Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ"

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΑΣ ΤΟΥ 1821 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ ἑορτασμὸς τῆς πεντηκονταετηρίδας τοῦ 1821

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ὁ Ἑλληνισμὸς τὸ 1871 ἑόρτασε μὲ μεγαλοπρέπεια τὰ πενήντα χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης. Ὁ φιλέλληνας Κάρολος Τάκερμαν, πρώην πρεσβευτὴς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς στὴν Ἀθήνα περιέγραψε τὸν ἑορτασμὸ στὸ βιβλίο τοῦ «Οἱ Ἕλληνες τῆς σήμερον»[1]. Ὁ ἑορτασμὸς ἐγένετο ἐπισήμως τὴν 25η Ἀπριλίου 1871. Ὁ λόγος ὅτι ἡ 25η Μαρτίου τοῦ 1871 συνέπεσε μὲ τὴ Μεγάλη Πέμπτη καὶ ἀποφασίστηκε νὰ συνεορτασθεῖ μὲ τὴν ἐπίσημη ὑποδοχὴ στὴν Ἀθήνα τοῦ Σκηνώματος τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου τοῦ Ε΄.
.                 Πράγματι, τὸ κύριο στοιχεῖο τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς πεντηκονταετηρίδας ἀπὸ τὴν ἔκρηξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἦταν ἡ ἐπίσημη ὑποδοχὴ τοῦ Λειψάνου τοῦ Ἕλληνα, ἐκ Δημητσάνης Ἀρκαδίας, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου τοῦ Ε΄. Μετὰ ἀπὸ πρωτοβουλία τοῦ τότε Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Θεοφίλου τοῦ Βλαχοπαπαδόπουλου (Πάτρα, 1780 – Ἀθήνα, 1873) οἱ ρωσικὲς ἐκκλησιαστικὲς καὶ πολιτικὲς ἀρχὲς εὐχαρίστως παρέδωσαν τὸ Σκήνωμα τοῦ Γρηγορίου Ε΄ στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα. Πρὸς τοῦτο ἑλληνικὴ κληρικολαϊκὴ ἀντιπροσωπεία μετέβη στὴν Ὀδησσὸ καὶ τὴν 10η Ἀπριλίου, ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου του, μετὰ ἀπὸ πάνδημη καὶ μεγαλοπρεπῆ τελετὴ παρέλαβε τὴ λάρνακα καὶ τὴν τοποθέτησε ἐπὶ τοῦ καταστόλιστου ἀτμοπλοίου «Βυζάντιον».
.                 Προηγήθηκε Θεία Λειτουργία, τῆς ὁποίας προέστη ὁ Ρῶσος Ἐπίσκοπος Χερσῶνος παρουσίᾳ τοῦ κλήρου τῆς περιοχῆς καὶ χιλιάδων λαοῦ καὶ μετὰ σχηματίσθηκε πομπή, μὲ κατεύθυνση τὸ λιμάνι. Ρῶσοι ἱερεῖς σήκωσαν στοὺς ὤμους τοὺς τὴ λάρνακα καὶ τοὺς ἀκολούθησαν τὰ πλήθη τῶν ρώσων χριστιανῶν. Γράφει σχετικὰ στὸ πολυσέλιδο βιβλίο του[2] γιὰ τὸν Ἅγιο Πατριάρχη ὁ Μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: « Ἡ διαδρομὴ τῆς μεγαλοπρεποῦς πομπῆς δὲν περιγράφεται. Σώματα κοζάκων καὶ πεζικοῦ προπομποὶ τῆς παρατάξεως, φανοὶ καὶ ἑξαπτέρυγα τῶν Ναῶν τῆς Ὀδησσοῦ, διπλὴ φάλαγξ μὲ πολυτελεῖς στολὲς ἱερέων, τέσσαρες μετὰ τοῦ Μητροπολίτου ἀρχιερεῖς καὶ τέλος ἡ λάρναξ, σκεπασμένη μὲ βαρύτιμα καλύμματα. Ἄπειρα πλήθη κόσμου. Καταστόλιστο τὸ “Βυζάντιο” μὲ δύο κλίμακες (γέφυρες) καὶ δύο κρηπιδώματα γιὰ τὴν λάρνακα καὶ τοὺς ὁμιλητές. Ξεχωριστὴ τελετὴ πρὸ τῆς ἀναχωρήσεως μὲ εὐχαριστηρίους λόγους καὶ ἀμοιβαῖες φιλοφρονήσεις. Τὸ πλῆθος προέπεμπε τὸ «Βυζάντιον» μὲ μυριόστομες ἐπευφημίες. Ἡ ὥρα ἦταν ἡ 8η ἑσπερινή τῆς 10ης Ἀπριλίου 1871».
.                     Στὸν Πειραιὰ τὸ λειψανοφόρο «Βυζάντιον» ἔφτασε στὶς 7.30 τὸ πρωὶ τῆς 14ης Ἀπριλίου 1871. Ὑποδοχή του στὰ ἀνοικτὰ τοῦ λιμένος ἔγινε μὲ τὸ θωρηκτὸ «Βασιλεὺς Γεώργιος», ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπέβαιναν τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ ὁ Ὑπουργὸς Ἐκκλησιαστικῶν Α. Πετμεζής. Τὰ δύο ἀτμόπλοια, φέροντα τὸν μεγάλο σημαιοστολισμό τους, ἔγιναν δεκτὰ στὴν ἀποβάθρα μὲ κανονιοβολισμοὺς καὶ ὑπὸ τοὺς ἤχους τῆς παιανίζουσας μπάντας τῆς Ρωσικῆς ναυαρχίδος, ἡ ὁποία ἀποδίδουσα τιμὴν στὸν Πατριάρχη εἶχε ἐλλιμενισθεῖ στὸν Πειραιά.
.                 Ἡ μετακομιδὴ τῶν λειψάνων ἀπὸ τὸ πλοῖο στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Ἀθηνῶν ἔγινε τὴν Κυριακή, 25η Ἀπριλίου. Γράφει ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: «Τελετὴ ἀπερίγραπτη. Ἐκκλησία, Πολιτεία, Λαὸς ὑπεδέχοντο τὸν ἐθνομάρτυρα Πατριάρχη ἐπαναπατριζόμενον, σύμβολον τῶν θυσιῶν τοῦ Ἔθνους γιὰ τὴν ἐλευθερία του». Τὴν ἑορταστικὴ ἡμέρα τόνισαν ἀπὸ τὰ ξημερώματα 101 κανονιοβολισμοί. Συναγερμὸς εἰς Πειραιὰ καὶ Ἀθήνα γιὰ τὴν ἐξασφάλιση θέσεως πρὸς παρακολούθηση τῆς πομπῆς».
.                 Στὶς 7.30 τὸ πρωὶ τῆς 25/4/1871 στὸν Σιδηροδρομικὸ Σταθμὸ τῶν Ἀθηνῶν ὑποδέχθηκαν τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε΄ οἱ Ἀρχὲς τῆς χώρας, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Βασιλέα Γεώργιο καὶ τὴν Βασίλισσα Ὄλγα. Μέσα σὲ νεκρικὴ σιγὴ βροντερὴ ἀκούστηκε ἡ εὐχαριστήρια δέηση τοῦ Μητροπολίτη Ἀθηνῶν Θεοφίλου, ὁ ὁποῖος γνώριζε προσωπικὰ τὸν Πατριάρχη, ἔχοντας ὑπηρετήσει στὰ Πατριαρχεῖα. Ἡ λάρνακα τοποθετήθηκε ἐπὶ ὀκρίβαντος, τὸν ὁποῖον μετέφερε τέθριππον ἅρμα τοῦ Πυροβολικοῦ. Δημιουργήθηκε πομπὴ καὶ διὰ τῆς ὁδοῦ Πειραιῶς, τῆς πλατείας Ὁμονοίας, τῆς ὁδοῦ Σταδίου, τῆς πλατείας Συντάγματος καὶ τῆς ὁδοῦ Μητροπόλεως κατέληξε στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ ὅλη πορεία κράτησε δυόμισι ὧρες καὶ ἡ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ ἦταν καθολική. Ἀκολούθησε Δοξολογία καὶ τὴν ἑπομένη ἡμέρα, 26 Ἀπριλίου, ἀρχιερατικὸ συλλείτουργο
.                 Στὴν Ὀδησσὸ καὶ στὴν Ἀθήνα κυβερνῆτες καὶ λαός, ἔχοντας στὴ μνήμη τους νωπὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1821, ἀπέδωσαν τὸν ἀπαιτούμενο φόρο τιμῆς στὸν Πατριάρχη. Ὅπως εἶπε ὁ ἐκφωνήσας τὸν ἐπίκαιρο λόγο καθηγητὴς Πανεπιστημίου Νικηφόρος Καλογερᾶς, «ὡς ἀνέμου βιαία πνοὴ διεδόθη ὁ θάνατος τοῦ Πατριάρχου ἀπὸ περάτων εἰς πέρατα…καὶ κοπετὸν καὶ ὀδύνην ἐξήγειρε… Καὶ δύναταί τις νὰ εἴπῃ ὅτι ὁ θάνατος τοῦ Πατριάρχου ὑπῆρξε τῆς Ἑλλάδος ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ καταστροφὴ τῆς τυραννίας, ἡ τοῦ διεσπαρμένου Ἑλληνικοῦ Ἔθνους συναρμογὴ καὶ συνένωσις».

