«Ο ΣΠΟΡΕΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΡΕΙΣ» (π. Ἀθαν. Μυτιληναῖος)

«Ο ΣΠΟΡΕΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΡΕΙΣ»

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
ΤΗΣ Ζ΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ [Λουκ. η´ 5-15]

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου, μὲ θέμα:
[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 12-10-1997], (Β 363)

.                  Ἐρχόμεθα καὶ πάλι, ἀγαπητοί μου, στὴ θαυμασία παραβολὴ τοῦ σπορέως, ὅπως τὴν ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴτοῦ Λουκᾶ. Ἐδῶ ὁ Κύριος, μὲ τέσσερις εἰκόνες, δείχνει τέσσερις κατηγορίες ἀκροατῶν. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι δὲν ἀκοῦν ἐξ ἴσου τὰ εὐαγγελικὰμηνύματα. Ὁ καθένας διαθέτει τὴ δική του προαίρεση ἢ τὴ δική του καλλιέργεια ψυχῆς. Ἄλλος εἶναι προσεκτικὸς ἀκροατής, ἄλλος ἐπιπόλαιος, ἄλλος πορωμένος, ἄλλος βρίσκει ἀνεπαρκῆ αὐτὰ ποὺ ἀκούει καὶ ἐπιδιώκει ἀναζήτηση ἔξω τοῦ εὐαγγελικοῦ χώρου, ἄλλος κάτι ἄλλο κ.ο.κ. Πάντως, βασικὰ στοιχεῖα τῆς παραβολῆς εἶναι:
.                  Πρῶτον, ὅτι «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ». Ἐξῆλθεν ὁ Θεός. Ἐξῆλθεν. Πῶς ἐξῆλθε; Ἀπὸ ποῦ ἐξῆλθε; Καὶ ποῦπῆγε; Εἶναι ὁ Θεὸς Λόγος, ὁ Ὁποῖος ἐξέρχεται εἰς τὸν κόσμον μὲ τὴν Ἐνανθρώπησή Του. Δεύτερον. Ὁ σκοπὸς τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ ΘεοῦΛόγου ποὺ ἐξέρχεται, εἶναι νὰ σπείρει τὸν σπόρον τῆς ἀληθείας. Καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Τριαδικός. Ἡ πρώτη ἀλήθεια. Ἐκ τῆς ὁποίας ἐξαρτῶνται ὅλες οἱ ἄλλες ἀλήθειες. Καὶ ὁ δεύτερος λόγος, ὅτι ὁ Θεὸς Λόγος ἐνηνθρώπησε. Τὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐνηνθρώπησε. Αὐτὲς οἱ δύο μεγάλες ἀλήθειες, ποὺ καθορίζουν αὐτὸ ποὺ λέμε: «Χριστιανισμός».
.                  Τρίτον. Ὅτι ὁ Θεός, τόσο ἀγάπησε τὸν κόσμον, ποὺ ἔδωσε τὸν Υἱόν Του, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος διὰ μέσου τῆς πίστεως.
.                  Καὶ ἕνα τέταρτο. Ὅτι μὲ τὶς παραβολὲς ἀποσκοποῦσε ὁ Κύριος τὴ γνώση σὲ ἐκείνους ποὺ εἶχαν ἐνδιαφέρον νὰ γνωρίσουν τὰμυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἶναι χαρακτηριστικὴ αὐτὴ ἡ φράση ποὺ ἀκούσαμε σήμερα· «Ὑμῖν» -εἶπε στοὺς μαθητάς Του…· γιατί κι ἐκεῖνοι δὲν κατάλαβαν τὴν παραβολή, τί ἐννοοῦσε ὁ Κύριος:- «Ὑμῖν δέδοται –εἶπε– γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ». «Σὲ σᾶς δόθηκε νὰγνωρίσετε τὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ». Σὲ σᾶς δόθηκε.
