Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ"

Η “ΑΡΙΣΤΕΡΑ” ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ, Η “ΔΕΞΙΑ” ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΑΙ!

ριστερ πλησιάζει τν Θε
Δεξι πομακρύνεται

Ἐφημερὶς «Ἑστία»
02.04.2020

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΚΗΔΕΙΑ ΓΛΕΖΟΥ ΚΑΙ Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΦΗ ΦΛΩΡΑΚΗ

.                    Μιὰ γνωστὴ στοὺς μυημένους ἀλλὰ ἄγνωστη στὸ εὐρὺ κοινὸ ἱστορία μὲ πρωταγωνιστὲς τὶς ἡγετικὲς προσωπικότητες τῆς Ἀριστερᾶς Μανώλη Γλέζο καὶ Χαρίλαο Φλωράκη φέρνει σήμερα στὸ φῶς τῆς δημοσιότητος ἡ “Ἐστία”. Καὶ οἱ δύο αὐτὲς ἐμβληματικὲς γιὰ τὸν χῶρο τους φυσιογνωμίες (ὁ καπετὰν Γιώτης τοῦ Ἐμφυλίου δὲν εἶχε μεγάλες συμπάθειες στὸν συντηρητικὸ χῶρο παρὰ τὴν συγκυβέρνησή του τὸ 1989) προσέγγισαν τὴν θρησκεία καὶ τὸν Θεὸ στὴν τελικὴ εὐθεία τοῦ βίου τους. Ὅπως ἀποκαλύπτει, μάλιστα, σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴν ἐφημερίδα μας ὁ ἀναγνώστης μας Μηνᾶς Κασιμάτης –ἦταν ἡ αἰτία νὰ ἀναζητήσουμε πληροφορίες– ὁ Μανώλης Γλέζος συναντήθηκε πρὸ τριετίας μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο καὶ τοῦ ζήτησε νὰ μεριμνήσει ἐκεῖνος νὰ τελεσθεῖ θρησκευτικὴ κηδεία μετὰ τὴν ἐκδημία του, ἐπειδὴ φοβόταν μὴν πάθει κάτι ἀνάλογο μὲ αὐτὸ ποὺ ἔπαθε ὁ Χαρίλαος Φλωράκης: Ζήτησε θρησκευτικὴ κηδεία ἀλλὰ ἡ ἐπιθυμία του δὲν εἰσακούστηκε ἀπὸ τὸν πολιτικό του χῶρο.
.                    Τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι ὁ Φλωράκης στὰς δυσμὰς τοῦ βίου του προσέγγισε τὸν Θεὸ ὑποστηρίζει, ὅπως εὔκολα μπορεῖ νὰ ἀνακαλύψει κανεὶς στὸ διαδίκτυο, ὁ πατὴρ Ἀθανάσιος ὁ Σιμωνοπετρίτης ἀποκαλύπτοντας πτυχὲς ἀπὸ μία ἄγνωστη στὸ εὐρὺ κοινὸ ἐπίσκεψη τοῦ Χαρίλαου Φλωράκη στὸ Ἅγιον Ὄρος τὸ 1995.  Συμφώνως πρὸς τὸν πατέρα Ἀθανάσιο, ὁ ἡγέτης τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος ὄχι μόνο ἀναγνώρισε τὴν σημασία τῆς θρησκείας ἀλλὰ δέχθηκε καὶ ἐξομολογήθηκε στὸν πατέρα Ἀθανάσιο στὸ γραφεῖο του στὸν Περισσὸ ἀργότερα. Ἡ ἀποκάλυψις γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἡγεσίες τῆς Ἀριστερᾶς ἀπαλλαγμένες ἀπὸ ἄγχη καὶ δόγματα προσεγγίζουν τὸ Θεῖο στὴν τελικὴ εὐθεία της ἐκδημίας τους ἀποκτᾶ ἰδιαίτερη σημασία στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ ζοῦμε. Ἐνῶ ἀποκαλύπτεται ὅτι ἡ Ἀριστερὰ ἔστω καὶ στὰς δυσμάς της πλησιάζει τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία διαπιστώνουμε ὅτι τμῆμα τῆς κεντροδεξιᾶς παρατάξεως –εὐτυχῶς ὄχι ἡ ἡγεσία της– τὴν ἴδια στιγμὴ ἀπομακρύνεται. Ὄχι ἐπειδὴ ἡ Κυβέρνησις ἐπιβάλλει ἀναγκαῖες ἀπαγορεύσεις πρὸς προστασία τῆς δημοσίας ὑγείας, ἀλλὰ γι τ φος μ τ ποο πευθύνονται τόσο στος ερες κα τος μητροπολίτες σο κα στ πλήρωμα τς κκλησίας. Γεγονς πογοητευτικό.

[…]

 

ΠΗΓΗ: estianews.gr

 

 

Σχολιάστε

«ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΒΟΗΘΗΣΕ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΑ ΝΑ ΕΜΨΥΧΩΘΟΥΝ».

Κολοκοτρώνης: «Παναγία μου,
βοήθησε καὶ τούτην τὴν φορὰ τοὺς Ἕλληνες διὰ νὰ ἐμψυχωθοῦν»

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει….».