 Ἡ ἀντίδραση τῶν Τούρκων

.                 Ὁ πρεσβευτὴς Κάρολος Τάκερμαν στὸ βιβλίο του περιγράφει τὴν ἄρνηση ποὺ ὑπῆρξε ἀπὸ τὴν Πύλη νὰ περάσει ἀπὸ τὸν Βόσπορο τὸ πλοῖο, ποὺ μετέφερε τὸ σκήνωμα τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου τοῦ Ε΄, κάτι ποὺ εἶναι ἄγνωστο στοὺς πολλοὺς καὶ ποὺ καταδεικνύει τὴ συμπεριφορὰ καὶ τὴ νοοτροπία τῶν ἰθυνόντων τῆς γείτονος, ποὺ αὐτὰ τὰ 150 χρόνια δὲν ἔχει ἀλλάξει καὶ πολύ… Ὅπως γράφει ὁ Τάκερμαν, ὁ Σουλτάνος, ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι τὸ λείψανο τοῦ Πατριάρχη θὰ περνοῦσε ἀπὸ τὸ Βόσπορο, φοβήθηκε μήπως, ὅταν τὸ μάθαιναν οἱ Ἕλληνες τῆς Πόλης θὰ διήγειρε τὸν ἐνθουσιασμό τους καὶ θὰ προκαλοῦσαν πολιτικὲς διαδηλώσεις δυσαρέστους πρὸς αὐτόν…
.                 Ἡ ἄρνηση τοῦ Σουλτάνου νὰ διέλθει διὰ τοῦ Βοσπόρου τὸ «Βυζάντιον» ὁδήγησε τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ σκεφθεῖ νὰ ἔλθει στὴν Ἑλλάδα τὸ Σκήνωμα τοῦ Ἁγίου διὰ τοῦ Δουνάβεως καὶ μέσα ἀπὸ τὴν Αὐστρία. Οἱ αὐστριακὲς ἀρχὲς ὅμως «ἐξ ἁβροφροσύνης πρὸς τὴν Πύλη» ἀρνήθηκαν νὰ περάσει ἀπὸ τὴ χώρα τους ἡ λάρνακα τοῦ Πατριάρχη… Συνεχίζοντας ὁ Τάκερμαν γράφει μὲ δόση εἰρωνείας:
«Συνεπείᾳ καὶ τῆς ἀρνήσεως τῆς Αὐστρίας οἱ Τοῦρκοι διπλωμάται ξέσαντες τὴν κεφαλήν, ἐπρότειναν ὁμαλὴν τινὰ λύσιν τῆς δυσκολίας, αὕτη δὲ ἦτο νὰ ὑποκλέψωσι τὸν ἑλληνικὸν κεραυνὸν (Σημ. γρ. Ὁ Τάκερμαν ὑπονοεῖ τὸ λείψανο τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Ε΄, τὸν ὁποῖο καὶ νεκρὸ οἱ Ὀθωμανοὶ ἐφοβοῦντο…), ἐξαιτούμενοι αὐτοὶ παρὰ τῆς ρωσικῆς κυβερνήσεως τὸ λείψανον τοῦ πατριάρχου ὑποσχόμενοι ὅτι θὰ ἐνταφιάσουν αὐτὸ μετὰ τῶν ἀνηκουσῶν τιμῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει, πρὸς ἐξαγνισμὸν τῆς κατὰ τὸ 1821 ἀτίμου πράξεως, τὴν ὁποίαν ἐπέρριπτον εἰς τοὺς ἀνοικονομήτους καὶ οὐδένα νόμον ἀναγνωρίζοντας τότε Γενιτσάρους. Πλὴν ἡ εὐφυὴς αὕτη πρότασις ἐγένετο λίαν ὀψέ. Ἡ Ρωσία ἀπήντησεν ὅτι ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις, δικαιώματι προτεραιότητος δικαιοῦται νὰ λάβῃ τὰ λείψανα.
.                 Ἐπὶ τέλους αἱ συνέπειαι τῆς ἐκ μέρους τῆς Πύλης ἀρνήσεως τοῦ διάπλου ἑλληνικοῦ πλοίου, φέροντος τὰ ἐξηγιασμένα λείψανα τοῦ μάρτυρος, εἵλκυσαν φαίνεται τὴν προσοχὴν τοῦ ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν ὀθωμανοῦ ὑπουργοῦ, φοβηθέντος τὴν ἀγανάκτησιν τῶν Ἑλλήνων καὶ κατ’ ἀκολουθίαν ἐπῆλθε συμβιβασμός τος, δι’ οὗ ἐπετράπη εἰς τὸ ἑλληνικὸν ἐμπορικὸν ἀτμόπλοιον νὰ ἐκτελέσῃ τὴν ἀποστολήν του, ἄνευ τῆς παραμικρᾶς ἐπιδείξεως ἢ χρονοτριβῆς κατὰ τὴν παρὰ τὴν Κωνσταντινούπολιν δίοδον. Λυθέντος οὕτω τοῦ ζητήματος, πᾶσα δυσάρεστος συνέπεια προελήφθη. Τὰ ἀνωτέρω ἀρκούντως δεικνύουσιν εἰς ποίαν τρυφερότητα πολιτικῶν σχέσεων εὑρίσκονται οἱ ἐν τῇ Ἀνατολῇ… Οὕτως ἠδυνήθησαν οἱ Ἕλληνες, κατὰ τὴν ἐπέτειον τῆς πεντηκονταετηρίδος ἡμέραν νὰ ἀπονείμωσι τὰς ὀφειλομένας τιμὰς εἰς τὰ λείψανα ἑνὸς τῶν πρωτομαρτύρων τῆς ἀνεξαρτησίας των».-

[1] Καρόλου Τάκερμαν» Οἱ Ἕλληνες τῆς σήμερον», μτφρ. Ἀντ. Ζυγομαλᾶ, Ἀθήνησι, Ἐκ τοῦ τυπογραφείου τῆς Φιλοκαλίας, Αθήναι, 1877- Ἀναστ. ἀνατ. Βιβλ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, 1995.

[2] Χριστοδούλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος «Ὁ ἐθνάρχης τῆς ὀδύνης Γρηγόριος Ε΄», ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, ἔκδοσις Α΄, 2004, σελ. 639 κ.ε..

, ,

Σχολιάστε

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Κάτι σὰν προκαρναβαλικὲς ἐκδηλώσεις…»

Καλὰ Χριστούγεννα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ 2019η ἐπέτειος τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ ἑορτάζεται ἀπὸ κάποιους συμπατριῶτες μας ὡς νὰ ζοῦν κατ’ ἐκείνη τὴ νύχτα τῆς Βηθλεὲμ παρέα μὲ τὸν Ἡρώδη. Ἀγνοοῦν τὸ κοσμοϊστορικὸ γεγονὸς καὶ τὸ ἀντιμετωπίζουν προκλητικῶς ἀδιάφορα ἕως ἐχθρικά. Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ παρουσία Του χαλάει τὴν ὑποτιθέμενη ἰσχύ τους, τὴ βολή τους, τὸ ἰδεολογικὸ καὶ κοινωνικὸ κατεστημένο, στὸ ὁποῖο ἀνήκουν.
.             Τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς ἀποδεικνύουν οἱ εὐχετήριες κάρτες ποὺ στέλνουν, πολιτικοί, ἑταιρεῖες, σωματεῖα, φίλοι καὶ φίλες. Οἱ περισσότερες δὲν εὔχονται γιὰ τὰ Χριστούγεννα, ἀλλὰ ἀορίστως «Καλὲς γιορτές», κατὰ τὸ «Season greetings». Πολλὲς ἔχουν ὡς θέμα ἀντὶ τοῦ Χριστοῦ ἕναν εὐτραφῆ χαμογελαστὸ γέροντα, προϊὸν προωθήσεως προϊόντων πολυεθνικῆς ἑταιρείας. Ἡ ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων κατάντησε ἕνα κοσμικὸ φολκλορικὸ γεγονός: Ρεβεγιόν, φῶτα, τουαλέτες, ξενύχτι, χαρτοπαίγνιο. Κάτι σὰν προκαρναβαλικὲς ἐκδηλώσεις.
.             Ἡ κατάργηση τῶν εὐχῶν γιὰ τὰ Χριστούγεννα ἐντάσσεται σὲ δύο ρεύματα
.           Τὸ πρῶτο εἶναι αὐτὸ τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς νέας ἐποχῆς. Ὅσοι τὸ ὑποστηρίζουν ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ 25η Δεκεμβρίου εἶναι μία παγκόσμια ἡμέρα, ὅπως οἱ ἄλλες παγκόσμιες ἡμέρες, ποὺ ὁ ΟΗΕ ἔχει καθιερώσει καὶ ποὺ τὴν γιορτάζουν χριστιανοὶ καὶ μουσουλμάνοι, ἄθεοι καὶ βουδιστές, ἰνδουιστὲς καὶ σιντοϊστές… Οἱ ἴδιοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ ἡμέρα αὐτὴ ἦταν παγανιστικὴ ἑορτὴ ποὺ τὴν υἱοθέτησαν οἱ Χριστιανοὶ καὶ τώρα εἶναι ὁ καιρός, ποὺ οἱ νεοπαγανιστὲς παίρνουν τὴ ρεβάνς… Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, στὸ τρέχον τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Le monde des Religions» ὑπάρχει ἀφιέρωμα μὲ τίτλο: «Χριστούγεννα – Πῶς μία παγανιστικὴ ἑορτὴ ἔγινε χριστιανική. Καὶ ἀντιστρόφως»…
.             Τὸ δεύτερο ρεῦμα εἶναι τῶν ὀπαδῶν τοῦ καταναλωτικοῦ ὑλισμοῦ. Αὐτῶν, ποὺ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὴν καλοπέραση, κατὰ τὴν ἀντίληψη τοῦ ἄφρονος πλουσίου τῆς παραβολῆς.
.             Στὶς μέρες μας ἐπιζοῦν κάποια δυτικῆς προέλευσης χριστιανικὰ σύμβολα, ποὺ ἀντιμετωπίζονται ὡς μουσειακὰ ἀντικείμενα, ἀποστεωμένα ἀπὸ κάθε πνευματικότητα. Συνεχίζουν νὰ ὑπάρχουν λόγῳ τῆς δύναμης τῆς Παράδοσης, ποὺ πάντως καὶ αὐτή, μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ἐξασθενεῖ καὶ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν τυποποιημένη συνήθεια. Θυμίζουμε μερικά: Τὸ ἔλατο, οἱ μπάλες πάνω σὲ αὐτό, τὸ γκί, οἱ γιρλάντες, ὁ φωτισμός. Συνεχίζονται καὶ οἱ ἀνταλλαγὲς δώρων, ποὺ παλιότερα στὴν Ἑλλάδα γίνονταν τὴν Πρωτοχρονιά.
.             Ὅμως ὑπάρχουν καὶ οἱ Ἕλληνες ποὺ γιορτάζουν συνειδητὰ τὰ Χριστούγεννα, ἀκολουθώντας τοὺς Μάγους καὶ τοὺς ποιμένες, ποὺ ἀντιλαμβάνονται τὴ σημασία τοῦ γεγονότος, ποὺ ἐκτιμοῦν τὸ θαῦμα τῆς Ἱστορίας: Αὐτὸ τὸ Βρέφος δημιούργησε τὸν Χριστιανικὸ Πολιτισμὸ στὴ λογοτεχνία, στὴ ζωγραφική, στὴν ἀρχιτεκτονική, στὴ μουσική, στὴν πνευματική, πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ζωή. Ὅ,τι κφράζει σήμερα τς χριστιανικς κοινωνίες τ φείλουμε στν γεννημένο σν αριο Θεάνθρωπο. Ἀκόμα καὶ ἡ ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀθεΐα ἐκφράζονται ὡς ἄρνηση τῆς χριστιανικῆς κουλτούρας. Γιατί Ἐκεῖνος δίδαξε τὴν πραγματικὴ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ καὶ τὴν ἀντίστοιχη εὐθύνη. Πλὴν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, οὐδεὶς ἄλλος ἔδωσε αὐτὴν τὴν ἐλευθερία στὸν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς, ἀναγνωρίζοντας τὴν προσφορά Του στὴ ζωή μας, εὐχόμαστε σὲ ὅλες καὶ σὲ ὅλους ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.-

 

 

,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΤΑΛΑΝΤΟΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ἀπὸ τὸν Θεὸ πρὸς δόξαν Θεοῦ» (Ἁγ. Ἰωάννης Κρονστάνδης)