.                  Ἀλλὰ ἂν ὁ Θεὸς Λόγος ἐξέρχεται ὡς σπορέας τοῦ σπόρου τῶν ἀληθειῶν Του στὶς ἀνθρώπινες καρδιές, γιατί αὐτὴ εἶναι ἡ γῆ ποὺἔρχεται νὰ σπείρει, εἶναι οἱ ἀνθρώπινες καρδιές, ταυτόχρονα ἐξέρχεται καὶ ὁ διάβολος νὰ σπείρει τὸν δικό του σπόρο στὶς ἀνθρώπινες ψυχές. Ταυτόχρονα. Ἐξ ἄλλου γίνεται ὑπαινιγμὸς εἰς τὴν τρίτη περίπτωση ἀκροατῶν, στὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως πάντοτε, ποὺ λέγει ἐδῶ ὅτι ἀκοῦν κάποιοι τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ παίρνει ἀπὸ τὴν καρδιά τους τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ παίρνει ὁ διάβολος. Κατὰπαθητικὸν τρόπον. Κατὰ ἐνεργητικὸν τρόπον, σπείρει ὁ διάβολος τὸ δικό του δαιμονικὸ σπέρμα. Νὰ πῶς τὸ λέγει ὁ Κύριος στὴν παραβολὴ πάντα τοῦ σπορέως: «Εἶτα –ἔπειτα– ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν -τὸν παίρνει-, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν». «Μὲσκοπὸ νὰ μὴν φθάσουν νὰ πιστέψουν καὶ νὰ σωθοῦν».
.                  Ἀναφορὰ λοιπὸν στὸν διάβολο, ποὺ καὶ αὐτὸς κάνει μία διπλὴ δουλειά. Ἐμποδίζει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, σπέρνει τὸ δικό του τὸσπέρμα. Αὐτὴ εἶναι ἡ διπλὴ δουλειὰ ποὺ κάνει ὁ διάβολος. Δηλαδὴ ἀφαιρεῖ, ἐξουδετερώνει τὸν σπόρο τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες καρδιές, γιὰ νὰ σπείρει τὸν δαιμονικό του σπόρο. Ὁ Κύριος, γι’ αὐτὸν τὸν δαιμονικὸ σπόρο, προσέξατε, γιατί ἴσως δὲν τὸ ἔχομε κατανοήσει, ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ τὰ ζιζάνια ποὺ σπέρνει μέσα στοὺς ἀνθρώπους, μίλησε σὲ εἰδικὴ παραβολή, τὴ λεγόμενη «παραβολὴ τῶν ζιζανίων».
.                  Ἔτσι, θὰ κάναμε μία παρέκβαση ἀπὸ τὴν παραβολή, μία ἔτσι, μία μικρὴ ἔξοδο ἀπὸ τὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως στὴν παραβολὴ τῶν ζιζανίων· γιατί εἴδατε ὅτι ἔχει πάρα πολλὴ σχέση. Ὅταν ἔρχεται καὶ παίρνει τὸν σπόρο, τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες καρδιές. Μία δηλαδὴ ἀντίπραξη, θὰ λέγαμε, στὸ ἔργο τοῦ Μεγάλου Σπορέως. Ἀξίζει λοιπὸν νὰ δοῦμε, εἶναι ἐξ ἄλλου συντομοτάτη, αὐτὴν τὴν παραβολή, ἐπειδὴ ἔχει σχέση, εἴδαμε, μὲ τὴν παροῦσα παραβολή. Τὴν παραβολὴ τῶν ζιζανίων ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος εἰς τὸ 13ο κεφάλαιο. Μὲδύο λόγια: «Ὠμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ σπείραντι καλὸν σπέρμα ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ». Πῶς μοιάζει ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Μὲἕναν ἄνθρωπο ποὺ σπέρνει τὸ καλὸν σπέρμα στὸ χωράφι τὸ δικό του. «Ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ». Βλέπετε, αὐτὴ ἡ φράση εἶναι ἐννοιολογικά, γιὰ νὰμὴν πῶ καὶ σὲ κάποιες λέξεις μοιάζει, ποὺ λέει «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ». Στὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως. Εἴδατε σχέση ποὺ ἔχει; «ἐν δὲ τῷ καθεύδειν τοὺς ἀνθρώπους ἦλθεν αὐτοῦ ὁ ἐχθρὸς καὶ ἔσπειρε ζιζάνια ἀνὰ μέσον τοῦ σίτου καὶ ἀπῆλθεν». Πῆγαν οἱ ἄνθρωποι νὰ κοιμηθοῦν. Οἱ ἀγρότες, οἱ ἐργάτες αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, πῆγαν σπίτι τους νὰ κοιμηθοῦν. Ὁ ἐχθρὸς ἦρθε καὶ ἔριξε μέσα στὸ χωράφι ζιζάνια· ἀνάμεσα στὸν σίτον ποὺ ἐσπάρη ἀπὸ τὴν ἡμέρα. «ὅτε δὲ ἐβλάστησεν ὁ χόρτος καὶ καρπὸν ἐποίησε,–ὅταν βγῆκε τὸ σιτάρι, σὰν χορτάρι καὶ μετὰἔκανε καρπὸ- «τότε ἐφάνη καὶ τὰ ζιζάνια -τότε φάνηκαν τὰ ζιζάνια-».

.                  Καὶ ἑρμηνεύει ὁ Κύριος τὴν παραβολὴ αὐτὴ στοὺς μαθητάς Του πάλι, ὅπως ἑρμήνευσε καὶ τὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως. «Ὁσπείρων», λέει, «τὸ καλὸν σπέρμα ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Καλὸν σπέρμα. Ἀκόμη: «Ὁ δὲ ἀγρός ἐστιν ὁκόσμος». Ποιός εἶναι ὁ «ἀγρός»; Εἶναι ὁ κόσμος, οἱ ἄνθρωποι, οἱ προαιρέσεις τῶν καρδιῶν των. «Τὸ δὲ καλὸν σπέρμα, οὗτοί εἰσιν οἱ υἱοὶ τῆς βασιλείας». Τὸ καλὸ σπέρμα ποιὸ εἶναι; Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀποδέχονται. Εἶναι τῆς τετάρτης κατηγορίας· ποὺ λέει ἐκεῖ ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀκούει, ἀποδέχεται τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, κατέχει- ἀκοῦστε αὐτὸ τὸ κατέχει- τὸν κρατᾶ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ καρποφορεῖ, ἀκούσαμε τὴν παραβολὴ τοῦσπορέως- ἑκατὸ φορὲς παραπάνω. «Τὰ δὲ ζιζάνιά εἰσι οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ». Ἀλλὰ τὰ ζιζάνια εἶναι τὰ παιδιὰ τοῦ διαβόλου. «Ὁ δὲ ἐχθρὸς ὁ σπείρας αὐτά ἐστιν ὁ διάβολος». Ὁ ἐχθρός, ποὺ τὰ ἔσπειρε, εἶναι ὁ διάβολος. Καὶ ἐννοεῖται, μὲ βοηθοὺς τοὺς ἀνθρώπους τοῦ διαβόλου νὰ γίνει αὐτὴ ἡ σπορά.
.                  Θὰ λέγαμε ὅτι ἡ παραβολὴ τῶν ζιζανίων συμπληρώνει τὴν παραβολὴ τοῦ σπορέως. Σαφῶς. Τὸ εἴδατε. Καὶ μάλιστα τὴν διασαφίζει τὴν παραβολὴν τοῦ σπορέως ὡς πρὸς τὰ ἀποτελέσματα συμπεριφορᾶς τῶν τεσσάρων κατηγοριῶν ἀκροατῶν.
.                  Ἔχομε λοιπὸν τὸν Σπορέα καὶ τοὺς σπορεῖς. Τὸν Σπορέα, τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς σπορεῖς, τοὺς ἀνθρώπους τοῦ διαβόλου. Καὶ ὁσπόρος τοῦ ἀγαθοῦ σπορέα, θὰ ἐπαναλάβω, εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Βέβαια δὲν ἀμφισβητεῖται πὼς ὅ,τι σπείρει ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, εἶναι σπέρμα καλόν. Δὲν ὑπάρχει ἀμφισβήτησις γι΄αὐτό. Ἀμφισβητεῖται ὅμως τὸ σπέρμα, τὰ σπόρια νὰ τὸ πῶ ἁπλά, τῶν διαφόρων σπορέων· ποὺ εἶναι «οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ», ὅπως λέει ὁ Κύριος· ποὺ πίσω τους βέβαια κρύβεται ὁ διάβολος. Καὶ ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ποιότητα τὴν ὁποία αὐτοὶ σὰν σπόρο σπέρνουν στὸν ἀγρὸ τοῦ Χριστοῦ; Ποιὸς εἶναι ὁ ἀγρὸς τοῦ Χριστοῦ; Εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Προσέξατε τό. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Πρώτιστα, ἐκεῖνοι ποὺσπέρνουν, οἱ υἱοὶ τοῦ διαβόλου, τὰ παιδιὰ τοῦ πονηροῦ, τοῦ διαβόλου, εἶναι οἱ αἱρετικοί. Κι αὐτὰ ποὺ σπέρνουν εἶναι οἱ ποικίλες αἱρέσεις.
.                  Τὸ ἀκούσαμε αὐτὸ στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή. Μὲ τὴν εὐκαιρία ποὺ γιορτάζομε τοὺς Πατέρες τῆς 7ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι δούλεψαν καὶ πολὺ κοπίασαν ὅλοι οἱ Πατέρες ὅλων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διὰ νὰ καθορίσουν καὶ στερεώσουν τὴν Ἀλήθειαν, μὲ Α κεφαλαῖο, τὴν Ἀλήθειαν, καὶ νὰ βγάλουν καθετὶ ποὺ θὰ ἦταν αἱρετικό· διότι τὴν ἀφορμή, κάθε φορὰ ποὺ συνεκροτεῖτο μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἦταν ἡ αἵρεσις. Ἀνεφύετο μία αἵρεσις, συγκαλοῦντο οἱ Πατέρες νὰ τὴν μελετήσουν, νὰ τὴν ἀποβάλουν καὶ νὰ διατηρήσουν τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Μάλιστα ἡ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἐκλήθη νὰ ἀντιμετωπίσει ὅσους αἱρετικοὺς ἠρνοῦντο διὰ τῆς ἀπαλείψεως τῶν εἰκόνων τὴν ἀνθρωπίνη φύση τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἐκλήθη νὰ ἀντιμετωπίσει ὅσους αἱρετικοὺς ἠρνοῦντο τὴν θείαν φύσιν τοῦ Χριστοῦ.
.                  Ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι. Ἔχομε καὶ τὰς τοπικάς. Στὴν Α΄ λοιπὸν οἱ αἱρετικοὶ ἀρνοῦνται τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, στὴν Ζ΄ ἀρνοῦνται τὴν ἀνθρωπίνη φύση τοῦ Χριστοῦ· διότι ὅταν ἠρνοῦντο τὴν παρουσία τῶν εἰκόνων-… πρώτιστα ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ· ὅλες οἱ ἄλλες δὲν θὰ μᾶς ἐνδιέφεραν, ἢ τῆς Παναγίας ἢ ἑνὸς ἁγίου, γιατί ὑπῆρξαν ὡς ἄνθρωποι. Τὸ θέμα εἶναι, μπορεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ νὰ εἰκονισθεῖ; Μά, ἐὰν ἔγινε ἄνθρωπος, βεβαίως μπορεῖ νὰ εἰκονισθεῖ. Ἂν λοιπὸν ἐσὺ ἀρνεῖσαι τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἀρνεῖσαι στὴν πραγματικότητα τὴν Ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ λέγαν κάποιοι ἄλλοι αἱρετικοὶ ποὺ προσήγγιζαν αὐτοὺς τοὺς αἱρετικούς, τοὺς λεγομένους Μονοφυσίτας, καὶ πρέπει νὰ σᾶς πῶ ὅτι Μονοφυσιτισμς μέσα σ λο τ μκος τς στορίας τς κκλησίας, διαρκς ρπει, κι ὅταν βρίσκει τὴν κατάλληλη στιγμή, ξεπετιέται. Ἦσαν οἱ Δοκῆται. Ὅτι τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἦταν κατὰ δόκησιν, κατὰ φαντασίαν… Ὅτι «ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε στὸν Σταυρὸ κατὰ φαντασία… Γιατί τὸ σῶμα Του ἦταν φανταστικό, κατὰ φαντασία… Ἀντιλαμβάνεστε; Ἄρα, δὲν πῆρε τὴν ἀνθρωπίνη φύση. Καὶ ἀφοῦδὲν πῆρε τὴν ἀνθρωπίνη φύση, δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ σωθεῖ». Καὶ ὅπως λένε οἱ Πατέρες, ἐκεῖνο ποὺ δὲν προσλαμβάνεται, τὸἀπρόσληπτον, εἶναι καὶ ἀθεράπευτον. Δηλαδὴ δὲν θεραπεύεται. Δηλαδὴ δὲν ἔχομε σωτηρία. Ἀντιλαμβάνεστε λοιπόν. Ἔτσι ἔρχονται οἱ αἱρετικοὶνὰ προσφέρουν, νὰ προσβάλουν τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου μὲ τὴν αἵρεσή τους.
.                  Τί λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, ποὺ εἶναι πρὸς τὸν Τίτον; «Αἱρετικὸν ανθρωπον –λέει στὸν Τίτο- μετὰ μίαν καίδευτεραννουθεσιανπαραιτου -ἄστονε, ἄστονε-, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος». Αὐτὸ τὸ«ἐξέστραπται», τοῦ ἐκ + στρέφω. Νὰ τὸ πῶ μ’ ἕνα παράδειγμα: Τὸ τραῖνο ποὺ ἐκτροχιάζεται, βγαίνει ἀπὸ τὶς γραμμές του. Δὲν εἶναι πάνω στὶς γραμμές του. Αὐτὸ θὰ πεῖ: ἐκστρέφω. Δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ αἱρετικοί, βγῆκαν ἀπὸ τὶς ράγες, τὶς γραμμὲς τῆς ἀλήθειας, τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ αὐτοί, λέγει, ἁμαρτάνουν «αὐτοκατάκριτοι ὄντες». Ἄστους. Φύγε. Μάλιστα, παραλείπω, «μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ». Τοὺς εἶπες μία φορά; Τοὺς εἶπες δύο φορές; Δὲν καταλαβαίνει; Ἄστονε. Θὰ τὸν ἀποβάλλεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία. Ξέρετε πῶς λέει τὴν αἵρεση ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος; «Βοτάνην διαβόλου». Ὅπως εἶναι ἡ διαβολὴ τοῦ σίτου, ἐδῶ εἶναι ἡ βοτάνη τοῦ διαβόλου. Δηλαδὴ «ὃ ἐστὶν ἡ αἵρεσις».
.                  Μία προσφιλὴς μέθοδος τοῦ διαβόλου, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἡ νοθεία. Εἶναι ἡ διαστροφὴ τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ καὶ ὅ,τι εἶναι πραγματικόν. Τὸ διαστρέφει. Ὅπως σᾶς εἶπα, τὸ ξεστράτισμα ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ τὸ εὐαγγελικὸν ἦθος. Δύο πράγματα εἶναι. Ἡ πίστις καὶ τὸ ἦθος. Αὐτά, λέγει, αὐτὰ κατὰ κάποιον τρόπον, ξεστρατίζονται, διαστρέφονται, βγαίνουν ἀπὸ τὴ ράγα τους. Γνωρίζει πολὺ καλὰ ὁ διάβολος ὅτι μὲ τὴν αἵρεση δὲν ὑπάρχει ἡ σωτηρία. Διότι ἡ αἵρεσις, θὰ πεῖτε, «Νά, κάτι καλὸ δὲν λένε;». Ὄχι. Μπορεῖ νὰ εἶναι ὅπως ἕνα καλὸ φαΐ καὶ νὰ ἔχει μέσα δηλητήριο. Στὸ τέλος θὰ ζήσεις; Ἢ θὰ πεθάνεις; Γιατί ἁπλούστατα δὲν ὑπάρχει ἡ σωτηρία στὴν αἵρεση· διότι ἡ αἵρεσις εἶναι βλασφημία κατὰτοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι᾽ αὐτὸ λέγει ὁ Κύριος ὁ ἴδιος καὶ οἱ συγγραφεῖς τῆς Καινῆς Διαθήκης ὅτι ὁ αἱρετικὸς βλασφημᾶ κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ, δὲν ἔχει σωτηρία. Οὔτε εἰς τὸν παρόντα, λέει, οὔτε στὸν μέλλοντα αἰώνα, εἶπε ὁ Χριστός. Ἡ αἵρεση λοιπὸν εἶναι τὸ πρῶτο ζιζάνιο ποιοτικῶς καὶ ποσοτικῶς, ποὺ σπέρνει ὁ διάβολος στὸν ἀγρὸ τοῦ Κυρίου, στὴν Ἐκκλησία.
