ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, Ὁ γενναῖος ἀγωνιστὴς στὴ σκιὰ τοῦ πατέρα του (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Γενναῖος Θεοδώρου Κολοκοτρώνης
Ὁ γενναῖος ἀγωνιστὴς στὴ σκιὰ τοῦ πατέρα του

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                   Ὁ γιὸς τοῦ Γέρου τοῦ Μοριὰ Γενναῖος Κολοκοτρώνης (1804 – 1862) ἦταν ἐκ τῶν σημαντικοτέρων ἀγωνιστῶν τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, ποὺ ἔζησε κοντὰ καὶ στὴ σκιὰ τοῦ μεγάλου ἥρωα πατέρα του. Νεαρὸς στὴν ἡλικία – μόλις στὰ δέκα ἑπτά του χρόνια – καὶ παρὰ τὴ συμβουλὴ τοῦ πατέρα του νὰ μὴν πολεμήσει, λόγῳ τοῦ νεαροῦ τῆς ἡλικίας του καὶ τῆς ἀσθενικῆς του φύσης, ἐκεῖνος μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Πάνο μπῆκαν στὴ φωτιά.
.                   Τὸ ὄνομά του ἦταν Ἰωάννης. Γενναῖος ὀνομάστηκε κατὰ τὴν πολιορκία τῆς Τριπολιτσᾶς, μετὰ τὴ μονομαχία του μὲ θηριώδη ὁπλισμένο Ἄραβα, ποὺ εἶχε φήμη ὅτι σκότωνε ἀμάχους καὶ αἰχμαλώτους χριστιανούς. Ὁ Ἰωάννης τὸν ἀφόπλισε, τὸν  αἰχμαλώτισε καὶ τὸν πῆγε στὸστρατόπεδο τῶν Ἑλλήνων στὰ Τρίκορφα, ὅπου καὶ τὸν παρέδωσε στὸν πατέρα του. Τὸ κατόρθωμα αὐτὸ ἀπὸ ἕναν νέο ἄνδρα ἰσχνῆς μάλιστα σωματικῆς διάπλασης θαυμάστηκε ἀπὸ τοὺς συμπολεμιστές του, ποὺ τοῦ ἀπέδωσαν τὸ τιμητικὸ ὄνομα Γενναῖος. (Βλ. σχ. Ἀπομνημονεύματα Γενναίου Κολοκοτρώνη καὶ Ἰωάννη Β. Δασκαρόλη «Γενναῖος Κολοκοτρώνης – Ὁ ἔφηβοςὁπλαρχηγὸς τοῦ 1821», Ἔκδ. Παπαζήση, Ἀθήνα, 2021, σελ. 56).
.                   ωάννης – Γενναος, πως κα τ λλα παιδι το Θεοδώρου Κολοκοτρώνη,  π νωρς πρε π τος γονες του γωγ ν γαπ τν Χριστ κα τν Πατρίδα. Τὰ στοιχειώδη γράμματα ἐξέμαθε στὴ Ζάκυνθο ἀπὸ τὸν ἐκ Δημητσάνης μοναχὸ Δανιὴλ Παναγιωτόπουλο. Ἀνώτερα μαθήματα διδάχθηκε ἀπὸ τὸν Μαρτελάο καὶ τὸν Παπα-Θεοδόσιο. Ὁ Μαρτελάος, παλαιὸς ἐπαναστάτης, τοῦ δίδαξε πλὴν τῶν Ἑλληνικῶν καὶ τὴν Λατινικὴ καὶ Ἰταλικὴφιλολογία. Ἐπίσης παρακολουθοῦσε μὲ τοὺς γονεῖς του καὶ τὰ ἀδέλφια του τὶς ἀπὸ ἄμβωνος ἐξαιρετικὲς ὁμιλίες τοῦ Μαρτελάου, μαζὶ μὲ πολὺ ἀκόμη κόσμο. Ὁ Μαρτελάος ὑπῆρξε ἐπίσης δάσκαλος τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ καὶ τοῦ Οὖγκο Φώσκολου, ἐκτιμοῦσε δὲ βαθιὰ τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
.                   Ἕνα δημοτικὸ τραγούδι γράφει γιὰ ἕνα διάλογο τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη μὲτὸν Γενναῖο στὴ Ζάκυνθο, ποὺ δείχνει τὸν πόνο του γιὰ τὴν σκλαβωμένη πατρίδα: – Τί ἔχεις πατέρα μου καὶ κλαῖς καὶ βαρυαναστενάζεις; – Γλέπω τὴ θάλασσα πλατειὰ καὶ τὸν Μωρηᾶν ἀλάργα. Μὲπῆρε τὸ παράπονο καὶ τὸ μεγάλο ντέρτι…». (Τάκη Χ. Κανδηλώρου «Ὁ Ἀρματωλισμὸς τῆς Πελοποννήσου 1500 – 1821», Ἐν Ἀθήναις, Τυπογραφεῖον Δεναξᾶ καὶ Σία, 1924, σελ. 437-439).