στάσις το γίου ωάννου τς Κρονστάνδης
ναντι τν μ ρθοδόξων μολογιν

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ A. Vladimirov
στὸ περ. “Τσερκόβναγια Ζίζν”, τ. 1-2, 1994
«Ὑπερασπισταὶ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως»
ἐκδ. “Ὀρθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη

.              Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης, Ρῶσος ἱερεύς, Πνευματικὸς καὶ θερμουργὸς κῆρυξ τοῦ Εὐαγγελίου. Ἤκμασε στὰ τέλη τοῦ δεκάτου ἐνάτου αἰῶνος καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ εἰκοστοῦ. Προορατικὸς καὶ θαυματουργός. Ἠναλώθη στὴν καθημερινὴ διακονία τοῦ πάσχοντος λαοῦ. Χριστομίμητος ἡ ἀγάπη του. Αὐτὴ ἡ ἁγία ἀγάπη τὸν ἀναγκάζει νὰ πῆ τὴν ἀλήθεια γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ποὺ σώζει καὶ γιὰ τὴν αἵρεση καὶ ἑτεροδοξία ποὺ δὲν ἐξασφαλίζουν τὴν σωτηρία.
.             Σύμφωνα μὲ τοὺς λόγους τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. «μόνο ὅποιος μετέχει τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ κατανοεῖ τὴν ἀληθινὴ φύσι τῆς Ἐκκλησίας». Ποιός ἄλλος, λοιπόν, κατενόησε καλύτερα τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κρονστάνδης, τοῦ ὁποίου τὴν ἁγιότητα χαρακτήριζε ἡ εὐλαβεστάτη, συχνὴ καὶ μάλιστα καθημερινὴ τέλεσις τῆς Θείας Λειτουργίας; Ἀπὸ αὐτὴν ἐνεπνέετο γιὰ τὴν μεγάλη ποιμαντική του διακονία. Αὐτὴ ἦταν ἡ πηγὴ τῆς ὑψηλῆς, ἐμπειρικῆς του θεολογίας. Μεταδίδοντας καθημερινῶς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ στὸν λαό, μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔβλεπε τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀγωνιζόταν σ’ ὅλη του τὴν ζωὴ ἐναντίων τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν, οἱ ὁποῖοι σοβαρώτατα ἁμάρτησαν παραβαίνοντας τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ: «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ἰω. ιζ´ 21).
.             Ὁ ἅγιος Ἰωάννης δὲν ἐδημιούργησε συστήματα Ὀρθοδόξου δογματικῆς, ὅπως καὶ ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ ὁποῖος ἐπίσης δὲν συστηματοποίησε τὴν διδασκαλία του. Ὡστόσο, οἱ σύγχρονοί του εὕρισκαν σ’ αὐτὸν μία ὑψηλότατη καὶ ἀλάθητη λύση τῶν θεμάτων τῆς πίστεως.
.             Ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς γιὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη εἶναι νὰ εἰσέλθωμε στὸ πλήρωμα τῆς Χριστιανικῆς τελειότητος, τῆς θεώσεως, πρὸς τὴν ὁποία ὁδηγούμεθα μὲ τὸν ἀγώνα πρὸς τοὺς «ἀοράτους ἐχθρούς», μὲ τὴν μετάνοια, μὲ τὴν ἀπόκτησι τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀπὸ τὴν ἐμπειρία ὁλοκλήρου τῆς ἀσκητικῆς του ζωῆς, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἀπεκόμισε τὴν σκέψι ὅτι διὰ τῶν ἀνθρωπίνων δυνάμεων εἶναι ἀδύνατο νὰ φθάσωμε τοῦτο τὸ πλήρωμα: «Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀνήκωμε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τῆς ὁποίας Κεφαλὴ εἶναι ὁ Παντοδύναμος Βασιλεύς, ὁ Νικητὴς τοῦ Ἅδου, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ Βασιλεία Του εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία νοεῖται ὡς κοινωνία τῶν ἁγίων, οἱ ὁποῖοι μετετέθησαν στὸν οὐρανό, καὶ ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται ἐπὶ τῆς γῆς μαχόμενοι πρὸς τὰς ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας καὶ κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικά τῆς πονηρίας… Ὁ μὴ Ὀρθόδοξος, ἀκόμη καὶ μία μεγάλη μὴ ὀρθόδοξη κοινότης, δὲν μπορεῖ νὰ στρατευθῆ στὸν πόλεμο αὐτόν, χωρὶς τὸν Χριστὸ ὡς Κεφαλή του δὲν μπορεῖ νὰ κάνη τίποτε μὲ τέτοιους πανούργους, ὀξυδερκεῖς ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι συνεχῶς ἄγρυπνοι καὶ ἔχουν μάθει τέλεια τὴν ἐπιστήμη τοῦ πολέμου τους.
.             Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἔχει δυνατὴ ὑποστήριξι στὸν ἀγώνα αὐτόν: πρῶτα ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀθλητάς Του, οἱ ὁποῖοι ἐνίκησαν τοὺς ἐχθροὺς μὲ τὴν δύναμι τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἐπὶ γῆς Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, ἀπὸ τοὺς ποιμένας καὶ διδασκάλους της καὶ ἀπὸ τὴν κοινὴ προσευχὴ καὶ τὰ μυστήρια. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, στὴν ὁποία ἐλέει Θεοῦ ἀνήκουμε κι ἐμεῖς, εἶναι ἕνας τέτοιος βοηθὸς στὸν ἀγώνα τοῦ Χριστιανοῦ ἐναντίον τῶν ἀοράτων καὶ ὁρατῶν ἐχθρῶν»
.             Ἡ σκέψις τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης, ὅσον ἀφορᾶ στὴν Ἐκκλησία, εἶναι πρῶτα ἀπ’ ὅλα σωτηριολογική. Τὸ νὰ ἀνήκει κανεὶς στὴν Ἐκκλησία εἶναι γι’ αὐτὸν ἡ πηγὴ τῆς σωτηρίας: «Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ μοναδικὸ Σῶμα, τοῦ ὁποίου Κεφαλὴ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἐνῶ ψυχὴ εἶναι τὸ ἴδιο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο ζωογονεῖ, φωτίζει, καθαρίζει καὶ ἐνδυναμώνει ὅλα τὰ μέλη αὐτοῦ τοῦ μεγάλου σώματος ποὺ ἀγωνίζονται ἐπὶ τῆς γῆς».
.            «Τότε τί ἀναγκάζει μερικοὺς νὰ φεύγουν ἀπὸ τὸν μοναδικὸ αὐτὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ», στὸν ὁποῖο – ἐπειδὴ κεφαλὴ εἶναι ἡ Ἐνυπόστατος Σοφία – ὑπάρχει «μία τέτοια ἄβυσσος σοφίας, ὥστε θὰ ἐπαρκοῦσε μὲ ἀφθονία σὲ ὅλους τοὺς σοφοὺς τοῦ κόσμου γιὰ μελέτη, θαυμασμὸ καὶ δοξολογία. Ἀλλὰ ὁ Κύριος ἀπέκρυψε αὐτὴν ἀπὸ σοφῶν καὶ συνετῶν καὶ ἀπεκάλυψεν αὐτὴν νηπίοις κατὰ τὸ φρόνημα».
.             Τὸ πρόβλημα μὲ αὐτοὺς τοὺς ἀξιολύπητους σοφοὺς εἶναι ὅτι προσπαθοῦν νὰ συμβιβάσουν τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν ὑπερήφανη λογικὴ ποὺ δὲν ἔχει καθαρθῆ ἀπὸ τὰ πάθη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διαστρεβλώνουν τὴν ἀλήθεια καὶ τελικὰ νὰ ἐκπίπτουν ἀπὸ τὴν ὀρθὴ Πίστι.
.             Ἡ μοναδικότης καὶ τὸ ἀλάνθαστον τῆς Πίστεως εἶναι τελείως οὐσιώδη, ἄλλωστε ἡ Πίστις μας, ἡ νικήσασα τὸν κόσμον (Α´ Ἰω. ε´ 4), δὲν εἶναι τὸ σύνολον ὑποκειμενικῶν ψυχολογικῶν ἐμπειριῶν, ἀλλὰ ἡ ἀποκάλυψις ὑπὸ τῆς Παναγίας Τριάδος τῆς ὁδοῦ πρὸς τὴν σωτηρία.
.             Ἡ ἑνότης τῶν Χριστιανῶν στὴν Ἐκκλησία δὲν γεννᾶται ἐκ θελήματος σαρκὸς (Ἰω. α´ 13). Εἶναι ἡ πραγματοποίησις τῆς προσευχῆς τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸ Πατέρα σχετικὰ μὲ τοὺς μαθητάς, ἵνα ὦσιν ἓν, ὅπως ἀκριβῶς ἡ Παναγία Τριὰς εἶναι ἕν. (Ἰω. ιζ´ 11, 21 – 22). Εἶναι ὁ καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖον ἐξεχύθη ἐπὶ τῶν Ἀποστόλων κατὰ τὴν Πεντηκοστή. Κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρας, στὸν χορὸ τῶν ὁποίων ἵσταται τώρα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης, ἡ ἑνότης τῆς Πίστεως καὶ ἡ μοναδικότης τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τόσο σπουδαία, ὥστε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ἡ μοναδικότης νὰ εἶναι ἡ πρώτη ἰδιότης τῆς Ἐκκλησίας. Κάθε ἕνας ποὺ θέτει τέρμα στὶς σχέσεις του μὲ τὴν Μία Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ βασίζεται οὔτε στὴν ἀποστολικὴ διαδοχή, οὔτε στὴν ἁγιότητα, οὔτε στὴν καθολικότητα, διότι «ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι μόνον μία, ἀλλὰ καὶ ἡ μοναδικὴ» κατὰ τὸν ἅγιο Κυπριανὸ Καρθαγένης. «Ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία παραμένει μία καὶ ἀδιαίρετος καὶ ἡ μόνη ποὺ σώζει. Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία». «Οὐδεμία ἄλλη Χριστιανικὴ Ὁμολογία ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία», γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης, «μπορεῖ νὰ φέρει ἕνα Χριστιανὸ στὴν τελειότητα τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς ἢ ἁγιότητος καὶ νὰ ὁλοκληρώση τὴν κάθαρσι ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες καὶ νὰ ὁδηγήση στὴν ἀφθαρσία, διότι οἱ ἄλλες ὁμολογίες κατέχουν τὴν ἀλήθεια ἐν ἀδικίᾳ (Ρώμ. α’, 18), ἀνέμιξαν τὴν δεισιδαιμονία καὶ τὸ ψεῦδος μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ δὲν κατέχουν ἐκεῖνα τὰ θεόσδοτα μέσα γιὰ τὴν κάθαρσι, τὸν ἁγιασμό, τὴν ἀναγέννησι καὶ ἀνανέωσι, τὰ ὁποῖα κατέχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία».
.             Κάθε προσβολὴ ἐναντίον τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τόσο μεγάλη, ὥστε «αὐτοὶ ποὺ αὐθαιρέτως χωρίζονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία χάνουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς Ἁγίους, διότι ὡς νεκρὰ μέλη μὲ τὴν ἀντίθετη τοποθέτησί τους ἐπισύρουν πάνω τους τὴν αἰώνια ἀπώλεια». «Θλίβομαι βαθειά», γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης, «ποὺ ἡ ἁγία ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ διερράγη στὴν Δύσι καὶ ἀπὸ τὴν Δύσι, ἀπὸ τὸν περιβόητο Ρωμαιοκαθολικισμὸ καὶ μαζὶ μ’ αὐτὸν ἀπὸ τὸν Λουθηρανισμὸ καὶ τὴν Μεταρρύθμισι, καθὼς ἐπίσης σὲ μᾶς ἀπὸ σχίσματα καὶ κομματισμούς».
.             Κάθε πτῶσις, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων, ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια: περιφρονεῖ κάποιος μία ἐντολὴ καὶ τότε ἁμαρτάνει στὴν πρᾶξι. Ἔτσι ἔγινε καὶ μὲ τὸ ἀποσκίρτημα τῆς Δύσεως: «Πρὶν ἀπ’ αὐτό, ὁ πάπας καὶ οἱ παπικοὶ ἔγιναν ὑπερήφανοι καὶ ἐξύψωσαν τοὺς ἑαυτούς των τόσο, ὥστε ἐσκέφθηκαν νὰ κρίνουν τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, τὴν ἴδια τὴν Ἐνυπόστατο Σοφία τοῦ Θεοῦ», τὸν οὐράνιο Διδάσκαλο, χωρὶς τὸν Ὁποῖον «οὐδὲ τὸν Πατέρα τις ἐπιγινώσκει, εἰ μὴ ὁ Υἱὸς». Ἡ ὑπερηφάνειά τους ἔφθασε στὸ σημεῖο νὰ διαστρέψουν μερικοὺς ἀπὸ τοὺς λόγους, ἐντολὲς καὶ θεσπίσματά Του. Ὁ Χριστὸς λέγει ὅτι τὸ Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸν Πατέρα, ἐνῶ οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Λουθηρανοὶ μαζὶ μὲ τοὺς Ἀγγλικανοὺς λέγουν ὅτι ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό.
.             Ἔχοντας ἀποκοπῆ ἀπὸ τὴν Παράδοσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔχοντας χάσει τὸ ἐσωτερικὸ κριτήριο τῆς ἀληθείας καὶ τὴν συνοδικὴ ἀρχὴ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, οἱ Λατίνοι, ἐπειδὴ ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ κάποιο εἶδος ἐξουσίας, ἤγειραν μία νέα ἐξουσία γιὰ νὰ διδάσκεται ἡ Πίστις: τὸν «ἀλάθητο» Πάπα τῆς Ρώμης, τὸν «ἀντιπρόσωπο τοῦ Χριστοῦ».
«Ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμί… ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. κη´ 20). Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶναι πάντοτε παρὼν στὴν Ἐκκλησία Του. Τί χρειάζεται τότε ἕνας ἀντιπρόσωπος – πάπας;», γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης καταγγέλοντας τὴν αἵρεσι τοῦ παπισμοῦ.
.             Ὡς μία κεφαλαιώδης αἵρεσις, ὁ Λατινισμὸς προσπαθεῖ νὰ ἐντάξη κάτω ἀπὸ τὸ θεολογικό του σύστημα κείμενα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, κατανοούμενα φυσικὰ ἔξω ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Παράδοσι τὴν ὁποία στερεῖται: «Τὸ κεντρικὸ σημεῖο τῆς ρωμαιοκαθολικῆς ὑπερηφάνειας καὶ τῶν ρωμαιοκαθολικῶν ψευδῶν στὰ δόγματα, στὴν διοίκησι καὶ στὴν ἠθικὴ διδασκαλία εἶναι τὸ πρωτεῖον τοῦ πάπα, ἡ φανταστικὴ καὶ ἐσφαλμένη κατανόησις τοῦ λόγου τοῦ Σωτῆρος: Σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς (Ματθ. ιϛ´ 18). Ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἁγίους Πατέρας τῶν πρώτων καὶ μεταγενεστέρων αἰώνων, ὡς ἐπίσης καὶ ἀπὸ τοὺς πολὺ πρώτους ὀρθόδοξους πάπας, ὅτι πρέπει κανεὶς νὰ ἐννοῆ ὡς πέτρα θεμελιώσεως τὸν ἴδιο τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ – ἡ δὲ πέτρα ἦν ὁ Χριστὸς» (Α´ Κορινθ. ι´ 4).
.             «Ὁ πάπας καὶ οἱ παπικοί, – κάλαμος ὑπὸ ἀνέμου σαλευόμενος – ἔχοντας ὑποδουλώσει ὅλον τὸν Καθολικισμὸ στὴν αἵρεσι, τὸν κατέστησαν ἀδιόρθωτο, διότι ὁ πάπας παρ’ ὅλες τὶς αἱρέσεις του ἀναγνωρίζεται ὡς ἀλάθητος ἀπὸ τὴν Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία καὶ ἔτσι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διορθωθῆ ἀπὸ κάποιον ποὺ σκέπτεται ἀντίθετα».
.             Ἡ Μεταρρύθμισις, ἡ ὁποία προῆλθε ἀπὸ τὸν Λατινισμό, ἦταν μία ἀντίδρασις ἐναντίον τῶν διαστροφῶν τοῦ Λατινισμοῦ. Ἀντὶ νὰ ἐπανέλθη στὴν συνοδικὴ βάσι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπὸ ἀντίθεσι στὸν παπισμὸ ἀπέρριψε τὴν ἱεραρχία, δίδοντας στὸν κάθε πιστὸ τὸ δικαίωμα νὰ σκέπτεται «ἀλάνθαστα» περὶ τῆς Πίστεως. Ὁ νομικισμὸς τῆς Ρώμης καὶ τὰ ξένα πρὸς τὸν πατερικὸ ἀσκητισμὸ συστήματα πνευματικῆς ζωῆς, ποὺ ὁδηγοῦν στὴν πλάνη, παρεχώρησαν τὴν θέσι τους στὸν ἠθικὸ σχετικισμὸ καὶ τὴν ἀκολασία. «Οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, μὲ τὸ νὰ ἀναγνωρίζουν τὸν πάπα ὡς κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἔχασαν τὴν πραγματικὴ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας – τὸν Χριστὸ – καὶ παρέμειναν χωρὶς Κεφαλή…». «Οἱ Λουθηρανοὶ ἀπεκόπησαν καὶ παρέμειναν χωρὶς τὴν Κεφαλή, οἱ Ἀγγλικανοὶ ἐπίσης. Δὲν ἔχουν τὴν Ἐκκλησία… καὶ ὁ Βελίαλ τοὺς πολεμᾶ μὲ τὴν δύναμι καὶ τὶς μηχανορραφίες του καὶ τοὺς κρατᾶ στὴν πλάνη του καὶ τὴν ἀπώλεια. Ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων χάνονται στὴν ἀθεΐα καὶ τὴν φαυλότητα».
.             «Ὁ Λουθηρανισμός, καλυπτόμενος ὑπὸ τὸ ὄνομα τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως, εἶναι στὴν πραγματικότητα ἄρνησις τῆς Πίστεως. Ἀπορρίπτοντας τὶς νηστεῖες καὶ τὸ μοναχισμὸ ἢ τὴν ἐν παρθενίᾳ ζωὴ τὴν ἀφιερωμένη ἀποκλειστικὰ στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ, παραδίδεται στὴν φιληδονία. Εἶναι παράδοσις στὴν ψευδώνυμο ἀνθρωπίνη λογικὴ μὲ τὶς φιλοσοφικές της ἀσυναρτησίες καὶ τὴν θεοποίησή της, ἄρνησις τῆς θείας αὐθεντίας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, αὐθαίρετη συνάθροισις ὑπὸ τὸ ὄνομα τῆς κεκαθαρμένης, μεταρρυθμισμένης Ἐκκλησίας».
.             Ὁ ἅγιος Ἰωάννης θρηνοῦσε ἐν πνεύματι «τὶς μεγάλες κοινότητες ποὺ ἀστόχησαν στὴν Πίστι». Δὲν ἔβλεπε νὰ λύνεται ἡ τραγικὴ αὐτὴ κατάστασις μὲ συμβιβασμούς, μὲ τὴν ἀναζήτησι κοινῶν στοιχείων στὴν Πίστι τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας. Κατενόησε ὅτι μία τεχνητὴ ἕνωσις, μὲ θεμέλια γήινα, εἶναι ἕνας πύργος τῆς Βαβέλ. «Εἶναι πράγματι δυνατὸν νὰ ἑνώση κανεὶς κάτι ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἑνωθῆ, τὸ ψεῦδος μὲ τὴν ἀλήθεια;», ἀναρρωτιόταν.
.             «Ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ προσκολληθοῦμε σταθερὰ στὴν μία ἀληθινὴ Πίστι καὶ Ἐκκλησία». «Ποιὸς ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους δὲν θὰ ἐπιθυμοῦσε νὰ ἑνωθῆ μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς καὶ τοὺς Λουθηρανοὺς καὶ νὰ εἶναι ἕνα μὲ αὐτοὺς ἐν Χριστῷ, μία Ἐκκλησία, μία κοινότητα πιστῶν! Ἂς πετάξουν τὸ ψεῦδος, ἂς δεχθοῦν τὴν ἀλήθεια καὶ ἂς ἑνωθοῦν μαζί μας εἰς ἑνότητα πνεύματος, φθάνουν οἱ διαφωνίες καὶ ἐπιχειρηματολογίες των. Ὁ ἐρχομὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐγγύς, ἐπὶ θύραις», ἔγραφε ὁ ἅγιος Ἰωάννης, «ἀλλὰ ποιός ἀπὸ τὰ μέλη αὐτῶν ποὺ ὀνομάζονται ἐκκλησίες, κυρίως οἱ ἡγέτες…θὰ συμφωνήση νὰ ἀποκηρύξη τὰ λάθη του; Κανείς. Καὶ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ συμφωνήσωμε μὲ τὴν αἱρετική τους διδασκαλία χωρὶς νὰ ζημιωθῆ ἡ σωτηρία τῶν ἰδίων τῶν ψυχῶν μας…».
.             Ἀπαράδεκτη ἐπίσης γιὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη ἦταν ἡ σχετικοποίησις τῆς Πίστεως, (τοῦ δόγματος), ἡ παραδοχὴ κάθε ἑρμηνείας τοῦ Χριστιανισμοῦ (πόσο μᾶλλον μίας μὴ χριστιανικῆς θρησκείας) ὡς σωστικῆς. «Οἱ διάφορες Ὁμολογίες διατηροῦν γνῶμες καὶ διδασκαλίες συνήθως ἀντίθετες πρὸς τὴν θεία ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων…Ἡ σχετικοποίησις τῆς Πίστεως (τοῦ δόγματος) ὁδηγεῖ σὲ ἀπιστία ἡ σὲ ψυχρότητα πίστεως, σὲ ἀμέλεια ὅσον ἀφορᾶ στὴν τήρησι τῶν ἀρχῶν τῆς Πίστεως, σὲ ψυχρότητα μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν».
.             Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης ἔθετε τὴν μοναδική του ἐλπίδα στὴν παμφωτιστικὴ δύναμι τοῦ Παναγίου Πνεύματος καὶ ἔλεγε ὅτι «πρέπει κανεὶς νὰ προσεύχεται μὲ πολὺ ἐπιμέλεια… στὸν Πηδαλιοῦχο τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας, τὸν Χριστό, ὥστε Αὐτὸς νὰ ἐμφυσήση πνεῦμα ἀγάπης στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν Χριστιανῶν καὶ νὰ τοὺς φωτίση μὲ τὸ Φῶς Του, γιὰ νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ ἀπορρίψουν ὅλες τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα πρὸς ἀμοιβαία ἑνότητα». Ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἔντονα προσευχόταν στὸν Θεὸ μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα, προσθέτοντας ἤρεμα τὸ ἑξῆς στὴν ἀνάγνωσι τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως: «Ἕνωσε σ’ αὐτὴν τὴν πίστι ὅλες τὶς μεγάλες κοινότητες ποὺ καλοῦνται Χριστιανικές, ἀλλὰ κατ’ οὐσίαν εἶναι ἀποστάται: τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, τοὺς Λουθηρανούς, Ἀγγλικανοὺς καὶ ἄλλους, οἱ ὁποῖοι ἀπεκόπησαν ἀπὸ τὴν ἑνότητα τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι τὸ Σῶμα Σου καὶ τῆς ὁποίας Σὺ εἶσαι Κεφαλὴ καὶ Σωτήρ. Κατάρριψε τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὴν ἀντίθεσι τῶν διδασκάλων τους καὶ αὐτῶν ποὺ τοὺς ἀκολουθοῦν, δῶσε τους νὰ καταλάβουν μὲ τὴν καρδιά τους τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν σωστικότητα τῆς Ἐκκλησίας Σου καὶ νὰ ἑνωθοῦν ἀδόλως μ’ αὐτήν. Μὲ τὴ δύναμι τῆς Χάριτος τοῦ Πνεύματός Σου, ἕνωσε στὴν ἁγία Σου Ἐκκλησία καὶ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἀσθενεῖς ἀπὸ ἀμάθεια καὶ ἀπὸ τὴν πλάνη τοῦ σχίσματος. Ἀνάκοψε τὴν ἰσχυρογνωμοσύνη τους καὶ τὴν ἀντίθεσί τους στὴν ἀλήθειά Σου, γιὰ νὰ μὴ χαθοῦν ἀθλίως μὲ τὴν ἀντίθεσί τους, ὅπως ὁ Κορέ, ὁ Δαθὰν καὶ ὁ Ἀβειρών, οἱ ὁποῖοι ἀντετίθεντο στοὺς δούλους Σου Μωϋσῆ καὶ Ἀαρών (Ψαλμ. ΡΕ´ 16 -18). Τράβηξε πρὸς αὐτὴ τὴν Πίστι ὅλα τὰ ἔθνη ποὺ κατοικοῦν τὴν γῆ…». Ὁ Κύριος ἄκουγε τὶς προσευχές του, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης.
.             Ἐν κατακλεῖδι θὰ ἤθελα νὰ ἐκφράσω τὴν σκέψι ὅτι ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἀπηύθυνε αὐτοὺς τοὺς ἀπειλητικοὺς λόγους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὡστόσο λόγοι ἀγάπης, ὄχι μόνο στοὺς αἱρετικοὺς καὶ σχισματικούς, διότι τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; (Ἡσ. νγ´ 1), ἀλλὰ καὶ στοὺς ὁμοδόξους ἀδελφούς του καλώντας τους «νὰ προσκολληθοῦν στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μὲ εἰλικρινῆ καρδιά.
.             Κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ὁποιοσδήποτε καὶ ἂν εἶναι αὐτός, ἱεράρχης, ἱερεὺς ἢ λαϊκός, ὀφείλει νὰ ἐνθυμῆται τοὺς λόγους ποὺ εἰπώθηκαν ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κρονστάνδης: «Ἐλάβαμε τὸ τάλαντον τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν Θεὸ πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ γιὰ τὴν σωτηρία μας. Πῶς χρησιμοποιοῦμε καὶ αὐξάνουμε αὐτὸ τὸ τάλαντο; Εὐχαριστοῦμε τὸν Κύριο; Ποιά εἶναι ἡ φύσις τῆς μετανοίας μας; Τί καλὰ ἔργα κάνομε; Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν, οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστι ἕως ἑνὸς (Ψαλμ. ΙΓ´ 3)».
.             Δὲν ταιριάζουν ἆραγε καὶ σὲ μᾶς αὐτὰ τὰ λόγια της Γραφῆς;