.                  Ἄλλη μορφὴ ζιζανίων ἀνάμεσα στοὺς Χριστιανούς, εἶναι οἱ ποικίλες θεωρίες, ὅπως περὶ ὑπάρξεως. «Γιατί ὑπάρχω;». Ποιά εἶναι ἡἀπάντησις; «Ε, νὰ φάω καὶ νὰ πιῶ καὶ νὰ πεθάνω». Ἢ «Νὰ χαζεύω ἀνάμεσα στ΄ ἀστέρια», ὅπως πιστεύει ὁ Βουδισμὸς κ.ο.κ. Περὶ ὑπάρξεως. Ποιός εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ὑπάρξεώς μου.
.                  Ἡ θεωρία περὶ ἐλευθερίας, περὶ καταγωγῆς τῶν εἰδῶν καὶ τοῦ Δαρβινισμοῦ. Περὶ πανσεξουαλισμοῦ καὶ φροϋδισμοῦ. Περὶ ἰσότητος τῶν φύλων καὶ φεμινισμοῦ. Σπορὲς τοῦ διαβόλου εἶναι αὐτά. Κατὰ δαιμονιώδη μάλιστα τρόπο ὁ φεμινισμός. Περὶ περιορισμοῦ, μὲ τὸν ἔλεγχο, καλύτερα, τῶν γεννήσεων. Νὰ μὴ γεννιῶνται παιδιά. Γιατί δὲν θέλει ὁ διάβολος νὰ πλουτίζεται ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Περὶ ἐκτρώσεων. «Δὲν χρειάζονται πολλὰ παιδιά». Ἦρθε κάποιο παιδί; Ἂς ποῦμε, δεύτερο ἢ τρίτο; «Νὰ τὸ πετάξομε». Περὶ ὁρίου λιμοκτονίας τῶν ἐργαζομένων. Ὁρίου λιμοκτονίας. «Τόσο μισθὸ θὰ πάρεις, ὅσο νὰ ζήσεις». Περὶ ἀναρχισμοῦ. Περὶ ὑλιστικῆς φιλοσοφίας. Βέβαια, ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, γιὰ τὴν ἀκρίβεια, καὶπνευματικῆς διαστάσεως φιλοσοφία, ὅπως εἶναι ὁ Πλατωνισμός, ὁ ὁποῖος ἠρνεῖτο τὴν ὕλην, εἶναι καταδικαστέες αὐτὲς οἱ φιλοσοφίες. Μὴν σᾶς κάνει ἐντύπωση. Γιατί «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο». Καὶ ἀφοῦ ὁ Λόγος, ὁ Θεός, ἔγινε σάρξ, ἐσὺ ἀρνεῖσαι τὴν ὕλην, ἄρα ἀρνεῖσαι τὴν Ἐνανθρώπηση. Ἄρα λοιπὸν εἶναι μία φιλοσοφία, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὴν αἵρεσιν, στὴ διαστροφή. Ἀκόμα περὶ Οἰκουμενισμοῦ· συγχωνεύσεως ὅλων τῶν θρησκειῶν, ἀληθείας καὶ ψεύδους κλπ. κλπ. κλπ. Ὅλα αὐτὰ εἶναι σπέρματα, εἶναι γεννήματα τοῦ διαβόλου· ποὺ τεχνηέντως σπείρει ὁ διάβολος στὸν ἀγρὸ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ νὰ μὴν ποῦμε ὅτι σπείρει τὰ ζιζάνιά του ἀνάμεσα εἰς τοὺς πιστοὺς μὲ ἔριδες, μὲ διχοστασίες, μὲ ζήλειες κλπ.