.                   «Ὅπου καὶ νὰ σᾶς βρίσκει τὸ Κακό, ἀδελφοί, ὅπου καὶ νὰ θολώνει ὁ νοῦς σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμὸ καὶ μνημονεύετε Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη!», γράφει ὁ Ἐλύτης. Μνημονεύω, τοῦτες τὶς δύσκολες ἡμέρες – κλεισμένοι στὰ ἀρχοντικά μας- τοὺς στίχους τοῦ Σολωμοῦ. Περίεργες στιγμὲς ζοῦμε. Ἡ ἄνοιξη, ἡ νιότη τοῦ χρόνου, πολιορκεῖ τὶς αἰσθήσεις μας . «Ἔστησ’ ὁ Ἔρωτας χορὸ μὲ τὸν ξανθὸ Ἀπρίλη/ κι ἡ φύσις ηὗρε τὴν καλὴ καὶ τὴ γλυκιά της ὥρα». Καὶ ἔξω τὸ ἀόρατο κακό. Πολιορκημένοι. Μὲ τὰ ντουλάπια νὰ βογκοῦν ἀπὸ ρύζια καὶ ζυμαρικά. Ἐκεῖνοι, οἱ «Ἐλεύθεροι Πολιορκημένο», ἔψαχναν ἐναγωνίως ἀκόμη καὶ ποντικοὺς καὶ «ἦτο εὐτυχὴς ὅστις ἐδύνατο νὰ πιάσει ἕναν. Βατράχους δὲν εἴχαμε, κατὰ δυστυχίαν», γράφει ὁ Κασομούλης στὰ «Στρατιωτικὰ Ἐνθυμήματά» του.
Μεσολόγγι: τὸ ἅγιο βῆμα τῆς ἱστορίας μας. Μοσχοβολᾶ σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Λιμοκτονοῦσαν, ἀρρώσταιναν ἀπὸ ἐπιδημίες, κατασκοτώνονταν στὶς τάπιες τοῦ φράχτη, ὅπως τὸν ὀνόμαζε ὁ Μπραϊμης, ὅμως πολεμοῦσαν καὶ γονάτιζαν τὴν Τουρκιά, γιατί εἶχαν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ τὴν Θεοτόκο. Τὰ σήμαντρα καὶ οἱ καμπάνες χτυποῦσαν. Στὶς ἐκκλησιὲς ἔτρεχαν γιὰ ἱκεσία καὶ εὐχαριστία. (Εἴμαστε ὅλοι, ὅσοι πιστεύουμε στὸ Χριστὸ καὶ τὴν ἁγία Ἐκκλησία του, περίλυποι ἕως θανάτου γιὰ τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Τώρα καταλάβαμε τί σημαίνει ἐκκλησιασμός. «Μνημονευτέον Θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον». Οἱ σπουδαῖοι αὐτοὶ λόγοι τοῦ, μεγίστου ἐν πατριάρχαις, ἁγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, γίνονται κατανοητοί. Χωρὶς τὴν ἐκκλησία, τί Εὐαγγελισμό, τί Κυριακή, τί Πάσχα, νὰ γιορτάσεις; Νιώθουμε σὰν νὰ ἔχουμε χάσει ὅ,τι πολυτιμότερο στὴν ζωή μας. Σὰν νὰ τουρκέψαμε…).
.                 Πίσω στὸ ἔνδοξο καλυβάκι τοῦ Γένους. 25 Μαρτίου 1826. Στὸ νησάκι τῆς λιμνοθάλασσας, τὴν Κλείσοβα. Ἐχθρικὸ βόλι σπάζει στὰ δύο τὸ σπαθὶ τοῦ Κίτσου Τζαβέλα, χωρὶς νὰ ἀγγίξει τὸν πολέμαρχο. Ὅλοι εἶπαν πὼς ἦταν θαῦμα τῆς Παναγίας. Καὶ ὁ Τζαβέλας ἀφήνοντας γιὰ μία στιγμὴ τὴν μάχη πηγαίνει στὴν ἐκκλησιὰ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Προσκυνᾶ τὸ εἰκόνισμα τῆς Εὐαγγελίστριας καὶ τῆς ἀφιερώνει τὰ κομμάτια ἀπὸ τὸ γιαταγάνι του, λέγοντας:
-Παναγιά μου, σήμερα ὅπου σὲ γιορτάζουμε, σοῦ ἀφιερώνω τοῦτο καὶ βόηθα τὰ παλληκάρια νὰ νικήσουν τὸν ἐχθρό.
Καὶ ἡ Παναγία ἔστερξε στὴν παράκληση τοῦ καπετάνιου καὶ τοῦ χάρισε μία δοξασμένη νίκη. Δίπλα στὸ πεδίο τῆς μάχης ἡ ἐκκλησιὰ ἦταν ἀνοιχτή. Εὐλογοῦσε ἡ Θεομάνα μας τὰ ὅπλα τὰ ἱερά. Τὰ κλείσιμο τῶν ναῶν εἶναι τό ….τρόπαιο τῆς ἀπιστίας τοῦ πάλαι ποτὲ Γένους τῶν Ρωμιῶν. Καὶ ἀπορῶ; Καὶ μόνο ποὺ βλασφήμησαν κατὰ τοῦ ζωοποιοῦ καὶ σωστικοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Κοινωνίας, ἔπρεπε ἡ Ἱεραρχία νὰ ζητήσει, νὰ ἀπαιτήσει- τὸ ἐλάχιστο- νὰ ἰσχύσουν καὶ γιὰ τὴν ἐκκλησία οἱ διατάξεις τῶν σοῦπερ μάρκετ.
.                 Τώρα ποὺ μᾶς ἐκύκλωσαν αἱ ζάλαι τοῦ βίου, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, ἂς σηκώσουμε τὰ ἀγύριστα κεφάλια μας, τὸ βλέμμα μας στὸν οὐρανό. Ἐκεῖ θὰ βροῦμε σκέπη, προστασία καὶ γαλήνη. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, οἱ Ρωμηοί, ὅταν κινδυνεύουμε δὲν παρακαλούσαμε τοὺς γιατροὺς τῆς Δύσης καὶ τῆς Ἀνατολῆς ,  ἀλλὰ ψάλλαμε παρακλητικοὺς κανόνες καὶ χαιρετισμούς, προσκαλοῦμε τὴν Παναγία μας, τὴν ἑλληνοσώτειρα, μὲ τὸν τρόπο τοῦ Κολοκοτρώνη. «Ὁ Ἀναγνωσταρᾶς, Μπεηζαντές, Μπούρας πᾶνε στὸ Λεοντάρι ἔμεινα μόνος μου μὲ τὸ ἄλογό μου εἰς τὸ Χρυσοβίτσι, γυρίζει ὁ Φλέσσας καὶ λέγει ἑνὸς παιδιοῦ: “Μεῖνε μαζί του μὴν τὸν φᾶνε τίποτες λύκοι”. Ἔκατσα ἕως ποὺ ἐσκαπέτισαν μὲ τὰ μπαϊράκια τους, ἀπὲ ἐκατέβηκα κάτου· ἦτον μία ἐκκλησία εἰς τὸν δρόμον (ἡ Παναγία στὸ Χρυσοβίτσι) καὶ τὸ καθισιό μου ἦτον ὅπου ἔκλαιγα τὴν Ἑλλάς: “Παναγία μου, βοήθησε καὶ τούτην τὴν φορὰ τοὺς Ἕλληνες διὰ νὰ ἐμψυχωθοῦν”. Καὶ ἐπῆρα ἕναν δρόμο κατὰ τὴν Πιάνα. Εἰς τὸν δρόμον ἀπάντησα τὸν ξαδελφόν μου Ἀντώνιον, τοῦ Ἀναστάση Κολοκοτρώνη, μὲ ἑφτὰ ἀνηψίδιά μου, ἐγινήκαμεν ἐννιά, καὶ τὸ ἄλογό μου δέκα. Ἐγὼ ἤμουν καὶ χωρὶς τουφέκι». Αὐτοὶ οἱ… δέκα ἔκαμαν τὴν Ἐπανάσταση. («Διήγησις συμβάντων τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς»).
.                 Ξημερώνει ὁ Θεὸς τὴν μεγάλη ἡμέρα αὔριο. «Αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ…». Γιορτάζουμε τὰ δύο «χαῖρε». Τὸ πρῶτο ἀκούγεται ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Ἀρχαγγέλου:  «Χαῖρε, κεχαριτωμένη. Ὁ Κύριος μετά σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί». Τὸ δεύτερο ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ: «Χαῖρε, ὦ χαῖρε, λευτεριά». Τί νὰ πρωτογράψεις καὶ τί νὰ πεῖς; Ὁ Παλαμᾶς, ἄλλο ἐθνικὸ ἀνάστημα, νομίζω ἀπέδωσε ἀριστοτεχνικὰ τὴν λαμπρὴ ἡμέρα. Σ’ αὐτοὺς τοὺς τέσσερις στίχους ποὺ θὰ παραθέσω -νὰ τοὺς μάθουν ἀπ’ ἔξω ὅλοι οἱ Ἕλληνες- εἶναι κρυμμένη ὅλη ἡ ἱστορία μας ὡς Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ ὡς Ἕλληνες:
«Σβήνουν δύο νύχτες, καὶ δύο αὐγὲς προβάλλουν στὸν ἀγέρα.
Δύο λευτεριὲς ποὺ σμίγουνε μέσα στὴν ἴδια μέρα.
Δύο λευτεριὲς ματόβρεχτες, παιδιὰ μεγάλου κόπου,
ἡ λευτεριὰ τοῦ Ἕλληνα κι ἡ λευτεριὰ τοῦ ἀνθρώπου».
Σπουδαῖα, πολὺ σπουδαῖα λόγια. Δόξα τῷ Θεῷ, ἔχουμε προίκα, τζιβαϊρικὸ κληροδότημα, ἀνεκτίμητο. Εἴμαστε ὁ μόνος λαὸς ποὺ ἀναπαυόμαστε σὲ χρυσάφι καὶ τρῶμε ξυλοκέρατα.
.                (Καὶ οἱ γονεῖς, τώρα μὲ τὴν ἀπαγόρευση, εἶναι λαμπρὴ εὐκαιρία νὰ «γνωρίσουν» τὰ παιδιά τους. Σὲ πολλοὺς ὑπῆρχε ἡ δυνατότητα νὰ τὰ δοῦν μόνο τὸ πρωὶ καὶ νὰ τὰ ἀποχαιρετήσουν τὸ βράδυ μὲ ἕνα φιλὶ καὶ μία καληνύχτα. Θὰ πρότεινα –κυρίως γιὰ τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ– νὰ ἀφήσουν τὶς ἐντολὲς τοῦ ὑπουργείου γιὰ ἀσκήσεις καὶ λοιπὲς βαρύγδουπες κενολογίες καὶ νὰ πράξουν αὐτὸ ποὺ λέει ἡ καρδιά τους. Παιχνίδι, ἀνάγνωση ὡραίων βιβλίων καὶ συζήτηση. Πολλὰ θὰ μάθουν …οἱ γονεῖς).
.                 Νὰ κλείσω μὲ τὸ Μεσολόγγι ἀδελφοί. Κι ἐμεῖς, δὲν ὑπάρχει καμμία σύγκριση, ἀλλὰ εἴμαστε Ἕλληνες, νιώθουμε πολιορκημένοι. Ἂς πάει ὁ νοῦς σὲ ἐκείνους τοὺς μεγαλομάρτυρες, ποὺ βαστοῦσαν τὴν ἀξιοπρέπειά τους , τὴν πίστη καὶ τὴν φιλοπατρία τους. Αὐτὰ μὴν τὰ χάσουμε….

(Τὸ κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στὸ θαυμάσιο περιοδικὸ «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία», τοῦ πολυσέβαστου Στυλιανοῦ Λαγουροῦ. Εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη «Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς ἐξόδου»).

 «Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν, μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Τὴν σιωπὴ τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη-Κότσικα.
– Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
– Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; Διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».
Μόνο ἂν βαδίσουμε τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀναστηθοῦμε ὡς λαός…

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΑ AΓΙΑ ΔΙΣΚΟΠOΤΗΡΑ ΟΦΕIΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙA ΜΑΣ (Δ. Νατσιός)

