ΟΙ ΗΜΕΤΕΡΟΙ «ΓΡΑΙΚΥΛΟΙ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΟΝ» ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ (Δ. Νατσιός) («Πιάνουμε τὶς μύτες μας ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις. Ἀγόρια μὲ φοῦστες, καταλήψεις, ἔλεγχος γιὰ Θεία Κοινωνία, ἐγκλήματα ἀνήκουστα, ἔποικοι τοῦ ἰσλάμ,  μὲ πρωτοφανῆ προνόμια, Τατσόπουλοι καὶ λοιποὶ “καντιποτένιοι”, σκοτάδι χειροπιαστὸ καὶ μαυροφόρα ἀπελπισιά».)

Ο μέτεροι «γραικύλοι τς σήμερον» κα ο Τορκοι

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 «Τούτ’ ἡ χώρα ποὺ ἀνεμίζει τοὺς ἀμέτρητους γραικύλους» (Νίκος Καροῦζος)

.                      Διαβάζω καὶ παρακολουθῶ ὅσα ψελλίζει αὐτὸς ὁ ἀμετανόητα ἐκκλησιομάχος Π. Τατσόπουλος. Προσπαθεῖ μὲ ἄνοστα καρυκεύματα καὶ στρεψοδικίες, νὰ καλύψει τὴν δυσφορία του γιὰ τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν εὐλάβεια, ποὺ νιώθει ὁ λαός μας γιὰ τὸν ἅγιο Γέροντα Παΐσιο. Κλασικὴ περίπτωση «γραικύλου τῆς σήμερον», ὅπως ἀριστοτεχνικὰ ἔλεγε ὁ Παπαδιαμάντης, ὁ ὁποῖος  «θέλη νὰ κάμῃ  δημοσίᾳ τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην», νόσημα ἀνίατο τῆς ἐγχώριας ψευτοδιανοήσεως, ἀπορρέον ἀπὸ αἴσθημα μειονεξίας ἔναντι τῆς Δύσεως, συνοδευόμενο ἀπὸ παντελῆ ἄγνοια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἀπροκάλυπτη ἀφιλοπατρία. Ὁμοιάζει ὁ γραικύλος, κατὰ τὸν Παπαδιαμάντη, «μὲ νάνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάςῃ εἰς τὸ ὕψος καὶ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας». («Λαμπριάτικος ψάλτης»).
.                     Κακῶς βέβαια παίρνουμε στὰ σοβαρὰ καὶ ἀσχολούμαστε μὲ τὸν Τατσόπουλο. Εἶναι φαιδρὰπερίπτωση, ποὺ ἀπολαμβάνει δημοσιότητα, γιατί ξέρουν οἱ δόλιοι τῶν καναλιῶν ὅτι θὰ προκαλέσει ἀντιπαλότητα, ἀνεβάζοντας τηλεθεάσεις. Ἄνθρωπος ποὺ δηλώνει «δημοσίᾳ» ὅτι «ἔχει πάει μὲ τὴν μισὴ Ἀθήνα», πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια, πόσο σοβαρὸς καὶ ἀξιόπιστος μπορεῖ νὰ εἶναι; «Εἶναι ΄λαφρὺς» λένε στὰ χωριά μας στὴν Πιερία καὶ τελειώνει ἡ συζήτηση. Η Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πολεμήθηκε ἀπὸ κοσμοκράτορες, αὐτοκράτορες καὶ σουλτάνους καὶ λαμπροτέρα κατέστη. Θὰ πληγεῖ ἀπὸ ταλαίπωρες ἀνθρωποκάμπιες (Κόντογλου), τύπου Τατσόπουλου;
.               Ἡ συγκεκριμένη ἱστορικὴ σειρὰ γιὰ τὸν ἀγαπημένο μας ἅγιο – δὲν ξέρεις ἂν πρέπει νὰ κάνεις τὸν σταυρό σου ἢ νὰ χειροκροτήσεις- ἄνοιξε τὸ μυρογιάλι ἤ, καλύτερα, τὸ κελάρι τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ, τὸ γεμάτο καλούδια καὶ μοσχοβολιές. Ἀντικρίζουμε, ἔστω καὶ στιγμιαία, τὴν Πονεμένη Ρωμιοσύνη, τὴν Ἑλλάδα ποὺ προσκυνοῦσε τὰ δύο εἰκονοστάσια της. Τὸ Εἰκονοστάσι τῆς Ἐκκλησίας μας, μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Θεομάνα μας καὶ τὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους, μὲ τὸν Μάρκο Μπότσαρη καὶ τὸν Παῦλο Μελά. Οἱ πραγματικοὶἝλληνες ποὺ σκύβουν τὸ κεφάλι μόνο μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα καὶ στὴν σημαία μὲ τὸν σταυρό. Αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα, ἡ ἀρχοντικὴ καὶ ἡλιόλουστη, ὅταν τὴν βρίσκει τὸ κακὸ καὶ ἀπειλεῖται καὶ συκοφαντεῖται ἀπὸ δύση καὶἀνατολή, ἀπὸ Ντερνύδες καὶ Μπραΐμηδες, διατρανώνει «ὅτι εἶναι ἀδύνατες οἱ θέσες κ’ ἐμεῖς, ὅμως εἶναι δυνατὸς ὁ Θεὸς ποὺ μᾶς προστατεύει». Εἶναι ἡ μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη…
.               Καὶ ἂν εἴχαμε κυβέρνηση, ὑπουργεῖο ποὺ θὰ πρόβαλλε αὐτὴν τὴν Ἑλλάδα καὶ μὲς στὰ σχολεῖα, θὰ μορφώναμε μία γενιὰ μὲ ἰθαγένεια ἑλληνική, καὶ τότε κανένας Ἐρντογὰν καὶ λοιπὰ μεμέτια δὲν θὰ μᾶς φόβιζαν.
.               Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουν ὅμως οἱ θρασύδειλοι γραικύλοι, ὅσα πρόστυχα καὶ νεοταξικὰ δηλητήρια καὶ ἂν ἐνσταλάζονται στὴν Παιδεία, θὰ ἔρθει στιγμὴ ποὺ καὶ αὐτὰ καὶ οἱ κακεργέτες ποὺ τὰ ἐφαρμόζουν, θὰ λείψουν. Τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος θὰ ζήσει, ἐπιστρέφοντας πάλι στὰ εὐλογημένα καταφύγια τῆς Πίστεως καὶ τῆς Φιλοπατρίας. 