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμένου: impantokratoros.gr

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΛΕΜΕ «ΟΧΙ» ΣΤΙΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΤΥΠΟΥ ΓΙΟΓΚΑ

ΓΙΑΤΙ ΛΕΜΕ «ΟΧΙ»
ΣΤΙΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΤΥΠΟΥ ΓΙΟΓΚΑ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2177, 15.05.2018

ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.           Πολυδιαφημιζόμενες στὴν ἐποχή μας. Μέθοδοι ποὺ ὑπόσχονται τὴν ψυχοσωματικὴ ἐνοποίηση τοῦ ἀνθρώπου, τὴν παροχὴ βοήθειας προκειμένου αὐτὸς νὰ βρεῖ τὴν ἐσωτερική του ἁρμονία καὶ ἰσορροπία. Τεχνικὲς ποὺ ἀσκοῦν τὸν ἄνθρωπο στὸν ἔλεγχο τῶν διανοητικῶν του δυνάμεων, ὥστε νὰ ἀνακαλύπτει – ἔτσι διατείνονται – τὶς τεράστιες πνευματικὲς δυνατότητες, ποὺ κρύβει μέσα του καὶ νὰ μπορεῖ νὰ τὶς διαχειρίζεται γιὰ τὴν ψυχική του ὑγεία, καὶ παράλληλα ἀσκήσεις γυμναστικὲς γιὰ τὴ σωματικὴ εὐεξία ἢ τὴ χαλάρωση ἀπὸ τὸ στρές, τὴν διαχείριση τοῦ ἄγχους κ.ο.κ.
.           Ἀντίστοιχα σεμινάρια μὲ τίτλους ὅπως «Βρὲς τὸν ἑαυτό σου», «Ἀνακάλυψε τὶς δυνάμεις ποὺ κρύβεις μέσα σου», «Ἀσκήσεις διαλογισμοῦ», «Σεμινάρια ἐσωτερικῆς ἁρμονίας»… κατακλύζουν σήμερα τὶς ἀνεπτυγμένες πόλεις τοῦ δυτικοῦ λεγομένου κόσμου, ἐνῶ σὲ πολλὰ πλέον γυμναστήρια διδάσκονται τεχνικὲς χαλάρωσης τύπου γιόγκα. Τελευταία οἱ τεχνικὲς αὐτές, ὡς μέθοδοι γυμναστικῶν ἀσκήσεων, φιλοδοξοῦν νὰ περάσουν καὶ στὰ σχολεῖα, στὴν πρωτοβάθμια καὶ δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση, καὶ ἤδη τὸ ἔχουν σποραδικῶς πετύχει ἔχει καὶ συνεχίζουν τὴν ἐξάπλωσή τους.
.           Ἀνατολικῆς προελεύσεως ὅλες αὐτὲς οἱ μέθοδοι καὶ τεχνικές, μὲ βάση τους τὴν φιλοσοφία τοῦ βουδισμοῦ καὶ ἰνδουισμοῦ, βρίσκονται σαφῶς στὸν ἀντίποδα τῆς δικῆς μας Ὀρθοδόξου πνευματικότητος. Παρ᾽ ὅλα αὐτὰ ἔχουν βρεῖ ὄχι μικρὴ ἀπήχηση στὸν κόσμο, τὸν κουρασμένο ὁπωσδήποτε ἀπὸ τοὺς ρυθμοὺς τῆς τεχνολογικῆς ἀνάπτυξης καὶ τοῦ ὑλιστικοῦ τρόπου ζωῆς· τρόπου ποὺ ἀπομυζᾶ κυριολεκτικὰ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο κάθε ἴχνος ἰκμάδας ψυχικῆς καὶ τὸν καθιστᾶ ἕνα κινούμενο ὑποκείμενο, ρομπότ, ἄβουλο ἐνεργούμενο στὰ γρανάζια μίας ἀπρόσωπης μηχανῆς καὶ ἑνὸς σκληροῦ, ἀπάνθρωπου οἰκονομικοῦ συστήματος.
.           «Τί κακὸ λοιπὸν νὰ χαλαρώσουμε λίγο ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ρυθμούς;», ἀκοῦς τὴν ἐρώτηση καὶ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἀρνοῦνται τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν πνευματικὴ ζωή. «Στὸ κάτω-κάτω καὶ ἡ πρόταση τῆς Ἐκκλησίας στὸ ἴδιο ἀποσκοπεῖ: στὸ νὰ βρεῖ κανεὶς τὴν ψυχική του εἰρήνη καὶ πνευματικὴ ὑγεία», συμπληρώνουν.
.           Ἐπειδὴ λοιπὸν ἐπικρατεῖ ὄχι μικρὴ σύγχυση γύρω ἀπὸ τὸ θέμα, καὶ συμβαίνει ὅσοι τίθενται ἀρνητικὰ ἀπέναντι σ’ αὐτὲς τὶς μεθόδους καὶ τεχνικὲς συχνὰ νὰ μὴ γνωρίζουν ποιὰ ἡ διαφορά τους ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη πνευματικότητα, γι᾽ αὐτὸ ἐρχόμαστε νὰ ἐκθέσουμε τὶς παρακάτω γραμμές:
.           Ἐξ ἀρχῆς ξεκαθαρίζουμε ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ μέθοδοι καὶ τεχνικὲς βρίσκονται σὲ ἐντελῶς ἀντίθετη βάση ἀπὸ αὐτὴν τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ βάση τους λοιπόν, πάνω στὴν ὁποία στηρίζουν κάθε προσπάθεια γιὰ εὕρεση τῆς ψυχικῆς ἁρμονίας καὶ ἰσορροπίας, εἶναι ἡ φιλαυτία, ὁ ἐγωισμός, τὸ αὐτονομημένο «ἐγὼ» τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ αὐτὸ καὶ συχνὰ οἱ ὅροι ποὺ χρησιμοποιοῦνται σὲ αὐτὲς τὶς μεθόδους ἔχουν ὡς πρῶτο συνθετικό τους τὸ «αὐτο-»: «αὐτολύτρωση», «αὐτοπραγμάτωση», «αὐτοδιαχείριση», «αὐτενέργεια» κ.ο.κ. Ὅ,τι δηλαδὴ ὑπῆρξε ἡ σύσταση τῆς πρώτης ἁμαρτίας ποὺ διεπράχθη στὴν ἀνθρωπότητα, μὲ τὴν αὐτονόμηση τοῦ πρωτοπλάστου ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὴν βούλησή του νὰ φτάσει στὴν θέωση χωρὶς τὸν Θεό. Καὶ καθὼς αὐτὴ ἡ ἁμαρτία διεπράχθη μὲ σατανικὴ ὑποκίνηση καὶ μὲ ὑποβολὴ ἀκριβῶς τέτοιου λογισμοῦ, αὐτο-θέωσης, γίνεται φανερὸ συμπερασματικὰ ὅτι ὅλες οἱ τεχνικὲς τύπου γιόγκα ἔχουν βάση καὶ πυρήνα καθαρὰ σατανικό.
.           Στὸν ἀντίποδα αὐτοῦ τοῦ φρονήματος ἀκουμπᾶ ὅλη ἡ πνευματικὴ ζωὴ καὶ πρόοδος τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη ἀντίληψη. Ὁ πιστὸς μέσα στὴν Ἐκκλησία δὲν διεξάγει ἕναν ἀγώνα ποὺ στηρίζεται στὶς δυνάμεις του, ἀλλὰ κάπου ἔξω ἀπὸ τὸν ἴδιο: στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ πιστὸς εἶναι πιστός, ἐπειδὴ πιστεύει ὄχι στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸν Θεό, καὶ σὲ Ἐκεῖνον καὶ στὴν παντοδύναμη Χάρι Του ἐναποθέτει κάθε ἐλπίδα του καὶ προσπάθεια γιὰ πρόοδο, λύτρωση καὶ σωτηρία. Τὰ λόγια του Κυρίου «χωρὶς ἐμοῦ οὗ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν» (Ἰω. ιε´ [15] 5), ἠχοῦν συνεχῶς μέσα του καὶ ἀποτελοῦν τὴν κατευθυντήρια γραμμὴ τοῦ πνευματικοῦ του ἀγώνα. Ἐδῶ ἡ βάση εἶναι ἡ ταπείνωση, στὰ βουδιστικὰ-ἰνδουιστικὰ συστήματα ἡ ὑπερηφάνεια. Χάος ἀναμεταξύ!…
.           Αὐτὸ ἔχει καὶ τὶς ἀνάλογες προεκτάσεις στὴν καθημερινὴ ζωή:
.           Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀκολουθεῖ τὶς ἀνατολικοῦ τύπου μέθοδος αὐτοπραγμάτωσης καθίσταται προοδευτικὰ ὅλο καὶ πιὸ ἐγωκεντρικός, ναρκισσιστικός, βυθισμένος μέσα στὶς σκέψεις του, στοὺς διαλογισμούς του. Μία σοβαρότητα κλειστοῦ τύπου τὸν διακρίνει, κάποτε μὲ ἀφαίρεση ἀπὸ τὸ κοινωνικὸ περιβάλλον καὶ ὁπωσδήποτε ἀποκλειστικὴ ἐνασχόληση μὲ τὸ ὑποκείμενό του, τὸν ἑαυτό του. Νὰ πνίγεται κάποιος μέσα στὴ θάλασσα καὶ ὁ ἄλλος νὰ κάνει γιόγκα στὴν παραλία, δὲν θὰ ἐνδιαφερθεῖ νὰ τρέξει, νὰ βοηθήσει τὸν κινδυνεύοντα. Μὴ χαλάσει ἡ ἐσωτερικὴ ἁρμονία, ὁ διαλογισμός… Φρίκη!
.           Καὶ μία ἁπλὴ σύγκριση μὲ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ πιστοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν συνάνθρωπο εἶναι ἱκανὴ νὰ δείξει τὴν ἀβυσσώδη διαφορά. Σ᾽ ἐμᾶς δὲν νοεῖται σωτηρία ἀτομική, χωρὶς τὴ συμμετοχὴ τοῦ πλησίον, τοῦ ἀδελφοῦ. Ἀδελφοῦ! Μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁ παράδεισος νοεῖται μόνο «σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις» (Ἐφ. γ´ 18) κι ὄχι ἀτομικά. Ἡ σωτηρία μας περνᾶ μέσῳ τοῦ συνανθρώπου, μὲ τὸν ὁποῖο συναποτελοῦμε τὸ ἑνιαῖο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, μὲ Κεφαλὴ τὸν Χριστό. Τί ὀμορφιά!
.           Στὴν Ἁγία μας Ὀρθοδοξία καὶ ὀρθοπραξία ὅλα κινοῦνται μέσα στὸ φῶς, στὴν ἀγάπη, στὴν θυσία γιὰ τὸν ἄλλον. Ὅλα εἶναι χαρούμενα καὶ ἁπλά. Παιδικά! Στοὺς χώρους τῶν ἀνατολικῶν συστημάτων ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα: πολυπλοκότητα, ἀτομισμός, βύθιση στὸ ἐγώ, ὑποσυνείδητα χάη, φρικώδεις ἄβυσσοι…
.           Ἰδιαίτερο ἐπίσης χαρακτηριστικὸ ὅλων αὐτῶν τῶν συστημάτων εἶναι τὸ ἀπρόσωπο. Τελικὸς σκοπὸς ὅλων τῶν αὐτοδιαχειρίσεων τοῦ ἀνθρώπου στὶς τεχνικὲς αὐτὲς εἶναι μία τραγικὴ ἀδράνεια, μία βύθιση σὲ κάποια ἀπρόσωπη, συμπαντικὴ οὐσία, ὅπου ἡ προσωπικὴ ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου ἀπορροφᾶται τελικὰ καὶ ἐκμηδενίζεται στὸ σύμπαν. Μηδέν, τίποτε. Αὐτὸ ἀπομένει. Γι᾽ αὐτὸ καὶ μιλοῦν γιὰ «θετικὴ ἐνέργεια». Πῶς προσδιορίζεται αὐτή; Ἀοριστίες. Νεφελώδη, συγκεχυμένα, ἀπρόσωπα πράγματα.
.           Γιὰ ἐμᾶς δὲν ὑπάρχει θετικὴ ἐνέργεια. Ὑπάρχει ἡ θεϊκὴ ἐνέργεια, ἡ προσωπικὴ ἄκτιστος Χάρις καὶ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ποὺ σηκώνει, ἀνυψώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὸ νὰ βρεῖ ἀληθινὰ τὸν ἑαυτό του. Ἐπειδὴ βρῆκε τὸν προσωπικὸ Θεό, γιὰ αὐτὸ καὶ ἀνεῦρε τὸ πραγματικό του ἐγώ, αὐτὸ ποὺ εἶναι γεμάτο ἀπὸ Χριστό.
.           Μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁ ἄνθρωπος ζεῖ τὸ πλήρωμα τῆς ζωῆς, καὶ γι᾽ αὐτὸ χαίρεται μὲ ἀνεκλάλητη χαρά, καὶ μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς του δοξάζει τὸν Κύριό του μέσα στὸ αἰώνιο φῶς τῆς ἀλήθειάς Του…

Σχολιάστε

«TA ΔΩΔEKA BHMATA ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΕΩΣ» ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ καὶ ΖΩΗΣ!

Η ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ,
ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ, ΒΟΥΛΑΣ, ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΒΑΡΗΣ

ΠΡΟΣ ΤΙΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΡΦΥΡΑ
Ἁγίου Ὄρους 34 & Καστοριᾶς 40
Τ.Κ. 10447
Ἀθήνα

Ἐν Βούλᾳ τῇ 23ῃ Νοεμβρίου 2017

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

.           Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε! Μὲ ἔκπληξη ἐλάβαμε στὸ ἠλεκτρονικό μας ταχυδρομεῖο ἐνημέρωση περὶ νεο-ἐκδοθέντος βιβλίου σας ὑπὸ τὸν τίτλο «ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ – Ἀκολουθώντας τὰ 12 στάδια ἀπεξάρτησης τῶν Ἀνώνυμων Ἀλκοολικῶν». Θὰ θέλαμε νὰ σᾶς ἐνημερώσουμε ὅτι πρὸ δέκα περίπου ἐτῶν εἴχαμε ἐκπονήσει σχετικὴ ἀντιαιρετικὴ μελέτη, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἀνηρτημένη στὴν ἰστοσελίδα μας στὴ διεύθυνση: ΑΛΚΟΟΛΙΚΟΙ ΑΝΩΝΥΜΟΙ: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ἢ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ; imglyfadas.gr/portal/gr/details.asp?cdPro=5E8B421C-53E1-4ED1-B717-D46C736A9266
.         Προφανῶς δὲν γνωρίζατε ὅτι τὸ πρόγραμμα τῶν Δώδεκα Βημάτων, ὅπως ἐφαρμόζεται στοὺς «Ἀλκοολικοὺς Ἀνώνυμους», ἀλλὰ καὶ στὶς ποικίλες ὁμάδες τῶν «Ἀνωνύμων», κινεῖται ἐκτὸς ὁρίων Ὀρθόδοξου πίστεως καὶ ζωῆς, διότι ἡ ἴδια ἡ γένεσή του προῆλθε ἀπὸ τὸν χῶρο τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, ἡ δὲ ἐφαρμογή του συνιστᾶ ἀποδοχὴ ἀντορθοδόξων ἐννοιῶν καὶ πρακτικῶν, ὅπως ἀναλύονται στὴν προαναφερθεῖσα μελέτη καὶ ὅπως διακρίνονται καὶ μέσα στὸ ἴδιο τὸ νεο-ἐκδοθὲν βιβλίο.
.         Ἐνδεικτικὰ μόνον παραθέτουμε κάποια ἀπὸ τὰ πολλὰ προβλήματα ποὺ διαπιστώσαμε στὸ βιβλίο:
– Ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου ἐπιχειρεῖ νὰ συγκρίνει ἀνόμοια πράγματα, ὅπως: τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησία μὲ τὰ Βήματα (σελ. 227), τὰ Δώδεκα Βήματα μὲ τὴν Κλίμακα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου (σελ. 145-146), τὸν πνευματικὸ πατέρα μὲ τὸν καθοδηγητὴ τῶν ΑΑ (σελ. 154).
– «Ἡ καθοδήγηση κάποιου ἱερέα δὲν εἶναι οὐσιώδους σημασίας» (σελ.152), ἀλλὰ τοῦ ὑποστηρικτῆ τῶν βημάτων εἶναι, πάντα κατὰ τὰ γραφόμενα.
– Κανεὶς Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἐνστερνιστεῖ τὸ Τρίτο Βῆμα ποὺ ἀναφέρεται στὸν Θεὸ «ὅπως Τὸν αἰσθανόμαστε», καὶ οὔτε καὶ τὴ βλάσφημη θέση ὅτι «Γιὰ νὰ εἶναι ἐπιτυχημένη, ἡ θεραπεία πρέπει νὰ βασίζεται σὲ πνευματικότητα… στὴν ὁποία ὁ Θεὸς παραμένει ἀνώνυμος»! ( σελ. 31-32).
– Ἀπαράδεκτη ὀρθοδόξως εἶναι καὶ ἡ διδασκαλία «στὸ Τρίτο Βῆμα παραδίδει τὸ ἐγώ του… σ᾽ ἐκείνη τὴν ἀνώνυμη δύναμη, ντυμένη μὲ ὅ,τι ὁ ἴδιος πιστεύει ὅτι ταιριάζει, μὲ ὁποιουσδήποτε ὅρους, εἴτε θεολογικῶς ἀκριβῆ εἴτε ἐντελῶς αἱρετική»! (σελ.196).
.          Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα τοῦ βιβλίου, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅτι ὑπάρχουν σοβαρὰ προβλήματα[1]. Ὁ ἴδιος ὁμολογεῖ ὅτι εἶχε πρόβλημα ἀλκοολισμοῦ ἀκόμα καὶ κάποια ἔτη μετὰ τὴ χειροτονία του[2]. Ὁ πνευματικός του ἔχει καθαιρεθεῖ λόγῳ ὁμοφυλοφιλίας[3]. Ὑπάρχουν σοβαρὲς καταγγελίες ἐναντίον τοῦ συγγραφέως περὶ ἀντορθοδόξων διδασκαλιῶν[4], καὶ γιὰ μία σειρὰ ἄλλα παραπτώματα. Παραθέτουμε ἀπὸ ἐπώνυμη καταγγελία γιὰ τὸν συγγραφέα, ὅταν ἦταν ἡγούμενος στὴ μονὴ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ San Fransisco. Σύμφωνα μὲ αὐτήν, ὁ πατὴρ Μελέτιος ἀποκάλυπτε τὶς ἁμαρτίες τῶν ἐξομολογούμενων μοναχῶν, χρησιμοποιοῦσε ὑπνοθεραπεία, μέσῳ τῆς ὁποίας ὑπαγόρευε στοὺς μοναχοὺς νὰ κάνουν πράξεις ὁμοφυλοφιλίας, τὶς ὁποῖες ἔδινε καὶ ὡς ὑπακοὴ στοὺς μοναχούς. Ἐπίσης, ὁ προαναφερθεὶς δήλωσε ὅτι «συχνὰ δυσκολεύεται νὰ προσευχηθεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ διαλογισμοῦ καὶ ἀντὶ νὰ ἀγωνισθεῖ νὰ προσευχηθεῖ, ἁπλὰ μένει σὲ κατάσταση ἐπίγνωσης καὶ διαλογισμοῦ»[5]. Ὁ καταγγέλλων καταθέτει, μεταξὺ ἄλλων, ὅτι ὁ πατὴρ Μελέτιος τὸν ἀπέτρεψε ἀπὸ τὸ νὰ διαβάζει τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο, διότι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἦταν Ἀντι-Σημίτης (sic) κ.τ.λ. καὶ ὅτι ἔκανε ρασοφόρο στὸ μοναστήρι μία γυναίκα, ἡ ὁποία εἶχε ὑποστεῖ ἀλλαγὴ φύλου[6]. Ἕξι μοναχοὶ ἀποχώρησαν ἀπὸ τὸ μοναστήρι, ἐνῶ ὁ ἡγούμενος π. Μελέτιος παραιτήθη καὶ ἔφυγε ἀπὸ τὴν Ἀμερική.
.          Ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, μὲ τὴν ἔκδοση τοῦ ἐν λόγῳ βιβλίου ἐκτίθεσθε ἀνεπανόρθωτα στὸ Ὀρθόδοξο πλήρωμα. Πατρικά σᾶς παρακαλοῦμε νὰ ἀναλάβετε τὴν εὐθύνη σας ἀπέναντι στὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ νὰ προχωρήσετε σὲ ἄμεση ἀνάκληση τῶν κυκλοφορησάντων βιβλίων, πρὸς ἀποφυγὴ συγχύσεως καὶ βλάβης στὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1]. youtube.com/watch?v=jwpXnqXr9dg

[2]. youtube.com/watch?v=Th8rXD3nHAU

[3].pokrov.org/persons/archimandrite-michael-rymer/ και  pokrov.org/Documents/Articles/1145/Decision.pdf

[4]. pokrov.org/update-monastery-of-saint-john/

[5]. monomakhos.com/the-fires-of-manton/

[6]. monomakhos.com/the-fires-of-manton/

 

 

ΠΗΓΗ: axrhstou.blogspot.gr

Σχολιάστε

Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΣΙΜΟ ΠΡΟΪΟΝ [Νέο] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι ἐμπορεύσιμο προϊὸν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ ζωὴ εἶναι ὑπέρτατο ἀγαθό τοῦ ἀνθρώπου καὶ ταυτόχρονα ἕνα μυστήριο, μπρὸς στὸ ὁποῖο ὀφείλεται τιμὴ καὶ σεβασμός. Τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ «φιλελευθεροποίηση» τῆς ἀγορᾶς ἐπεκτείνεται στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Στὸ ὄνομα τῆς ἰδεολογίας τοῦ «προοδευτισμοῦ», στὸν ὁποῖο συγκλίνουν οἱ νεοφιλελεύθεροι μὲ τοὺς νεοκομμουνιστές, ἐμπορευματοποιεῖται ἡ ζωή, καταργοῦνται αἰώνιες ἠθικὲς ἀρχὲς καὶ ἀξίες καὶ παραβιάζονται φυσικοὶ νόμοι. Οἱ νοοτροπίες καὶ οἱ κανόνες τῆς ἀγορᾶς ἐπιδιώκεται νὰ ρυθμίζουν καὶ τὸ πῶς ἕνα παιδὶ θὰ γεννηθεῖ καὶ τὸ πῶς καὶ μὲ ποιοὺς ἐνήλικους θὰ ζήσει καὶ θὰ παιδαγωγηθεῖ.