Στ για δισκοπότηρα φείλουμε τν λευτεριά μας

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.           Στὴν ἄκρη μίας μικρῆς λίμνης ξεδιψοῦσαν κάποια περιστέρια. Λίγο πιὸ πέρα, ἀναπηδοῦσαν ἔξω ἀπὸ τὸ νερό, παίζοντας, λίγα βατράχια. Ξαφνικὰ κάποιος ἔριξε μία μεγάλη πέτρα. Τὰ νερὰ ἀναταράχτηκαν. Τότε, τὰ μὲν περιστέρια ὑψώθηκαν στὸν οὐρανό, οἱ δὲ βάτραχοι ὅρμησαν καὶ βούτηξαν στὴ λάσπη, κοάζοντας, καὶ δὲν ξαναφάνηκαν. Ὁ μύθος εἶναι τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ οὐρανοφάντορος….
.             Συμβαίνει αὐτὸ ποὺ συμβαίνει, μὲ τὸν λεγόμενο κορωνοϊό. Ἔπεσε μία τρανὴ κοτρόνα στὴν λίμνη τῆς ἀφασίας καὶ τῆς περιρρέουσας εὐδαιμονίας. Ταράχτηκαν πολλοὶ καὶ πολύ.Ταράχτηκαν οἱ ἐκκλησιομάχοι τῆς ἀγραβάτωτης θολοκουλτούρας. Ταράχτηκαν καὶ οἱ ἀβροδίαιτοι τζιτζιφιόγκοι τῶν τηλεοπτικῶν ἀναθυμιάσεων, οἱ βάτραχοι τῆς τιποτολογίας. Πῶς ἀντιδροῦν;  Βούτηξαν στὴ λάσπη καὶ κοάζουν: φταίει ἡ Θεία Κοινωνία. Τὰ περιστέρια ὅμως, τὰ παιδιὰ τοῦ Χριστοῦ μας, πετοῦν ψηλά, ὑψιπέτες ἀετοί.
.                        Τὰ ἴδια λασπώδη βατράχια βάλλουν καὶ κατὰ τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων τῆς Πατρίδας, ποὺ τὴν ὑπερασπίζονται καὶ ἀποκρούουν τὰ μαινόμενα ταγκαλάκια τοῦ τουρκοερτογὰν στὸν Ἕβρο. Χωμένοι στὸν βοῦρκο τους ψελλίζουν τὶς συνήθεις μαγαρισιές: οἱ φασίστες -οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις μας- δὲν ἀφήνουν τοὺς ταλαίπωρους Πακιστανοὺς καὶ Ἀφγανοὺς νὰ κυριεύσουν τὴν Πατρίδα… Πιάνουμε τὴν μύτη, μᾶς πνίγει ἡ δυσωδία τους… Καὶ ἀναρωτιέσαι περίλυπος: μὰ ὑπάρχουν Ἕλληνες ποὺ στηρίζουν καὶ ψηφίζουν αὐτὸ τὸ καρκίνωμα;
.                        Θυμᾶμαι, εἶχα διαβάσει, ὅτι ρώτησαν τὸν ἅγιο Ἰουστίνο Πόποβιτς: «Τί θὰ κάνεις Γέροντα, ἂν ἀκούσεις ὅτι γίνεται πόλεμος;»  Ἀπάντησε: «θὰ μπῶ στὸ ναὸ καὶ θὰ κάνω μία Θεία Λειτουργία παιδί μου!!».
.                        Ναί, οἱ Θεῖες Λειτουργίες, τὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας κράτησε καὶ κρατᾶ καὶ θὰ κρατήσει τὴν πατρίδα μας. Τὰ ἅγια δισκοπότηρα ἀπελευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα.
.                        Διαβάζω στὸν β΄ τόμο τῶν «Ἁπάντων» τοῦ Γ.  Τερτσέτη, σελ. 322, ἀπὸ ὁμιλία του στὶς 25 Μαρτίου 1869.
.                        «Κύριοι ἀκροαταί, εἰς τὰ 1822 πολεμιστὴς στρατιώτης περίφημος ἐπῆγε εἰς σεβάσμιον πνευματικὸν νὰ ξομολογηθεῖ, νὰ μεταλάβει.  Ἐξωμολογήθη, ὁ πνευματικὸς τὸν εὐχήθη, τὸν ἐχάιδευεν, ἀλλὰ τοῦ εἶπε: δὲν μπορῶ νὰ σὲ δώσω μεταλαβιά. -Διατί;- Χύνεις αἷμα ἀνθρώπινον!  Ὠργίσθη ὁ στρατιώτης καὶ ἔτρεξε παραπονούμενος εἰς τὸν ἐπίσκοπον Μεθώνης. Τὴν Κυριακήν, τοῦ λέγει, νὰ εἶσαι εἰς τὴν λειτουργίαν, νὰ εἶσαι πλησίον μου. Ἦλθε ἡ Κυριακή, ψάλλεται ἡ λειτουργία. Ὁ Δεσπότης εἰς τὴν μεσινὴν θύρα, εἰς τὴν ὥρα τῆς μεταλαβιᾶς κρατώντας τὸ δισκοπότηρο, φωνάζει τὸν στρατιώτη, ἔλα τοῦ λέγει, πάρε, κράτει τὸ δισκοπότηρο· μετάλαβε μὲ τὰ ἴδια σου τὰ χέρια. Τὰ χέρια σου εἶναι πλέον ἀθῶα καὶ πλέον εὐεργετικὰ εἰς τὴν πατρίδα ἀπὸ τὸ ἐδικά μας. Ἡμεῖς οἱ ἱερεῖς δεόμεθα τὸν Ὕψιστο μὲ τὴ φωνή, ἐσὺ σταίνοντας τὰ στήθη σου εἰς τὰ βόλια τοῦ ἐχθροῦ».
(Αὐτοὶ εἶναι ἐπίσκοποι, καπεταναῖοι τοῦ Γένους, ποὺ ὅταν οἱ περιστάσεις τὸ ἀπαιτοῦσαν, ὑψώνονταν σὰν περιστέρια ψηλὰ ἀπὸ ἐντολές  καὶ ἐντάλματα ἀνθρώπων. Τέτοιοι μᾶς ἀπελευθέρωσαν, ἐνῶ σήμερα ἀκοῦμε “ἱερὲς μουρμοῦρες” κάποιων ὑποταγμένων στὰ σκύβαλα τοῦ κόσμου. Εἶναι προδοσία, κατὰ τῆς ἀμωμήτου Πίστεώς μας, ἡ ὑποχώρηση στὶς τσιρίδες τῶν  χριστομάχων).
.                        Βαλτέτσι, 12 Μαΐου 1821. Τὸ γιαταγάνι τοῦ Νικηταρᾶ τοῦ Τουρκοφάγου, γονατίζει τὴν ὑπερφίαλη Τουρκιά. «Ἐκείνην τὴν ἡμέρα», ὑπαγορεύει ὁ Κολοκοτρώνης στὰ Ἀπομνημονεύματά του,  «ἦταν ἡμέρα Παρασκευὴ καὶ ἔβαλα λόγον, ὅτι: Πρέπει νὰ νηστεύσωμεν ὅλοι διὰ δοξολογίαν ἐκείνης τῆς ἡμέρας καὶ νὰ δοξάζεται αἰῶνας αἰώνων ἕως οὗ στέκει τὸ ἔθνος, διατὶ ἦτον ἡ ἐλευθερία τῆς Πατρίδος».
.                        20 Ἰουνίου 1913. Μάχη τοῦ Κιλκίς. Διαβάζω στὸ βιβλίο «Ἀθάνατη Ἑλλὰς» τοῦ Δ. Καλλιμάχου, ἐθελοντοῦ ἱεροκήρυκος τῆς Ε΄ Μεραρχίας: «Ἐπέρασεν ὡραία ἡ νυχτιὰ κατόπιν ἑνὸς μεγαλειώδους θριάμβου. Καὶ τὴν ἐπαύριον τὴν αὐγὴν τῆς 20 Ἰουνίου, ἐνῶ οἱ πρῶτες ἀκτίνες τοῦ ἡλίου ἐρρόδιζον τὰς κορυφὰς τῶν μενεξεδένιων ὁροσειρῶν τοῦ Μπέλες, ἤκουσα καὶ τὸ τραγούδι τῶν παλληκαριῶν μας.  Ἦτο ἡ ἐωθινή  των προσευχή. Ἐσταυροκοπήθησαν καὶ ἔψαλλον, βαδίζοντες, τὴν ὡραία λεβεντιὰ καὶ τὴν πατρίδα ποὺ ἐγιγαντώνετο μὲ τὸ θριαμβευτικὸ τῶν διάβα.
–        Παπούλη, θέλω νὰ φιλήσω τὸν σταυρό σου γιὰ βοήθεια, κι ἂν πάγω, νὰ πάγω σὰν Χριστιανός…
–         Ὁ σταυρὸς μαζί σας, παλληκάρια μου».
.                        Καὶ ὅταν ἔφτασαν στὴν Δοϊράνη ἔσπευσαν νὰ λειτουργηθοῦν στὸν ναὸ τοῦ προφήτου Ἡλιοῦ. «Εἶπα ἐνώπιον πυκνοῦ ἐκκλησιάσματος ὅ,τι ἦτο δυνατὸν νὰ λεχθῆ ὑπὸ τὸ κράτος τοιούτων ἰσχυροτάτων ἐντυπώσεων, προσπαθήσας νὰ ἑρμηνεύσω τὰ ἀνεξερεύνητα τῆς Θείας Προνοίας ἥτις ηὐδόκησε νὰ ἐπιταχύνει τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ἐθνικῶν χρησμῶν… 500 χρόνων». Καὶ πάλι Θεία Κοινωνία ἀπὸ τοὺς ἀθάνατους μαχητὲς τοῦ Κιλκίς, τὰ λαμπρὰ παλληκάρια ποὺ ἀπελευθέρωσαν τὴν Μακεδονία, αὐτὴν ποὺ ἔπνιξαν «οἱ βάτραχοι» στὸν βοῦρκο τῶν Πρεσπῶν.
«9 Μαρτίου 1940. Ἡμέρα Κυριακή. Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ μνήμη τῶν ἁγίων Σαράντα.
Στὸ μέτωπο τῆς Ἀλβανίας εἶναι παρὼν ὁ ἴδιος ὁ Μουσολίνι καὶ κατευθύνει προσωπικὰ τὴν περίφημη ἐαρινὴ ἐπίθεση.
Νιώθω μία ψυχικὴ ἀγαλλίαση, συνδυασμένη μὲ ἔντονη νευρικότητα.
Ἐνῶ δηλαδὴ νωρὶς τὸ πρωὶ  ἑτοιμαζόμασταν γιὰ νὰ τελέσουμε στὸ σπίτι ποὺ μέναμε τὴ θεία Λειτουργία, ξαφνικὰ ἄρχισε καταιγισμὸς πυρὸς ἀπὸ ὅλμους τοῦ
ἀντίπαλου πυροβολικοῦ.
Παππούλη μου, μοῦ λέει ὁ διοικητής, πῶς νὰ κάνουμε σήμερα Λειτουργία;
Σήμερα ἀκριβῶς ἐπιβάλλεται νὰ λειτουργήσουμε, ἀπάντησα ἐγώ, γιὰ νὰ μποῦμε κάτω ἀπὸ τὴν προστασία τοῦ Θεοῦ.
Ὁ διοικητὴς τελικὰ ὑποχώρησε, κι ἔτσι ἀπολαύσαμε τὴ θεία μυσταγωγία μὲ μία ὡραία χορωδία ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες, ἐνῶ ὁ γύρω χῶρος εἶχε μεταβληθεῖ σὲ κόλαση φωτιᾶς.
Στὴ Λειτουργία αὐτὴ ζήσαμε τὴ θαυμαστὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ.
Δύο   φορὲς στὴν διάρκεια τῆς ὀβίδες πυροβολικοῦ ἔγλειψαν τὴν ἄκρη τοῦ τοίχου τοῦ σπιτιοῦ μας καὶ ἔπεσαν στον  ἀπέναντι χῶρο καὶ βυθίστηκαν στὸ χῶμα χωρὶς νὰ ἐκραγοῦν.
Ἂν ἔσκαζαν, θὰ σκοτωνόμασταν ὅλοι μέσα στὸ σπίτι… Τὴν μέρα αὐτὴ κοινώνησαν ὁ ὑποδιοικητής, ὁ ὑπασπιστὴς καὶ πολλοὶ στρατιῶτες τοῦ συντάγματος».
.                        Διηγεῖται ὁ μακαριστὸς μητροπολίτης Ἀργολίδος Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος, ποὺ ἐκοιμήθη στὶς 4 Ἰουλίου τοῦ 1985.  Ὑπηρέτησε ὡς στρατιωτικὸς ἱερέας κατὰ τὴν γιγαντομαχία τοῦ ᾽40.  Στὶς ἀετοράχες τῆς Πίνδου καὶ τῆς Βορείου Ἠπείρου.  Διηγήσεις ποὺ ἀποδεικνύουν πὼς ἡ Θεία Κοινωνία ἦταν ἡ μεγάλη δύναμη, ἡ ἐξ ὕψους βοήθεια, ποὺ θωράκιζε καὶ ἐνθάρρυνε τοὺς Ἕλληνες στὸ μέτωπο.
.                        Παρέθεσα τρεῖς μαρτυρίες ἀπὸ τὰ τρία ψηλώματα τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση 1821, τοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους τοῦ  1912-13 καὶ τὸ Ἔπος τοῦ 1940.  Ἐπαναλαμβάνω:  Τὰ ἅγια δισκοπότηρα ἀπελευθέρωσαν τὴν Πατρίδα.  Ἡ Ἑλλάδα μεταλαμβάνει σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ καὶ πολεμᾶ γιὰ τὴν λευτεριά της.
.                        Ἂς τὸ βάλουν ὅλοι καλὰ στὸ νοσηρὸ μυαλό τους, ὅσοι βλασφημοῦν κατὰ τῆς Θείας Κοινωνίας:
.                        Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «πολεμουμένη λαμπρότερα καθίσταται».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΓΙΟΡΤΕΣ ἢ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ᾽21 (Δ. Νατσιός) «Θὰ γίνονται τὰ πράγματα χειρότερα καὶ δυστυχῶς θὰ ἀκρωτηριαζόμαστε».