.               Θυμήθηκα κάτι εἰς ἐπίρρωσιν τῶν προηγουμένων.
.               Τὸν Μάρτιο τοῦ 2007 εἶχε ἐπισκεφτεῖ τὸ Κιλκὶς ἡ Ἑλένη Φωκά, ἡ ἡρωίδα Κύπρια «Δασκάλα τοῦΓένους», ἡ ὁποία δίδασκε, ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τοῦ 1974 ὣς τὸ 1997, στὰ λίγα ἐγκλωβισμένα Ἑλληνόπουλα τοῦΡιζοκάρπασου. Βρῆκα τότε τὴν εὐκαιρία καὶ τῆς πῆρα μία μικρὴ συνέντευξη, ποὺ δημοσιεύτηκε σὲ τοπικὴἐφημερίδα τοῦ Κιλκίς. Ἀποσπῶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἐξομολόγηση τῆς Δασκάλας, λίγα «σπαράγματα». (Μιλοῦσε ἡγερόντισσα καὶ δάκρυζε μὲ σπαραγμό. Περίλυπη ἱστοροῦσε τὰ μαρτύριά της, ὅμως… περήφανη καὶἀγέρωχη, ὡραία σὰν Ἑλληνίδα τοῦ ’21, ποὺ «τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως/τὲς ἔμπνευσε χορό»). Ἡ Κύπρος συνιστᾶτὸ τελευταῖο ὅριο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀπώλεια τῆς Κύπρου, θὰ σημάνει καὶ τὸ ὁριστικὸ τέλος τῆς μείζονος παρουσίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὸν ὁριστικὸ ἐγκλεισμό του στὸ συρρικνωμένο μνημονιοκρατίδιο.
.               Ἂς παραθέσω κάποια ἀπὸ τὰ λόγια τῆς Δασκάλας τοῦ Γένους:
-«Κάτω ἀπὸ ποιές συνθῆκες γινόταν τὸ μάθημά σας;
«Ἔκανα μάθημα σὲ συνθῆκες Κρυφοῦ Σχολειοῦ. Τοῦρκοι τσαούσηδες (=λοχίας), ἔστηναν αὐτὶ γιὰ νὰ ἀκοῦν τί λέμε. Πολλὲς φορὲς τὰ βράδια, βρόμιζαν τὸ σχολεῖο καὶ ἐμεῖς τὸ καθαρίζαμε τὸ πρωί. Ὅσο γιὰ τὰ βιβλία, αὐτὰ ἔφθαναν στὰ χέρια μας ἀπὸ τὶς ἐλεύθερες περιοχὲς τὸν Μάρτιο».
-Τί κάνατε γιὰ νὰ διατηρήσετε τὸ ἐθνικὸ φρόνημα τῶν μαθητῶν σας;
«Ἤμουν μαθήτρια τῶν μαθητῶν μου. Κάθε πρωὶ ζωγραφίζαμε στὸν πίνακα τὴν ἑλληνικὴ σημαία γιὰ νὰ μὴν ξεχνοῦν. Ζητοῦσαν πολὺ νὰ κάνουμε ἱστορία, νὰ μιλᾶμε γιὰ ἥρωες καὶ Συναξάρια ἁγίων. Δὲν ἔσκυψαν ποτὲτὸ κεφάλι οὔτε φοβήθηκαν».
-Ποιές ἦταν οἱ συνθῆκες ζωῆς τῶν ἐγκλωβισμένων;
«Ζούσαμε μία νέα Τουρκοκρατία. Τὸ μεγαλύτερο κακό μᾶς τὸ ἔκαναν οἱ ἔποικοι. Βίαζαν, δολοφονοῦσαν καὶοἱ οἰκογένειες, ποὺ εἶχαν κορίτσια, ἀναγκάστηκαν νὰ καταφύγουν στὶς ἐλεύθερες περιοχές. Οἱ ἔποικοι ἦρθαν σὲ δύο δόσεις. Οἱ πρῶτοι ἦρθαν στὶς 25 Μαρτίου καὶ οἱ δεύτεροι τὸν Δεκαπενταύγουστο, ὅταν γιορτάζει ἡ Παναγία γιὰ νὰ μᾶς ἐξευτελίσουν. Ἐπίσης, νὰ σᾶς ἀναφέρω ὅτι ὁ πατέρας μου ὅταν χρειάστηκε ἐγχείρηση, πῆγε σὲ νοσοκομεῖο στὰ κατεχόμενα. Ἡ τομὴ ἔγινε σὲ σχῆμα μισοφέγγαρου καὶ τὸν ἕραψαν ὅπως ράβουν τσουβάλια μὲ πατάτες. Ἡ κατάστασή του ἐπιδεινώθηκε καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο πέθανε».
.               Δὲν πέρασαν πολλὰ χρόνια ἀπὸ τότε. Τρεῖς δεκαετίες. Οἱ Τοῦρκοι ἀπαράλλαχτοι. Ἔθνος αἱμοβόρο καὶ κτηνῶδες. Νυχθημερὸν ἀσυνάρτητες ἀπειλὲς καὶ εἰρωνεῖες. Ζωντόχοιροι. (Μὲ ὄμικρον γιώτα). Διηγεῖται ἡ Ἑλένη Φωκὰ πῶς ἐπιβίωναν ἐν μέσῳ τῶν βάρβαρων καὶ νομίζεις ὅτι διαβάζεις μαρτυρία ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς φρικτῆς Τουρκοκρατίας. «Δὲν ἔσκυψαν ποτὲ τὸ κεφάλι οὔτε φοβήθηκαν» οἱ μαθητές της, τὰ ἑλληνόπουλα τῆς Κύπρου, ὄχι γιατί τοὺς ἔδινε ἐπιδόματα τὸ ἐλεύθερο κράτος οὔτε κρατοῦσαν στὰ χέρια τους τὰ ἄθλια σχολικὰ βιβλία. Ὄχι. Ἡ σημαία καὶ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ βαστοῦσαν τὴν ἑλληνοσύνη τους. Καὶ ἡ ἄγρυπνη δασκάλα τους ποὺ τοὺς δίδασκε δύο ὀνόματα: Ἑλλὰς καὶ ἐλευθερία.
.                         Ἐκεῖνα τὰ παιδιὰ ἦταν ἐλεύθερα, «ἐλεύθεροι πολιορκημένοι». Διαβάζεις καὶ ἀνασαίνεις. Τῷ καιρῶ ἐτούτῳ πιάνουμε τὶς μύτες μας ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις. Ἀγόρια μὲ φοῦστες, καταλήψεις, ἔλεγχος γιὰ Θεία Κοινωνία, ἐγκλήματα ἀνήκουστα, ἔποικοι τοῦ ἰσλάμ,  μὲ πρωτοφανῆ προνόμια, Τατσόπουλοι καὶ λοιποὶ«καντιποτένιοι», (Μακρυγιάννης), σκοτάδι χειροπιαστὸ καὶ μαυροφόρα ἀπελπισιά.
.               Μία μόνο φράση: Μὴ σκιάζεστε στὰ σκότη, γίνονται καὶ θαύματα, ἔχει μαγιὰ ἡ πατρίδα…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

 

Διαφήμιση

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: