Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ"

ΙΣΤΟΡΙΑ, ΟΧΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Σχολιάστε

Η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ὁ πολιτισμός τῆς σύγχρονης μεταχριστιανικῆς κοινωνίας εἶναι σὲ παρακμὴ καὶ στὸ προστάδιο νὰ καταρρεύσει, ὅταν τὸ Ἰσλὰμ ἔρχεται ὁρμητικὸ νὰ τὴν κατακτήσει».

Ἡ «ἐλευθερία» τῶν ἀθέων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἐν ὄψει τῶν συζητήσεων γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος οἱ ἄθεοι καὶ ἀντίθρησκοι ξεκίνησαν πάλι τὴν προπαγάνδα τους. Προωθοῦν τὴν ἀντίληψη πὼς γιὰ νὰ εἶναι ἡ χώρα μας μέσα «στὴ φιλελεύθερη δυτικὴ παράδοση» ὀφείλει νὰ ἀπεμπολήσει τὴν Παράδοση καὶ τὴν Ἰδιοπροσωπία της καὶ νὰ ἐξοβελίσει ἀπὸ τὴ δημόσια σφαίρα τὴν εὐεργέτιδά της Ἐκκλησία.
.         Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ φέρνει στὸ νοῦ τοῦ Ἕλληνα φιλελεύθερου πολίτη τὸν ἐφιάλτη τῆς σταλινικῆς περιόδου καὶ τὸν κάνει νὰ σκεφθεῖ ὅτι οἱ συγκεκριμένοι ἄθεοι ἀναμασοῦν ἀντιλήψεις τοῦ 1873! Τόσο «προοδευτικὰ» σκέπτονται. Τὴ χρονιὰ αὐτὴ κυριαρχοῦσαν στὴν ἰντελιγκέντσια τῆς Εὐρώπης ὁ μηδενισμὸς τοῦ Νετσάγεφ, ὁ ἀναρχισμὸς τοῦ Μπακούνιν, ὁ μαρξισμός, ὁ ἐξελικτισμὸς τοῦ Ντάρβιν, ὁ «θεολογικὸς» ἀθεϊσμὸς τοῦ Στράους, ὁ ὠφελιμισμὸς τοῦ Μίλλ.
.         Τὴν ἴδια χρονιὰ ὁ μέγας Φεοντὸρ Ντοστογιέφσκι βρῆκε σφοδρὴ ἀντίδραση ἀπὸ τοὺς «προοδευτικοὺς» κύκλους τῆς χώρας του καὶ ἀπὸ τὴν τσαρικὴ μυστικὴ ἀστυνομία. Αἰτία τὸ μυθιστόρημά του «Οἱ δαιμονισμένοι», μανιφέστο γιὰ τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία, ποὺ καταπατιέται ἀπὸ τοὺς μηδενιστὲς καὶ τοὺς ἀθέους. Ἡ ρωσικὴ κοινωνία ἦταν ἐπηρεασμένη ἀπὸ τὶς «μοντέρνες» ἰδέες. Στὸ «Ἡμερολόγιο τοῦ συγγραφέα», τοῦ 1873, ὁ Ντοστογιέφσκι τὴν περιγράφει: «Στὴν οἰκογένεια ἐπικρατοῦσε ἡ ἀμάθεια, ἡ ἀληθινὴ παιδεία εἶχε ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὴν ἀναιδῆ ἄρνηση, δανεισμένη ἀπὸ τοὺς ξένους, τὰ ὑλικὰ κίνητρα κυριαρχοῦσαν ἔναντι κάθε ὑψηλῆς ἰδέας καὶ τὰ παιδιὰ διαπαιδαγωγοῦντο χωρὶς ἀρχὲς καὶ πέρα ἀπὸ κάθε φυσικὴ ἀλήθεια, μὲ ἔλλειψη σεβασμοῦ ἢ ἀδιαφορία πρὸς τὴν πατρίδα…». Σὰ νὰ μιλάει γιὰ τὴ σημερινὴ Ἑλλάδα…
.         Γιὰ τοὺς σὲ κάθε ἐποχὴ προπαγανδιστὲς τῆς ἀθεΐας σημειώνει ὁ μεγάλος Ρῶσος συγγραφέας: «Δῶστε σὲ ὅλους αὐτοὺς τὴν πλήρη δυνατότητα νὰ καταστρέψουν τὴν παλιὰ κοινωνία καὶ νὰ τὴν οἰκοδομήσουν ἀπὸ τὴν ἀρχή. Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι νὰ ὑπάρξει τόσο σκοτάδι καὶ τόσο χάος, τόση χυδαιότητα καὶ ἀπανθρωπιά, ὥστε τὸ ὅλο οἰκοδόμημα ποὺ θὰ ἐπιχειρήσουν νὰ κτίσουν θὰ καταρρεύσει πρὶν προλάβει νὰ ὁλοκληρωθεῖ». Ὁ Ντοστογιέφσκι προεῖδε τὸ 1989 καὶ τὴ συνέχειά του…
.         Τὸ κύριο ἐπιχείρημα τῶν ἀθέων, τοῦ σήμερα καὶ τοῦ 1873, εἶναι ὅτι μὲ τὴν κατάργηση τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος καθίσταται ἐλεύθερος. Ἀκολουθοῦν τὴν ἄποψη τοῦ Μπακούνιν: «Ἐὰν ὁ Θεὸς ὑπάρχει, ὁ ἄνθρωπος ἔχει δεσμεύσεις, δὲν εἶναι ἐλεύθερος, ἀλλὰ δοῦλος. Ἐὰν μπορεῖ καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι ἐλεύθερος, αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ Θεὸς δὲν ὑπάρχει». Ἄποψη ποὺ ὑποστηρίζουν στοὺς «Δαιμονισμένους» οἱ Κυρίλοφ καὶ Σταυρόγκιν. Ὁ ἄλλος τῆς παρέας, ὁ Σιγκάλεφ τοῦ ἄθεου σοσιαλισμοῦ, ὑποστηρίζει, ὅπως ὁ Μεγάλος Ἱεροεξεταστής, πὼς «χωρὶς δεσποτισμὸ δὲν βρέθηκε ἀκόμη οὔτε ἐλευθερία, οὔτε ἰσότητα. Σὲ μίαν ἀγέλη ὅμως πρέπει νὰ ἐπικρατεῖ ἰσότητα…». Καὶ ὁ Μπερντιάγεφ σημειώνει σχετικά: «Ἡ τάση πρὸς ἰσότητα… ἀναπότρεπτα ὁδηγεῖ σὲ μίαν ἀνισότητα, στὴν τυραννικὴ κυριαρχία μίας ἀσήμαντης μειονότητας στὴν ἀπόλυτη πλειονότητα».