.                   Ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ Ἀπομνημονεύματά του καὶ ἀπὸ  μαρτυρίες ἄλλων ἀγωνιστῶν ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης φαίνεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἀνυψώθηκε νεότατος στὴν στρατιωτικὴ ἡγεσία,ὅμως ὁ ἡρωισμός του στὶς μάχες ἀπέδειξε ὅτι δὲν ἦταν χαριστικὴ ἡ ἐμπιστοσύνη ποὺ τοῦ ἔδειξε ὁ πατέρας του. Μεγαλύτερος στὴν ἡλικία ἀπὸ τὸν Γενναῖο καὶ ἡρωικὸς ἐπίσης στὶς μάχες ἦταν ὁ χαρισματικὸς πρωτότοκος ἀδελφός του Πάνος, ποὺ ἦταν μορφωμένος, ἔξυπνος καὶ γενναῖος.Ἀτυχῶς γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τὸν δολοφόνησε ἡ φατρία τῶν Μαυροκορδάτου, Κουντουριώτη καὶ Κωλέττη κατὰ τὸν ἐμφύλιο.
.                   Ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης ἀγωνίστηκε σὲ ὅλες τὶς μάχες μὲ τὸν πατέρα του καὶ σὲ ὅσες ἐκεῖνος τὸν ἀπέστειλε, ὅπως καὶ τὸν Πάνο. Στὴ νεκρολογία τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ποὺ ἔγραψε ἡ πολιτικὴ ἐφημερίδα «Ὁ Αἰὼν» ἀναφέρεται σχετικά:  «Ἰδοὺ ὁ μέγας τῆς Ἐπαναστάσεως πολίτης, πάντοτε ἀποβλέπων πρὸς τὴν ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος… καὶ πάντοτε χαίρων ὅλου τοῦ λαοῦ τὴν εἰλικρινῆ ἀγάπην. Πατέρα τὸν ὠνόμαζεν οὐχὶ μόνη ἡ Πελοπόννησος ἀλλὰ καὶ αἱ Νῆσοι καὶ ἡ Στερεά, ὑπὲρ τῶν ὁποίων ἀπέστειλε πολλάκις (1821, 1822, 1825 καὶ 1827 ) τοὺς υἱούς του Πάνον καὶ Γενναῖον». (Ἐφημ. «Ὁ Αἰών», ἀρ. φ. 417, 10 Φεβρουαρίου 1843, καὶ «Τὰκατὰ τὴν κηδείαν τοῦ Μακαρίτου Θεοδ. Κολοκοτρώνη» (Συμπληρωμένο ἀνάτυπο τοῦ 1843, Ἐπιμέλεια – συγγραφὴ Γ.Δ.Κουρκούτας, ἐκδ. Πελασγός, Ἀθήνα, 2021, σελ. 80).
.              Μὲ τὴ στρατιωτικὴ διαγωγὴ καὶ μὲ τὴ γενναιότητα ποὺ ἐπεδείκνυε στὶς μάχες ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης εἶχε ἀποκτήσει τὴν ἐκτίμηση ἀκόμη καὶ τῶν ἀντιπάλων του πατέρα του. Ἕνας ἀπὸ αὐτούς, ὁ Ἀνδρέας Λόντος σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ἔγραψε: «Πόσον ἔκαμε τὸ χρέος του ὁ Γενναῖος εἶναι περιττὸν νὰ σᾶς κάνω περιγραφὴν ἐπειδὴ τὸν γνωρίζετε…». Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴν κυβέρνηση ὁ Ἀνδρέας Ζαΐμης, ἄλλος ἀντίπαλος τοῦ Θεοδ. Κολοκοτρώνη, ζητοῦσε ὅσοι ἔμεναν ἄπραγοι μέσα στὰ τείχη τοῦ Ναυπλίου νὰ ἐνταχθοῦν στὸ ἔνοπλο σῶμα τοῦ«ἀξίως καλουμένου Γενναίου Κολοκοτρωνίδου». Ἀκόμη καὶ ὁ Ἰμπραὴμ θεωροῦσε τὸν Γενναῖο τὴσοβαρότερη ἀπειλὴ ἐναντίον του καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸν ἐπιζητοῦσε τὴν πάσῃ θυσίᾳ κύκλωση καὶαἰχμαλωσία του. (Βλ. σχ. Ἰωάννη Β. Δασκαρόλη «Γενναῖος Κολοκοτρώνης», ἐκδ. Παπαζήση, σελ. 143 – 144).
.                   Ἡ στρατιωτικὴ ἀξία τοῦ Γενναίου Κολοκοτρώνη φάνηκε κυρίως κατὰ τὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ Ἰμπραήμ. Ἡ φατρία ποὺ κυβερνοῦσε καὶ κρατοῦσε φυλακισμένο τὸν πατέρα του ἔδειξε ἀνικανότητα στρατιωτικὴ καὶ ὁ Ἰμπραὴμ ἁλώνιζε. Τότε καὶ μπροστὰ στὴν κατακραυγὴτοῦ λαοῦ ἡ κυβερνητικὴ φατρία ἀναγκάστηκε νὰ ἀπελευθερώσει τὸν Γέρο τοῦ Μοριᾶ, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν κατάσταση… Τὰ πράγματα ἦσαν ἐξαιρετικὰ δύσκολα, ὅμως ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μαζὶ μὲ τὸν Γενναῖο καὶ ἄλλους ὁπλαρχηγοὺς κράτησαν ζωντανὴ τὴν Ἐπανάσταση.
.                   Στὶς 5 Σεπτεμβρίου 1825 ὁ Ἰμπραὴμ ἐκστράτευσε πανστρατιὰ στὴν Ἐπαρχία Μιστρᾶ, λεηλατώντας καὶ καταστρέφοντας τὰ πάντα στὴν ἐπαρχία αὐτή. Ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν στὴν Ἀργολίδα καὶ ὅταν ἔμαθε τὴν ἐκστρατεία τοῦ Ἰμπραήμ, διέταξε τὸ ὑπὸ τὸν Νικηταρᾶ καὶ τοὺς ἄλλους ὁπλαρχηγοὺς στράτευμα νὰ κινηθεῖ κατὰ τὸ Γεωργίτσι καὶ τὴν Καστανιά, χωριὰ στὰ δυτικὰ τῆς Ἐπαρχίας, καὶ νὰ κτυπήσουν ἐκεῖ τὰ ἀποσπάσματα τοῦ Ἰμπραήμ. Ταυτόχρονα διέταξε τὸστρατόπεδο τῶν Βερβένων καὶ τοῦ Ἁγίου Πέτρου, ὑπὸ τοὺς Λόντο, Κανέλλο Δεληγιάννη, Νοταρᾶ, Γενναῖο καὶ Χατζη-Μιχάλη νὰ τραβήξουν στὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τῆς Ἐπαρχίας, κατὰ τὶς θέσεις Μπασαρά, Βαμβακοὺ καὶ Βέροια. Ὁ Θεόδ. Κολοκοτρώνης πέρασε ἀπὸ τὴν Ἀργολίδα στὸ Λεωνίδιο  καὶ ἑνώθηκε μὲ τὰ ἀναφερθέντα στρατεύματα. Ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες ἐνεπλάκησαν σὲ μάχες μὲ τοὺς Τουρκοαιγυπτίους στὰ χωριὰ Κοσμᾶ, Γεράκι καὶ Μαρὶ καὶ τοὺς ἐνίκησαν, ἀνακουφίζοντας ἔτσι τοὺς κατοίκους τῶν περιοχῶν αὐτῶν ποὺ προηγουμένως εἶχαν λεηλατηθεῖ ἀπὸ τὸν Ἰμπραήμ… (Φωτάκου «Ἀπομνημονεύματα περὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», Ἔκδ. Νεο-Ἱστορικῆς Βιβλιοθήκης, Ἀθῆναι, 1955, Τόμος 4ος, σελ. 592-593).
.                   Ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης ἦταν, ὅπως ὁ πατέρας του, στὴ δυσμένεια τῆςἈντιβασιλείας. Ὅμως ὁ Ὄθωνας τὸν ἔκανε ὑπασπιστή του καὶ ὑποστράτηγο. Ἐκεῖνος τοῦ ἔμεινε πιστὸς ἕως τὴν ἐξορία του καὶ πῆγε μαζί του στὴν Ἰταλία. Τὸν Μάϊο τοῦ 1862 γιὰ λίγους μῆνεςἀνέλαβε πρωθυπουργός. Τὸν δέχθηκε πλησίον του καὶ ὁ νέος βασιλιὰς Γεώργιος Α΄, τὸν ὁποῖο ἐκπροσώπησε στὸν γάμο τοῦ διαδόχου τῆς Ρωσίας. Σύζυγός του ἦταν ἡ Σουλιώτισσα Φωτεινὴ Τζαβέλλα καὶ ἀπέκτησε μαζί της ἑπτὰ παιδιά, δύο γιούς, τοὺς Θεόδωρο καὶ Κωνσταντῖνο καὶ πέντε θυγατέρες. Ἀπεβίωσε στὶς 23 Μαΐου 1868 ἀπὸ ἀνίατη ἀσθένεια.-

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: