Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ"

Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΣΙΜΟ ΠΡΟΪΟΝ [Νέο] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι ἐμπορεύσιμο προϊὸν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ ζωὴ εἶναι ὑπέρτατο ἀγαθό τοῦ ἀνθρώπου καὶ ταυτόχρονα ἕνα μυστήριο, μπρὸς στὸ ὁποῖο ὀφείλεται τιμὴ καὶ σεβασμός. Τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ «φιλελευθεροποίηση» τῆς ἀγορᾶς ἐπεκτείνεται στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Στὸ ὄνομα τῆς ἰδεολογίας τοῦ «προοδευτισμοῦ», στὸν ὁποῖο συγκλίνουν οἱ νεοφιλελεύθεροι μὲ τοὺς νεοκομμουνιστές, ἐμπορευματοποιεῖται ἡ ζωή, καταργοῦνται αἰώνιες ἠθικὲς ἀρχὲς καὶ ἀξίες καὶ παραβιάζονται φυσικοὶ νόμοι. Οἱ νοοτροπίες καὶ οἱ κανόνες τῆς ἀγορᾶς ἐπιδιώκεται νὰ ρυθμίζουν καὶ τὸ πῶς ἕνα παιδὶ θὰ γεννηθεῖ καὶ τὸ πῶς καὶ μὲ ποιοὺς ἐνήλικους θὰ ζήσει καὶ θὰ παιδαγωγηθεῖ.
.         Οἱ συγκεκριμένες ἰδεολογίες τῆς παγκοσμιοποίησης καταργοῦν τὰ καθήκοντα καὶ τὶς ὑποχρεώσεις ἔναντι τῶν ἀγέννητων καὶ νεογέννητων ἀνθρώπων καὶ εὐνοοῦν τὴν νοοτροπία τῶν ὁμοφυλόφιλων. Αὐτοὶ ἐπιβάλλουν, ὡς δικαίωμά τους, τὸ νὰ ἀποκτήσουν παιδὶ μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο, ποὺ τοὺς προσφέρεται τεχνολογικὰ καὶ δικονομικά. ντίθετα οδες περασπίζεται τ φυσικ κα ζωτικ δικαίωμα το προστάτευτου παιδιο, ν μεγαλώσει μ τος φυσικος γονες του, μ πατέρα κα μητέρα κα τ πίσης φυσικό του δικαίωμα ν γνωρίζει «π πο κρατάει σκούφια του».
.         Ὅταν ἔρευνες καὶ ποσὰ ἑκατομμυρίων διατίθενται, γιὰ νὰ πληροφορηθεῖ ἡ ἀνθρωπότητα ἂν κατάγεται ἢ ὄχι ἀπὸ τὸν πίθηκο (καὶ ὁ πίθηκος ἀπὸ ποιόν;…), εἶναι παράλογο καὶ ἀνήθικο νὰ ἀποκλείεται τὸ παιδὶ –προϊὸν τῶν μεθόδων τῆς ἰατρικῶς ὑποβοηθούμενης ἀναπαραγωγῆς καὶ τῶν συνεπακόλουθών της– νὰ γνωρίσει τὸν ἄμεσο καὶ ὄχι τὸν ὑποθετικὸ –ἐξ υἱοθεσίας– πρόγονό του. Ἡ παγκοσμιοποίηση ἐπιδιώκει νὰ κάνει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως τὰ μπλοὺ τζίν, ἀγνώστου προελεύσεως. Ὅλοι νὰ ἀποτελοῦν μέρος τοῦ ἀνθρωποειδοῦς χυλοῦ.
.       Τὰ ὅσα γράφονται ξεκίνησαν ἀπὸ τὴν εἴδηση, ὅτι τὸ Ἀνώτατο Ἀναθεωρητικὸ Δικαστήριο τῆς Γαλλίας, τὴν περασμένη ἑβδομάδα, ἀποφάσισε ὅτι ζεῦγος ὁμόφυλων ἀνδρῶν μπορεῖ νὰ υἱοθετήσει παιδί, ποὺ θὰ γεννηθεῖ στὸ ἐσωτερικὸ ἢ στὸ ἐξωτερικὸ τῆς χώρας ἀπὸ παρένθετη μητέρα, δηλαδὴ ἀπὸ γυναίκα, ποὺ φιλοξενεῖ στὴ μήτρα της ἔμβρυο μέσῳ τῆς ἰατρικῶς ὑποβοηθούμενης ἀναπαραγωγῆς (ΙΥΑ). Τὸ ἔμβρυο μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνώνυμου πατέρα καὶ ἀνώνυμης μητέρας καὶ θὰ μεγαλώνει ἔχοντας τρεῖς πατέρες (δύο γνωστούς, ποὺ τὸ υἱοθέτησαν, καὶ τὸν ἄγνωστο φυσικό του πατέρα) καὶ μία «μητέρα», ποὺ θὰ εἶναι ἄγνωστο ἂν τὸ ἔμβρυο ποὺ φιλοξένησε στὴ μήτρα τῆς προέρχεται ἀπὸ δικό της ὠάριο καὶ γνωστοῦ της σπερματοζωάριο, ἢ εἶναι καὶ τὰ δύο ἄγνωστα, προερχόμενα ἀπὸ τὴν σχετικὴ τράπεζα ποὺ προέβη στὴν ΙΥΑ.
.         Ὅλα ὅσα ὑποστηρίζουν αὐτοὶ ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ προωθήσουν παγκοσμίως τὸ νέο μοντέλο «οἰκογένειας» ξεκινοῦν ἀπὸ σαθρὴ καὶ ἀναπόδεικτη λογικὴ καὶ φυσικὴ βάση. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα, ἐν ὀνόματι τῆς ἰσότητας καὶ τῆς ἰσότιμης μεταχείρισης, ποὺ δέχονται σταδιακὰ τὰ κράτη, καὶ μὲ τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ, ποὺ πρῶτος ὁ Οὖγγρος σταλινικὸς κομμουνιστὴς ἡγέτης Ματίας Ράκοσι περιέγραψε, στὴν ἀρχὴ νομιμοποιεῖται τὸ σύμφωνο συμβίωσης μεταξὺ ὁμοφύλων, στὴ συνέχεια ὁ «γάμος» τους…
.       Μετὰ τὴν ἀναγνώριση ὡς νόμιμης καὶ φυσιολογικῆς τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς «οἰκογένειας» ἔρχεται ἡ ἀπόκτηση καὶ ἡ ἀνατροφὴ παιδιῶν ἀπὸ τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια, μετὰ προωθεῖται στὸ σχολεῖο νὰ διδάσκεται ἡ συμπεριφορὰ τῶν ὁμοφυλόφιλων… Καὶ ἀφοῦ τὸ «τρίτο φύλο» ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸ κράτος ὅτι ἀποτελεῖ φυσιολογικὴ κατάσταση στὶς διάφορες μορφές του, στὸ ληξιαρχεῖο τοῦ Καναδᾶ καὶ στὴ δήλωση τῆς γεννήσεως, στὸ φύλο τοῦ νεογέννητου προστέθηκε καὶ τρίτη στήλη, στὴν ὁποία ὁ κηδεμόνας μπορεῖ νὰ σημειώσει πέραν τοῦ Μ (Μale – Ἀρσενικὸ) καὶ F (Female – Θηλυκὸ) τὸ U (Unknown – «ἄγνωστο»), μὲ τὴν ἔννοια ὅτι τὸ φύλο δὲν εἶναι συγκεκριμένο καὶ ἀπόλυτο, ὑπὸ τὴ φυσιολογικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ ἔννοια, ἀλλὰ ὅταν θὰ γίνει ἐνήλικο ἄτομο, τότε θὰ ἐπιλέξει τὸ φύλο του… Καὶ ὑπάρχει καὶ ἄλλη συνέχεια. Ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸ κράτος μὲ Νόμο ἡ ὑποχρέωση στοὺς Δημάρχους νὰ τελοῦν «γάμο» ὁμοφύλων, ἔστω καὶ ἂν αὐτοὶ ἔχουν πρόβλημα συνειδήσεως. Τελευταίως ἡ Σουηδικὴ κυβέρνηση ψήφισε Νόμο, μὲ τὸν ὁποῖο ἀπολύεται ἀπὸ τὴ θέση του ὁ πάστορας τῆς ἐπικρατοῦσας Λουθηρανικῆς «Ἐκκλησίας», ποὺ δὲν θὰ θελήσει, γιὰ λόγους συνειδήσεως, νὰ τελέσει θρησκευτικὸ σὲ ὁμόφυλους.
.      Καὶ κάτι, τελευταῖο, ποὺ μᾶς ἀφορᾶ. Σὲ ἐξέλιξη εἶναι ὁ θεολογικὸς διάλογος μὲ τοὺς Λουθηρανούς. Ἡ λογικὴ τοῦ Φαναρίου καὶ τῶν «προοδευτικῶν» ὀπαδῶν του εἶναι πὼς οἱ διάλογοι ὁδηγοῦν τοὺς ἑτεροδόξους στὴν κατανόηση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως… Τὴν περασμένη ἑβδομάδα γράφτηκε στὴ μεγάλης κυκλοφορίας γαλλικὴ ἐφημερίδα «Λὲ Μὸντ» (Le Monde, 9-10 Juillet 2017, p. 8) ὁλοσέλιδο ἄρθρο τῆς πάστορα (ἢ παστόρισσας) Μαρίας Ἴσμπεργκ, 45 ἐτῶν. Σ’ αὐτὸ γράφει πὼς ὅταν ἀνακοίνωσε στοὺς ἐνορίτες της ὅτι τὴν προηγούμενη ἡμέρα εἶχε πάει στὸν κινηματογράφο «μὲ τὴ γυναίκα της», αὐτοὶ (οἱ ἐνορίτες) «ἦσαν εὐτυχισμένοι γιὰ τὸ γεγονὸς καὶ γι’ αὐτές». Στὸ συγκεκριμένο ἄρθρο ἡ Μαρία Ἴσμπεργκ σημειώνει ὅτι οἱ συνθῆκες στὴ Σουηδία μποροῦν νὰ γίνουν ἀκόμη καλύτερες γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους. Καὶ ἀναφέρει τὸ ἑξῆς παράδειγμα: «Ὅταν γεννήθηκαν τὰ παιδιά μας, δὲν ἀναγνωρίστηκα ὡς μητέρα τους, ἐπειδὴ ἡ γυναίκα μου ἔκαμε τὴν Ὑποβοηθούμενη Ἰατρικὴ Ἀναπαραγωγὴ στὴ Δανία, ὅπου ἐπιλέξαμε νὰ πᾶμε, διότι ἡ σειρὰ ἀναμονῆς στὴ Σουηδία εἶναι πολὺ μεγάλη. Ἔτσι ὑποχρεώθηκα νὰ τὰ υἱοθετήσω, κάτι ποὺ εἶναι μία μακρὰ διαδικασία, πολὺ ἰδιότροπη». Θὰ τὰ ἤθελε φυσιολογικὰ παιδιά της, ἀγνώστου πατρός… Ἔτσι πάλι θὰ ἦσαν εὐτυχισμένοι οἱ ἐνορίτες της… Τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ ἐπὶ δεκαετίες θεολογικοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους εἶναι ἡ κυρία Ἴσμπεργκ, ἡ ὁμοφυλόφιλη Λουθηρανὴ παστόρισσα….-    

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ καὶ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Χρυσοστ. Σελαχβάρτζι
«ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»
-Ἀπὸ τὸ ἰσλαμικὸ Ἰρὰν στὴν Ὀρθοδοξία
Ἱ. Μ. Χρυσοπηγῆς, Χανιά 2016
σελ. 92-94

ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.                 Δύο χρόνια πέρασαν καὶ δὲν συνάντησα κανένα Πεντηκοστιανὸ ποὺ νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ κατανοήσει τὸ εἶδος καὶ τὴν ἔνταση τοῦ ψυχικοῦ μαρτυρίου ποὺ περνοῦσα. Δὲν συνάντησα κανένα σὲ ὅλο τὸν πεντηκοστιανό μου περίγυρο, ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ καταλάβει, ὅσο καὶ ἂν προσπάθησε, τὴν γλῶσσα ἑνὸς πονεμένου ἀνθρώπου. Ὁ πόνος ποὺ καλλιεργεῖ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὁ πόνος ποὺ ἐξυψώνει καὶ ὡριμάζει τὴν καρδιά, ὁ πόνος ποὺ ἐκλεπτύνει τὸ πνεῦμα στὸ καμίνι τῆς καθημερινότητας τῶν δοκιμασιῶν, ἀπουσίαζε ἐντελῶς ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῆς πεντηκοστιανῆς ἐκκλησίας. Γι’ αὐτοὺς ἡ ζωὴ ἦταν «μὲς τὰ ρόδα», σύμφωνα μὲ τὴ νορβηγικὴ ἔκφραση. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ δὲν ὑπέφεραν, μόνο εὐημεροῦσαν, καὶ μάλιστα μὲ τρόπο κοσμικό. Ἡ ζωὴ τῆς χάριτος ἦταν εὐτυχισμένη, εὔκολη καὶ ἐπιτυχημένη. Τὸ μαρτύριο ἦταν παρὰ φύση, ἔργο τοῦ διαβόλου, καὶ μποροῦσε νὰ ἐξαφανισθεῖ μόνο μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ. Ἐπικαλέστηκα πολλὲς φορὲς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ὅμως τὸ μαρτύριό μου μεγάλωνε… Μόνο ἐγώ, ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς τοὺς εὐνοημένους ἀπὸ τὴν τύχη χριστιανούς, ἤμουν μία ψυχὴ συντετριμμένη ἀπὸ ἕνα χρόνιο ὑπαρξιακὸ πόνο.
.                 Ἡ πάντοτε θετικὴ καὶ αἰσιόδοξη ὀπτική τῆς θεολογίας τῶν Πεντηκοστιανῶν βρισκόταν σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν δραματικὴ θέαση τῆς σιιτικῆς θεολογίας τοῦ Ἰσλάμ, μὲ τὴν ὁποία εἶχα μεγαλώσει. Τώρα ποὺ εἶχα αὐτὴν τὴν ἐμπειρία, θεωροῦσα ὅτι τὸ σιιτικὸ Ἰσλὰμ εἶναι ἀνώτερο καὶ πιὸ αὐθεντικὸ ἀπὸ τὸν πεντηκοστιανὸ Χριστιανισμό· ὅτι ἡ τραγικότητα τῆς θεολογίας τοῦ σιιτικοῦ Ἰσλὰμ εἶναι πιὸ κοντὰ στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ ὅ,τι ἡ μακαριότητα τοῦ «χαρισματικοῦ» χριστιανισμοῦ τῆς Δύσης.
.               Ἡ κατάσταση τοῦ κόσμου εἶναι τραγική. Οἱ ἄνθρωποι ὑποφέρουν. Κάποιοι διώκονται, ἄλλοι φυλακίζονται καὶ βασανίζονται, ἄλλοι τραυματίζονται σὲ πολέμους καὶ βιαιοπραγίες, πολλοὶ ὑποφέρουν ἀπὸ ἀκραία φτώχεια καὶ παλεύουν μὲ ἀδυσώπητες φυσικὲς καταστροφές… Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγικὴ πραγματικότητα στὴν ὁποία ζοῦν οἱ ἄνθρωποι τοῦ τρίτου κόσμου. Ἀλλὰ καὶ στὴν ὑλικὰ εὐημεροῦσα Δύση, οἱ περισσότεροι ὑποφέρουν ψυχολογικά. Πολλὲς οἰκογένειες διαλύονται. Οἱ ἄνθρωποι συνεχῶς ἀλλάζουν τοὺς συντρόφους τῆς ζωῆς τους σὲ ἀναζήτηση τοῦ ἰδανικοῦ ἔρωτα, τῆς ἁρμονικῆς σχέσης καὶ τῆς ἀνθρώπινης ζεστασιᾶς. Κάποιοι δὲν καταφέρνουν ποτὲ νὰ βροῦν ἕνα σύντροφο, γιὰ νὰ μοιραστοῦν τὴ ζωή τους. Τὰ παιδιὰ συχνὰ μεγαλώνουν μόνο μὲ τὸν ἕνα γονέα καὶ στεροῦνται τὴν ἀγάπη τοῦ ἄλλου. Οἱ ἄνθρωποι πιέζονται στὴν ἐργασία, καθώς, μὲ τὴν ραγδαία ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας, ἀπαιτοῦνται ὅλο καὶ ὑψηλότερες δεξιότητες ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι στὴ Δύση, ὅπως καὶ στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, φέρουν δυσβάστακτα φορτία στοὺς ἀσθενεῖς ὤμους τους.
.               Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν πραγματικότητα, οἱ πεντηκοστιανοὶ εἶναι ἀποξενωμένοι ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ μακαριότητά τους ἀποτελεῖ προσβολὴ γιὰ ὅσους ὑποφέρουν.
.           Παραδόξως, λοιπόν, ἡ πεντηκοστιανὴ ἐκκλησία μὲ εἶχε ἐπιστρέψει στὸ ἰσλαμικό μου παρελθόν. Ὑπῆρχαν πολλὰ κείμενα στὸ εὐαγγέλιο ποὺ δὲν καταλάβαινα. Στὴν πραγματικότητα, τὸ βάθος καὶ τὸ μυστήριο τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου, ποὺ τόσο μὲ εἶχε γοητεύσει, ἀπουσίαζε ἐντελῶς ἀπὸ τὴν πνευματικότητα τὶς πεντηκοστιανῆς ἐκκλησίας.

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΞΑΠΑΤΗΣΕΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΙΓΚΑΤΟΥ (ἀνακριβεῖς ἀπαντήσεις σέ ἀποδεδειγμένες τοποθετήσεις)

Μιά ἱστορία ἀληθινῆς παραπληροφόρησης

ἀνακριβεῖς ἀπαντήσεις σέ ἀποδεδειγμένες τοποθετήσεις

Πρωτοπρ.  Ἰωάννης Φωτόπουλος

.             Στά πλαίσια τῆς ἐκδηλώσεως πού ὀργάνωσε ὁ θεολογικός Σύνδεσμος ΚΑΙΡΟΣ  στή Στοά τοῦ Βιβλίου στίς 3 Ἀπριλίου 2017 μέ γενικό θέμα «Ὁ διάλογος καί ἡ κριτική γιά τό νέο πρόγραμμα στά θρησκευτικά» μίλησε ὁ σχολικός σύμβουλος Ἄγγελος Βαλλανιάτος μέ θέμα «Ἡ παραπληροφόρηση ὡς ἐργαλεῖο ἐκφοβισμοῦ».  Πρίν ἀναφερθοῦμε στό περιεχόμενο τῆς εἰσηγήσεως τοῦ κ. Βαλλιανάτου καλό εἶναι νά γνωρίζουμε ὅτι παραπληροφόρηση εἶναι «ἡ σκόπιμα κακή πληροφόρηση, πού χαρακτηρίζεται ἀπό τή μετάδοση ἀνακριβῶν, μονόπλευρα διογκωμένων ἤ ἐπινοημένων (ψευδῶν) πληροφοριῶν ἤ καί τήν ἀπόκρυψη ἄλλων»(Μπαμπινιώτης).
.             Ὁ κ. Βαλλιανάτος μίλησε γιά «μιά ἱστορία παραπληροφόρησης».  Ἀναφέρθηκε σέ διάφορα δημοσιεύματα στόν ἔντυπο καί ἠλεκτρονικό Τύπο πού ἀφοροῦσαν τήν προσωπική του ἐμπλοκή κατά τήν κατάρτιση τοῦ νέου παλαιοτέρου καί ἀναθεωρημένου προγράμματος διδασκαλίας τῶν Θρησκευτικῶν. Μέ ἔντονο καί δραματικό τρόπο παρουσίασε μέ τή βοήθεια διαφανειῶν τόν ἑαυτό του ὡς ἀδικούμενο καί συκοφαντούμενο.  Ἄν καί πολλά ἀπό τά δημοσιεύματα εἶναι γραμμένα μέ ἀκραῖο τρόπο πουθενά σ᾽ αὐτά δέν μπόρεσα νά διακρίνω «μετάδοση ἀνακριβῶν, μονόπλευρα διογκωμένων ἤ ἐπινοημένων (ψευδῶν ) πληροφοριῶν».
.                 Νομίζω, ἄν δέν ἀδικῶ  τόν κ. Βαλλιανάτο, ὅτι προσπάθησε νά ἐπικεντρώσει τό ἐνδιαφέρον τοῦ ἀκροατηρίου του στήν φανταστική του κατασυκοφάντηση χωρίς νά ἀπαντᾶ στήν οὐσία τῆς κριτικῆς πού ἀσκεῖται στά νέα προγράμματα. Πολύ δύσκολα  στήν εἰσήγησή του κατάφερε νά θίξει κάποιες ἄνευ αξίας …παρωνυχίδες, ἐνῷ κατέφυγε σέ κάποιες ἀναληθεῖς τοποθετήσεις μέ τίς ὁποῖες ἔδωσε ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις   στούς ἀκροατές τους. Ἀλλά, ὅπως εἶπε ὁ κ. Βαλλιανάτος, «ἄς βάλουμε τά πράγματα στή θέση τους».
.             Ἐκεῖνο πού ἐνοχλεῖ περισσότερο τόν κ. Βαλλιανάτο εἶναι ἡ ἔρευνα πού ἔκανε ἡ ΠΕΘ σχετικά μέ τό πρόγραμμα σπουδῶν γιά τά Θρησκευτικά καί προπάντων  ἡ ὅλη ἐργασία τῆς θεολόγου καί ὑπευθύνου τοῦ γραφείου αἱρέσεων τῆς ΠΕΘ κ. Βασσάλου σχετικά μέ τήν ὀργάνωση Arigatou. Σέ ἡμερίδα πού ὀργάνωσε ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν  μέ ἁπλά λόγια ἡ κ. Βασσάλου ἀπέδειξε, μετά ἀπό λεπτομερῆ ἔρευνα, ὅτι τό νέο ἑλληνικό πρόγραμμα γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι ἐπί τῆς οὐσίας ἀντιγραφή τοῦ Προγράμματος τοῦ Παγκοσμίου Δικτύου Θρησκειῶν γιά Παιδιά (GNRC) πού ἔχει ἐκπονήσει ἡ νεοβουδδιστική ὀργάνωση Arigatou.  Τό πρόγραμμα αὐτό ὀνομάζεται Learning to live together (LTLT).  Καί ἀσφαλῶς μέ τό πρόγραμμα αὐτό δημιουργεῖται φοβερή σύγχυση στούς ἕλληνες μαθητές ὡς πρός τήν ὀρθόδοξη ταυτότητά τους.
.             Ἐπειδή ὡς ΕΣΤΙΑ  ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ  εἴχαμε τήν τιμή νά συνεργαστοῦμε μέ τήν Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων σέ κοινή ἡμιημερίδα καί νά ἀκούσουμε τήν εἰσήγηση τῆς κ. Ἑλένης Βασσάλου μέ θέμα «Το Πρόγραμμα του “Παγκοσμίου Δικτύου Θρησκειών για Παιδιά” (GNRC ) της ARIGATOU ως πρότυπο των ελληνικών Προγραμμάτων Σπουδών για τα Θρησκευτικά»  θά θέλαμε νά ἐκφράσουμε τίς σκέψεις μας πάνω στά λεχθέντα ὑπό τοῦ κ. Βαλλιανάτου.
.             Ἄς δοῦμε λοιπόν λίγο πιό ἀναλυτικά τί ἰσχυρίστηκε ἡ κ. Ἑλ. Βασσάλου καί τί ἀπάντησε ὁ κ. Βαλλιανάτος.

α) Ἡ Arigatou εἶναι νεο-βουδιστική ὀργάνωση

.             Αὐτό ἰσχυρίστηκε ἡ κ. Βασσάλου καί ὁ κ. Βαλλιανάτος ἀπάντησε:  « Ἡ Arigatou εἶναι μή κυβερνητικός μή κερδοσκοπικός ὀργανισμός πού καλεῖ τούς ἀνθρώπους κάθε θρησκείας νά συνεργαστοῦν γιά νά ἀντιμετωπίσουν τά προβλήματα τῆς φτώχειας, τῆς πείνας….. δέν εἶναι θρησκεία, δέν εἶναι βουδιστικό ἤ νεοβουδιστικό (δική μου ὑπογράμμιση)…φτιάχνει παιδαγωγικό μοντέλο».
.             Δυστυχῶς γιά τόν κ. Βαλλιανάτο στό προπαγανδιστικό φυλλάδιο Shining ever brighter τῆς ὀργανώσεως στή σελίδα 14 διαβάζουμε ὅτι ἱδρυτής τῆς Arigatou εἶναι ὁ Τakeyasou Μiyamoto «ἀρχηγός τῆς ἰαπωνικῆς βουδδιστικῆς ὀργανώσεως Μyochikai», ὁ ὁποῖος γράφει ὅτι ἡ ἱδρύτριά της Mitsu Miyamoto «ἔκανε μεγάλες προσπάθειες γιά νά διαδώσει τή διδασκαλία τοῦ Βουδδισμοῦ γιά νά χτίσει ἕνα κόσμο ὅπου ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά μποροῦν νά ζοῦν μιά εὐτυχισμένη ζωή βασισμένη στίς ἀρχές τῆς εἰρήνης, τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἰσότητας»[i].  Ὁ ἴδιος ὁ Takeyasu Miyamoto γράφει ὅτι «μέχρι σήμερα καταβάλλω κάθε προσπάθεια γιά νά ὑποστηρίζω τήν ἀλήθεια τῶν διδαχῶν» τῆς Mitsy Miyamoto καί τοῦ ἀποβιώσαντος συζύγου της. Τέλος ὁ Keishi Miyamoto, στέλεχος τῆς Arigatou  διηγεῖται ἕνα μύθο πού χρησιμοποιοῦσε ὁ Βούδας στά κηρύγματά του γιά νά πεῖ στή συνέχεια ὅτι «αὐτή ἡ ἱστορία ἀποκαλύπτει σέ μᾶς τό πνεῦμα τοῦ βουδδισμοῦ».
.             Πέραν τούτου, ἀποδεδειγμένα, στά συμβούλια τῆς Arigatou συμμετέχουν ἄλλες 14(!) βουδιστικές ἰνδουϊστικές καί πνευματιστικές ὀργανώσεις. Γι΄ αὐτές οὔτε λόγος ἀπό τόν κ. Βαλλιανάτο. Δεδομένου λοιπόν τοῦ βουδιστικοῦ-παραθρησκευτικοῦ χαρακτήρα τῆς Arigatou, ἡ «ἐκπαιδευτική» δράση της δέν πρέπει νά μᾶς ἐξαπατᾶ. Λίγη γνώση τῶν μεθόδων τῶν ἀποκρυφιστικῶν ὀργανώσεων φανερώνει ὅτι αὐτές χρησιμοποιοῦν πολλά προσωπεῖα. Ἐμφανίζονται ὡς ὁμάδες πού ἀσχολοῦνται μέ τήν παγκόσμια εἰρήνη, τήν οἰκολογία, τή θεραπευτική, τή γυμναστική, τήν ψυχολογία, τή διατροφή, τήν ἐκπαίδευση στελεχῶν κλπ, κλπ. Ἐτσι εἰσχωροῦν στήν κοινωνία καί πολλαπλασιάζουν τούς ὀπαδούς τους ἐξυπηρετώντας καί ἄλλους σκοπούς, ὅπως ἐδῶ τήν ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ φρονήματος[ii].
.            Εἶπε ἀκόμη ἡ κ. Βασσάλου ὅτι

β) Τό νέο ἑλληνικό πρόγραμμα ἀντιγράφει τό πρόγραμμα Learning to live together ( LTLT) τῆς ὀργανώσεως Arigatou.

.             Ὁ κ. Βαλλιανάτος ἰσχυρίστηκε ὅτι δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει ἀντιγραφή διότι τό ἑλληνικό πρόγραμμα εἶναι πρόγραμμα σπουδῶν, ἐνῷ τό LTLT εἶναι μιά μέθοδος. Μάλιστα, ἀλλά τί μέθοδος; Μέθοδος διαθρησκειακῆς ἐκπαιδεύσεως.  Βέβαια ὁ κ. Βαλλιανάτος «ἔπαιξε» μέ τίς λέξεις.  Μίλησε γιά κακή μετάφραση ἀπό τά ἀγγλικά. Τό συμβούλιο τῆς Arigatou στό ὁποῖο συμμετέχει ὀνομάζεται Interfaith council on Ethics Education δηλ. Διαθρησκειακό Συμβούλιο γιά τήν ἠθική ἐκπαίδευση, ἐνῷ, λέει ὁ κ. Βαλλιανάτος, ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων τό μετέφρασε ὡς Συμβούλιο γιά τή Διαθρησκειακή Ἐκπαίδευση!  Σέ λόγια νά βρισκόμαστε. Ἕνα διαθρησκειακό Συμβούλιο μέ τά κείμενα, τά συνέδρια τίς ἀνακοινώσεις του τί θά παραγάγει; ὄχι βέβαια ὀρθόδοξη ἤ  ἰσλαμική ἤ ἄλλη ἐκπαίδευση ἀλλά διαθρησκειακή ἠθική ἐκπαίδευση. Ἐξ ἄλλου  ὁ Keishi Miyamoto δηλώνει ὅτι ἡ Arigatou συνεχίζει νά ἀγωνίζεται γιά τήν ὑπέρβαση τῶν ἐθνικῶν καί θρησκευτικῶν ὁρίων.
.             Τό Διαθρησκειακό συμβούλιο λοιπόν ἐκπόνησε τό πρόγραμμα Learning to live together πού στοχεύει  νά περάσει στά σχολεῖα μας ἡ διαθρησκειακή ἐκπαίδευση. Μέ ἁπλᾶ λόγια στοχεύει τάχα νά ἐνημερώσει τά παιδιά, στήν οὐσία νά τά κάνει νά χάσουν τήν ἔστω καί ἀμυδρή ὀρθόδοξη ταυτότητά τους καί νά τά ὁδηγήσει σέ «ἀναζήτηση» μέσα στόν ζόφο τῶν ποικίλων θρησκευμάτων, αἱρέσεων καί τῆς παραθρησκείας.  Νά τό πῶ κάπως ἀλλιῶς. Τό LTLT ἐπιδιώκει μιά ὤσμωση, μιά διαπερατότητα μέ τό ὀρθόδοξο μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, ἕνα συμφυρμό Ὀρθοδοξίας καί παραθρησκείας. Ὅτι αὐτός εἶναι ὁ στόχος τοῦ προγράμματος φαίνεται ἀπό τήν ἀνάρτηση πού ἔκανε ἕνα blog τῆς Arigatou στό διαδίκτυο γιά τό Σεμινάριο πού ὀργάνωσε τό  LTLT στό διορθόδοξο Κέντρο τῆς Μονῆς Πεντέλης τόν Σεπτέμβριο 2013: «Τό Σεπτέμβριο ὀργανώσαμε στήν Ἀθήνα τό πρῶτο Ἐργαστήριο Βασικῆς Ἐκπαιδεύσεως τοῦ Προγράμματος LTLT. Ὁ κύριος σκοπός τοῦ Ἐργαστηρίου ἦταν νά εἰσάγουμε τό πρόγραμμα στά σχολεῖα μέσῳ τῆς ἐπιμορφώσεως τῶν διδασκόντων τῆς πρωτοβάθμιας καί δευτεροβάθμιας ἐκπαιδεύσεως καί νά ἐφαρμοσθεῖ σάν μέρος τῶν μαθημάτων τῶν Θρησκευτικῶν, τῆς Πολιτικῆς ἀγωγῆς καί τῆς Φυσικῆς καί τῶν γενικῶν μαθημάτων στά διαφορετικά τους ἐκπαιδευτικά περιβάλλοντα»[iii].
.             Αὐτό ἀκριβῶς κάνει καί τό ἑλληνικό πρόγραμμα πού συνέταξε ὁ κ. Βαλλιανάτος.  Ἀντιγράφει μέσα στό ἑλληνικό πρόγραμμα ἀκριβῶς τήν οὐσία τοῦ προγράμματος Learning to live together.  Ἀντιγράφει ὄχι μόνο τίς μεθόδους καί τίς τεχνικές ἀλλά καί τό περιεχόμενο. Ἔτσι λοιπόν, εἶπε ἡ κ. Ἑ. Βασσάλου

γ)  συνεξετάζονται ὁ Χριστός, ἡ περί Αὐτοῦ ὀρθόδοξος διδασκαλία, ἡ ὀρθόδοξη λατρεία κλπ. μαζί μέ τούς ἀρχηγούς τῶν θρησκειῶν, τά ἔθιμα, τίς γιορτές καί τά σύμβολά τους.

.             Παρά τίς διαψεύσεις τοῦ κ. Βαλλιανάτου τόσο στίς σελίδες τοῦ ἑλληνικοῦ ὅσο καί στίς σελίδες τοῦ LTLT  πού παραπέμπει ἡ κ. Βασσάλου συνεξετάζεται ὁ Χριστός μέ τούς ἀρχηγούς τῶν ψευδοθρησκειῶν.
.             Ὄντως στή σελ. 113 τοῦ LTLT παρατίθεται ἐρωτηματολόγιο σχετικά μέ τίς θρησκεῖες. Ὅλα ἀνάκατα!  Ἰδού ὁρισμένες ἐρωτήσεις

  1. Who was Mohammed?   Ποιός ἦταν ὁ Μωάμεθ;

  2. Who was Buddha?  Ποιός ἦταν ὁ  Βούδδας;

  3. What does the word ‘Christ’ mean?Τί σημαίνει ἡ λέξη Χριστός;

  4. Who was Jesus?  Ποιός ἦταν ὁ Ἰησοῦς;

  5. What is reincarnation?  Τί εἶναι ἡ μετενσάρκωση;

  6. How many disciples did Jesus have?  Πόσους μαθητές εἶχε ὁ Ἰησοῦς;

  7.  When was the Prophet Mohammed born?  Πότε γεννήθηκε ὁ Προφήτης Μωάμεθ;What are the Vedas?  Τί εἶναι οἱ  Βέδες;

  1. What is the Muslim holy book called?Ποιό εἶναι τό ἱερό βιβλίο τοῦ μουσουλμάνου;

  2. What is the name of the place where Jewish people pray? Πῶς ὀνομάζεται ὁ τόπος πού προσεύχονται οἱ Ἰουδαῖοι;

  3. What is a guru?  Τί εἶναι ἕνας γκουρού;

  4. What language did Jesus speak?  Ποιά γλώσσα μιλοῦσε ὁ Ἰησοῦς;

  5. What is meditation?  Τί εἶναι ὁ διαλογισμός;

  6. What is Hanukkah and how is it practice.  Τί εἶναι ἡ Χανούκκα καί πῶς τελεῖται;

  7. Who is Shiva in Hinduism?  Ποιός εἶναι ὁ Σίβα στόν Ἰνδουϊσμό;

.             Ἀντίστοιχα στό ἑλληνικό πρόγραμμα σπουδῶν μετά ἀπό κάποιες παραβολές τοῦ Χριστοῦ στίς σελίδες 68-69 διαβάζουμε, «Αποφθέγματα διδασκάλων από τις θρησκείες του κόσμου:
Βούδας: «Λοιπόν, σ’ εσάς απευθύνομαι, μοναχοί μου: η φθορά είναι ο νόμος των πραγμάτων. Μην εγκαταλείπετε τον άοκνο αγώνα σας»
Λάο Τσε: «Μην προτιμάς τους σπουδαίους και ο λαός δεν θα μαλώνει. Μην εκτιμάς τα πολύτιμα αντικείμενα και ο λαός δεν θα κλέβει. Μην έχεις πόθους άπληστους και η καρδιά του λαού δεν θα συγχύζεται»
Μωάμεθ: «Ω λαοί, ακούστε τους λόγους μου και εντυπώστε τους μέσα σας… Σας αφήνω έναν νόμο που θα σας διαφυλάξει για πάντα από το λάθος με την προϋπόθεση ότι θα τον τηρείτε με πιστότητα. Έναν νόμο σαφή και ωφέλιμο, το βιβλίο του Θεού και το παράδειγμα του προφήτη του.
.             Καλοῦνται ἐπίσης οἱ μαθητές ἤδη ἀπό τήν Τρίτη Δημοτικοῦ νά κάνουν διαλογισμό καί νά ἐξοικειωθοῦν μέ σύμβολα θρησκειῶν.
.             Ἄν καί ὁ κ. Βαλλιανάτος τό διαψεύδει, στό πρόγραμμα LTLT  σελ. 30 διαβάζουμε: Διαλογισμός – ο διαλογισμός μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να ηρεμήσουν, βελτιώνει την αυτοσυγκέντρωσή τους, και καλλιεργεί την σωματική και διανοητική τους εὐεξία.
Καί στόν Ὁδηγό Ἐκπαιδευτικοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ προγράμματος σ. 158 διαβάζουμε: «Μουσική και διαλογισμός (Ακούν μουσική με κλειστά μάτια. Στοχάζονται. Ανακοινώνουν και συζητούν)».
.             Προλαβαίνοντας βέβαια  κάποιες, ἔστω ἐνδόμυχες ἀντιδράσεις, ἀπό τό ἀκροατήριο, εἶπε καί ἕνα… ἀστεῖο : «Δέν ὑπάρχει στό πρόγραμμα σπουδῶν διαλογισμός μέ θρησκευτική χροιά»!  Λές καί ὑπάρχει ἄλλου εἴδους διαλογισμός!  Ὁ διαλογισμός πραγματώνεται πάντοτε μέ συγκεκριμένο τρόπο μέ ἄμεσο στόχο τή χαλάρωση τῆς συνειδήσεως καί  ἀπώτερο στόχο τήν ἀπώλεια τῆς εἰς Χριστόν πίστεως.
Τό LTLT σ. 106 προβλέπει τήν κατασκευή Μάνταλα, δηλ. βουδδιστικῶν καί ἰνδουϊστικῶν συμβόλων, ἐνῷ στό ἑλληνικό πρόγραμμα (σ. 38-39) διαβάζουμε:
«Οι μαθητές συλλέγουν σύμβολα από άλλες θρησκείες:
ο τροχός της ζωής, Μάνταλα (Ινδουισμός), γιν και γιανγκ
(Ταοϊσμός) κ.ά. Κάθε μαθητής επιλέγει ένα και το χρωματίζει»
.             Ὅλα ὅσα ἀναφέραμε ἀποτελοῦν μικρό μόνο μέρος ἀπό τό ὑλικό τῆς ἔρευνας πού ἔκανε ἡ νέα Δεββώρα, ἡ κ. Βασσάλου. Καί οἱ ἕξι Θεολόγοι τοῦ Θεολογικοῦ Συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ μέ τίτλους βαρύγδουπους πού μαζεύτηκαν στή Στοά Βιβλίου νά ἀπαντήσουν στήν εἰς βάθος, νηφάλια κριτική της, ἀσχολήθηκαν τελικά  μέ ἀσήμαντα ζητήματα. Στήν οὐσία φιμώθηκαν.
.             Ὁ κ. Ἄγγελος Βαλλιανάτος, ἀμήχανος, προσπάθησε νά ἀμυνθεῖ ἀπειλώντας μέ ἀγωγές καί μηνύσεις – κλασσική μέθοδος ὅσων θέλουν νά φιμώσουν τούς ἀντιπάλους τους- καί παρουσιάζοντας τούς ἀσκήσαντες κριτική, προπάντων τήν κ. Βασσάλου, ὡς ἀνθρώπους τερατόμορφους.  Εἶπε ὅτι ὅσα ἐγράφησαν «προσβάλλουν τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, χρησιμοποιοῦν ρητορική μίσους, σπιλώνουν ἀνθρώπους, φοβίζουν γονεῖς, φανατίζουν» κλπ.
.              Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ κ. Βαλλιανάτος μέ τίς ἀναληθεῖς διαβεβαιώσεις του, μέ τήν ἀπόκρυψη πληροφοριῶν, τήν ἀποσιώπηση καί τή σοφιστική μεταποίηση ἀποδεδειγμένων γεγονότων παρήγαγε γιά τούς ἀκροατές του μιά ἀληθινή ἱστορία παραπληροφορήσεως σχετικά μέ τήν ὀργάνωση Arigatou καί τό νέο πρόγραμμα διδασκαλίας τῶν θρησκευτικῶν.
.             Τελειώνοντας τήν παρέμβασή μας ὡς ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ θά θέλαμε νά ποῦμε τά ἀκόλουθα: Ἐπειδή ὑπάρχει συνοδική ἀπόφαση, Ἐγκύκλιος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, πού χαρακτηρίζει τήν ὀργάνωση Arigatou «ἀσυμβίβαστη μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη» (Ἐγκύκλιο σημείωμα τῆς 27ης Ὀκτωβρίου 2016) νομίζουμε ὅτι θά ἦταν πολύ καλό γιά τόν ἴδιο τόν κ. Ἄγγελο Βαλλιανάτο νά διακόψει τούς δεσμούς του μέ τήν ὀργάνωση αὐτή. Θά ἦταν εὐχῆς ἔργον νά ἀξιοποιήσει τά ἀναμφισβήτητα ταλέντα του προσφέροντάς τα ἀκέραια στή διακονία τῶν Ἑλλήνων ὀρθοδόξων μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι μέσα στόν ὀρυμαγδό πού ἔχει ξεσηκώσει ἡ Νέα Ἐποχή μέ τόν πανσεξουαλισμό, τήν κατάρριψη κάθε ἀξίας καί τήν ἀμφισβήτηση τῶν πάντων,  ἤδη βρίσκονται σέ σύγχυση ὅσον ἀφορᾶ στήν ταυτότητά τους ἐν συνόλῳ.
.              Τά παιδάκια μας δέν χρειάζονται «θρησκευτικό γραμματισμό». Ἔχουν μόνο ἀνάγκη ἀπό λόγο παρακλήσεως, λόγο αὐθεντικό καί σωτήριο γιά τόν γλυκύτατο Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό πού εἶναι ἡ Ἀλήθεια, ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή.

Γιά τήν ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
Πρωτοπρ.  Ἰωάννης Φωτόπουλος
ἱδρυτικό μέλος τῆς Ε.Π.Μ.

[i] Μέ πολλή… μετριοφροσύνη ἡ γκουρού διεκήρυττε : «Εἶμαι μόνο ἕνα ἀνθρώπινο πλάσμα, μιά γυναῖκα, ἀλλά ἀποφασίζω νά γίνω ἡ βάση καί ἡ ραχοκοκκαλιά ὅλου τοῦ κόσμου»!

[ii] Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ ἀειμνήστου διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἡμῶν τῶν ἰδίων πατρός Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, ὁ ὁποῖος ἄνοιξε λαμπρό δρόμο στήν Ἀπολογητική μας κατά τῶν νεοφανῶν αἱρέσεων.

[iii] Workshop on the Learning to Live Together Programme in Athens-September 2013   : In September we organised in Athens the first Basic Training Workshop on the Learning to Live Together Programme.  The main goal of this workshop was to introduce the program in schools through the training of teachers of primary, secondary and gymnasium levels to be implemented as part of religious, physical, civic and general education courses in their different educational settings.

 

 

,

Σχολιάστε

«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» καὶ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Στ. Παπαλεξανδρόπουλου, καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν
«ΔΟΚΙΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ»,
ἐκδ. «Ἑλληνικὰ Γράμματα», Ἀθῆναι 1997

κεφ. V: «ΟΙ ΝΕΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ»
2. Ἀπὸ τὴν πνευματικότητα στὸν κοσμοθεϊσμό,
σελ. 157 κ.ἑξ.

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.             Ἆραγε σὲ τί συνίσταται ἡ «πνευματικότητα», ὁ ὁποία τόσο ἔλειπε ἀπὸ τὸν δυτικὸ κόσμο, προσφέρθηκε σ᾽ αὐτὴν ἀπὸ τὴν Ἀνατoλή, καί ἀναζητήθηκε μετὰ στὶς «κλασικὲς παραδόσεις»; Ὁ Ewart Cousins μᾶς δίνει ἕναν ὁρισμό: «Ἡ πνευματικότητα ἀναφέρεται στὴν ἐμπειρικὴ διάσταση τῆς θρησκείας, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν τυπικὴ πίστη, τὶς ἐξωτερικὲς πρακτικὲς καὶ τοὺς θεσμούς. Ἀναφέρεται στὸ ἐσωτερικὸ βάθος τοῦ προσώπου, ποὺ εἶναι ἀνοιχτὸ πρὸς τὸ ὑπερβατικὸ στὶς παραδόσεις ἐκεῖνες ποὺ δέχονται τὴν ὕπαρξη τοῦ θείου, ἀσχολεῖται μὲ τὴ σχέση ἀνάμεσα στὸ πρόσωπο καὶ στὸ θεῖο, μὲ τὴν ἐμπειρία τοῦ θείου καὶ μὲ τὸ ταξίδι τοῦ προσώπου πρὸς μιὰ πιὸ στενὴ σχέση μὲ τὸ θεῖο». Ὁ ὁρισμὸς αὐτὸς εἶναι τυπικὸς – θὰ μποροῦσε δηλαδὴ νὰ στοιχειοθετηθεῖ ἢ καὶ νὰ βρεθεῖ, μὲ τὰ ἴδια πάνω κάτω λόγια σὲ ὅ,τι σχεδὸν γράφεται σήμερα γι᾽ αὐτὸ τὸ θέμα. Μπορεῖ λοιπὸν νὰ μᾶς βοηθήσει, ἀφοῦ ἐντοπίσουμε τὶς ἰδέες ποὺ περιέχει, σὲ ἕνα προσδιορισμὸ τῶν παραμέτρων αὐτοῦ ποὺ σήμερα ἐννοεῖται ὡς πνευματικότητα.
.             Ὁ ὁρισμὸς ξεκινάει μὲ μιὰ ἀντιδιαστολὴ ἀνάμεσα σὲ δύο στοιχεῖα ἢ συνιστῶσες τῆς «θρησκείας»: σ᾽ ἐκεῖνο ποὺ ὀνομάζει «ἐμπειρικὴ διάστάση» καὶ σ᾽ ἕνα σύνολο ἄλλων στοιχείων, στὰ ὁποῖα συγκαταλέγονται ἡ «τυπικὴ πίστη», οἱ «ἐξωτερικὲς πρακτικὲς» καὶ οἱ «θεσμοί». Εὐδιάκριτο εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι τὰ δύο δὲν ἔχουν τὴν ἴδια σημασία: κεντρικὸ στοιχεῖο τῆς θρησκείας ἀποτελεῖ ἡ «ἐμπειρικὴ διάστασή» της, ἐνῶ τά ἄλλα ἀποτελοῦν στοιχεῖα δευτερεύουσας σημασίας –ἂς προσεχθεῖ ὅτι δὲν ὁρίζεται μὲ ποιὰ ἀκριβῶς ἔννοια ἢ γιατί. Τὸ γεγονὸς ὅτι καί ἀλλοῦ χρησιμοποιεῖ φράσεις ὅπως «ὁ πνευματικὸς πυρήνας τῆς θρησκείας», ἐνισχύει τὸ πρῶτο συμπέρασμα ποὺ μπορεῖ νὰ ἐξαχθεῖ καί ποὺ ἀναφέρεται στὴν κεντρικὴ ἰδέα τοῦ ὁρισµοῦ: Πνευµατικότητα καὶ θρησκεία ταυτίζονται– ἤ, ὁ συγγραφέας ἀντιλαμβάνεται καὶ ὁρίζει τὴν θρησκεία ὡς πνευματικότητα, ἡ ὁποία, μὲ τὴ σειρά της συνίσταται στὴν «ἐμπειρική», ὅπως τὸ διατυπώνει, «διάσταση».
.             Σὲ τί συνίσταται ἡ «ἐμπειρικὴ διάσταση»; Ὅ,τι ἀκολουθεῖ, στὸν ὁρισμό, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἀποτελεῖ ἐπεξήγηση αὐτῆς τῆς φράσης. Ἡ «ἐμπειρικὴ διάσταση» ἀποτελεῖ μιὰ διάσταση τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ βρίσκεται μέσα του καί στὸ βάθος του, ὅπως μᾶς λέει ἡ φράση «ἐσωτερικὸ βάθος» – ποὺ ἀντιδιαστέλλονται ἔτσι ἀπὸ μία προϋποτιθέμενη ἐξωτερικὴ καί ἐπιφανειακὴ διάσταση. Τὸ ἐσωτερικὸ αὐτὸ βάθος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι «ἀνοιχτό» πρὸς τὸ «ὑπερβατικὸ»– ἄρα συνεχίζεται πρὸς αὐτὸ ἢ ἀποτελεῖ ἕνα συνεχὲς μὲ αὐτό. Σὲ μιὰ ποικιλία τοῦ «ὑπερβατικοῦ» ποὺ εἶναι τὸ «θεῖο», ἡ «ἐμπειρικὴ διάσταση» ἀναφέρεται στὴ «σχέση τοῦ προσώπου μὲ τὸ θεῖο», στὴν «ἐμπειρία τοῦ θείου» (ἐννοεῖται ἐκ μέρους καὶ πάλι τοῦ «προσώπου») καί στὸ «ταξίδι τοῦ προσώπου πρὸς μιὰ πιὸ στενὴ σχέση μὲ τὸ θεῖο».
.             Δὲν ἐπαναλάβαμε σχεδὸν ὅλον τὸν ὁρισμὸ χωρὶς λόγο. Ἡ τριπλὴ ἀναφορὰ τοῦ προσώπου ὡς τοῦ ὑποκειμένου τῶν διαφόρων δραστηριοτήτων, μὲ τὶς ὁποῖες ἐπεξηγεῖ τὴν «ἐμπειρικὴ διασταση», καθὼς καί τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ πρόσωπο εἶναι ἐπίσης τὸ ὑποκείμενο τοῦ «ἀνοίγματος» πρὸς τὸ ὑπερβατικό, δείχνει μὲ σαφήνεια ὅτι τό ὑποκείμενο τῆς πνευματικότητας εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Τό «ὑπερβατικὸ» εἶναι τό ἀντικείμενό της, ὁ στόχος της. Ἡ πορεία τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸ «ὑπερβατικό», μέσῳ τοῦ «ἐσώτερου βάθους» του, συνιστᾶ τὴν πνευματικότητα. Καὶ ἐπειδὴ αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸν «πυρήνα», μ᾽ ἄλλα λόγια τὴν οὐσία τῆς θρησκείας, αὐτὴ συνιστᾶ τὴ θρησκεία ἢ ὀρθότερα, τὴ σύγχρονη ἀντιληψή της.
.             Θὰ ἀποφύγουμε νὰ ἀσχοληθοῦμε ἐδῶ μὲ τὴν ἐξόφθαλμη ὁμοιότητα τῆς ἀντίληψης αὐτης μὲ κάποιες παραδοσιακὲς –ἀπὸ τὶς ὁποῖες γνωστότερη εἶναι ἡ οὐπανισαδικὴ περὶ Ἄτμαν καὶ Μπράμαν. Θὰ συμπεράνουμε μόνο ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον ἱστορικά, ἀναφορικὰ τουλάχιστον μὲ τὴ σύγχρονη ἐποχή, οἱ θρησκεῖες ποὺ πρῶτες πρόσφεραν τὴν «πνευματικότητα» στὴ Δύση ὑπῆρξαν οἱ ἀνατολικές, αὐτὲς ὑπῆρξαν καὶ ἡ πρώτη πηγὴ αὐτῆς τῆς ἀντίληψης στὴν ἴδια ἐποχή. Ὅπως βέβαια καί ἡ πρώτη πυροδότηση τῆς ἔρευνας καὶ τῆς ἐπανανακάλυψης τῆς ἴδιας ἀντίληψης καί σὲ πολλὲς ἄλλες θρησκευτικὲς παραδόσεις, πράγμα ποὺ ἔχει καταστήσει σήμερα τὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες μία, πλέον, ἀπὸ τὶς τέτοιες «πηγές».
.             Θὰ διατυπώσουμε τὴν πρόταση ὅτι ὁ ἐξαιρετικὰ μεγάλος βαθμὸς διάδοσης ποὺ γνωρίζει αὐτὴ ἡ ἀντίληψη, τὸν ὁποῖο δὲν μποροῦμε δυστυχῶς ἐδῶ νὰ τεκμηριώσουμε προσάγοντας μαρτυρίες ἀπὸ περισσότερους ἐκπροσώπους της, τὴν καθιστᾶ ἐπικρατοῦσα ἀντίληψη. Αὐτὸ δηλαδὴ ἀντιλαμβάνονται οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας ὡς θρησκεία, καὶ μάλιστα αὐτονόητα. Ἀποτελεῖ ἀκριβῶς τὸ περιεχόμενο τῆς «νέας θρησκευτικῆς συνείδησης», τὸν εὐρύτερο, κοινὸ καμβὰ ὅλων τῶν νέων θρησκειῶν, οἱ ὁποῖες διαφοροποιοῦνται, ὅπως θὰ δοῦμε, μεταξύ τους, μόνο ὡς πρὸς τὸ τί τοποθετοῦν στὴ θέση τοῦ «ὑπερβατικοῦ».
.             Γιὰ τὶς περιοχὲς ἐκεῖνες τοῦ πλανήτη, γιὰ τὶς ὁποῖες ἡ «παλιὰ θρησκευτικὴ συνείδηση» ταυτιζόταν μὲ τὴ χριστιανική, πρόκειται πραγματικὰ γιὰ μιὰ ριζικὴ ἀντικατάσταση, γιὰ τὴν ἐπικράτηση μίας ἐντελῶς διαφορετικῆς ἀντίληψης γιὰ τὴ θρησκεία. Ψυχὴ τῆς χριστιανικῆς πίστης ἀποτελεῖ µιὰ σειρὰ πράξεων τοῦ Θεοῦ ποὺ ὁδηγοῦν τὸν κόσμο σ᾽ ἕνα λυτρωτικὸ τέλος. Ἡ κυριότερη ἀπὸ αὐτὲς εἶναι ἡ ἕνωση τοῦ Θεοῦ µὲ τόν ἄνθρωπο, ὥστε νὰ μπορέσει νὰ ἑνωθεῖ κατόπιν ὁ ἄνθρωπος καί, σὲ μιὰ τελικὴ φάση, ὅλος ὁ κόσμος μὲ τὸν Θεό. Ἡ πορεία τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, μὲ τὶς διάφορες φάσεις ποὺ σημειώνει μέσα στὸν ἱστορικὸ χρόνο, συνιστᾶ τὴν οὐσία αὐτῆς τῆς «θρησκευτικῆς συνείδησης». Τὸ ἔργο ἀνήκει στὸν Θεό, στὸν ἄνθρωπο ἀνήκει ἡ συνέργια. Ὁ Θεὸς εἶναι τὸ ὑποκείµενο, ὁ ἄνθρωπος τὸ ἀντικείµενο τοῦ ἔργου Του. Αὐτὴ κυρίως εἶναι ἡ διαφορά, ποὺ διακρίνει τὶς δύο «συνειδήσεις», γιὰ νὰ μὴ μακρηγορήσουμε ἀναφέροντας καί ἄλλες, δευτερεύουσες ἢ ἀπορρέουσες ἀπὸ αὐτή.