.         Ἡ ἐλευθερία εἶναι τὸ ὕψιστο ἀγαθό, ποὺ προσφέρει ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς στὸν ἄνθρωπο. Ἐλευθερία ἀκόμη καὶ νὰ τὸν ἀρνηθεῖ καὶ νὰ τὸν πολεμήσει. Μόνο στος λαος μ χριστιανικ παράδοση παρουσιάζεται τ φαινόμενο τς θεΐας. Στος λαος μ λλες θρησκευτικς παραδόσεις θεΐα εναι διανόητη. Οἱ ἄθεοι προπαγανδίζουν τὴν ἰδεολογία τους στὴν Ἑλλάδα ἢ στὴν Ἰταλία, ὄχι στὴ Σαουδικὴ Ἀραβία, στὸ Ἰράν, στὴν Ἰνδία, ἢ στὴν Ἰαπωνία…
.         Μόνο ὁ Χριστὸς ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο τὸ δικαίωμα καὶ τὴν εὐθύνη ἐλεύθερα νὰ ἀκολουθήσει ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ ἀνόητο καὶ τὸ πιὸ ἐπιζήμιο γιὰ τὴν ὕπαρξή του. Μόνο στὴ «δυτικὴ –χριστιανικῆς προέλευσης– ἀντίληψη» ζωῆς ὑπάρχει ἡ ἐλευθερία ὁ ἄνθρωπος νὰ μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ νὰ κατασκευάσει μία κοινωνία ἀθεϊστική, ἡ ὁποία, κατὰ τὸν Ντοστογιέφσκι, θὰ τὸν μεταβάλει σὲ ἕνα ἄβουλο ὄργανο.
.         Ἡ δυτικὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη τῆς ζωῆς κατατρυχόταν γιὰ αἰῶνες ἀπὸ δύο ἐπικίνδυνους πειρασμούς: Ἀπὸ τὴν κακὴ ἐλευθερία καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ καλοῦ. Ἔτσι ἡ ἐλευθερία καταστρεφόταν εἴτε ἀπὸ τὴν ὁρμὴ τοῦ κακοῦ, ποὺ κρύβει στὰ σπλάχνα της, εἴτε ἀπὸ τὸν ἀναγκασμὸ τοῦ καλοῦ. Οἱ πυρὲς τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης ἀποτελοῦν τὸ πιὸ φρικτὸ σημεῖο αὐτῆς τῆς τραγωδίας τοῦ λατινόφρονος ἀνθρώπου, ὅπως τὴν περιέγραψε ὁ Ντοστογιέφσκι μὲ τὸν Μεγάλο Ἱεροεξεταστὴ στοὺς «Ἀδελφοὺς Καραμάζοφ». τραγωδία το δυτικο νθρώπου εναι πς χει τόση μπιστοσύνη στ λογική του, τν ποία χει θεοποιήσει, πο χι μόνο δν σπάζεται τν λήθεια, λλ πιβάλλει μ τ βία τ ψέμα, τν πανθρωπιά. Γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος, στὴν ἄγρια μορφὴ τῆς ἐλευθερίας του, δὲν ἀναγνωρίζει τίποτα πιὸ πάνω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, τότε οὔτε ὁ ἴδιος ὑπάρχει.
.           Ἡ ἐπιβολὴ στὴν κοινωνία τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἡ ἐπιχείρηση εὐτελισμοῦ τῆς οἰκογένειας, ἡ ἀπαξίωση τῆς ζωῆς, κυρίως στὴν ἀρχὴ καὶ στὸ τέλος της, ἡ προσπάθεια κατάργησης ἀξιῶν – θεμελίων τῆς κοινωνίας, εἶναι συμπτώματα παρακμῆς καὶ ἀποσύνθεσης τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ὅταν τὰ πάντα ἐπιτρέπονται, ἐν ὀνόματι τῆς χωρὶς Θεὸ ἐλευθερίας, τότε αὐτὴ ὑποδουλώνεται στὸν ἑαυτό της καὶ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν καταστροφή. Ἡ χριστιανικῆς καταγωγῆς σύγχρονη κοινωνία «παίζει» μὲ τὴν ἐλευθερία της καὶ μὲ τὴν ὕπαρξή της. πολιτισμός της εναι σ παρακμ κα στ προστάδιο ν καταρρεύσει, ταν τ σλμ ρχεται ρμητικ ν τν κατακτήσει. Αὐτὴ διαλέγει τὸ μέλλον της καὶ ἔχει τὴν εὐθύνη τῆς ἀπόφασής της.-