.                  Περιγράφοντας τὸ ἦθος τοῦ ἀρχαίου κόσμου ὁ Παῦλος εἰς τὸ 1ο κεφάλαιο πρὸς Ρωμαίους, μᾶς δίνει ἀνάγλυφη τὴν εἰκόνα ποιὸς ἦταν ὁ ἀρχαῖος κόσμος. Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅμως ὅτι ἡ ἴδια εἰκόνα ἰσχύει σήμερα, ἀλίμονο, εἰς τοὺς Χριστιανούς. Ἀλίμονο. Μυριάκις ἀλίμονο. Ἀκοῦστε τί γράφει: «Πεπληρωμένους -τότε οἱ εἰδωλολάτραι· γεμάτοι… Τώρα εἶναι οἱ Χριστιανοί…- πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνείᾳ -Δὲν πᾶνε οἱΧριστιανοὶ στὴν πορνεία;-, πονηρία, πλεονεξία, κακία, μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετάς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας». Εἰκόνα τοῦ ἀρχαίου κόσμου. Ἡ ἴδια εἰκόνα τώρα τῶν Χριστιανῶν. Ἔχετε ἀντίρρηση; Καὶ ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν τὴν σπορὰ τοῦ διαβόλου.
.                  Πρέπει ἀκόμη νὰ ἔχομε ὑπ’ ὄψιν μας, ἀγαπητοί μου, ὅτι πρὸς τὰ ἔσχατα ὁ διάβολος –καὶ τώρα εἴμεθα πρὸς τὰ ἔσχατα, δηλαδὴπροοίμια τῶν ἐσχάτων, ἀπὸ πολλά, πολλὰ σημάδια, ὅπως καὶ αὐτὰ ποὺ σᾶς διάβασα, γιατί λέει σὲ ἄλλη τοῦ ἐπιστολὴ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Καὶμὴν ξεχνᾶς- λέει στὸν Τιμόθεο- ὅτι τοὺς ἐσχάτους καιροὺς οἱ ἄνθρωποι θὰ εἶναι τέτοιοι, τέτοιοι, τέτοιοι». Στὸ πλάνο ποὺ προηγουμένως σᾶς διάβασα, ποὺ γράφει στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του, ὅτι ὁ διάβολος θὰ δραστηριοποιηθεῖ περισσότερο, γιατί θὰ ἔχει καταληφθεῖ ἀπὸ φοβερὸθυμὸ ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων.
.                  Ἀκοῦστε τί γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὴν Ἀποκάλυψή του στὸ 12ο κεφάλαιο: «Οὐαὶ τὴν γῆν –ἀλίμονο στὴ γῆ– καὶ τὴν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς –πρὸς ἐσᾶς– ἔχων θυμὸν μέγαν, εἰδῶς -γνωρίζοντας- ὄτιολιγονκαιρονεχει». «Ὅτι φθάνει πιὰ στὸτέλος». Καὶ τί κάνει; Ἀνακατώνει τὴν γῆ. Ἀνακατώνει, ἀνακατώνει, ἀνακατώνει. Πρόσωπα, καταστάσεις, οἰκογένειες, τὶς Ἐκκλησίες… Δὲν εἴμεθα στὰ πρόθυρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Γιὰ νὰ μὴν πῶ προχωρημένες καταστάσεις; Καὶ τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα ἀνακατώνει. Ὅποτε ἡ διαβολικὴσπορά του στὴν ἀνθρωπότητα θὰ ἔχει, ὅσο προχωράει ὁ καιρός, θὰ ἔχει πυκνώσει. Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὅπως τὸ δισάκι τοῦ γεωργοῦπεριέχει τὸν σπόρον ποὺ σπέρνει, πάρτε τὴν παλιὰ αὐτὴ εἰκόνα, ποὺ ἔπαιρνε σπόρο ὁ σποριὰς καὶ ἔριχνε. Ὄχι σήμερα μὲ τὰ τρακτέρ. Ἔτσι, δισάκι θαυμαστό του διαβόλου ποὺ σπέρνει εὔκολα καὶ γρήγορα στὴ Γῆ, τί εἶναι, λέτε; Ἡ τηλεόρασις. «Τὸ κουτὶ τοῦ διαβόλου», ὅπως ἔλεγε ὁἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, προφητεύοντας γιὰ τὴν τηλεόραση. Καὶ ὅσοι χαζεύουν μπροστὰ στὴν τηλεόραση τὰ δαιμονικὰ σπόρια τρώγουν. Σπόρια καταστροφῆς καὶ ἀπωλείας.