.             Ἡ «παλιὰ» αὐτὴ «θρησκευτικὴ συνείδηση» ἔχει καταντήσει πλέον σπάνια. Ἐξηγούμενη, ἀντιμετωπίζεται ὡς δυσνόητη. Κηρυττόμενη, συναντᾶ τὴν ἀκατανοησία καί προβαλλόμενη ὡς τὸ περιεχόμενο τῆς χριστιανικῆς πίστης συναντᾶ τὴν ἔκπληξη. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι μεγάλος ἀριθμὸς τοῦ χριστιανικοῦ καί μὴ πληθυσμοῦ βλέπει τὴν πίστη αὐτὴ μέσα ἀπὸ τὸ πρίσμα τῆς «νέας θρησκευτικῆς συνείδησης», τὴν ὁποία ἔχει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, υἱοθετήσει.
.             Γιὰ τοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας ἢ κάπως ὑβριδιακοὺς χώρους, τὸ πράγμα ἐξηγεῖται μὲ ὅσα εἴπαμε πρίν. Ὅτι δηλαδὴ κεῖνο πού, μετὰ τὴν λήψη τοῦ ἐρεθίσματος ἀπὸ τὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες, ἀναζητήθηκε, μεταξὺ τῶν ἄλλων «κλασικῶν παραδόσεων» καί στὸν Χριστιανισμό, ἦταν ἡ «πνευματικότητα»: ἡ ἄμεση, στὸ παρὸν λαμβάνουσα χώρα, καί μὲ πρωταγωνιστὴ τὸν ἄνθρωπο, ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἔψαχναν στὶς παραπάνω «παραδόσεις» γιὰ κάτι ὅμοιο μὲ αὐτὸ ποὺ τοὺς προσφέρθηκε ἀπὸ τὶς ἀνατολικές: εἶχαν ἤδη υἱοθετήσει ὡς μόνη ἔγκυρη τή «νέα θρησκευτικὴ συνείδηση» καί. στὶς παραδόσεις τους ἀναζητοῦσαν μέσα ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ τὴν ὑπηρετήσουν.
.             Τὸ ἀνάλογο τέτοιο μέσο ἦταν βέβαια στὰ χριστιανικὰ πλαίσια ὁ χριστιανικὸς μυστικισμός, τὸν ὁποῖο εἶδαν, σύμφωνα μὲ τὴν προϋποτιθέμενη πιὰ ἀντίληψη τῆς ταύτισης πνευματικότητας καί. θρησκείας, ἄρα καὶ κάθε θρησκείας, ὡς τὴν οὐσία καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἔτσι, ὅ,τι ἦταν πρὶν ἐντεταγµένο στὸν Χριστιανισμό, ὡς μιὰ ἀπὸ τὶς μορφὲς συνέργιας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ σωστικὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, ταυτίσθηκε μὲ τὸν Χριστιανισμό.
.             Πρόκειται γιὰ μιὰ ριζικὴ ἀλλοίωση, κατὰ τήν ὁποία ὁ χριστιανικὸς μυστικισμὸς ἀποσπάστηκε ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό, δηλαδὴ ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν σωστικῶν πράξεων τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀναφέραμε πρίν, καί ἀναβιβάστηκε στὴ θέση τῆς οὐσίας ἢ τοῦ κέντρου, ἐνῶ ὁ ἴδιος ὁ Χριστιανισμὸς παραθεωρήθηκε ἢ ὑποβιβάστηκε στὴ θέση μίας ἁπλῆς λεπτομέρειας, ἢ μιᾶς ἐποχικὰ καί γεωγραφικὰ ἐξαρτώμενης ἔκφρασης κ.λπ.
.             Ἀκόμα καί μέσα στὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία συνέβη ὅμως κάτι παρόμοιο. Ἂν καὶ τὰ πράγματα δὲν ἔφτασαν ποτὲ ἴσως σ᾽ αὐτὰ τὰ ἄκρα, καὶ ἄσχετα, σ᾽ ἕνα μεγάλο βαθμὸ τουλάχιστον, ἀπὸ τὶς διεργασίες ποὺ προκάλεσαν οἱ ἀνατολικὲς θρησκεῖες, ὁ µυστικισµός ὑπερτονίσθηκε εἰς βάρος τῆς ἐσχατολογίας. Ἡ πρώην πρόγευση ἢ ἀρραβὼν μιᾶς πληρότητας, ποὺ θὰ ἔρχοταν στὸ μέλλοντα αἰώνα, αὐτονομήθηκε ἀπὸ αὐτὴν τὴν προοπτική. Ἡ ἄσκηση ἀποσπάσθηκε ἀπὸ τὸ πρώην φυσικό της πλαίσιο, τὴν ἐσχατολογία, καὶ οἱ ἐπιτεύξεις της ἔπαψαν νὰ εἶναι σημεῖα τῆς ἐρχόμενης Βασιλείας. Δίχως ἐσχατολογικὴ ἀναφορὰ κατάντησε μέσο προσπέλασης τοῦ Θεοῦ στὰ ὅρια µιᾶς προσωπικῆς πλέον καὶ ὄχι τῆς παγκόσµιας ἱστορίας.
.             Τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ σ᾽αὐτὴν τὴν κλίμακα κατάντησε σκιῶδες καί ἄδηλο περιβαλλοντικὸ στοιχεῖο. Ὁ χριστιανισμὸς ἔγινε πλέον ἕνας τρόπος, κάποτε ἀκόμα καί μιὰ μέθοδος προσέγγισης καὶ οἰκείωσης τοῦ Θεοῦ. Πράγμα ποὺ φυσικὰ προσφέρθηκε ὡς βάση γιὰ τὴν ὑποστήριξη τῆς ὁμοιότητάς του μὲ ἄλλες ἤ, στὸ βαθμὸ ποὺ ἡ θρησκεία γενικὰ ταυτίζεται μὲ ὅ,τι περιγράψαμε πρὶν ὡς «νέα θρησκευτικἡ συνείδηση», μὲ ὅ,τι οὐσιαστικὰ συνιστᾶ ὅλες τὶς θρησκεῖες. Ἐξ οὗ καὶ τὰ φαινόμενα, ποὺ περιγράψαμε, ὅτι συναντᾶ ἡ προβολὴ τῆς «παλιᾶς θρησκευτικῆς συνείδησης». Αὐτὰ πιστοποιοῦν τὸν θρίαμβο τῆς «νέας», ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ θρίαμβο τῆς ἐπιθυμίας τοῦ ἀνθρώπου, ἔστω κι ἐκείνης ποὺ ἔχει ὡς ἀντικείμενο τὸν Θεό, ἔναντι τοῦ σχεδίου τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ.
.             Ἕνας ἀπὸ τοὺς βασικότερους λόγους τοῦ θριάμβου τῆς «νέας θρησκευτικῆς συνείδησης» ἔναντι τῆς «παλιᾶς» εἶναι κάτι ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ περιγράψουμε ὡς τὴ «λογικότητα» ποὺ αὐτὴ διαθέτει. Ἐνῶ ἡ παλιὰ ἀπευθύνεται στὴν πίστη, ἐκτὸς τῆς ὁποίας μοιάζει μὲ παραμύθι – γι᾽ αὐτὸ καὶ κατατάσσεται ἀπὸ διάφορους στὴ μυθικὴ σκέψη– ἡ «νέα» προβάλλει μιὰ «ἀλήθεια» ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸ λόγο, ἐφ᾽ ὅσον αὐτὴ εἶναι πιστοποιήσιμη ἀπὸ τὴν ἐμπειρία.
.             Καὶ εἶναι πιστοποιήσιμη ἀπὸ τὴν ἐμπειρία, διότι ἡ «ἀλήθεια» αὐτὴ δὲν συνίσταται σὲ γεγονότα ἢ πράξεις, ἅπαξ στὴν ἱστορία συμβάντα καί μὴ ἐπαναλαμβανόμενα, ἔχοντα τὴ σημασία ποὺ τοὺς ἀποδίδεται μόνο ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, καί τοποθετημένα στὴν προοπτικὴ ἑνὸς τελικοῦ γεγονότος, ποὺ ἀκόμα δὲν ἔχει συμβεῖ, ἀναφέρεται, ἀντίθετα, σὲ ὑπάρχουσες πραγματικότητες. Ὄχι σ᾽ ἕνα θεῖο ἔργο, ἀλλὰ σὲ µιὰ θεία «φύση».
.             Ἡ θεία αὐτὴ φύση, ὅπως φανερώνουν, μεταξὺ ἄλλων, καὶ οἱ ὅροι ποὺ χρησιμοποιοῦνται πρὸς ἀναφορὰ σ᾽ αὐτήν, ὅπως «ὑπερβατικό», «διάσταση» κ.ἄ. εἶναι μιὰ ὑπάρχουσα ἀντικειμενικὴ πραγματικότητα. Τὸ «ὑπερβατικό», δηλαδὴ δὲν βλέπεται μόνο ὡς τὸ συντακτικὸ ἀντικείμενο σὲ μιά πρόταση ἢ σ᾽ ἕνα γενικὸ τρόπο σκέψης, ποὺ ἔχει ὡς ἀντίστοιχο ὑποκείμενο τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ καὶ ὡς ἀντικείμενο μὲ τὴν ἔννοια ἑνὸς μέρους ἢ μιᾶς ὄψης τοῦ συνόλου τῆς πραγματικότητας. Πρόκειται γιὰ ἕναν ἐξαντικειµενισµό τοῦ «ὑπερβατικοῦ» πού, μαζὶ μὲ τὴν τοποθέτηση τοῦ ἀνθρώπου στὴ θέση τοῦ ὑποκειμένου τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος τῆς πνευματικότητας, ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ κυριότερα χαρακτηριστικὰ τῆς «νέας θρησκευτικῆς συνείδησης».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η «ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΟΝ» (ΓΙΟΓΚΑ) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ…!