Γιορτς μνημόσυνο γι τ  ’21

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Μπάρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη
Πάρε μαῦρο γιαταγάνι
Κι ἔλα στὴ ζωή μας πίσω
Τὸ στραβὸ νὰ κάμεις ἴσο» (Ν. Γκάτσος)

Βλ. σχετ.: ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ τοῦ 1821: ΓΙΟΡΤΗ ἢ ΞΟΔΙ;

.                 «Θρῆνος, κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς καὶ στεναγμὸς καὶ λύπη» πρέπει νὰ συνοδεύουν τὴν ἐπέτειο γιὰ τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν κήρυξη τῆς εὐλογημένης Ἐπανάστασης τοὺ  ’21. Μνημόσυνο καὶ ὄχι γιορτὲς καὶ πανηγύρια. Να θρηνήσουμε, γιατί, 200 μετά, ἀκυρώθηκε ἡ Ἐπανάσταση τοῦ  ’21.  Περισσότεροι Μωαμεθανοὶ ζοῦν στὴν Ἑλλάδα σήμερα, ἀπ’ ὅ,τι ὑπῆρχαν τὸ 1821.  Καὶ συνεχίζουν νὰ ἔρχονται, ρέουν τὰ ἀσκέρια τοῦ Ἰσλάμ… ἀλλὰ τώρα δὲν ζοῦν οἱ Κανάρηδες καὶ οἱ Κολοκοτρωναῖοι.  Ὄχι. “Στὸν τόπο ποὺ κρεμοῦσαν οἱ καπεταναῖοι τ’ ἅρματα, κρεμοῦν οἱ γύφτοι τὰ νταούλια”. Θὰ γιορτάσει «τὸ ζυμάρι τῶν Τούρκων, ποὺ θὰ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης.  Ο προσκυνημένοι κα λο τ κακοφορμισμένο πόστημα – διανοούμενοι, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί, “μοδίστρες κα κομμώτριες”– ποὺ τοὺς δορυφορεῖ.
.                 Κάθε ἐπανάσταση δημοσιεύει μία προκήρυξη, στὴν ὁποία καταγράφονται οἱ σκοποὶ καὶ οἱ ἐπιδιώξεις της. Ἡ ἐπαναστατικὴ προκήρυξη τοῦ ᾽21 τιτλοφοροῦνταν «ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ». Τὴν ὑπέγραψε ὁ ἀρχηγὸς Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, ὁ ὁποῖος πέθανε τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1828, λόγῳ τῶν κακουχιῶν ποὺ ὑπέστη στὴν φυλακὴ τῶν Αὐστριακῶν, ψελλίζοντας τὸ «Πάτερ ἠμῶν».  Σήμερα, 200 χρόνια μετά, ἡ Πίστη καὶ ἡ Πατρίδα, εἶναι ὑπὸ διωγμόν, ποινικοποιήθηκαν καὶ τὸ σύμβολο τῶν ἑορτῶν παραπέμπει εὐθέως στὶς καρναβαλιστικὲς πομπές.  Μία σερπαντίνα, σκωληκοειδής, καὶ ὁ ἀριθμὸς «ἕνα».
Τί γράφει ἡ προκήρυξη τοῦ Ὑψηλάντη γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς Ἐθνεγερσίας;  Διαβάζω:
«Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητο τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμε ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέλινον, γιὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν». Ἄρα γκρέμισμα τῆς ἡμισελίνου καὶ ὕψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.  Μία πατρίδα κάτω ἀπὸ τὸ  φῶς τῆς ἡλιόλουστης Ὀρθοδοξίας μας.  Ἔχουν καμμιὰ σχέση ὁ κ. Ἀλιβιζάτος, ὁ κ. Τσουκαλάς, ὁ κ. Κιτρομηλίδης, ἡ κ. Γιάννα καὶ ἀκόμη ὁ προσκαλέσας κ. Μητσοτάκης μ’ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Φώτης Κόντογλου στὴν Πονεμένη Ρωμιοσύνη».
.                 Τὸ παραθέτω: «Ἡ σκλαβιὰ ποὺ ἔσπρωξε τοὺς Ἕλληνες νὰ ξεσηκωθοῦνε καταπάνω στὸν Τοῦρκο δὲν ἤτανε μονάχα ἡ στέρηση καὶ ἡ κακοπάθηση τοῦ κορμιοῦ, ἀλλά, πάνω ἀπ’ ὅλα, τὸ ὅτι ὁ τύραννος ἤθελε νὰ χαλάσει τὴν πίστη τους, μποδίζοντάς τους ἀπὸ τὰ θρησκευτικὰ χρέη τους, ἀλλαξοπιστίζοντάς τους καὶ σφάζοντας ἢ κρεμάζοντάς τους, ἐπειδὴ δὲν ἀρνιότανε τὴν πίστη τους, γιὰ νὰ γίνουμε μωχαμετάνοι. Γιὰ τοῦτο Πίστη καὶ Πατρίδα εἴχανε γίνει ἕνα καὶ τὸ ἴδιο πράγμα κι ἡ λευτεριὰ ποὺ ποθούσανε δὲν ἤτανε μοναχὰ ἡ λευτεριὰ ποὺ ποθοῦνε ὅλοι οἱ ἐπαναστάτες, ἀλλὰ ἡ λευτεριὰ νὰ φυλάξουνε τὴν ἁγιασμένη πίστη τους, ποὺ μ’ αὐτὴν ἐλπίζανε νὰ σώσουνε τὴν ψυχή τους».  (ἔκδ. «Ἀστήρ», σελ. 275-276).
Αὐτὸ σημαίνει τὸ «πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως» τοῦ Γέρου τοῦ Μοριά.  Ὁδὸς ποὺ ὁδηγοῦσε στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἦταν τὸ ’21 γι’ αὐτὸ ἦταν Ἁγιασμένη ἡ Ἐπανάσταση.
.                 «Οἱ ἀρχιερεῖς ἐσυγχωροῦσαν εἰς τοὺς ἱερεῖς νὰ διαβάζουν εἰς τὰς ἐκκλησίας παρακλήσεις νύχτα καὶ ἡμέραν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ νὰ ἐνισχύσει τοὺς Ἕλληνας εἰς τὸν μέλλοντα ἀγώνα· καὶ εἰς τοὺς πνευματικοὺς δὲ καὶ εἰς τοὺς ἄλλους κληρικοὺς ἐσυγχώρησαν νὰ παρακινοῦν κατὰ τὴν ἐξομολόγησίν των τοὺς Ἕλληνας εἰς τὴν Ἐπανάστασιν καὶ νὰ τὴν θεωροῦν θρησκευτικῶς συγχωρεμένη…» γράφει ὁ Φωτάκος στὸν Α΄ τόμο τῶν «Ἀπομνημονευμάτων» του. (ἔκδ. «Βεργίνα», σελ. 65). Και μάλιστα εἶχε συνταχθεῖ ἀπὸ τὸν ἡρωικὸ ἐπίσκοπο Ἕλους, Ἄνθιμο, εἰδικὴ εὐχὴ «πρὸς τὸν Κύριον ἠμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἵνα ἀπαλλάξῃ ἡμᾶς τῆς ἰσμαηλίτιδος τυραννίδος», ἡ ὁποία μᾶς ξανάρθε, γιατί ἔτσι ἀποφάσισε τὸ προδοτικὸ κυβερνολόι. Ἔχει καμμιὰ σχέση τὸ ἑλληνικὸ κράτος τοῦ 2021 μὲ τὸν ἱερὸ Ἀγώνα καὶ μὲ τοὺς μεγαλομάρτυρες καπεταναίους του;
.                 Τὸ 2021 μᾶς βρίσκει μὲ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας καὶ τὸν ἀρχιπροδότη νὰ περιφέρεται εἰρωνευόμενος τοὺς Ἕλληνες, εἰσπράττοντας χειροκροτήματα ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ποὺ χαχανίζουν πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη του.
.                 Τὸ 2021 μᾶς βρίσκει ὑποτελεῖς καὶ γονατισμένους σ’ αὐτοὺς ποὺ πρὶν ἀπὸ 80 χρόνια, τὸ 1941, αἱματοκύλισαν τὴν πατρίδα –1.000.000 νεκροὶ– καὶ ξεκουμπίστηκαν ἐν μέσῳ ἐρειπίων, χωρὶς νὰ πληρώσουν δεκάρα, ὅταν ἀνορθώθηκαν.
.                 Tὸ 2021 μᾶς βρίσκει μὲ παιδεία ποὺ πολεμᾶ ἀπροκάλυπτα καὶ τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Μια παιδεία-παιδομάζωμα. Ένα σχολεῖο ποὺ σχεδὸν ντρέπεται γιὰ τὴν πρωινὴ προσευχὴ ποὺ κατήργησε τὸν “Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίας”, τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο, τὸ ἐγερτήριο σάπισμα τῆς Ἐθνεγερσίας.
.                 Τὸ 2021 μᾶς βρίσκει μὲ Πακιστανοὺς καὶ Ἀφγανούς, τὸ σκληρὸ καὶ ἀνελέητο Ἰσλάμ, ἔξω ἀπὸ τὶς πόρτες μας.
.                 Γράφει ὁ Κόντογλου στὸ ἴδιο κείμενο: «Πίστη καὶ Πατρίδα εἶναι γιὰ μᾶς ἕνα πράγμα κι ὅποιος πολεμᾶ τὸ ἕνα, πολεμᾶ καὶ τ’ ἄλλο, κι ἂς μὴν ξεγελιέται».
.             Ἀλήθεια, αὐτοὶ ποὺ συμμετέχουν στὴν Ἐπιτροπὴ γιὰ τὸ «2021», τὸ ἀσπάζονται αὐτό; Εἶναι πιστοὶ ἄνθρωποι;  Ὁ κ. Μητσοτάκης, ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας, εἶναι πιστός; Τον ἄκουσε ποτὲ κανεὶς νὰ ὁμολογεῖ ὅτι εἶναι Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος; Ὁ μεγάλος Καποδίστριας σημείωνε τὰ ἑξῆς προφητικά, τὰ ὁποῖα ξεβράζονται στὴν δικιά μας γενιά:  «…ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν Πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατος».
.                 Πόσοι ἀπὸ τοὺς πρωθυπουργοὺς τῆς χώρας ἀπὸ τὸ ’74 καὶ ἐντεῦθεν εἶχαν σχέση, βιωματικὴ καὶ ὄχι … ψηφοθηρική, μὲ τὴν ἁγία ἡμῶν Πίστη καὶ μὲ τὰ ἤθη τοῦ λαοῦ μας; Και ἐμεῖς, οἱ πάντα εὐκολόπιστοι καὶ προδομένοι περιμένουμε ἀνάταξη καὶ ἀνάστασηΘ γίνονται τ πράγματα χειρότερα κα δυστυχς θ κρωτηριαζόμαστε.  Καὶ βέβαια θὰ ἀκούγονται οἱ ἐκλογικεύσεις καὶ οἱ ἀναθυμιάσεις τῆς προδοσίας:  «Μὰ τί θέλετε, πόλεμο;»  Καὶ ὁ Νενέκος τὰ ἴδια ἔλεγε.  «Ὁ Ἰμπραὴμ εἶναι ἀνίκητος. Προσκυνῆστε!»  Ἂν τὸν ἄκουγαν, θὰ ἤμασταν μέχρι σήμερα σὰν τοὺς Κούρδους. «Κρέας γιὰ σκοποβολὴ τῶν μωχαμετάνων».
.                 Κλείνω διαβάζοντας αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ ἀείμνηστος Κ. Σαρδελῆς σὲ ἕνα βιβλίο του γιὰ τὸν Κόντογλου:
Ἦταν, λέει, ἕνας Ἀνατολίτης πολυφαμελίτης ποὺ ζοῦσε στενόχωρα στὸ μικρό του σπίτι. Παραπονέθηκε στὸ Χότζα καὶ ζήτησε τὴ συμβουλή του.
–         Ἄ, εἶναι ἁπλό, τοῦ ἀποκρίνεται, θὰ μπάσεις στὸ σπίτι καὶ τὶς κότες σου.
–         Μὰ Χότζα μου δὲ χωρᾶμε ἐμεῖς καὶ θὰ χωρέσουμε μὲ τὶς κότες;
–         Κάμε αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω καὶ θὰ δεῖς.
Τὴν ἄλλη μέρα τὰ παράπονα ἦταν περισσότερα.
–         Ἄκου, νὰ μπάσεις στὸ σπίτι σου καὶ τὸ γάϊδαρό σου, τοῦ λέει ὁ Χότζας.
–         Μά…
–         Τίποτα. Αὐτὸ θὰ κάμεις.
Ἡ ἱστορία συνεχίστηκε καὶ μ᾽ ἄλλα «ζωντανά», ὁπότε ὁ πολυφαμελίτης ἔγινε ἔξω φρενῶν.
–         Μὴ θυμώνεις, ἄνθρωπέ μου. Βγάλε τώρα τὶς κότες καὶ τὸ πρωὶ τὰ λέμε.
Πραγματικά, ὁ ἄνθρωπός μας ἦταν εὐχαριστημένος. Κι ὅταν ἕνα – ἕνα ἔβγαλε ἔξω ὅλα τὰ «ζωντανά», κατενθουσιασμένος.
–         Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος! ἀναφώνησε.
Ἡ δική μας περίπτωση εἶναι πιὸ κωμικὴ (κωμικὴ – τραγικὴ τὸ ἴδιο εἶναι).
Πάει ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμυλία, πάει ἡ Β. Ἤπειρος, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀνατολῆς, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Πόλης, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀλεξάνδρειας, ὅλης τῆς Αἰγύπτου, τῆς Μ. Ἀνατολῆς… μισοπάει ἡ Κύπρος καὶ ποιὸς ξέρει ἀκόμα. Καὶ μεῖς, κάθε φορά, εἴμαστε ὅλο καὶ περισσότερο εὐχαριστημένοι.
–         Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος!…
.                 Νὰ προσθέσουμε στὶς ἀπώλειες τοῦ Ἔθνους τὴν Μακεδονία, τὸ Αἰγαῖο, τὴν Θράκη; Θὰ τὸ ἀνεχτοῦμε; θὰ ἀφήσουμε τοὺς προδότες;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ «ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ», ΑΛΛA «ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ» (Δ. Νατσιός)

Δν χρειαζόμαστε «Δασκάλους μπιστοσύνης»,
λλ«Δασκάλους Ρωμιοσύνης»

 Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                       Δὲν θυμᾶμαι πότε, ἔχει ἀρκετὰ χρόνια, δημοσιεύτηκε σὲ μεγάλης κυκλοφορίας ἐφημερίδα, σκιτσογραφία ποὺ ἑρμήνευε ἀριστοτεχνικὰ τὸ πρόβλημα ποὺ ὀνομάζεται παιδεία. Τὸ σκίτσο παρίστανε δύο ἴδιες εἰκόνες, στὶς ὁποῖες πρωταγωνιστοῦν τὰ ἴδια πρόσωπα.  (Ἡ λέξη «σκίτσο», ἰταλική, ὅπως καὶ τὸ γνωστὸ «σκέτς», εἶναι ἀντιδάνεια ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «σχέδιο»).
.                       Τὰ δύο, λοιπὸν σχέδια-σκίτσα παραπέμπουν σὲ σχολικὴ αἴθουσα, ὅπου γίνεται παραλαβὴ βαθμῶν ἀπὸ τοὺς γονεῖς, τρίμηνο ἢ τετράμηνο.  Στο πρῶτο σκίτσο ἡ ἡμερομηνία γράφει 1975. Τὸ δεύτερο, ἂς ποῦμε, 2020. Στὸ πρῶτο οἱ δύο γονεῖς, ὀργισμένοι, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸ παιδί τους-μαθητή, ποὺ ἀκούει μὲ σκυμμένο κεφάλι καὶ τοῦ λένε τὴν φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». Στὸ δεύτερο, τῆς ‘’θαυμαστῆς’’ ἐποχῆς μας, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸν δάσκαλο καὶ τοῦ λένε τὴν ἴδια φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». Τὸ παιδί, πλέον, δὲν εἶναι ἀπέναντι, ἀλλὰ δίπλα τους καὶ χασκογελᾶ χαιρέκακα. Ὄντως μεγαλοφυὴς περιγραφὴ τῆς μετάλλαξης τῆς χρεοκοπίας, τοῦ διασυρμοῦ τῆς παιδείας τοῦ σχολείου, τῆς οἰκογένειας.
.                       Καὶ τὰ πράγματα συνεχῶς χειροτερεύουν. Ἀπανωτὰ τὰ κρούσματα βίας καὶ ἀνομίας ἐντός τοῦ σχολικοῦ χώρου. Μαθητές μαχαιροβγάλτες, γονεῖς ξυλοκοποῦν ἢ ἀπειλοῦν ἀπροκάλυπτα δασκάλους, μαθητὲς ἐξυβρίζουν, προπηλακίζουν ἐκπαιδευτικούς.
.                       Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες μαθητὲς σὲ Γυμνάσιο-Λύκειο τῶν Ἀθηνῶν, ἀφοῦ σακάτεψαν στὸ ξύλο συμμαθητή τους, ἔσπευσαν κορδωμένοι καὶ πασιχαρεῖς, νὰ ἀναρτήσουν καὶ φωτογραφία τους στὸ διαδίκτυο, ὅπου» ἀμετανόητοι χρησιμοποιοῦν ὑβριστικὸ λεξιλόγιο, θέλοντας νὰ δείξουν ὅτι καταφέρνουν νὰ παραμείνουν ἀπτόητοι, παρὰ τὸν σάλο ποὺ ἔχει προκληθεῖ καὶ τὶς ἐνδεχόμενες ποινικὲς κυρώσεις ποὺ τοὺς περιμένουν». (ἐφ. “Πρῶτο Θέμα”, 13-2-2020). Μάλιστα ἡ τροπαιοῦχος φωτογραφία τραβήχτηκε μὲς στὸ ἀστυνομικὸ τμῆμα τοῦ Βύρωνα.  Βεβαίως-βεβαίως “τὰ παιδιὰ” ἀφέθησαν ἐλεύθερα «προκειμένου νὰ ἐπανεκτιμηθεῖ ἡ ὑπόθεση» καί ….λοιπὰ καὶ λοιπά. Το θέμα ἔχει καὶ συνέχεια. Ὁ δικηγόρος τῆς οἰκογένειας κατήγγειλε ὅτι δέχτηκε τηλεφώνημα ὅπου σὲ σπαστὰ ἑλληνικὰ τὸν ἀπείλησαν νὰ σταματήσει τὶς δηλώσεις «γιατί θὰ τὸν βροῦν σὲ χαντάκι». Ἐνῶ ἰδιοκτήτης τοπικοῦ καναλιοῦ, ὁ ὁποῖος παρευρέθηκε σὲ γενικὴ συνέλευση γονέων, ἀπειλήθηκε ἀπὸ γονεῖς νὰ μὴν ἀνεβάσει στιγμιότυπα, διότι διαφορετικὰ «θὰ τὸν θάψουν κάτω ἀπὸ τὴ γῆ». Ἡ ὑπουργὸς Παιδείας ἔσπευσε στὸ Λύκειο καὶ ἀφοῦ χαρακτήρισε τὸ γεγονὸς πρωτοφανές, τὸ καταδίκασε ἀπερίφραστα καὶ ἐξήγγειλε τὸν θεσμὸ τοῦ «Δασκάλου Ἐμπιστοσύνης». Μάλιστα. (Ἂν μπεῖ στὸν κόπο ἡ κ. ὑπουργὸς θὰ συναντήσει τέτοια “πρωτοφανῆ” ἐπεισόδια σὲ ὅλα σχεδὸν τὰ σχολεῖα τῆς χώρας).
.                    Μὲ τὸ συμβὰν στὸ σχολεῖο, ξετυλίχτηκε ὅλη ἡ φθορὰ καὶ ἡ διαφθορὰ ποὺ ὑπέστη ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἀπὸ τὰ συνεχῆ καὶ ἀνηλεῆ τῆς διεστραμμένης «Νέας Ἐποχῆς». Παιδιά ποὺ λειτουργοῦν μὲς στὴν σχολικὴ αἴθουσα σάν… ἀγέλη λύκων ἀνθρωποφάγων. Γονείς ἐγκληματικὰ ἀνώριμοι, οὐσιαστικὰ ἀνύπαρκτοι. (Ὁ Ἀλέξανδρος Δουμᾶς πατὴρ ἔγραφε χαριτολογώντας ὅτι, «ἐπειδὴ ὁ Θεὸς δὲν μπορεῖ νὰ βρίσκεται παντοῦ, γι’ αὐτὸ ἔφτιαξε τὴν μητέρα». Η τωρινὴ μητέρα σήμερα κυνηγᾶ καριέρες ἢ ἔχει ἀναθέσει τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν της, στὸν τρίτο γονέα, τὸ διαφθορεῖο ποὺ λέγεται τηλεόραση ἢ διαδίκτυο).  Γονεῖς, ποὺ γιὰ νὰ μὴν τσαλακωθεῖ τὸ ὄνομά τους, σπεύδουν καὶ καλύπτουν ἀνήκουστες γιὰ ἄλλες ἐποχές, ἀνομίες τῶν παιδιῶν τους, φορτώνοντας τὴν εὐθύνη στὰ συνήθη ὑποζύγια, τοὺς ἐκπαιδευτικούς, τοὺς ὁποίους ἀπειλοῦν καὶ καθυβρίζουν.
.                       Γονεῖς ποὺ λησμονοῦν τὴν μεγάλη ἀλήθεια ποὺ ἀντηχεῖ στοὺς αἰῶνες ἀπὸ τὸν χρυσοστομικὸ ἄμβωνα: «Οὐ γὰρ τὸ σπεῖραι ποιεῖ πατέρα μόνον, ἀλλὰ τὸ παιδεῦσαι καλῶς· οὐδὲ τὸ κυῆσαι μητέρα ἐργάζεται, ἀλλὰ τὸ θρέψαι καλῶς».  (Ἁγ. Ἰω. Χρυσοστόμου,  «Λόγος Α΄ περὶ τῆς Ἄννης», Migne 54, 636). Σωστή παίδευση καὶ ἀνατροφὴ σημαίνει γονέας καὶ ὄχι μόνον «σπορὰ καὶ κύηση». Τὸ νὰ πετροβολοῦμε τοὺς δασκάλους καὶ νὰ τοὺς ἐλέγχουμε γιὰ ἐλλιπῆ ἐφημερία εἶναι ἡ εὔκολη, ἐκτονωτικὴ ἀντίδραση.  «Γιὰ ὅλα φταίει τὸ σχολεῖο». Μὰ τὸ σχολεῖο εἶναι εἰκόνα τῆς κοινωνίας μας.
.                       Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τόσο εὔκολο γιὰ μερικοὺς ἀπὸ ἐμᾶς νὰ καταδικάζουμε τοὺς νέους ὅτι ἔχουν πάρει λάθος δρόμο.  Οἱ νέοι δὲν ἔχουν πάρει λάθος δρόμο, ὄχι.  Ἁπλῶς -καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ τραγικὸ- βαδίζουν μπροστὰ ἀπὸ ἐμᾶς στὸν δρόμο, ποὺ ἐμεῖς τοὺς δείξαμε νὰ βαδίζουν.  Ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι στὴν πράξη βάζουμε πάνω ἀπ’ ὅλα τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ χρήματα.  Ἐμεῖς μὲ τὰ λόγια μὲν ἐξαιροῦμε τὰ ὑψηλά, ἀλλὰ ἀσχολούμαστε ὁλημερὶς μὲ τὰ χαμηλά.  Ἐμεῖς στὴν καλύτερη περίπτωση, μιλᾶμε γιὰ ἀρχὲς καὶ ἀξίες, ἀλλὰ στὴν πράξη ἐνεργοῦμε ἔτσι, θὰ ἦταν παράλογο νὰ ἔχουμε ἀπὸ τοὺς νέους τὴν ἀπαίτηση νὰ βαδίζουν ἄλλο δρόμο.  Ἁπλῶς, ἀφοῦ πρῶτα τοὺς διδάξαμε ἐμεῖς, τώρα μᾶς διδάσκουν αὐτοί, δείχνοντάς μας ποῦ ὁδηγεῖ ὁ δρόμος ποὺ ἐν τῇ ἀφελείᾳ μας ἐπιλέξαμε νὰ βαδίσουμε”. (Γ. Τσέντος, «Ἡ κρίση στὴν Παιδεία»).
.                       Νὰ ἐπανέλθω στὴν ἀντίδραση τῆς ὑπουργοῦ Παιδείας. Ὁ «Δάσκαλος Ἐμπιστοσύνης». Μυρίζει ἀπὸ μακριὰ ἡ ἐξαγγελία ἀριστερόστροφη κενο-τομία.  Δὲν χρειαζόμαστε «δασκάλους ἐμπιστοσύνης», ἀλλὰ Δασκάλους Ρωμιοσύνης. Κάποτε τὸ ἔθνος εἶχε αὐτὸν τὸν δάσκαλο.  Ἦταν ὁ δάσκαλος ποὺ κρατοῦσε στὸ ἕνα του χέρι τὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὸ ἄλλο τὸν Ὅμηρο, ποὺ μιλοῦσε γιὰ Πίστη, Γλῶσσα καὶ Πατρίδα καὶ ποὺ ἔβλεπε τὸν ἑαυτό του θεματοφύλακα τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης, ἀπὸ τὸν Τρωικὸ πόλεμο καὶ τὸν Βασίλειο Βουλγαροκτόνο ὣς τὴν εὐλογημένη ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 καὶ τὴν ἱστορία τοῦ Παπαρρηγόπουλου. Ὁ δάσκαλος ἐκεῖνος, δὲν ἤξερε πολλὰ πράγματα-νέες τεχνολογίες, εὐρωπαϊκὰ προγράμματα, ξένες γλῶσσες καὶ λοιπές  … δράσεις.  Ὄχι. Γνώριζε ὅμως ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ ἱστορία καὶ μετέδιδε τὴν φλόγα τῆς ψυχῆς του, πολλὲς φορὲς μὲ πολλὴ ρητορική, ἀλλὰ πάντοτε μὲ ἐντιμότητα, συνέπεια καὶ εὐθύνη. Ἦταν ὁ λόγιος Ἕλληνας δάσκαλος, ποὺ εὐτύχησε νὰ ἔχει στὶς Παιδαγωγικὲς Ἀκαδημίες, καθηγητὲς ἀναστήματα.  Τὸν δάσκαλο αὐτὸν τὸν κλόνισε, τὸν πολέμησε, τὸν ἐκδίωξε ἀπὸ τὸ σχολεῖο ἡ πατριδοφάγος θολοκουλτούρα τοῦ νεοσταλινισμοῦ.  Στὸν δάσκαλο ἐκεῖνο ἐμπιστεύονταν οἱ γονεῖς τὰ παιδιά τους καὶ ἤξεραν ὅτι θὰ βγεῖ τὸ γερὰ ἁρματωμένο σχολιαρόπαιδο, μὲ τὰ ἀειθαλῆ γράμματα τοῦ Γένους. Είναι ὁ δάσκαλος ποὺ ὅταν τὸ ἀπαιτοῦσε ἡ περίσταση, ἄφηνε τὸ κοντύλι καὶ ἔπιανε τὸ καριοφίλι.  Ἦταν ὁ ποιήσας καὶ διδάξας.
Διαβάζω στὸ ὡραῖο βιβλίο τοῦ Χρ. Ζαλοκώστα «Πίνδος», σελ. 194 (ἐκδ. «Ἑστία»).
.                       «Ἡ ἐχθρικὴ ἀντεπίθεση τοῦ Μαρτίου ἔχει ἐκδηλωθεῖ. Τὸ 731 ἔχει μεταβληθεῖ σὲ ἡφαίστειο. Οἱ φαντάροι μας, πεσμένοι μὲ τὴν κοιλιὰ στοὺς λάκκους τῶν ὀβίδων, πυροβολοῦν, χωρὶς διακοπή, γιὰ νὰ συγκρατήσουν τὸ ἐχθρικὸ πεζικό.
Ὁ δάσκαλος – ἔτσι ἔχει βαφτίσει τὸν διοικητή του ὁ λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος εἶναι τὸ ἐπάγγελμά του – μὲ προβιὲς καὶ ἐπιδέσμους, γύρω ἀπὸ τὰ κρυοπαγημένα πόδια του, ἀντὶ γιὰ παπούτσια, χωρὶς νὰ προφυλάγεται τρέχει νευριασμένος ἀπὸ διμοιρία σὲ διμοιρία καὶ δίνει ὁδηγίες.
– Μὴν πυροβολεῖτε στὰ στραβά, παιδιά! Μὴν ξοδεύετε ἀσκόπως τὶς χειροβομβίδες σας, τοὺς λέει. Κι ὅταν ὁ ταγματάρχης τοῦ φωνάζει νὰ μὴν ἐκθέτει τόσο τὸν ἑαυτό του, ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπαντάει:
– Φοβᾶμαι μήπως χάσουμε σήμερα τὸ ὕψωμα. Καὶ τί θὰ δικαιολογηθῶ ὕστερα ἐγὼ στοὺς μαθητές μου, ἅμα γυρίσω στὸ σχολεῖο;». (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», ἐκδ. «Ἑστία», σελ. 194).