.                  Ἀγαπητοί, τί πρέπει νὰ κάνομε; Πρέπει νὰ μετέλθομε τρία πράγματα. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ ταπείνωση. Ὁ ταπεινὸς ποτὲ δὲν θέλει νὰφύγει ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ποτέ. Ὁ ὑπερήφανος φεύγει. Ὅταν τοῦ πεῖς ὅτι ὁ Θεός, γιὰ παράδειγμα, δὲν θέλει νὰ βλέπεις τηλεόραση, θὰἀκούσει. Γιατί εἶναι ταπεινός.
.                  Δεύτερον. Εἶναι ἡ πυκνὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ· ἀλλὰ καὶ ἡ ἀκρόασις. Νὰ ἀκούσομε, ποῦ γίνεται λόγος Θεοῦ, νὰ διαβάσομε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴν μελέτη ἀποκτᾶται ἡ λυδία λίθος, ποὺ μπορεῖ νὰ δοκιμάζει τὸ γνήσιο ἀπὸ τὸ νόθο, τὸ σκάρτο. Φθάνει μάλιστα ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος νὰ λέγει: «Ἀδύνατον γάρ, ἀδύνατον σωθῆναι ἄνευ τῆς τῶν Γραφων ἀναγνώσεως». Δὲν μπορεῖς, δὲν μπορεῖς νὰ σωθεῖς, ἂν δὲν μελετᾶς τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ καὶ οἱ συνάξεις. Μάλιστα συνάξεις καὶ ἁγιογραφικὲς καὶ λειτουργικές. Λέει ὁἈπόστολος Παῦλος εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή του: «Μὴ ἐγκαταλείποντες τὴν ἐπισυναγωγὴν ἑαυτῶν -–νὰ μὴν ἐγκαταλείπουμε– τώρα ἐδῶ, μετοχὴ– τὴν ἐπισυναγωγή μας, τὶς συγκεντρώσεις μας. Σᾶς εἶπα· μελέτης λόγου Θεοῦ καὶ λειτουργικὲς συνάξεις–, καθώς ἔθος τισὶν– ὅπως σὲμερικούς, λέει, εἶναι συνήθεια νὰ τὸ κάνουν αὐτό–, ἀλλὰ παρακαλοῦντες, καὶ τοσούτῳ μᾶλλον, ὄσῳ βλέπετε ἐγγίζουσαν τὴν ἡμέραν». Πολὺ δὲπερισσότερο, ὅταν βλέπετε νὰ προσεγγίζει ἡ Δευτέρα τοῦ Χριστοῦ παρουσία. (Ἑβρ. ι´ )
.                  Ἔτσι, ὁ μὲν θεῖος σπόρος τοῦ Μεγάλου Σπορέως Χριστοῦ θὰ μᾶς τρέφει πνευματικά. Οἱ δὲ δαιμονικοὶ σπόροι, ποὺ τόσο ἄφθονα στὴν ἐποχή μας κυκλοφοροῦν, θὰ ἀποβάλλονται, σὰν δηλητηριώδης τροφή. Καὶ ὅπως σημειώνει ἡ παραβολὴ τοῦ σπορέως, ὁ θεῖος σπόρος τοῦΧριστοῦ θὰ πίπτει στὴ γῆ τὴν ἀγαθή, στὴ γῆ τῆς καρδίας καὶ θὰ ἀποφέρει καρπόν ἑκατονταπλασίονα.
.                  Καὶ τελειώνει ἡ παραβολή, καὶ ἐγὼ τὸν λόγο τὸν δικό μου: «Ὁ ἔχων ὦτα  ἀκούειν ἀκουέτω». Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούει, αὐτιὰ ψυχῆς, ἂς ἀκούει.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
καὶ μὲ ἀπροσμέτρητη εὐγνωμοσύνη στὸν πνευματικό μας καθοδηγητὴ μακαριστὸ γέροντα Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο, ψηφιοποίηση τῆς ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας καὶ ἐπιμέλεια: Ἑλένη Λιναρδάκη, φιλόλογος. Ἀπομαγνητοφώνηση ὁμιλίας διὰ χειρὸς τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀθανασίου Κ.

ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: