐπιστρατεύεις τὴν ἀφρόκρεμα τῆς ἐπιστήμης, ὅ,τι καλύτερο διαθέτει παγκοσμίως ἡ πατρίδα – γλωσσολόγους, φιλολόγους, εἰκαστικούς, παιδαγωγοὺς – καὶ τοὺς ἀναθέτεις τὴν ὑψηλὴ ἀποστολή. Ὅρος ἀπαράβατος, ἡ προβολὴ τῆς ἐθνικῆς μας παράδοσης ἐν τῇ διαχρονίᾳ της. Τί σημαίνει καλὸ ἀναγνωστικό; Προσωπικῶς χωρίζω τὴν χρονιὰ σὲ θεματικὲς ἑνότητες. Δηλαδή, μὲ ἁπλὰ λόγια.
Ἕνα μήνα διδάσκω δημοτικὴ ποίηση. «Τοῦ νεκροῦ ἀδελφοῦ», «τὸ γιοφύρι τῆς Ἄρτας», «οἱ Ἀκρίτες», «ὁ Ἐρωτόκριτος». Νὰ εὐωδιάσουν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς Πονεμένης Ρωμιοσύνης. Τὸν ἄλλο μήνα ἀρχαίους συγγραφεῖς. Ποιός εἶπε ὅτι δὲν μποροῦν νὰ διαβάσουν Ὅμηρο, Θουκυδίδη ἢ Πλούταρχο; Τὸν ἄλλο μήνα Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας», τὸ μοσχολίβανο τῶν ἐθνικῶν μας γραμμάτων. (Μέγα Βασίλειο καὶ Φώτιο καὶ Πατροκοσμᾶ καὶ ἅγιο Παϊσιο). Σειρά ἔχουν τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Εἰκοσιένα. 27 σελίδες ἔχει τὸ νῦν βιβλίο Γλώσσας γιὰ συνταγὲς μαγειρικῆς. Γιατί νὰ μὴν διδάξω τὸν ἐξαίσιο λόγο, ἱδρυτικός τοῦ κράτους μας θὰ ἔλεγα, τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ στὴν Πνύκα, τὶς λεβέντικες μοσχοβολιὲς τοῦ πατριδοφύλακα Μακρυγιάννη ἢ τοῦ Φωτάκου καὶ τοῦ Κασομούλη τὰ συναξάρια τοῦ Γένους; Ἀκολουθοῦν οἱ Νεοέλληνες ποιητές, οἱ τροπαιοῦχοι της Γλώσσας μας.  Ὁ Σολωμός, ὁ Κάλβος, ὁ Μαβίλης, ὁ Βαλαωρίτης, ὁ Δροσίνης, ὁ Πολέμης, ὁ Παλαμᾶς, ὁ Ἐλύτης, ὁ Σεφέρης, ὁ Ρίτσος, ὁ Βρεττάκος, ὁ Ρῶτας, διαμάντια πεταμένα στὴ λάσπη. Ἕπονται οἱ πεζογράφοι μὲ πρωταθλητὴ τὸν κὺρ Ἀλέξανδρο τὸν Σκιαθίτη, τὸν Βενέζη, τὸν Μυριβήλη, τὸν Κόντογλου. Τί νὰ πρωτοδιαλέξεις;  Ἁπλώνεις τὸ χέρι στὸ χρυσοφόρο μεταλλεῖο τῆς λογοτεχνίας μας καὶ πιάνεις πετράδια καὶ τιμαλφῆ.
.             Δεύτερον: Δύο ὧρες ἀρχαῖα ἑλληνικά, μύθους τοῦ Αἰσώπου, Εὐαγγελικὲς Περικοπές.  Ἔμφαση στὴν ἐτυμολογία. (Γιατί τὸν λέμε σκίουρο; Γιατί ἔχει μία οὐρὰ τόσο μεγάλη, ποὺ κάνει σκιά). Ταυτόχρονα κυκλοφορεῖ στὸ σχολεῖο «ἐτυμολογικὸ λεξικό», στὸ ὁποῖο καταγράφονται λέξεις καθημερινὲς ποὺ τὶς γνωρίζουν τὰ παιδιά.  (Αἴθουσα. Ἀπὸ τὸ ρῆμα αἴθω=φωτίζω.  Ἀπὸ δῶ ὁ αἴθριος καιρός).  Δύο καλὰ πετυχαίνεις: καὶ βελτίωση τῆς ὀρθογραφίας καὶ αἴσθηση τῆς συνέχειας τῆς γλώσσας.
.             Τρίτον:  Γραμματική. Τὸ νῦν βιβλίο ἔχει 218 σελίδες. Ἐν πολλοῖς βρίσκεται σὲ ἀχρησία. Κανεὶς μαθητὴς δὲν τὸ μελετᾶ.  Ἕνα ὀλιγοσέλιδο, εὔχρηστο βιβλίο ἀρκεῖ. Τὰ δέκα μέρη τοῦ λόγου, λίγο συντακτικὸ καὶ τέλος. Καὶ νὰ ξαναμποῦν στὸ σχολεῖο ἡ ὀρθογραφία, ποὺ κακῶς καταργήθηκε, προανάκρουσμα τῆς ἐπιβολῆς τῆς φωνητικῆς γραφῆς, ἕνα ι, ἕνα ε, καί, γιατί ὄχι, ἡ καλλιγραφία.  «Ἀπορεῖ κανένας πῶς γίνεται, μία φυλὴ σὰν τὴν δική μας, ποὺ εἶχε τόση εὐαισθησία καὶ ποὺ τὴ μετάδωσε σ’ ὅλη τὴν ἀνατολή, τώρα νὰ εἶναι βουτηγμένη ὁλόκληρη στὴν ἀκαλαισθησία στὸ κάθε πράγμα, μία ἀκαλαισθησία ἀληθινὰ ἀπίστευτη, σὰ νὰ ἔχουμε γίνει ἕνα ὁλότελα ἄλλο γένος», γράφει ὁ Κόντογλου στὰ «Μυστικὰ Ἄνθη» του. (σελ. 46).
.             Τέταρτον: Ἱστορία. Ἀπόσυρση τῶν ὑπαρχόντων βιβλίων, ποὺ εἶναι γιὰ πρωτοετεῖς φοιτητὲς καὶ συγγραφὴ βιβλίων, στὰ ὁποῖα θὰ ἀναδεικνύονται οἱ ἐπιφανεῖς τοῦ Γένους. Γιατί εἶναι ἥρωες ὁ Μπότσαρης, ὁ Παπαφλέσσας, ἡ Μπουμπουλίνα, ὁ Παῦλος Μελάς, ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου; Ἀφιερώματα καὶ ἐπεισόδια ἀπὸ τὴν ζωή τους, ποὺ φανερώνουν τὸ μεγαλεῖο τους. Τὰ παιδιὰ θέλουν τὶς ἀξίες σαρκωμένες σὲ πρόσωπα.  Τοὺς μιλᾶς γιὰ τὸν ἀητὸ τῆς Μακεδονίας μας, τὸν Παῦλο Μελά, καὶ κατανοοῦν τί σημαίνει ἡρωισμός, θυσία καὶ φιλοπατρία καὶ ἐπαναφέρεις στοὺς τοίχους κάδρα ἡρώων, γιὰ νὰ τοὺς βλέπουν καὶ νὰ καμαρώνουν ποὺ εἶναι Ἑλληνόπουλα.
.             Πέμπτον: Θρησκευτικά. Στὴν Ϛ΄ Δημοτικοῦ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς ἢ βίους ἁγίων, μαρτύρων καὶ νεομαρτύρων.  Χριστοκεντρικὴ παιδαγωγία, γιὰ νὰ καταλάβουν τὰ παιδιὰ (καὶ οἱ γονεῖς τους) ὅτι Χριστιανὸς δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀναρριχᾶται, στὴν “σωζομένη” συκομουριὰ τοῦ Ζακχαίου, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ φιλεύει τὸν Χριστὸ στὸ σπίτι του καὶ μοιράζει «τὰ ἡμίσυ τῶν ὑπαρχόντων του, τοῖς πτωχοῖς». Γιὰ νὰ μάθουν τὰ βαπτισμένα, ἀλλὰ ξεμυρωμένα Ἑλληνόπουλα ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὰ γενέθλια, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἅγιοί τους καὶ γιορτάζουμε μὲ χαρά, τὴν ἡμέρα ποὺ δὲν πέθαναν, ἀλλὰ προτίμησαν τὴν ζωὴ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ νίκησαν τὸν θάνατο. Τὰ παιδιὰ τρέχουν στὸν Χριστό. Αὐτὸς ἀνοίγει τὴν ἀγκαλιά του καὶ μᾶς μαλώνει:  «Ἄφετε τὰ παιδία…». Και ἐμεῖς βάζουμε ἀνάμεσά τους τὸ πρόγραμμα τοῦ Φίλη καὶ τοῦ Γαβρόγλου..
.             Ἕκτον:  Μὲ νόμο: Κάθε Δευτέρα ἔπαρση τῆς σημαίας καὶ ὅλο τὸ σχολεῖο ψάλλει τὸ ἀναστάσιμο ἀπολυτίκιο τοῦ Γένους, τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο.
.             Ἕβδομον: Ἡ γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν. Ἀπὸ ἀργία ξαναγίνεται σχολικὴ γιορτή.
.             Ὄγδοον: Παρελάσεις. Εἴδαμε κάτι νευρόσπαστα νὰ χοροπηδοῦν σὰν κατσίκια. Ἀπόρροια τῆς ἀνύπαρκτης Παιδείας, τῆς ἐκπαίδευσης (καὶ τῆς κοινωνίας), τοῦ χαβαλέ, τῆς κατάληψης καὶ τῆς ἀτιμωρησίας. ¨Θεέ μου τί βλέπομεν στὶς μέρες μας», θὰ μοιρολογοῦσε ὁ Μακρυγιάννης. Ξινὰ μῆλα ἀπὸ ξινές, ἄχρηστες μηλιές…
.             Ἂς τὸ καταλάβουμε «Σχολεῖο ἴσον δάσκαλος» (Παλαμᾶς).  Ὅλο τὸ βάρος νὰ πέσει στὴν ὑγιῆ, ἐθνικὴ μόρφωση τῶν δασκάλων. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολὴ τῆς Παιδείας: ἡ  ἐθνικὴ μόρφωση. «Δὲν μπορεῖ ἡ παιδεία ν’ ἀρνηθεῖ τὴν ἐθνικὴ μόρφωση καὶ νὰ γίνει ἀχρωμάτιστη, πανανθρώπινη Παιδεία, ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. Τέτοια παιδεία θὰ ἦταν ἀφηρημένη μόνο ἔννοια χωρὶς περιεχόμενο». Εἶναι λόγια τοῦ Ἀλ.  Δελμούζου, στὸ βιβλίο του «Μελέτες καὶ πάρεργα» (σέλ. 42).  Ἤθελε νὰ πεῖ Παιδεία γιὰ Ἑλληνόπουλα, τὰ τρανὰ καὶ γερὰ γράμματα τοῦ Γένους, ποὺ μόρφωναν γενιὲς ποὺ «χιόνι ἔτρωγαν, χιόνι ἔπιναν καὶ τὴν φωτιὰ βαστοῦσαν»….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς

,

Σχολιάστε