 

 

,

Σχολιάστε

ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ

Μὲ σημαία τὸν Σταυρὸ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.          16 Ἰανουαρίου 1822. Ὕστερα ἀπὸ τέσσερις αἰῶνες σκλαβιᾶς τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος διὰ τῶν νομίμων ἐκπροσώπων του στὴν Α´ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, διακηρύττει ἐπίσημα «ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων τὴν πολιτικὴν αὐτοῦ ὕπαρξιν καὶ ἀνεξαρτησίαν». Συγχρόνως ἀποφασίζει τὴν καθιέρωση ἑνιαίας σημαίας, ἡ ὁποία ὁρίζεται νὰ εἶναι γαλανόλευκη καὶ νὰ φέρει τὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ.
.           Δὲν ἦταν αὐθαίρετη ἐπιλογὴ οὔτε τυχαία ἱστορικὴ συγκυρία τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἱερότερο σύμβολο τῆς χριστιανικῆς Πίστεως, ὁ Τίμιος Σταυρός, καθιερώθηκε ὡς ἀναπόσπαστο τμῆμα τῆς ἑλληνικῆς σημαίας, τοῦ ἐνδοξότερου ἐθνικοῦ μας συμβόλου. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τῆς Α´ Ἐθνοσυνελεύσεως, ποὺ ἐπικυρώθηκε καὶ ἀπὸ τὶς ἑπόμενες δύο Ἐθνοσυνελεύσεις, ἦταν ἡ ἐπίσημη ἀναγνώριση τοῦ κοινοῦ χαρακτηριστικοῦ ποὺ εἶχαν σχεδὸν ὅλες οἱ σημαῖες τῶν Ἀγωνιστῶν: τοῦ σημείου τοῦ Σταυροῦ.
.          Τὴν πρώτη ἐπίσημη σημαία τῆς Ἐ­παναστάσεως ὕψωσε ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης στὸ Ἰάσιο τῆς Μολδαβίας, στὶς 22 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ σημαία αὐτὴ ἦταν τρίχρωμη καὶ στὴ μία πλευρά της εἶχε τὴν εἰκόνα τῶν ἁγίων Κωνσταν­τίνου καὶ Ἑλένης μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ τὴν ἐπιγραφὴ «ΕΝ ΤΟΥΤῼ ΝΙΚΑ». Τὸν Σταυρὸ ὡς τρόπαιο νίκης προέβαλε ὁ Ὑψηλάντης καὶ στὴν ἐμπνευσμένη Προκήρυξή του: «Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν».
.          Σημαία ὁλόλευκη μὲ Σταυρὸ πλαισιωμένο ἀπὸ στεφάνι δάφνης εἶχε ὁ Ἀετὸς τῆς Ρούμελης, ὁ Μᾶρκος Μπότσαρης. Τὸν Σταυρὸ εἶχε στὸ κέντρο τῆς σημαίας του κι ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ. Κι ὁ θρυλικὸς Παπαφλέσσας ὕστερα ἀπὸ τὴν πρώτη μεγάλη νίκη τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς, προκειμένου νὰ ὑψώσει ἑλληνικὴ σημαία, ἔκοψε ἕνα κομμάτι ὕφασμα ἀπὸ τὸ γαλάζιο ράσο του, ἔσχισε καὶ δύο λωρίδες ἀπὸ τὴ λευκὴ φουστανέλλα τοῦ ἀγωνιστῆ Κεφάλα κι ἔφτιαξε αὐτοσχέδια «σημαία κυανὴ μὲ λευκὸν σταυρόν».
.          Ἀλλὰ ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ κυμάτιζε ἐπιβλητικὸς στὶς σημαῖες τῶν ὁπλαρχηγῶν, ἦταν ἐπίσης βαθιὰ χαραγμένος στὶς καρδιές τους καὶ τοὺς μετέδιδε θάρρος καὶ ἀνδρεία. Ἔλεγε ὁ ναύαρχος Μιαούλης: «Προχωροῦμε μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ». Καὶ ὁ Ψαριανὸς ἥρωας Κανάρης μὲ τὸν δαυλὸ στὸ χέρι, πλάι στὴν τούρκικη ναυαρχίδα, τὴν κρίσιμη ὥρα φώναξε στοὺς ναῦτες του: «τὸν σταυρόν σας καὶ ρίξτε τοὺς γάντζους!»
.             Παράλληλα, τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ὡς αἰώνιο σύμβολο θυσίας, ἐνέπνεε τοὺς Ἀγωνιστὲς νὰ μάχονται μὲ ἀξιοθαύμαστη αὐταπάρνηση καὶ ἀπόφαση θανάτου. Ἡ θυσία τοῦ Ἐσταυρωμένου συγκινοῦσε τὶς καρδιές τους καὶ δυνάμωνε μέσα τους τὸν πόθο νὰ προσφέρουν κι αὐτοὶ τὴ ζωή τους θυσία γιὰ τὸ Γένος, προκειμένου νὰ ἐλευθερωθεῖ ἡ Πατρίδα. Γι’ αὐτὸ κι ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης σημειώνει χαρακτηριστικά: «αὐτείνη ἡ πατρίδα δὲν λευτερώθη μὲ παραμύθια, λευτερώθη μ’ αἵματα καὶ θυσίες».

* * *

.          Ἔτσι ἀγωνίσθηκαν οἱ τιτανομάχοι τοῦ 1821: μὲ Πίστη στὸ Θεὸ καὶ ἀπόφαση ὁλοκληρωτικῆς θυσίας. Γι’ αὐτὸ κι ἔκαναν σημαία τους τὸν Σταυρό. Κι ἀποφάσισαν νὰ ἑνώσουν τὰ δύο αὐτὰ ἱερὰ σύμβολα – τὸν Σταυρὸ καὶ τὴ Σημαία – γιὰ νὰ διαλαλοῦν στοὺς αἰῶνες ὅτι σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο ἡ Πίστη καὶ ἡ Πατρίδα εἶναι βαθιὰ ριζωμένες καὶ ἀδιάσπαστα ἑνωμένες. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀτίμητη κληρονομιά, ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ ἥρωες τοῦ ᾿21.
.          Ἀλήθεια, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κυβερνοῦν αὐτὸ τὸν τόπο ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀσπάζονται τὸν Τίμιο Σταυρὸ καὶ δὲν ζητοῦν τὴ βοήθειά Του;… Πῶς μποροῦν νὰ λέγονται Ἕλληνες καὶ ἀπόγονοι αὐτῶν τῶν ἡρώων αὐτοὶ ποὺ ἀρνοῦνται τὴν Πίστη καὶ ζητοῦν νὰ ἐξαφανισθεῖ ὁ Σταυρὸς ἀπὸ τὴ δημόσια ζωή; Ἆραγε θὰ τολμήσουν καὶ νὰ ἀφαιρέσουν τὸν Σταυρὸ ἀπὸ τὴ σημαία μας;…
.          Δὲν ἔχουν τέτοιο δικαίωμα! Δὲν ἐλευθέρωσαν αὐτοὶ τὴν Πατρίδα. Δὲν ἔχυσαν τὸ αἷμα τους. Πῶς θέλουν νὰ τὴ διαφεν­τεύουν ἀγνοώντας προκλητικὰ τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Παράδοσή της; Αὐτοὶ ποὺ ἀγωνίσθηκαν γιὰ νὰ εἴμαστε ἐμεῖς ἐλεύθεροι, αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὸν κύριο λόγο, μᾶς φωνάζουν διὰ στόματος τοῦ Κολοκοτρώνη: «Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν Πίστη σας καὶ νὰ τὴ στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος».
.          Καθὼς τὶς ἡμέρες αὐτές, τὴν ἑβδομά­­δα τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ἡ Ἐκ­κλη­σία μας προβάλλει τὸν Τίμιο Σταυρὸ γιὰ νὰ μᾶς ἐνισχύσει στὸν ἀγώνα μας, ἂς σκύψουμε εὐλαβικὰ νὰ Τὸν προσκυνήσουμε γιὰ νὰ ὁπλισθοῦμε μὲ πίστη, δύναμη καὶ ὑπομονή. Κι ὅταν στὴν ἑορ­τὴ τῆς ἐθνικῆς μας ἐπετείου ἀντικρίσουμε τὸν Τίμιο Σταυρὸ νὰ κυματίζει στὴν ἑλληνική μας Σημαία, ἂς ἀναπέμψουμε θερμὴ τὴν προσευχή μας: Σταυρὲ τοῦ Χριστοῦ, σκέπαζε τὴν Ἑλλάδα μας!

 

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες νὰ ἐξελληνισθοῦν. Νὰ ἐμποδιστοῦν καὶ νὰ πάψουν νὰ εἶναι ἑλληνοφάγοι…»

Ὁ διανοούμενος καὶ ἡ πολιτικὴ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ διανοούμενος, σὲ ὅποιον τομέα καὶ ἂν ὑπηρετεῖ τὰ γράμματα, ἐπηρεάζει ἀσφαλῶς τὴν πολιτικὴ μὲ διάφορους τρόπους. Ἕνας εἶναι ἡ σκέψη του, νὰ ἐπηρεάζει ἰδεολογικὰ τὴν πολιτική. Παράδειγμα ὁ Μάρξ. Ὁ ἄλλος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ διανοούμενος νὰ ὑπηρετήσει τὴν ἰδεολογία του διὰ τῆς πολιτικῆς. Παράδειγμα ὁ Ζὰν Πὸλ Μαρὰ καὶ ἡ Ρόζα Λούξεμπουργκ. Καὶ ἕνας τρίτος εἶναι ὁ στοχαστὴς νὰ ἀπευθύνεται καὶ νὰ ἐπηρεάζει μὲ τὸ ἔργο του τὸν κάθε ἄνθρωπο, καὶ τὸν πολιτικό. Ἔτσι ἔμμεσα ἐπηρεάζει τὴν πολιτική, ὡς διαχείριση καὶ ἄσκηση ἐξουσίας. Προφανῶς δὲν μιλοῦμε γιὰ τὴν προδοσία τῶν διανοουμένων, αὐτῶν ποὺ κατάντησαν ἐξαρτήματά της καὶ βαλέδες τῆς ἐξουσίας.
.           Στὴν κατηγορία τῶν Ἑλλήνων διανοουμένων, ποὺ ἦσαν ζείδωρη πνευματικὴ πηγὴ γιὰ ὅλους μας συγκαταλέγεται ὁ Κώστας Τσιρόπουλος, ὁ ὁποῖος πρόσφατα μᾶς ἄφησε (1930-25/2/2017). Γιὰ τὸν Τσιρόπουλο ἰσχύει πλήρως τὸ ἀπόφθεγμα τοῦ Ζήσιμου Λορεντζάτου: «Τὸ μέγιστο ποὺ μπορεῖς μία μέρα νὰ γίνεις γιὰ τὸν τόπο σου – μία καλὴ πυξίδα». Ὁ Τσιρόπουλος ἔζησε καὶ ἀπεβίωσε διακριτικά, ἀλλὰ ἐργάσθηκε ἀκάματα καὶ μᾶς ἀφήνει τὸ πολυσήμαντο ἔργο του, ὡς σταθερὴ πυξίδα πρὸς τὶς ἀξίες τοῦ Ἔθνους μας.
.       Στὸ τελευταῖο τεῦχος τῆς «Εὐθύνης» (Ἀριθμὸς 456, Δεκέμβριος 2009), ποὺ ἐξέδιδε καὶ μὲ τὴν ὁποία ἔθρεψε πνευματικὰ γενιὲς Ἑλλήνων, ἔγραψε: «Τὸ τεῦχος αὐτὸ ποὺ κρατᾶτε στὰ ζεστά, φιλικά σας χέρια εἶναι τὸ τελευταῖο τοῦ βίου μου. Ἀναλογίζομαι: τριανταεφτὰ ὁλόκληρα χρόνια, κάθε μήνα (κι ἄλλα ἕξη χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴ δικτατορία) ἐζήσαμε συντροφιὰ χαρές, ἐλπίδες, ἱκανοποιήσεις, ἀπογοητεύσεις. Δοξάζουμε τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ προσκυνοῦμε τὸ ὄνομα τῆς Ἑλλάδος, τῆς προσφιλοῦς μας Πατρίδας. Προσευχόμαστε, εὐχόμαστε, ἀποχαιρετοῦμε…».
.       Στὸ ἴδιο, ἀποχαιρετιστήριο τεῦχος καὶ σὲ σχόλιό του γιὰ τὴν κρίση γράφει: «Ἡ δεινὴ κρίση ποὺ διέρχεται, παγκοσμίως σήμερα, ἡ ἀνθρώπινη κοινωνία δὲν εἶναι μόνο κρίση οἰκονομική… Συνιστᾶ μία κρίση ποὺ ὑπερβαίνει τὴν κατανάλωση, ποὺ διαπερνᾶ τὴν οἰκονομία καὶ ποὺ στοχεύει κατ’ εὐθείαν στὸ πλάσμα, ποὺ δημιούργησε τὴν κοινωνία αὐτή, στὸν Ἄνθρωπο. Γιὰ τοῦτο ὀρθότερα θὰ ἔπρεπε νὰ ὀνομαστεῖ κρίση τοῦ Ἀνθρωπισμοῦ… Ἡ κρίση σημαίνει κάτι συγκλονιστικὸ καὶ ἐπεῖγον: οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες νὰ ἐξελληνισθοῦν. Νὰ ἐμποδιστοῦν καὶ νὰ πάψουν νὰ εἶναι ἑλληνοφάγοι…».
.         Στὰ 43 χρόνια παρουσίας καὶ συμβολῆς τῆς «Εὐθύνης» καὶ τῶν ἄλλων πολλῶν ἐκδοτικῶν δραστηριοτήτων της στὴν πνευματικὴ ζωὴ τῆς Πατρίδας μας, τὸν Τσιρόπουλο τίμησαν μὲ τὴν φιλία, τὴν ἐκτίμηση καὶ τὴ συνεργασία τους σημαντικὲς προσωπικότητες, μεταξὺ τῶν ὁποίων οἱ Πρόεδροι τῆς Δημοκρατίας Μιχ. Στασινόπουλος καὶ Κῶν. Τσάτσος, ὁ πρωθυπουργὸς Πᾶν. Κανελλόπουλος, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, καὶ οἱ Ἰωάν. Θεοδωρακόπουλος, Ἄγγ. Τερζάκης, Αἰμ. Χουρμούζιος, Ζωὴ Καρέλλη, Β. Ν. Τατάκης, Χρ. Μαλεβίτσης. Ὁ Τσιρόπουλος ἀγαποῦσε τὴν Ἑλλάδα, τὴν Παράδοσή της, τὴν Ὀρθοδοξία, ὁλόψυχα καὶ μὲ ἐσωτερικὴ χαρὰ καὶ εὐθύνη γιὰ τὴν πνευματικὴ κληρονομιά, τῆς ὁποίας ἦταν συγκληρονόμος, μαζὶ μὲ ὅλους ἐμᾶς, τοὺς Ἕλληνες.-

Σχολιάστε

ΤΟ ΓΡΑΦΤΟ ΕΛΕΓΕ ΠΩΣ ΘΑ ΕΝΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΓΙΑΤΙ ΕΛΛΑΣ ΘΑ ΠΕΙ… “ΕΛΑ”! «Πῶς ζήσαμεν, ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει». (Δ. Νατσιός)

Τὸ γραφτὸ ἔλεγε πὼς θὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν Ἑλλάδα,
γιατί Ἑλλὰς θὰ πεῖ…ἔλα

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.           Πλησιάζει ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος, τὸ ἀθάνατο Εἰκοσιένα. Οἱ ἀπόγονοι τῶν γενοκτόνων μας Τούρκων, ὀνειροφαντάζονται μεγαλεῖα. Καλὸ εἶναι νὰ θυμόμαστε τὰ πάθη τῶν προγόνων μας, γιὰ νὰ ξέρουμε μὲ ποιοὺς γειτονεύουμε καὶ γιατί οἱ ἡρωικοὶ ραγιάδες τραγουδοῦσαν τὸ ἑξῆς… ρατσιστικό, ὅπως θὰ ἔλεγε ἕνας ὑμνητὴς τοῦ πολύχρωμου-παρδαλοῦ σχολείου:  «Τοῦρκος μὴ μείνει στὸ Μοριά, μηδὲ στὸν κόσμο ὅλο».
.           Ἔχω στὴν βιβλιοθήκη μου ἕνα πολὺ παλιὸ περιοδικὸ μὲ τίτλο «ΓΝΩΣΕΙΣ». Τὸ τρίτο τεῦχος τοῦ εἶναι ἀφιερωμένο στὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21. Γράφουν σ’ αὐτὸ πνευματικὰ ἀναστήματα ὅπως οἱ: Κόντογλου, Καραντώνης, Περάνθης,  Χάρης, Λάπας, Ἀγγελομάτης, Μυριβήλης καὶ ἄλλοι σημαντικοί. Ξεσηκώνω ἀπὸ τὸ ἀφιέρωμα ἕνα κείμενο τοῦ Σταύρου Μάνεση, συντάκτη, τότε, τοῦ «Ἱστορικοῦ Λεξικοῦ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν». (Τοῦ ὁποίου, ἡ συγγραφή, δὲν ἔχει ἀκόμη ἐπιτευχθεῖ. Στὴν Ἑλλάδα τὰ πράγματα πηγαίνουν «σπρωχνόμενα», ἔλεγε χαρακτηριστικὰ ὁ ὑπασπιστὴς τοῦ Κολοκοτρώνη, Φωτάκος). Ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου εἶναι «Μακεδονικὲς Ἡμέρες». Ὁ συγγραφέας γύριζε τότε τὴν Μακεδονία μὲ σκοπὸ νὰ διασώσει λέξεις, τοπικὰ ἰδιώματα, ὥστε νὰ πλουτίσει μ’ αὐτὲς τὸ Λεξικό. Ὅπως γράφει: «Τὰ καλοκαίρια τοῦ 1952, ’52, ’53 καὶ ’55 εἶχα τὴν ἐξαιρετικὴ τύχη καὶ τιμὴ νὰ μοῦ ἀνατεθεῖ ἀπὸ ἕνα σωματεῖο μὲ λαμπρὴ ἐπιστημονικὴ δράση, τὴν ἐν Ἀθήναις Γλωσσικὴν Ἑταιρείαν, ἡ μελέτη τοῦ γλωσσικοῦ ἰδιώματος τῆς περιοχῆς Γράμμου, μὲ ἐπιτόπιο μετάβασή μου. Μὲ βασικὸ μεταφορικὸ μέσο τὸ μουλάρι, γύρισα πενήντα χωριά, κωμοπόλεις καὶ πόλεις τοῦ δυτικοῦ μέρους τῶν νομῶν Καστοριᾶς καὶ Κοζάνης σκαρφαλωμένα πάνω στὶς κορφὲς καὶ τὶς πλαγιὲς τοῦ Γράμμου καὶ τῆς Πίνδου. Ἔτσι, εἶχα τὴν εὐκαιρία καὶ τὴν ἄνεση νὰ γνωρίσω τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴ ζωή τους μὲ τὶς χαρὲς καὶ τὶς λύπες, τὶς ἀγωνίες καὶ τὶς ἐλπίδες τους».
.           Σεργιανάει τὰ χωριὰ ὁ γλωσσολόγος καὶ συζητᾶ κυρίως μὲ ὑπερήλικους ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν ζήσει τὴν Τουρκοκρατία στὰ μέρη ἐκεῖνα. (Μόλις 40 χρόνια εἶχαν περάσει ἀπὸ τὸ 1912-13, ποὺ ὁ στρατός μας ἀπελευθέρωσε τὴν Μακεδονία). Οἱ μαρτυρίες (καὶ τὰ μαρτύρια) τῶν γερόντων Μακεδόνων εἶναι ἐξαιρετικὰ ἀποκαλυπτικές.
.           Διαβάζω: «Ὁ σεβασμὸς στὴν Ἐκκλησία ἔχει παλαιὰ παράδοση σ’ αὐτοὺς τοὺς τόπους κι εἶναι σὰν μία πράξη εὐγνωμοσύνης γιὰ τὴν συμπαράστασή τους στὸν ἀγώνα. “Ἐδῶ διάβασα”, μοῦ δήλωσε μὲ περηφάνια ὁ ὀγδοντάρης πρόεδρος τοῦ χωριοῦ Ἁγιὰ – Σωτήρα, Δημήτρης Ζηκόπουλος, δείχνοντάς μου τὸν νάρθηκα τῆς Ἁγιὰ – Παρασκευῆς, μίας ἐκκλησιᾶς διακοσίων χρόνων, θέλοντας νὰ μοῦ πεῖ ὅτι ἐκεῖ ἔμαθε τὰ γράμματα ποὺ ξέρει. Καὶ συνέχισε: “Οἱ Τοῦρκοι δὲν μᾶς ἄφηναν νὰ μαθαίνωμε γράμματα κι ἐρχόμασταν σὲ τοῦτο τὸ κρυφὸ σχολειό. Τὸ μόνο ποὺ δὲν τοὺς πολυένοιαζε ἦταν νὰ διαβάζωμε τὸ χτωήχι καὶ τὸ ψαλτήρι, γιὰ νὰ μὴν παίρνουν τὰ μυαλά μας ἀέρα μὲ τ’ ἄλλα διαβάσματα. Θυμᾶμαι μὲ τί χαρὰ καὶ μὲ τί τρομάρα οἰκονόμησε τῷ καιρῶ ἐκείνῳ ὁ παππούλης ποὺ μᾶς διάβαζε –ἅγιο τὸ χῶμα ποὺ τὸν σκεπάζει– μία Ἰλιάδα τοῦ Ὁμήρου. Σὰν τελειώναμε τὴν ἀνάγνωση, τὴν παράχωνε κάτω ἀπὸ τὴν πλάκα ποὺ βλέπεις ἐδωγιά».
.           Νομίζω ὅτι τὸ κείμενο, ἡ διήγηση τοῦ ὀγδοντάρη γεροπροέδρου, εἶναι ἀπὸ τὶς λίγες μαρτυρίες, ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν ὕπαρξη αὐτοῦ ποὺ ἀρνεῖται ἡ ἀφελληνισμένη διανόησις καὶ τὰ ἀπολειφάδια τῆς ἱστοριογραφικῆς τσαρλατανιᾶς ποὺ λυμαίνονται τὰ πανεπιστήμια: τὸ Κρυφὸ Σχολειό.
.           Ἕτερη διήγηση, ἡλικιωμένου ἀγροφύλακα ἀπὸ τὸ χωριὸ Νόστιμο. Ἐξιστορεῖ ἐπιγραμματικὰ τὴ ζωὴ τῆς σκλαβιᾶς, τὴν «θαυμαστὴ τάξη», ὅπως ἔλεγε ἡ “συνωστισμένη”, τῆς Τουρκοκρατίας: «Τί τρόμους καὶ τί καρδιοχτύπια περάσαμε μὲ τοὺς Τούρκους καὶ τοὺς Ἀρβανιτάδες, ποὺ διαφέντευαν τὰ μέρη ἐτοῦτα κάναν καιρό. Οἱ πρῶτοι μὲ τὸ χαράτσι καὶ τὸ γιαταγάνι τους, οἱ δεύτεροι μὲ τὰ κούρσα καὶ τὸ πλιάτσικο. Ἀνέβαινε ὁ Ἀγάς, κατέβαινε ὁ λιάπης ἀπ’ τὰ βουνά του, ἔμπαιναν στὰ σπίτια μας:
– Βάλε μου νὰ φάω, γκιαούρ!
.           Τί νὰ κάνεις, τοῦ ᾽ψηνες ὅ,τι καλύτερο εἶχες, γιὰ νὰ τὸν μαλακώσεις: καμμιὰ κότα, αὐγά· ἔσφαζες κανένα ἀρνί, τοῦ ᾽δινες παχὺ τυρί, τοῦ ᾽φτιανες καὶ τὴν καλύτερη πίτα στὴ γάστρα νὰ περιδρομιάσει. Δῶσε μου κι ἄσπρα (= χρήματα) γιὰ τὸν κόπο πού ᾽καμα νά ᾽ρθω στὸ ρημάδι σου καὶ γιὰ τὰ δόντια μου ποὺ χάλασα μὲ τὰ παλιόφαγά σου, μούγκριζε στὸ τέλος μουδιασμένος ἀπὸ τὸ φαΐ ὁ ληστής. Μποροῦσες νὰ τοῦ πεῖς ὄχι; Τοῦ ᾽δινες κι ἄσπρα… Τί νὰ πρωτοθυμηθεῖς! Ἂν τὸν ἀπαντοῦσες στὸ δρόμο, ἔπρεπε νὰ τοῦ κάνεις μετάνοια τοῦ Τούρκου, νὰ κατέβης ἀπ’ τὸ ζῶο ν’ ἀνέβη αὐτός. Τὰ ροῦχα σου νὰ μὴν εἶναι καινούργια καὶ τὸ φέσι σου νά ᾽ναι τρύπιο καὶ πλαγιαστό. Ἂν τό ᾽βλεπε ὀρθό, σήκωσες κεφάλι, Γιουνάν, σοῦ ᾽λεγε, καὶ στὸ ἔκοβε! Οἱ κοπέλες ἔβαζαν τὰ πιὸ παλιά τους φουστάνια καὶ κουκουλώνονταν καὶ καταχώνουνταν νὰ μὴν τὶς δεῖ τὸ μάτι τὸ πόρνο… πῶς ζήσαμεν ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει, ὥσπου νάρθει τὸ ἑλληνικό».
.           (Ἀναφέρει ἡ Πηνελόπη Δέλτα στὰ «Μυστικὰ τοῦ Βάλτου» πὼς ὅταν ὁ ἥρωας καπετὰν Ἄγρας πῆγε σὲ τουρκοσκλαβωμένο χωριὸ τῆς Μακεδονίας, οἱ κάτοικοι τὸν ἐκλιπαροῦσαν νὰ μὴν βαδίζει καμαρωτός, γιατί θὰ προδοθεῖ ἀπὸ τὴν περπατησιά του. Ἔπρεπε νὰ βαδίζει σκυφτός).
.           Παρενθέτω στὸ σημεῖο αὐτὸ καὶ μία ἄλλη μαρτυρία, ποὺ περιγράφει τὰ ἀνήκουστα δεινὰ ποὺ βίωσε ὁ λαός μας κατὰ τὴν περίοδο τῆς αἰχμαλωσίας στοὺς Ἀγαρηνούς. Περιέχεται στὸ βιβλίο «τὸ Εἰκοσιένα», ἔκδοση τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν. Στὸ βιβλίο καταγράφονται οἱ πανηγυρικοὶ λόγοι τῶν Ἀκαδημαϊκῶν. Τὸν Μάρτιο τοῦ 1967, ὁμιλητὴς εἶναι ὁ Σπ. Μαρινάτος. Παραθέτει ἄδεια ταφῆς χριστιανοῦ, τὴν ὁποία ἔδιναν οἱ Τοῦρκοι: «Σὺ ὁ παπάς, τοῦ ὁποίου τὸ μὲν ἔνδυμα εἶναι μαῦρον ὡς πίσσα, τὸ δὲ πρόσωπον ὡς τοῦ σατανᾶ, σὺ ὁ ἱερεὺς τῶν μιαρῶν, σὺ ὁ ἕλκων τὴν καταγωγὴν ἀπὸ τὸν ἄπιστον Ἰησοῦν, διατάσσεσαι: Τὸν εἰς τὸ ἔθνος σου ἀνήκοντα ἄπιστον Γρηγόριον, ὁ ὁποῖος ἐψόφησε σήμερον, ἂν καὶ τὴν μὲν ψυχήν του παρέδωκεν εἰς τὸν σατανᾶν, τὸ δὲ βρωμερὸν πτῶμα του δὲν τὸ δέχεται τὸ χῶμα, ἔξω καὶ μακράν τῆς πόλεως ἀνοίξατε λάκκον καὶ διὰ λακτισμάτων ρίψατε αὐτὸν ἐντὸς τούτου». (σελ. 774).
.           Τὸ κείμενο ἀποτελεῖ μνημεῖο καὶ ἀδιαφιλονίκητη ἀπόδειξη τῆς ἁρμονικῆς, ἕως ἔρωτος, συνοίκησης σκλάβων καὶ δυναστῶν. Ἀκόμη καὶ οἱ νεκροὶ διαπομπεύονταν.  Ἐπανέρχομαι στὰ ἱερὰ χώματα τῆς Μακεδονίας, στὴν ὁποία, πρὶν αὐτοεφευρηθοῦν οἱ Σκοπιανοί, δοκίμασαν οἱ Ἕλληνες τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ. Γράφει ὁ Φιλήμων στὸ «Δοκίμιον τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως».
.           «Ὅπου ἡ βαρβαρότης τῶν Τούρκων ἦτο παχυτέρα, ἐκεῖ ἡ κατὰ τῶν χριστιανῶν τυραννία ἦτο τραχυτέρα. Τοιοῦτοι ἦσαν οἱ χονδροὶ καὶ ἡμιάγριοι Τοῦρκοι τῆς Μακεδονίας. Ἐνώπιον δὲ αὐτῶν καὶ αὐτοὶ ἔτι οἱ Τοῦρκοι τῆς Κρήτης, οἱ τόσον διαβόητοι ἐπὶ φυσικῇ κακουργίᾳ καὶ κακεντρεχείᾳ, ἐθεωροῦντο ἐξηυγενισμένοι…Οὕτω τὰ παθήματα τῶν Ἑλλήνων τῆς Μακεδονίας καταντῶσιν ἀπερίγραπτα καὶ δύσληπτα, ὡς ὑπερβαίνοντα πᾶσαν ἀνθρωπίνην κακίαν καὶ πᾶσαν ὑπομονὴν ἀνθρώπου. Ἐν τῷ τόπῳ αὐτῷ αἱ πολυειδεῖς καταδυναστεύσεις καὶ αἱ ἀτελεύτητοι ἀπαιτήσεις, αἱ αὐθαίρετοι ἰδιοποιήσεις τῶν κτημάτων, οἱ φόνοι καὶ ἐπὶ πᾶσιν αἱ ἁρπαγαὶ καὶ αἱ βίαι ἀπαγωγαὶ νεανίδων καὶ νέων, ὑπερεῖχον ἀπολύτως». (τόμ. 3, σελ. 144).
.           Καὶ κλείνω μὲ τὸν ἐπίλογο τοῦ κειμένου τοῦ Στ. Μάνεση, ποὺ ἴσως, συνεχίζει τὸ κείμενο τοῦ Φιλήμονα: «Πόσο ἀκλόνητη ἦταν ἡ πεποίθηση τῶν Μακεδόνων πὼς κάποια μέρα θά ᾽ρθει τὸ ἑλληνικό, φαίνεται κι ἀπὸ τὴν ἀφελῆ διαβεβαίωση ἑνὸς γέρου ἑκατοχρονίτη, τοῦ Δημήτρη Σιμόπουλου, ἀπὸ τὸ Τσοτύλι: «Δὲν μπορούσαμεν, μοῦ εἶπε, νὰ ζήσωμε σκλάβοι σὲ ξένα χέρια ἀπ’ ἄπειρον· τὸ γραφτὸ ἔλεγε πὼς θὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν Ἑλλάδα, γιατί Ἑλλὰς θὰ πεῖ…ἔλα».
.           Δὲν βρῆκα ὡραιότερη ἐτυμολογικὴ ἑρμηνεία τοῦ ἐθνικοῦ μας ὀνόματος…

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΤΗΣ …ΟΡΓΗΣ!

ΤΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΤΗΣ …ΟΡΓΗΣ!

Ἕνας Γεωπόνος γράφει:

.           Ὁ Ἕλληνας ἔχει μία μανία νὰ τρώει λευκὸ εἰσαγόμενο μανιτάρι ἀπὸ τὴν Πολωνία, γιατί πιστεύει ὅτι ἐπειδὴ εἶναι λευκό, εἶναι καὶ ἁγνό. Διαβάστε λοιπὸν τί συμβαίνει. Τὶς 2 βδομάδες τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων, πουλήθηκαν 200 τόνοι εἰσαγόμενου λευκοῦ (AGARICUS ) μπαγιάτικου, καὶ ψεκασμένου μὲ φορμόλη καὶ χλωρίνη (γιὰ νὰ εἶναι ἄσπρο) μανιταριοῦ καὶ ὠφελήθηκαν 2 ἑταιρεῖες γερμανικῶν συμφερόντων. Κατὰ τὸ ἴδιο διάστημα, πουλήθηκαν 30 τόνοι ὁλόφρεσκου (ἡμέρας) Πλευρότους (ΤΕΛΕΙΩΣ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ) ποὺ παρήχθη ἀπὸ 45 μικρὲς οἰκογενειακὲς γεωργικὲς μονάδες ποὺ μαζὶ μὲ τοὺς ἐργαζόμενους ἐκεῖ, ἔδωσε «ψωμὶ» σὲ πάνω ἀπὸ 300 οἰκογένειες. Ἐὰν συνέβαιναν ἀντίστροφα, τότε ἀντὶ γιὰ 45 μονάδες θὰ ζοῦσαν 300 μονάδες  καὶ συνολικὰ μὲ τοὺς ἐργαζόμενους πάνω ἀπὸ 4000 ἄτομα!!!! Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἁπλὸ μάθημα γεωργικῆς οἰκονομίας ἀλλὰ πολλαπλασιάστε το Χ 5.000 ἢ 10.000, γιὰ νὰ δεῖτε τί γίνεται καὶ στοὺς ἄλλους κλάδους τῆς γεωργίας.
.           Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί οἱ Ἕλληνες δὲν γνωρίζουν ὅτι τὸ «λευκὸ» μανιτάρι ἀπὸ τὴν Πολωνία παράγεται πάνω σὲ κοτίσια κοπριὰ καὶ γιὰ νὰ φαίνεται λευκό, ὅταν ἔρχεται στὴν Ἑλλάδα (στὴν καλύτερη περίπτωση  5 ἡμερῶν μπαγιάτικα)  ψεκάζεται μὲ χλωρίνη καὶ φορμόλη, ἐνῶ τὸ πλευρότους ἁπλὰ καλλιεργεῖται σὲ καθαρὸ ἑλληνικὸ ἄχυρο καὶ εἶναι τελείως βιολογικό !!!!

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἕνας λαός ψεκασμένος μὲ ἀλλοτρίωση πέντε δεκαετιῶν πλαγιολισθαίνει στὴν ξιππασιά καὶ τὴν αὐτοκαταστροφὴ ἀνίκανος νὰ ἀντιληφθεῖ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ. Θὰ καταναλώνει ἀμάσητα ὅλα τὰ φυτικὰ καὶ ἰδεολογικὰ ὑποπροϊόντα ποὺ τοῦ πρακτορεύουν οἱ ἐχθροὶ τῆς αὐτοσυνειδησίας του. Τὰ μανιτάρια τῆς «ἐθνικῆς ὀργῆς» εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἐλάχιστο δεῖγμα.

Σχολιάστε

ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ καλλιτέχνες γιὰ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ πρόσφατη ἀπώλεια τῶν σημαντικῶν Ἑλλήνων ζωγράφων, Δημήτρη Μυταρᾶ καὶ Γιάννη Κουνέλη, φέρνει στὸ μυαλὸ τὰ ὅσα εἶπαν γιὰ τὴ σημερινὴ ἑλληνικὴ πραγματικότητα. Ὁ Δημήτρης Μυταρὰς (1934-2017), σὲ συνέντευξή του στὴν Μαρία Ἀνδρέου («Παρόν», 31.07.2011) εἶπε γιὰ τὴν Παιδεία: «Τὸ πρόβλημα τῆς Παιδείας εἶναι ἡ Παιδεία!… Μόνο διὰ μέσου τῆς Παιδείας διαμορφώνεις ἠθικὴ ὑπόσταση. Ἡ Παιδεία σήμερα στὰ πανεπιστήμια βρίσκεται σὲ αἰσχρὸ χάλι. Οἱ καθηγητὲς δὲν μποροῦν νὰ διδάξουν. Τὰ πανεπιστήμια βρίσκονται ὑπὸ κομματικὸ ἔλεγχο. Γιὰ μένα εἶναι φρικτὸς ὁ νόμος, ποὺ δίνει ὅλα τὰ προνόμια στοὺς φοιτητές. Γιὰ μένα δὲν ὑπάρχει Παιδεία στὴν Ἑλλάδα, ὅταν οἱ φοιτητὲς μπαίνουν καὶ βγαίνουν ἀπὸ τὸ μάθημα ὅ,τι ὥρα θελήσουν καὶ ἀσκοῦν λεκτικὴ καὶ σωματικὴ βία στοὺς καθηγητές τους… Ποῦ παγκοσμίως συμβαίνει αὐτό;…».
.           Καὶ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα εἶπε: «Ἡ ἀγωνία τοῦ Ἕλληνα, ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια, σταματᾶ στὸ πῶς θὰ γίνει πλούσιος. Γιὰ ποιά Παιδεία μιλᾶμε; Τὸ γρήγορο, ὅμως, πάντα κρύβει προστυχιά. Δυστυχῶς ἡ οἰκογένεια καὶ τὸ σχολεῖο δὲν κατάφεραν νὰ δώσουν ἀγωγή. Ὁ Ἕλληνας ἔγινε ἀγενής. Τοῦ λείπει ὁ σεβασμός».
.           Ὁ Γιάννης Κουνέλης (1936-2017) ἀνησυχοῦσε γιὰ τὴ σημερινὴ ἀπώλεια τῆς ταυτότητας: «Ἡ ταυτότητα εἶναι ἕνα κέντρο. Χωρὶς αὐτὸ χάνεις τὴ λογική, ποὺ σοῦ ἐπιτρέπει νὰ δεῖς τὰ πράγματα συγκριτικά. Χάνεις τὸν ἄξονα. Καὶ εἶσαι ἀπὸ δῶ καὶ ἀπὸ κεῖ. Ὅπου φυσάει ὁ ἄνεμος. Χωρὶς μέλλον…». (Καθημερινὴ 13.02.2017).
.           Ἕνας ἄλλος μεγάλος σύγχρονος ζωγράφος, ποὺ ἀπεβίωσε πρόσφατα, εἶναι ὁ Παναγιώτης Τέτσης (1925-2016). Εἶπε στὴ συνέντευξή του στὴν Μαργαρίτα Πουρνάρα, λίγες ἡμέρες πρὶν πεθάνει: «Ξέρω πότε ἄρχισε ἡ ἠθικὴ κατάπτωση τοῦ τόπου. Τὸ σύνθημα “Τσοβόλα δός τα ὅλα” μᾶς στοίχειωσε καὶ ἡ συμπεριφορά, ποὺ παγιώθηκε τότε, ἐπιβιώνει μέχρι σήμερα στὸν πολιτικὸ κόσμο καὶ στὴν κοινωνία. Δυστυχῶς γίναμε καλοπερασάκηδες καὶ τώρα δὲν μποροῦμε νὰ προσαρμοστοῦμε σὲ πιὸ δύσκολες συνθῆκες… Σημασία ἔχει τώρα νὰ βάλουμε ὅλοι μυαλὸ καὶ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀνασυγκροτήσουμε τὴν πατρίδα, ὁ καθένας ἀπὸ τὸ δικό του μετερίζι. Μόνο μὲ συλλογικὴ δουλειὰ καὶ πίστη θὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο» (Καθημερινή, 07.02.2016).
.           Οἱ τρεῖς σημαντικοὶ ζωγράφοι μας εἶχαν κοινό, ὅτι ἦσαν τῆς ἴδιας γενιᾶς, αὐτῆς ποὺ ἀποχωρεῖ, ὅτι ἐπὶ ἑξήντα περίπου χρόνια εἶχαν ζήσει τὴν πολιτικὴ καὶ τοὺς πολιτικοὺς καὶ ὅτι, ὡς καλλιτέχνες, μὲ τὴν ψυχική τους εὐαισθησία καὶ ἀκεραιότητα μίλησαν γιὰ τὴν τραγικὴ κατάσταση, ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἑλλάδα, μὲ εὐθύνη τῶν πολιτικῶν καὶ πνευματικῶν μας ἡγετῶν.
.           Ὁ ἐκ τῶν ἑπτὰ σοφῶν Περίανδρος ὁ Κορίνθιος εἶπε ὅτι στὴν καλύτερη Πολιτεία ἡ ἀρετὴ θεωρεῖται τὸ μεῖζον ἀγαθὸ καὶ ἡ κακία τὸ χειρότερο. Οἱ βαρύτατες ἐκφράσεις, ποὺ ἀνταλλάσσουν οἱ πολιτικοί μας, δείχνουν ὅτι ἡ κακία ἐπικρατεῖ στὴν ἡγεσία τῆς Πολιτείας μας. Οἱ ἀπελθόντες ζωγράφοι ἔχουν δίκιο. Ζοῦμε σὲ βάλτο. Μακάρι νὰ βάλουμε μυαλὸ καὶ μὲ πίστη νὰ μπορέσουμε νὰ βγοῦμε ἀπὸ αὐτόν.-

Σχολιάστε