.         Οἱ συγκεκριμένες ἰδεολογίες τῆς παγκοσμιοποίησης καταργοῦν τὰ καθήκοντα καὶ τὶς ὑποχρεώσεις ἔναντι τῶν ἀγέννητων καὶ νεογέννητων ἀνθρώπων καὶ εὐνοοῦν τὴν νοοτροπία τῶν ὁμοφυλόφιλων. Αὐτοὶ ἐπιβάλλουν, ὡς δικαίωμά τους, τὸ νὰ ἀποκτήσουν παιδὶ μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο, ποὺ τοὺς προσφέρεται τεχνολογικὰ καὶ δικονομικά. ντίθετα οδες περασπίζεται τ φυσικ κα ζωτικ δικαίωμα το προστάτευτου παιδιο, ν μεγαλώσει μ τος φυσικος γονες του, μ πατέρα κα μητέρα κα τ πίσης φυσικό του δικαίωμα ν γνωρίζει «π πο κρατάει σκούφια του».
.         Ὅταν ἔρευνες καὶ ποσὰ ἑκατομμυρίων διατίθενται, γιὰ νὰ πληροφορηθεῖ ἡ ἀνθρωπότητα ἂν κατάγεται ἢ ὄχι ἀπὸ τὸν πίθηκο (καὶ ὁ πίθηκος ἀπὸ ποιόν;…), εἶναι παράλογο καὶ ἀνήθικο νὰ ἀποκλείεται τὸ παιδὶ –προϊὸν τῶν μεθόδων τῆς ἰατρικῶς ὑποβοηθούμενης ἀναπαραγωγῆς καὶ τῶν συνεπακόλουθών της– νὰ γνωρίσει τὸν ἄμεσο καὶ ὄχι τὸν ὑποθετικὸ –ἐξ υἱοθεσίας– πρόγονό του. Ἡ παγκοσμιοποίηση ἐπιδιώκει νὰ κάνει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως τὰ μπλοὺ τζίν, ἀγνώστου προελεύσεως. Ὅλοι νὰ ἀποτελοῦν μέρος τοῦ ἀνθρωποειδοῦς χυλοῦ.
.       Τὰ ὅσα γράφονται ξεκίνησαν ἀπὸ τὴν εἴδηση, ὅτι τὸ Ἀνώτατο Ἀναθεωρητικὸ Δικαστήριο τῆς Γαλλίας, τὴν περασμένη ἑβδομάδα, ἀποφάσισε ὅτι ζεῦγος ὁμόφυλων ἀνδρῶν μπορεῖ νὰ υἱοθετήσει παιδί, ποὺ θὰ γεννηθεῖ στὸ ἐσωτερικὸ ἢ στὸ ἐξωτερικὸ τῆς χώρας ἀπὸ παρένθετη μητέρα, δηλαδὴ ἀπὸ γυναίκα, ποὺ φιλοξενεῖ στὴ μήτρα της ἔμβρυο μέσῳ τῆς ἰατρικῶς ὑποβοηθούμενης ἀναπαραγωγῆς (ΙΥΑ). Τὸ ἔμβρυο μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνώνυμου πατέρα καὶ ἀνώνυμης μητέρας καὶ θὰ μεγαλώνει ἔχοντας τρεῖς πατέρες (δύο γνωστούς, ποὺ τὸ υἱοθέτησαν, καὶ τὸν ἄγνωστο φυσικό του πατέρα) καὶ μία «μητέρα», ποὺ θὰ εἶναι ἄγνωστο ἂν τὸ ἔμβρυο ποὺ φιλοξένησε στὴ μήτρα τῆς προέρχεται ἀπὸ δικό της ὠάριο καὶ γνωστοῦ της σπερματοζωάριο, ἢ εἶναι καὶ τὰ δύο ἄγνωστα, προερχόμενα ἀπὸ τὴν σχετικὴ τράπεζα ποὺ προέβη στὴν ΙΥΑ.
.         Ὅλα ὅσα ὑποστηρίζουν αὐτοὶ ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ προωθήσουν παγκοσμίως τὸ νέο μοντέλο «οἰκογένειας» ξεκινοῦν ἀπὸ σαθρὴ καὶ ἀναπόδεικτη λογικὴ καὶ φυσικὴ βάση. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα, ἐν ὀνόματι τῆς ἰσότητας καὶ τῆς ἰσότιμης μεταχείρισης, ποὺ δέχονται σταδιακὰ τὰ κράτη, καὶ μὲ τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ, ποὺ πρῶτος ὁ Οὖγγρος σταλινικὸς κομμουνιστὴς ἡγέτης Ματίας Ράκοσι περιέγραψε, στὴν ἀρχὴ νομιμοποιεῖται τὸ σύμφωνο συμβίωσης μεταξὺ ὁμοφύλων, στὴ συνέχεια ὁ «γάμος» τους…
.       Μετὰ τὴν ἀναγνώριση ὡς νόμιμης καὶ φυσιολογικῆς τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς «οἰκογένειας» ἔρχεται ἡ ἀπόκτηση καὶ ἡ ἀνατροφὴ παιδιῶν ἀπὸ τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια, μετὰ προωθεῖται στὸ σχολεῖο νὰ διδάσκεται ἡ συμπεριφορὰ τῶν ὁμοφυλόφιλων… Καὶ ἀφοῦ τὸ «τρίτο φύλο» ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸ κράτος ὅτι ἀποτελεῖ φυσιολογικὴ κατάσταση στὶς διάφορες μορφές του, στὸ ληξιαρχεῖο τοῦ Καναδᾶ καὶ στὴ δήλωση τῆς γεννήσεως, στὸ φύλο τοῦ νεογέννητου προστέθηκε καὶ τρίτη στήλη, στὴν ὁποία ὁ κηδεμόνας μπορεῖ νὰ σημειώσει πέραν τοῦ Μ (Μale – Ἀρσενικὸ) καὶ F (Female – Θηλυκὸ) τὸ U (Unknown – «ἄγνωστο»), μὲ τὴν ἔννοια ὅτι τὸ φύλο δὲν εἶναι συγκεκριμένο καὶ ἀπόλυτο, ὑπὸ τὴ φυσιολογικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ ἔννοια, ἀλλὰ ὅταν θὰ γίνει ἐνήλικο ἄτομο, τότε θὰ ἐπιλέξει τὸ φύλο του… Καὶ ὑπάρχει καὶ ἄλλη συνέχεια. Ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸ κράτος μὲ Νόμο ἡ ὑποχρέωση στοὺς Δημάρχους νὰ τελοῦν «γάμο» ὁμοφύλων, ἔστω καὶ ἂν αὐτοὶ ἔχουν πρόβλημα συνειδήσεως. Τελευταίως ἡ Σουηδικὴ κυβέρνηση ψήφισε Νόμο, μὲ τὸν ὁποῖο ἀπολύεται ἀπὸ τὴ θέση του ὁ πάστορας τῆς ἐπικρατοῦσας Λουθηρανικῆς «Ἐκκλησίας», ποὺ δὲν θὰ θελήσει, γιὰ λόγους συνειδήσεως, νὰ τελέσει θρησκευτικὸ σὲ ὁμόφυλους.
.      Καὶ κάτι, τελευταῖο, ποὺ μᾶς ἀφορᾶ. Σὲ ἐξέλιξη εἶναι ὁ θεολογικὸς διάλογος μὲ τοὺς Λουθηρανούς. Ἡ λογικὴ τοῦ Φαναρίου καὶ τῶν «προοδευτικῶν» ὀπαδῶν του εἶναι πὼς οἱ διάλογοι ὁδηγοῦν τοὺς ἑτεροδόξους στὴν κατανόηση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως… Τὴν περασμένη ἑβδομάδα γράφτηκε στὴ μεγάλης κυκλοφορίας γαλλικὴ ἐφημερίδα «Λὲ Μὸντ» (Le Monde, 9-10 Juillet 2017, p. 8) ὁλοσέλιδο ἄρθρο τῆς πάστορα (ἢ παστόρισσας) Μαρίας Ἴσμπεργκ, 45 ἐτῶν. Σ’ αὐτὸ γράφει πὼς ὅταν ἀνακοίνωσε στοὺς ἐνορίτες της ὅτι τὴν προηγούμενη ἡμέρα εἶχε πάει στὸν κινηματογράφο «μὲ τὴ γυναίκα της», αὐτοὶ (οἱ ἐνορίτες) «ἦσαν εὐτυχισμένοι γιὰ τὸ γεγονὸς καὶ γι’ αὐτές». Στὸ συγκεκριμένο ἄρθρο ἡ Μαρία Ἴσμπεργκ σημειώνει ὅτι οἱ συνθῆκες στὴ Σουηδία μποροῦν νὰ γίνουν ἀκόμη καλύτερες γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους. Καὶ ἀναφέρει τὸ ἑξῆς παράδειγμα: «Ὅταν γεννήθηκαν τὰ παιδιά μας, δὲν ἀναγνωρίστηκα ὡς μητέρα τους, ἐπειδὴ ἡ γυναίκα μου ἔκαμε τὴν Ὑποβοηθούμενη Ἰατρικὴ Ἀναπαραγωγὴ στὴ Δανία, ὅπου ἐπιλέξαμε νὰ πᾶμε, διότι ἡ σειρὰ ἀναμονῆς στὴ Σουηδία εἶναι πολὺ μεγάλη. Ἔτσι ὑποχρεώθηκα νὰ τὰ υἱοθετήσω, κάτι ποὺ εἶναι μία μακρὰ διαδικασία, πολὺ ἰδιότροπη». Θὰ τὰ ἤθελε φυσιολογικὰ παιδιά της, ἀγνώστου πατρός… Ἔτσι πάλι θὰ ἦσαν εὐτυχισμένοι οἱ ἐνορίτες της… Τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ ἐπὶ δεκαετίες θεολογικοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους εἶναι ἡ κυρία Ἴσμπεργκ, ἡ ὁμοφυλόφιλη Λουθηρανὴ παστόρισσα….-    

, ,

Σχολιάστε

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ καὶ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Χρυσοστ. Σελαχβάρτζι
«ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»
-Ἀπὸ τὸ ἰσλαμικὸ Ἰρὰν στὴν Ὀρθοδοξία
Ἱ. Μ. Χρυσοπηγῆς, Χανιά 2016
σελ. 92-94

ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.                 Δύο χρόνια πέρασαν καὶ δὲν συνάντησα κανένα Πεντηκοστιανὸ ποὺ νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ κατανοήσει τὸ εἶδος καὶ τὴν ἔνταση τοῦ ψυχικοῦ μαρτυρίου ποὺ περνοῦσα. Δὲν συνάντησα κανένα σὲ ὅλο τὸν πεντηκοστιανό μου περίγυρο, ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ καταλάβει, ὅσο καὶ ἂν προσπάθησε, τὴν γλῶσσα ἑνὸς πονεμένου ἀνθρώπου. Ὁ πόνος ποὺ καλλιεργεῖ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὁ πόνος ποὺ ἐξυψώνει καὶ ὡριμάζει τὴν καρδιά, ὁ πόνος ποὺ ἐκλεπτύνει τὸ πνεῦμα στὸ καμίνι τῆς καθημερινότητας τῶν δοκιμασιῶν, ἀπουσίαζε ἐντελῶς ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῆς πεντηκοστιανῆς ἐκκλησίας. Γι’ αὐτοὺς ἡ ζωὴ ἦταν «μὲς τὰ ρόδα», σύμφωνα μὲ τὴ νορβηγικὴ ἔκφραση. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ δὲν ὑπέφεραν, μόνο εὐημεροῦσαν, καὶ μάλιστα μὲ τρόπο κοσμικό. Ἡ ζωὴ τῆς χάριτος ἦταν εὐτυχισμένη, εὔκολη καὶ ἐπιτυχημένη. Τὸ μαρτύριο ἦταν παρὰ φύση, ἔργο τοῦ διαβόλου, καὶ μποροῦσε νὰ ἐξαφανισθεῖ μόνο μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ. Ἐπικαλέστηκα πολλὲς φορὲς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ὅμως τὸ μαρτύριό μου μεγάλωνε… Μόνο ἐγώ, ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς τοὺς εὐνοημένους ἀπὸ τὴν τύχη χριστιανούς, ἤμουν μία ψυχὴ συντετριμμένη ἀπὸ ἕνα χρόνιο ὑπαρξιακὸ πόνο.
.                 Ἡ πάντοτε θετικὴ καὶ αἰσιόδοξη ὀπτική τῆς θεολογίας τῶν Πεντηκοστιανῶν βρισκόταν σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν δραματικὴ θέαση τῆς σιιτικῆς θεολογίας τοῦ Ἰσλάμ, μὲ τὴν ὁποία εἶχα μεγαλώσει. Τώρα ποὺ εἶχα αὐτὴν τὴν ἐμπειρία, θεωροῦσα ὅτι τὸ σιιτικὸ Ἰσλὰμ εἶναι ἀνώτερο καὶ πιὸ αὐθεντικὸ ἀπὸ τὸν πεντηκοστιανὸ Χριστιανισμό· ὅτι ἡ τραγικότητα τῆς θεολογίας τοῦ σιιτικοῦ Ἰσλὰμ εἶναι πιὸ κοντὰ στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ ὅ,τι ἡ μακαριότητα τοῦ «χαρισματικοῦ» χριστιανισμοῦ τῆς Δύσης.
.               Ἡ κατάσταση τοῦ κόσμου εἶναι τραγική. Οἱ ἄνθρωποι ὑποφέρουν. Κάποιοι διώκονται, ἄλλοι φυλακίζονται καὶ βασανίζονται, ἄλλοι τραυματίζονται σὲ πολέμους καὶ βιαιοπραγίες, πολλοὶ ὑποφέρουν ἀπὸ ἀκραία φτώχεια καὶ παλεύουν μὲ ἀδυσώπητες φυσικὲς καταστροφές… Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγικὴ πραγματικότητα στὴν ὁποία ζοῦν οἱ ἄνθρωποι τοῦ τρίτου κόσμου. Ἀλλὰ καὶ στὴν ὑλικὰ εὐημεροῦσα Δύση, οἱ περισσότεροι ὑποφέρουν ψυχολογικά. Πολλὲς οἰκογένειες διαλύονται. Οἱ ἄνθρωποι συνεχῶς ἀλλάζουν τοὺς συντρόφους τῆς ζωῆς τους σὲ ἀναζήτηση τοῦ ἰδανικοῦ ἔρωτα, τῆς ἁρμονικῆς σχέσης καὶ τῆς ἀνθρώπινης ζεστασιᾶς. Κάποιοι δὲν καταφέρνουν ποτὲ νὰ βροῦν ἕνα σύντροφο, γιὰ νὰ μοιραστοῦν τὴ ζωή τους. Τὰ παιδιὰ συχνὰ μεγαλώνουν μόνο μὲ τὸν ἕνα γονέα καὶ στεροῦνται τὴν ἀγάπη τοῦ ἄλλου. Οἱ ἄνθρωποι πιέζονται στὴν ἐργασία, καθώς, μὲ τὴν ραγδαία ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας, ἀπαιτοῦνται ὅλο καὶ ὑψηλότερες δεξιότητες ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι στὴ Δύση, ὅπως καὶ στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, φέρουν δυσβάστακτα φορτία στοὺς ἀσθενεῖς ὤμους τους.
.               Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν πραγματικότητα, οἱ πεντηκοστιανοὶ εἶναι ἀποξενωμένοι ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ μακαριότητά τους ἀποτελεῖ προσβολὴ γιὰ ὅσους ὑποφέρουν.
.           Παραδόξως, λοιπόν, ἡ πεντηκοστιανὴ ἐκκλησία μὲ εἶχε ἐπιστρέψει στὸ ἰσλαμικό μου παρελθόν. Ὑπῆρχαν πολλὰ κείμενα στὸ εὐαγγέλιο ποὺ δὲν καταλάβαινα. Στὴν πραγματικότητα, τὸ βάθος καὶ τὸ μυστήριο τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου, ποὺ τόσο μὲ εἶχε γοητεύσει, ἀπουσίαζε ἐντελῶς ἀπὸ τὴν πνευματικότητα τὶς πεντηκοστιανῆς ἐκκλησίας.

, , , ,

Σχολιάστε