Δὲν εἶναι γυμναστικὴ

τοῦ περιοδ. «ο ΣΩΤΗΡ»

.             Ἔγινε μόδα μὲ ἀρκετὰ μεγάλη δυναμικὴ τὰ τελευταῖα χρόνια. Ξεκίνησε δειλά – δειλά, ἀρχικὰ σὲ ἐξειδικευμένα στούν­τιο, καὶ ἀργότερα στὰ μεγάλα γυμναστήρια, ὄχι μόνο ὡς μιὰ νέα παροχὴ ὑπηρεσιῶν ποὺ θὰ τὰ ξεχώριζε ἀπὸ τὰ ἄλλα, ἀλλὰ περισσότερο ὡς μιὰ προσπάθεια νὰ περάσει στὸ εὐρὺ κοινὸ ἀποσυνδεδεμένη ἀπὸ ὁτιδήποτε τὴν ταύτιζε μὲ θρησκευτικὴ ἄσκηση καὶ πρακτική. Ἔτυχε ἰδιαίτερα ἔντεχνης προβολῆς ἀπὸ κάποιους κύκλους, ἀρχικὰ στὴν «ἀνώτερη» κοινωνικὴ τάξη, μὲ σκοπὸ βέβαια νὰ γίνει κατόπιν ἀποδεκτὴ καὶ ἐφαρμόσιμη ἀπὸ τὶς πλατύτερες καὶ πιὸ λαϊκὲς μάζες καὶ εἰδικότερα τοὺς νέους.
.              Γι᾿ αὐτὸ καὶ προβλήθηκε ὅσο μποροῦ­σε πιὸ ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν ἀνατολικὴ μεταφυσική της, τὴν ἰνδουϊστικὴ φιλοσο­φία της καὶ τὴ θρησκευτική της ρίζα. Στὸ δυτικὸ κόσμο διαφημίστηκε ὡς ἕνα νέο εἶδος γυμναστικῆς. Μιὰ νέα λοιπὸν γυμναστικὴ ποὺ βοηθᾶ στὴν εὐλυγισία τοῦ σώματος, τὴν καλὴ κυκλοφορία τοῦ αἵματος, τὴν ἐξισορρόπηση τοῦ μεταβολισμοῦ, τὴν καλὴ λειτουργία τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ, ἐνδοκρινικοῦ, καρδιαγγειακοῦ συστήματος καὶ πολλῶν ἄλλων. Ὑποστηρίζουν καὶ προβάλλουν ἀκόμη τὶς εὐεργετικὲς ἐπιδράσεις της καὶ στὸ νευρικὸ σύστημα. Ἔχει, λένε, ἀντικαταθλιπτικὴ δράση, βοηθᾶ στὴ χαλάρωση, τὴν αὐτογνωσία καὶ σὲ ἄλλα παρόμοια.
.           Ὁ λόγος γιὰ τὴ γιόγκα. Αὐτὴν ποὺ προβάλλεται ὡς ἰδανικὴ μορφὴ σωματικῆς ἀσκήσεως, ποὺ διδάσκεται μέσα ἀπὸ δια­­λέξεις, μαθήματα, σεμινάρια καὶ τελευταῖα ἀποτελεῖ τὴ βασικὴ παροχὴ στὸ μενοὺ κάθε γυμναστηρίου, ἀκόμη καὶ τῶν πιὸ μι­κρῶν καὶ ἐπαρχιακῶν. Ἔγινε μόδα, νέα τάση, εἰδικὰ μεταξὺ τῶν νέων, καὶ ἴσως πε­ρισσότερο τῶν γυναικῶν. Τελευταῖα μά­­­λιστα διδάσκεται καὶ ἐφαρμόζεται πιλοτικὰ καὶ μέσῳ ἐκπαιδευτικῶν προγραμμάτων, τόσο στὴ δημόσια ἐκπαίδευση ὅσο καὶ ὡς ἰδιαίτερη παροχὴ σὲ ἰδιωτικὰ σχολεῖα. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἄλλωστε ἢ γιὰ τὴν ἀκόμη μεγαλύτερη προβολή της ὁ ΟΗΕ καθιέρωσε εἰδικὴ καὶ συγκεκριμένη ἡμερομηνία ὡς «παγκόσμια ἡμέρα γιόγκα».
.            Μπροστὰ σ᾿ αὐτὴν τὴν ἐκρηκτικὴ προ­­βολὴ καὶ ἐπιβολή της ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρὶν ἕνα χρόνο περίπου (16-6-2015) ἐξέδωσε σύντομη ἀνακοίνωση πρὸς ἐνημέρωση καὶ προειδοποίηση τῶν πιστῶν. Ἡ γιόγκα, λέει ἡ ἀνακοίνωση, «ἀποτελεῖ θεμελιῶδες κεφάλαιο τῆς θρησκείας τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ, ἔχει ποικιλομορφία σχολῶν, κλάδων, ἐφαρμογῶν καὶ τάσεων καὶ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ εἶδος γυμναστικῆς. Ὡς ἐκ τούτου», συνεχίζει ἡ ἀνακοίνωση, «ἡ γιόγκα τυγχάνει ἀπολύτως ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη μας καὶ δὲν ἔχει καμμία θέση στὴ ζωὴ τῶν Χριστιανῶν».
.             Αὐτὴ τὴν ἀνακοίνωση ἔσπευσαν νὰ τὴν ἀποδοκιμάσουν καὶ νὰ τὴ χλευάσουν πλῆ­­­θος δημοσιογράφων, παραγωγῶν καὶ σχολιαστῶν σὲ ραδιοφωνικοὺς καὶ τηλεοπτικοὺς σταθμούς! Ἀλλὰ γιατί; Δὲν ὀφείλει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νὰ ἐνημερώσει καὶ προστατέψει τὸ ποίμνιό της ἀπὸ τὸν θρησκευτικὸ συγκρητισμὸ καὶ ἀπὸ τὴν παγίδα τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν; τώρα μάλιστα ποὺ ἡ γιόγκα ντύθηκε τὸν μανδύα τῆς δῆθεν γυμναστικῆς καὶ προβάλλεται ἀσύνδετη ἀπὸ τὸν Ἰνδουϊσμό; Γιόγκα σημαίνει ἕνωση. Ἡ γιόγκα εἶναι ἰνδουϊστικὸ φιλοσοφικό – θρησκευτικὸ σύστημα ποὺ ἔχει σκοπὸ τὴν τάχα ἕνωση μὲ τὸ ὑπέρτατο Ὄν, ἀποσκοπεῖ, λέει, στὴ γνώση τοῦ ἀπολύτου Ἑνός.
.              Δὲν ἐπαρκεῖ βέβαια ὁ χῶρος ἑνὸς ἄρθρου γιὰ τὴν πλήρη ἐνημέρωση καὶ ἀνάπτυξη ἑνὸς τέτοιου θέματος. Ἀρκεῖ ὅμως νὰ σκεφτοῦμε ὅτι ἡ γιόγκα ἐξοικειώνει τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὴν ἀνατολικὴ μεταφυσική. Ἀκόμη καὶ ὡς δῆθεν ἄσχετη γυμναστικὴ ἐξάσκηση νὰ τὴν προσεγγίσει κανείς, ἀρκεῖ γιὰ νὰ λειτουργήσει ὡς εἰσαγωγικὴ μετάβαση καὶ ἐξοικείωση μὲ τὸν διαλογισμὸ καὶ τὴ χρήση τῶν «μάν­τρα», ὀνομάτων δηλαδὴ εἰδωλολατρικῶν θεοτήτων τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ. Καὶ τελικὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο θὰ πρέπει ὅλοι νὰ ἐννοήσουμε εἶναι ὅτι εἴτε φανερὰ εἴτε συνεσκιασμένα προτείνει ἕναν τρόπο ζωῆς, συμπεριφορᾶς, ἀντιμετωπίσεως τῶν διαφόρων προβλημάτων καὶ ἐν τέλει μεταφυσικῆς, ἐντελῶς διαφορετικό, ξένο καὶ ἀπόμακρο ἀπὸ αὐτὸν τῆς ὀρθόδοξης προσευχῆς καὶ λατρείας. Προτρέπει, κατευθύνει καὶ καθοδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀντιμετώπιση τῶν ποικίλων προβλημάτων τους χωρὶς τὴν καταφυγή τους στὸ Θεό, τὴν ἐπίκληση τῆς βοήθειάς Του καὶ τῆς Χάριτός Του καὶ ξένο πρὸς τὴν τήρηση καὶ ἐφαρμογὴ τῶν θείων ἐντολῶν Του.
.              Ἂς προσέξουν λοιπὸν γονεῖς καὶ παιδιά, νέοι καὶ νέες ποὺ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴ σύγχρονη μόδα ποὺ ἀνθεῖ σὲ κάθε γυμναστήριο ἐγγράφονται ἀπροβλημάτιστα καὶ μὲ ἐνθουσιασμὸ στὰ διάφορα γκροὺπ τῆς γιόγκα. Καὶ ἂς ἀκούσουν τὴ φωνὴ τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας: Ἡ γιόγκα δὲν ἀποτελεῖ εἶδος γυμναστικῆς, ὅπως ἐσφαλμένα νομίζουν καὶ παρασύρονται πολλοί.

Σχολιάστε

ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΚΑΙ ΑΣΤΗΡΙΚΤΗ Η ΦΛΥΑΡΙΑ ΤΩΝ «ΕΘΝΙΚΩΝ»

ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΚΑΙ ΑΣΤΗΡΙΚΤΗ
Η ΦΛΥΑΡΙΑ ΤΩΝ «ΕΘΝΙΚΩΝ»

τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.                 Οἱ συγκεκριμένοι «ἐθνικοί», δηλ. ὀπαδοὶ τῆς ἐθνικῆς ἑλληνικῆς θρησκείας, δὲν σταματοῦν νὰ ἀναποδογυρίζουν, μέσα σὲ ἄγνοια καὶ σύγχυση εὐρισκόμενοι, τὰ πράγματα.
.                 Βασικὰ ἔχουν μεγάλο πρόβλημα μὲ τὴν Π. Διαθήκη καὶ τοὺς Ἑβραίους. Ἀπὸ κοντὰ δὲν ἀποδέχονται τὸ Χριστιανικὸ Ἑορτολόγιο καὶ τὸ Ἱερατεῖο παρόλο ποὺ καὶ αὐτοὶ στὶς κορυφὲς καὶ τὰ πλάγια τῶν ἑλληνικῶν βουνῶν καὶ στὰ ἐναπομείναντα ἱερά τὴς ἀρχαιότητας κάνουν καὶ γιορτὲς καὶ ἔχουν δικό τους ἱερατεῖο.
.                 Λοιπόν, ἂς τὸ ποῦμε γιὰ ἄλλη μία φορά: ἡ Π. Διαθήκη εἶναι πρωτίστως ἡ Ἐθνικὴ Ἱστορία τῶν Ἑβραίων. Κάθε λαὸς ἔχει τὴν ἱστορία του. Καὶ οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν τὴ δική τους ποὺ κατὰ βάση εἶναι καταγεγραμμένη στὴν Π. Διαθήκη.
.                 Ἐπειδὴ ὅμως ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους προῆλθε ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας καὶ Σωτήρας τοῦ Κόσμου, ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός, ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου καὶ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ναζωραῖος, ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας, ὁ Ἀρχηγὸς καὶ Τελειωτὴς τῆς Πίστεώς μας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς ἐκ τούτου ἡ Π. Διαθήκη εἶναι καὶ ἡ Προϊστορία τοῦ Χριστοῦ. Προφητεύει γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ εἶναι «Παιδαγωγὸς εἰς Χριστόν».
.                 Ἡ Π. Διαθήκη λοιπὸν μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ ἔλθει, ἡ Κ. Διαθήκη μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστὸς ἦλθε καὶ ἡ Ἀποκάλυψη μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ ξανάρθει.
.                 Ἔτσι ἡ Π. Διαθήκη ἔχει καὶ τὴν ἱστορία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἔχει ὅμως καὶ τὶς προφητεῖες γιὰ τὸν Κύριο καὶ τὸ νέο Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος, τὸν λαὸ τῆς Ἐκκλησίας. Ἔχει γεγονότα, ἔχει ὅμως καὶ ἀλληγορίες καὶ προτυπώσεις. Πολλὰ πράγματα καὶ πρόσωπα δὲν ἑρμηνεύονται ξερὰ – ἱστορικὰ μόνο, ἀλλὰ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς Κ. Διαθήκης, χωρὶς ὅμως νὰ αἴρεται καὶ ἡ ἱστορικότητά τους.
.                 Οἱ ὀπαδοὶ τῆς ἐθνικῆς ἑλληνικῆς θρησκείας ὅμως κάνουν τὸ ἴδιο λάθος ποὺ ἔκαναν καὶ συνεχίζουν νὰ κάνουν οἱ Ἑβραῖοι: βλέπουν τὰ πράγματα ἱστορικὰ καὶ ἐθνικὰ μόνο. Χωρὶς τὴ Χριστολογικὴ καὶ Ἐσχατολογικὴ ἑρμηνεία τους.
.                 Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ φαίνεται ὅτι οἱ ὀπαδοὶ τῆς ἐθνικῆς ἑλληνικῆς θρησκείας παραδέχονται κάπως τὴν Κ. Διαθήκη, δηλαδὴ τὸ Εὐαγγέλιο – ποὺ τὸ ἔγραψαν Ἑβραῖοι βεβαίως, στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὅμως – καὶ τὸν Χριστιανισμό.
.                 Ναί, ἀλλά, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ Ἐκκλησία ὁμιλοῦν διὰ στόματος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων ὑπὲρ τῆς θεοπνευστίας τῆς Π. Διαθήκης καὶ ἐξυμνοῦν τὰ κατορθώματα τῶν ἀρχαίων ἀριστέων καὶ ἡρώων της Πίστεως, ποὺ ὑπῆρξαν οἱ πρόγονοι τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ σκαλοπάτια ἐκεῖνα στὴν σκάλα τῆς ἱστορίας τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ «δι᾽ ἧς κατέβη ὁ Θεός».
.                 Ὅλοι δὲ οἱ συγγραφεῖς τῆς Κ. Διαθήκης ἐκθειάζουν τὰ γεγονότα καὶ τὰ πρόσωπα τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ, ὄχι στενὰ ἐθνικιστικά, ἀλλὰ ὡς τὰ σημεῖα ἐκεῖνα ποὺ ἀποτελοῦν τὰ θαύματα τοῦ Θεοῦ, σαράντα χρόνια της ἔρημο, ἀλλὰ καὶ μετά,  προκειμένου νὰ δεχθεῖ ὁ κόσμος τὸν Χριστό. Ἔτσι παραδείγματος χάρη τὸ Πάσχα δὲν εἶναι μόνο πέρασμα ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, ἀλλὰ καὶ πέρασμα ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας στὴν ἐλευθερία τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, εἶναι πέρασμα ἀπὸ τὸ θάνατο στὴν Ἀνάσταση, εἶναι τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα κ. α. Τὸ αἷμα τοῦ ἀμνοῦ στὴν πόρτα τῶν Ἑβραίων δὲν εἶναι ἁπλὰ καὶ μόνο γιὰ νὰ δεῖ ὁ Ἄγγελος τὰ ἰουδαϊκὰ σπίτια, ἀλλὰ εἶναι καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ μᾶς σώζει ἀπὸ τὸν ὄλεθρο τῆς ἁμαρτίας.
.                 Ὅποιος πηγαίνει τὴ Μ. Ἑβδομάδα στὴν Ἐκκλησία ἀκούει ἐκεῖ τὴν ἐπαλήθευση ὅλων τῶν προφητειῶν τῆς Π. Διαθήκης στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Η Π. Διαθήκη ξεπερνᾶ ἔτσι τὸν ἱστορικό της ρόλο καὶ φωτίζει μὲ τὸν προφητικό της λόγο μέσα ἀπὸ τὴ σήραγγα τῆς ἱστορίας τὸ πρόσωπο τοῦ ἐρχομένου Χριστοῦ.
.                 Τὸ ὅτι στὴν πορεία τῶν χρόνων μετακινήθηκαν λαοί, πολέμησαν οἱ Ἑβραῖοι τοὺς Αἰγυπτίους, τοὺς ὁποίους ὅμως Ἑβραίους εἶχαν δοῦλοι τετρακόσια τριάντα χρόνια οἱ Αἰγύπτιοι καὶ πῆγε μετὰ ὁ Μ. Ἀλέξανδρος καὶ οἱ διάδοχοί του καὶ ἀντιστάθηκαν οἱ Μακκαβαῖοι, ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ ἀποτελοῦν συνηθισμένο καμβὰ  στὸ γεγονὸς καὶ στὴν ἐπιστήμη τῆς ἱστορίας.
.                 Τέλος οἱ «ἐθνικοὶ» “πάλιν καὶ πολλάκις” ἀσχολοῦνται μὲ τὴ μυθολογία τῆς καθόδου τῆς Περσεφόνης στὸν Ἅδη καὶ τὴν ἐπιστροφή της στὴ γῆ,  καὶ τούμπαλιν…
.                 Λοιπόν! Τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχει αὐτὸ τὸ μύθευμα  μὲ τὴν χιλιομαρτυρημένη ἱστορικότητα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ τὴν γενομένη σὲ ἱστορικοὺς χρόνους καὶ ὄχι στὸ θολὸ παρελθὸν τῆς μυθολογίας, χάριν μάλιστα τῆς ὁποίας Ἀναστάσεως ἑκατομμύρια μαρτύρων θυσίασαν τὴ ζωή τους; Πέθανε ποτὲ κανένας γιὰ τὴν Περσεφόνη;
.            Καὶ ἐπειδὴ μᾶς καλοῦν συνεχῶς νὰ γυρίσουμε πίσω στὰ παλιά, στὴν πλάνη τοῦ Δωδεκαθέου καὶ στὴ θρησκεία τῶν εἰδώλων, τοὺς λέμε ὅτι γεννήθηκαν σὲ λάθος ἐποχή. Ἔπρεπε νὰ ζοῦσαν τότε ἐπὶ ἀποστόλου Παύλου στὸν Ἄρειο Πάγο καὶ νὰ μετέστρεφαν τοὺς ὀλίγους ἀρχικὰ ποὺ πίστεψαν εἰρηνικὰ καὶ χωρὶς βία καὶ ἐγκατέλειψαν τὸ ψέμα καὶ τὸ σκοτάδι καὶ εἶδαν τὸ Φῶς τὸ Ἀληθινὸ καὶ τὰ ἑκατομμύρια μετὰ τῶν Ἑλλήνων ποὺ πίστεψαν ἀβίαστα στὸ Χριστό. Τότε ἔπρεπε νὰ ζοῦσαν, για  νὰ βλέπαμε «πόσα ἀπίδια πιάνει ὁ σάκος τους».
.           Εὐτυχῶς ὅμως καὶ γιά μᾶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ αὐτοὺς – γιατί ὑπάρχει ἕνα ἀδιαμφισβήτητο ἱστορικὸ προηγούμενο – οἱ Ἕλληνες ἔκαναν τὴν ἐπιλογή τους καὶ διάλεξαν τὸν Χριστό, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἰς αἰώνας αἰώνων καὶ δὲν τὰ ἀλλάζουν ποτέ !»
.           Μένουμε Ἕλληνες καὶ Ὀρθόδοξοι γιὰ πάντα!!!

 

,

Σχολιάστε

«Η ΠΑΤΟΥΣΑ ΤΟΥ ΠΆΠΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ»! (Ἀρχιμ. Γρηγόριος, Ἡγούμενος Ἱ. Μ. Δοχειαρίου)

 

Ἀπόσπασμα Ἐπιστολῆς
τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Δοχειαρίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους

Ἀρχιμ. Γρηγορίου

πρὸς τὸν Ἡγούμενο τῆς Μονῆς Πάτμου Ἀρχιμ. Κύριλλο
γιὰ τὸ θέμα τῆς παραχωρήσεως Ναοῦ στοὺς παπικούς.

.            Ἀγαπητὲ ἐν Χριστῷ ἅγιε Καθηγούμενε καὶ πατριαρχικὲ Ἔξαρχε τῆς παλαιφάτου Μονῆς τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, ὁ νοῦς μου παραμένει ἀκόμη στὴν ἀγρυπνία τοῦ Θεολόγου καὶ τὴν Θεία Λειτουργία στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς ἀπαρασάλευτος.
.              Σοῦ γράφω αὐτὸ τὸ μικρὸ γράμμα, γιὰ νὰ ἐκφράσω τὴν θλίψη μου καὶ τὸν πόνο τῆς καρδιᾶς μου, ποὺ ἐπιμένει ὁ ἀρχιεπίσκοπός μας νὰ ἔχουν οἱ καθολικοὶ ἐκκλησία στὴν Πάτμο, χωρὶς νὰ ὑπάρχει πλήρωμα μὲ τὴν παπικὴ ὁμολογία. Ἀλλοίμονο ἂν ὅπου λούονται οἱ Φράγκοι, ἐπιτρέπουμε νὰ πηγνύουν καὶ ἱερά.
.             Τὸ δοῦλο Γένος, παρὰ τὶς δυσκολίες ποὺ συνάντησε, δὲν ἐπέτρεπε νὰ κτίζωνται ἱερὰ ἑτεροδόξων. Καὶ ὅπου κατάφεραν καὶ ἔστησαν ἱερά, εἶναι σήμερα μία μεγάλη πληγὴ γιὰ τὴν περιοχὴ ἐκείνη. Ἡ πατοῦσα τοῦ πάπα εἶναι πολὺ μεγάλη. Σᾶς παρακαλῶ, μὴν ἐπιτρέψετε οὔτε τὸ δάκτυλο τοῦ μικροῦ του ποδιοῦ νὰ πατήση ὁ πάπας στὴν Πάτμο. Κρατῆστε…τὴν ὁμολογία τοῦ Θεολόγου, τοῦ ὁσίου Χριστοδούλου καὶ πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος Ἁγίων καὶ κεκοιμημένων πατέρων τῆς ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Θεολόγου. Ὄχι στὴν Πάτμο τὸ μνημόσυνο τοῦ πάπα σὲ ναό, ὅποιος καὶ νὰ εἶναι αὐτός. Δῶστε μία μαρτυρία σὲ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ σεσαρκωμένος Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν δέχεται τὸν αἱρεσιάρχη τῆς Δυτικῆς σπείρας –γιατί εἶναι δύσκολο νὰ τὴν ποῦμε Ἐκκλησία.

[…]

ΠΗΓΗ: agonasax.blogspot.gr

, ,

Σχολιάστε