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ «ΚΡΟΤΟΥ -ΛΑΜΨΗΣ»

Ἀρχικῶς  στὴν Θεσσαλονίκη
κι ἔπειτα στὴν Πλατεία Συντάγματος, στὴν Ἀθήνα.
Ἔπειτα στὶς Πρέσπες.
Τώρα στὴν Λέσβο καὶ στὴν Χίο.
Πλημμύρα Δημοκρατίας,
ἀποθέωση Δημοκρατίας
μὲ κρότο καὶ λάμψη.
Καὶ χημικά!

ΑΛΥΠΙΟΣ

 

Σχολιάστε

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ καὶ ἡ ἰδεολογικὴ «ὡρίμανση» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Γαλλικὴ θρησκεία στὴν Ἑλλάδα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Πρόσφατα στὴ Γαλλία κυκλοφορήθηκε τὸ βιβλίο τοῦ Jean – François Colosimo «Ἡ γαλλικὴ θρησκεία» (“La religion française”, ed. Cerf). Σὲ αὐτὸ ὁ συγγραφέας περιγράφει γλαφυρὰ τὸν ἀπηνῆ διωγμὸ ποὺ ὑφίστανται οἱ χριστιανικὲς ἀξίες στὴ Γαλλία κατὰ τὰ 230 τελευταῖα χρόνια. Πρόκειται γιὰ τὸν πιὸ μακρόχρονο διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, μετὰ ἀπὸ αὐτοὺς στὴν ἀρχαία Ρώμη.
.               Σκοπὸς τῶν διωγμῶν εἶναι νὰ ἐπιβληθεῖ στοὺς πολίτες ἡ «Γαλλικὴ θρησκεία», διὰ τοῦ «ἀθέου κράτους». Στὰ γαλλικὰ ὀνομάζεται «L’ Etat laïque», ποὺ κατὰ τὸν ὁρισμὸ τῆς Γαλλικῆς Ἀκαδημίας σημαίνει «Τὸ κράτος ξένο πρὸς κάθε ὁμολογία ἢ θρησκευτικὴ διδασκαλία». Στὴν οὐσία τὸ οὐδετερόθρησκο κράτος στὴ Γαλλία εἶναι ἕνα πιθετικ θεο κράτος, ποὺ ἐπεξέτεινε τὴν ἰδεολογία του σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς πνευματικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς καὶ ἐπέβαλε τὸν ἄθεο παιδικὸ σταθμὸ – ἀπὸ τριῶν ἐτῶν…-, τὴν ἄθεη ἐκπαίδευση, τὶς ἄθεες τελετές, τοὺς ἄθεους νόμους (σελ. 107 τοῦ βιβλίου).
.              Οἱ κατὰ τοῦ χριστιανισμοῦ ἐνέργειες στὴ Γαλλία κρατᾶνε αἰῶνες. Ἀφετηρία τους ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Τὰ ὅσα διέπραξαν οἱ Γάλλοι Ἐπαναστάτες κατὰ τὸ τέλος τοῦ 18ου αἰώνα εἶχαν συνέχεια στὴ Ρωσία τὸν 20ό αἰώνα. Καὶ οἱ δύο ἐπαναστάσεις εἶχαν ἕναν ἴδιο σκοπό, νὰ ἐξαφανίσουν τὸν χριστιανισμὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ νὰ τὸν καταργήσουν ὡς θρησκευτικὸ καὶ πνευματικὸ γεγονός.
.               Μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως διαπράττεται ἡ γενοκτονία στὴ συντηρητικὴ Βανδέα καὶ ὁ ναὸς τῆς Παναγίας τῶν Παρισίων μετατρέπεται σὲ Ναὸ τῆς Λογικῆς. Στὸν μεγαλοπρεπῆ Ναὸ τῆς προστάτιδας τῶν Παρισίων Ἁγίας Γενεβιέβης γκρεμίζονται οἱ σταυροὶ ἀπὸ τὴν ὀροφή του, ἀφαιροῦνται τὰ χριστιανικὰ ἀριστουργήματα ἀπὸ τὸ ἐσωτερικό του καὶ αὐτὸς διαμορφώνεται σὲ Πάνθεον τῶν προσωπικοτήτων τῆς Ἐπανάστασης καὶ γενικὰ τῆς Γαλλίας. Τὸ παλάτι τῶν Παπῶν στὴν Ἀβινιὸν γίνεται στρατώνας καὶ φυλακὲς καὶ οἱ περισσότεροι ναοὶ μετατρέπονται σὲ στρατῶνες, μουσεῖα, θέατρα. Τὸ Εὐαγγέλιο ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὸ Ἐπαναστατικὸ Μανιφέστο, ὅπου ὁ Μαρὰ εἶναι ὁ νέος Χριστός…
.                Ὁ Κολoζιμό ἀπαριθμεῖ τοὺς ἀντιχριστιανικοὺς Νόμους, οἱ ὁποῖοι ἐπιβλήθηκαν μετὰ τὸ 1789. Στὶς 10 Αὐγούστου 1792 ἀπαγορεύθηκε οἱ πολίτες νὰ φέρουν Σταυρό, στὶς 12 ἀπαγορεύθηκαν οἱ θρησκευτικὲς λιτανεῖες, στὶς 17 διατάχθηκε νὰ ἀφαιρεθοῦν ὅλα τὰ χριστιανικὰ σύμβολα ἀπὸ τὰ στρατιωτικὰ κτίρια. Στὶς 24 Ὀκτωβρίου 1793 ἀντικαταστάθηκε τὸ χριστιανικὸ ἡμερολόγιο ἀπὸ τὸ ἐπαναστατικό. Ἄλλαξαν οἱ μῆνες καὶ οἱ ἡμέρες. Τῆς Κυριακῆς ἄλλαξαν τὸ ὄνομα καὶ ἔπαυσε νὰ εἶναι ἡμέρα ἀργίας. Τὴν ἴδια χρονιά, 1793, καταργήθηκε μὲ Νόμο ὁ Θεός (!!!) καὶ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸ «Ὑπέρτατο Ὄν». Βλέποντας τὴν κατάσταση αὐτὴ ὁ Μισελὲ εἶπε: «Τίποτε δὲν εἶναι πιὸ ἀπαίσιο γιὰ τὴν Ἐπανάσταση ἀπὸ τὸ νὰ ἀγνοεῖ ὅτι φέρει μέσα της μία θρησκεία».
.              Οἱ διωγμοὶ κατὰ τῆς χριστιανικῆς θρησκείας συνεχίστηκαν στὴ Γαλλία μὲ διαλείμματα ἕως τὸ 1880. Τότε, μὲ τὴ χρησιμοποίηση τῆς μεθόδου τοῦ σαλαμιοῦ, τὸ Γαλλικὸ κράτος πέτυχε νὰ ὁδηγήσει στὴν ἰδεολογικὴ «ὡρίμανση» τὴ Γαλλικὴ κοινωνία, ὥστε νὰ δεχθεῖ τὸ 1905 τὴν κυριαρχία τῆς ἀθεΐας. Συγκεκριμένα ἀπὸ τότε ἐντάθηκαν, μὲ νομοθετήματα, οἱ ἀντιχριστιανικὲς ἐνέργειες καὶ ἔτσι, ἀπὸ τὸ 1905, περιθωριοποιήθηκε ἡ Χριστιανικὴ θρησκεία. Μὲ τὶς ἐνέργειές του αὐτές, ὅπως ὁ Κολοζιμό σημειώνει, «τὸ Γαλλικὸ κράτος καταπόντισε τὴν Ἐκκλησία, ὥστε νὰ φανεῖ φυσιολογικὸς ὁ πνιγμός της» (Σελὶς 310 τοῦ βιβλίου).
.               Καὶ ἐξηγεῖ ὁ Γάλλος – ὀρθόδοξος χριστιανὸς στὸ θρήσκευμα – συγγραφέας ὅτι πάντα μὲ νομοθετήματα: Τὸ 1880 οἱ κληρικοὶ ἀποκλείστηκαν ἀπὸ τὰ ἀκαδημαϊκὰ συμβούλια, καταργήθηκε ἡ ἰδιωτικὴ ἀνωτάτη ἐκπαίδευση καὶ καταργήθηκαν ἐπίσης οἱ στρατιωτικοὶ ἱερεῖς. Τὸ 1883 ἀποκλείστηκαν οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ μοναχοὶ ἰατροὶ ἀπὸ τὴν περίθαλψη ἀσθενῶν στὰ δημόσια νοσοκομεῖα καὶ ἀπαγορεύθηκε ἡ παρουσία τιμητικῶν στρατιωτικῶν ἀγημάτων σὲ θρησκευτικὲς λιτανεῖες. Τὸ 1884 καθιερώθηκε τὸ διαζύγιο (Σημ. Ὁ ρωμαιοκαθολικισμὸς ἀρνεῖται τὸ διαζύγιο) καὶ ἀπαγορεύθηκαν οἱ δημόσιες προσευχὲς καὶ οἱ ὑπαίθριες θρησκευτικὲς τελετές. Τὸ 1887 θεσπίσθηκε ἡ ἄθεη τελετὴ στὴν κηδεία. Τὸ 1889 οἱ ἱερεῖς ὑποχρεώθηκαν νὰ ὑπηρετοῦν ἕνα χρόνο στρατιωτικὴ θητεία. Τὸ 1900 καταργήθηκαν οἱ θρησκευτικὲς τελετὲς ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τοῦ σχολικοῦ ἔτους καὶ τῆς δικαστικῆς περιόδου. Τὸ 1901 δημεύθηκαν – κοινωνικοποιήθηκαν κατὰ τὴν ἐπίσημη κρατικὴ ὁρολογία – τὰ ἔσοδα τῶν χριστιανικῶν ἱδρυμάτων. Τὸ 1903 ἀπαγορεύθηκε νὰ ὑπηρετοῦν στὰ νοσοκομεῖα τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ μοναχὲς ἀδελφὲς νοσοκόμοι. Τὸ 1904 ὁ νόμος τῆς ἀπαγόρευσης γιὰ τὶς ἀδελφὲς μοναχὲς νοσοκόμες ἐπεκτάθηκε σὲ ὅλο τὸ στράτευμα Τὸν ἴδιο χρόνο ἀπαγορεύθηκε στοὺς στρατιῶτες νὰ φέρουν ἐπιστήθιο σταυρό. Τὸ 1905 ἡ ὑπηρεσία τῶν κληρικῶν στὸ στράτευμα ἐπιμηκύνθηκε στὰ δύο χρόνια..
.               Ἡ συγκεκριμένη μέθοδος ἰδεολογικῆς «ὡρίμανσης» ἀπὸ χρόνια χρησιμοποιεῖται στὴν Ἑλλάδα, μὲ καθοδηγητές της τοὺς λάτρεις τῆς Γαλλικῆς θρησκείας. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς προσηλυτίσθηκαν σὲ αὐτὴν σπουδάζοντας στὴ Γαλλία καὶ μὲ τὸν φανατισμὸ τῶν προσηλύτων ἐνεργοῦν ἔτσι ὥστε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Ἑλλάδα νὰ ὑποστεῖ ὅ,τι ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ στὴ Γαλλία, δηλαδὴ νὰ βυθιστεῖ στὸ περιθώριο.
.                Ἐκεῖνο ποὺ ἔχουν καταφέρει οἱ ὀπαδοὶ τῆς Γαλλικῆς θρησκείας στὴ χώρα μας εἶναι ἡ πολιτικὴ ἐξουσία καὶ ἡ διανόηση νὰ τοὺς παίρνουν στὰ σοβαρά, νὰ ἀποτελοῦν σήμερα τὸ ἰδεολογικὸ κατεστημένο καὶ νὰ μιλοῦν ἀπὸ καθέδρας καὶ δογματικὰ γιὰ θέματα ποὺ ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὸν ψυχισμὸ καὶ τὴν ἰδιοπροσωπία τῶν Ἑλλήνων. Ἡ Γαλλικὴ θρησκεία ἔχει ὁδηγήσει τὴν πολιτικὴ ἐξουσία καὶ τὴν κοινωνία τῆς Γαλλίας σὲ τραγικὰ ἀδιέξοδα. Σὲ τέτοια ἀδιέξοδα ἐπιδιώκουν νὰ μᾶς ὁδηγήσουν οἱ Ἕλληνες λάτρεις της.
.                  Σημειώνεται ὅτι τὴ Γαλλικὴ θρησκεία ΟΥΔΕΝΑ ἄλλο Κράτος τῆς Δύσης ἔχει ἀποδεχθεῖ, σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα τεκμηριωμένα γράφει ὁ Κολoζιμό. Τὸ πρόβλημα πάντως στὴν Ἑλλάδα δὲν εἶναι αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ περιθωριοποιηθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία καὶ νὰ προσηλυτιστοῦν οἱ Ἕλληνες στὴ γαλλικὴ θρησκεία, γιὰ νὰ «ἐκσυγχρονιστοῦν». Οὔτε τὸ πρόβλημα εἴμαστε οἱ Ἕλληνες. Παρὰ τὸ ὅτι π δεκαετίες βάλλεται διοπροσωπία μας, μ τ γλῶσσα μας πο πτωχαίνει, μ τν στορία μας πο διαστρεβλώνεται, μ τ θρησκευτικ πο ξοβελίζονται, μ τν συστηματικ μεθόδευση ἡ ἐθνική μας συνείδηση νὰ ὑποχωρεῖ ἐνώπιον τοῦ ἐπελαύνοντος ὠφελιμισμοῦ καὶ πρακτικοῦ ὑλισμοῦ, οἱ Ἕλληνες δείχνουμε ἐξαιρετικὲς ἀντοχές.
.               Τὸ πρόβλημα εἶναι οἱ ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀποσβολωμένοι ἔμειναν ὅσοι πρὸ ἡμερῶν στὴ Μονὴ Πεντέλης ἄκουσαν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο νὰ λέγει ὅτι θεωρεῖ ἀναπόφευκτο τὸν χωρισμὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ Κράτος! Πολλοὶ διερωτήθηκαν ἂν ἄκουσαν καλά. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τὸ εἶπε αὐτό, ὅταν κυβέρνηση δὲν εἶναι ὁ ΣΥΡΙΖΑ καὶ πρωθυπουργὸς ὁ Ἀλ. Τσίπρας, μὲ τὸν ὁποῖο διατηρεῖ ἄριστη σχέση, καὶ ὅταν ἡ κυβέρνηση τῆς Νέας Δημοκρατίας δὲν ἄλλαξε τὸ Ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματος καὶ δὲν δέχθηκε τὸ Κράτος νὰ καταστεῖ «οὐδετερόθρησκο».
.               Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἔδειξε ὅτι ἀποδέχεται μοιρολατρικὰ αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι ἀποδεκτὸ ἀπὸ τὴ σημερινὴ κυβέρνηση καὶ τὴ μεγάλη πλειονοψηφία τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ. Σήμερα ἡ Ἐκκλησία ΟΦΕΙΛΕΙ καλόπιστα νὰ βοηθήσει τὴν Πολιτεία νὰ λάβει τὶς σωστὲς ἀποφάσεις γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐπιβίωση τῶν Ἑλλήνων. Γιὰ νὰ συμβεῖ ὅμως αὐτό, χρειάζεται ἐκ μέρους Της ζωντάνια, ἀγωνιστικότητα, σοβαρὴ καὶ βάσιμη ἐπιχειρηματολογία, θερμὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ ποίμνιο. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία βρίσκεται σὲ ἀδράνεια. Ἡ μόνη ἐνεργὸς ἀντίδρασή Της ἦταν, ὅταν ἐτέθη τὸ θέμα τῶν μισθῶν καὶ τῶν ἀσφαλιστικῶν καὶ συνταξιοδοτικῶν δικαιωμάτων τῶν κληρικῶν Της…
.            Σημειώνεται ὅτι τὸ 2018 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος σὲ πανελλαδικῆς τηλεθέασης δηλώσεις του, παρουσίᾳ τοῦ πρώην πρωθυπουργοῦ Ἀλ. Τσίπρα, δέχθηκε τὴν ἀλλαγὴ τοῦ Ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος, καὶ τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους ὡς «οὐδετερόθρησκου». Πρόσφατα ὁ Ἀλ. Τσίπρας εἶπε σὲ συνέντευξή του ὅτι γιὰ τὸν χωρισμὸ Κράτους – Ἐκκλησίας εἶχε συμφωνήσει μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο, στὸν ὁποῖο ἀπέδωσε τὰ εὔσημα, ἀλλὰ οἱ σκληροπυρηνικοὶ τῆς Ἱεραρχίας ἀντέδρασαν καὶ ὁ χωρισμὸς δὲν προχώρησε. Πάντως ὅπως εἶπε ὁ Ἀλ. Τσίπρας, ἐκεῖνος προσπάθησε…
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος φαίνεται ὅτι ἐμμένει στὴν τότε ἐκφρασθεῖσα πεποίθησή του, πὼς ἡ συμφωνία του μὲ τὸν Ἀλ. Τσίπρα ἦταν ἐπωφελὴς γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Φαίνεται ἐπίσης ὅτι τὰ ὅσα εἶπε στὴν Πεντέλη ἀποτελοῦν γιὰ αὐτὸν μία προσδοκία καὶ ὅταν πραγματοποιηθεῖ ὁ χωρισμὸς Κράτους – Ἐκκλησίας, θὰ δικαιωθεῖ… Παλαιότερα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἦταν κατὰ τοῦ χωρισμοῦ. Μία φορὰ εἶχε πεῖ νὰ διεξαχθεῖ δημοψήφισμα καὶ ἂν ὁ λαὸς τὸ θέλει, νὰ γίνει. Μίαν ἄλλη φορὰ εἶχε πεῖ νὰ ἐπιστραφεῖ ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία καὶ τότε συζητιέται… Μία ἐξήγηση γιὰ τὴν ἀλλαγή του μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ συναναστροφή του μὲ τὸν Ἀλ. Τσίπρα….-

, ,

Σχολιάστε