ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΡΗΜΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ; (Δ. Νατσιός)

ς πότε θ ρημάζονται τ παιδι π ατν τν κπαίδευση;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       «Σὸκ στὸ πανελλήνιο!». «Ἄναυδη ἡ Κοινὴ Γνώμη ἔμεινε ἀπὸ τὸ γεγονός…». «Ἔπεσαν ἀπὸ τὰ σύννεφα…». (Ἡ ἀφόρητη κοινοτοπία τῆς… ἀνθρωποβροχῆς). «Ἀποτροπιασμὸς γιὰ τὸν ξυλοδαρμό…». Κάθε φορὰ ποὺ ξανασυμβαίνει πράξη βίας ἀπὸ ἀνηλίκους, γιὰκαμμιὰ ἑβδομάδα περίπου, θὰ παρελαύνει νυχθημερὸν στὰ κανάλια, ἡ ἔκπληξη, τὸ σόκ, ἡ μετὰ βδελυγμίας περιγραφὴ τοῦ γεγονότος, ἡ πανελλήνια ἀποδοκιμασία καὶ ἀποστροφή. Ὁ θυμὸς τῶν «νοικοκυραίων», ἡ διάρρηξη τῆς μακαριότητάς τους. Θὰ ἀκουστοῦν καὶ δύο – τρεῖς ἀναλύσεις γιὰ τὴν ἔλλειψη παιδείας, καί… καληνύχτα σας, πᾶμε σὲ διαφημίσεις. Καὶ ποῦ ὀφείλεται τελικὰ ἡ εὐκολία τῆς βιαιοπραγίας τῶν ἀνηλίκων; Μὰ στὴν ἀτιμωρησία.
.                       Νὰ θυμίσω τί ἔγραφα σὲ παλαιότερο ἄρθρο μου γιὰ τὴν παρεξηγημένη λέξη «τιμωρία». Ὡς δάσκαλος, ὅταν παραλαμβάνω μία νέα τάξη, λέω, στὴν πρώτη συνάντησή μου μὲ γονεῖς καὶ μαθητές, κάτι ποὺ τοὺς ξαφνιάζει: «Εἶμαι δάσκαλος τῆς τιμωρίας!». Τί σημαίνει ὅμως τιμωρία; Πῶς ἐτυμολογεῖται ἡ λέξη; Παράγεται ἀπὸ τὴν «τιμὴ» καὶ τὴν λέξη «ὤρα» (μὲ ψιλή). Μὲ δασεία (ἡ ὥρα) σημαίνει χρονικὴ διάρκεια, μὲ ψιλὴ ὅμως σημαίνει φροντίδα, πρόνοια, ἐπίβλεψη, ἐξ οὗ καὶ θυρωρὸς (=ὁ ἐπιβλέπων τὴν θύρα), ὀλιγωρία (=λίγη φροντίδα, ἄρα ἀδιαφορία) κλπ. Ἄρα, τιμωρὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ προνοεῖ καὶ φροντίζει γιὰ τὴν τιμή, τὴν ἀξιοπρέπεια κάποιου. (Ἔτσι γίνεται κατανοητὸ καὶ περὶ τοῦ τιμωροῦ Θεοῦ μας. Δυστυχῶς, μὲ τὴν ἐγκληματικὴ ἀπόφαση μίας δράκας γλωσσοκτόνων βουλευτῶν, χάσαμε τὴν «μαγεία» τοῦ ἐτυμολογικοῦ πλούτου τῆς γλώσσας μας. Ἡ κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας, τὴν κατέστησε περίπου ἀνάπηρη. Καὶ ἀνάπηρη γλῶσσα σημαίνει καὶ ἀνάπηρη σκέψη!).
.                       Νὰ συμφωνήσουμε σὲ κάτι. Ἕνα παιδὶ ποὺ εἰσέρχεται στὴν Πρώτη Δημοτικοῦ εἶναι σίγουρο ὅτι μετὰ ἀπὸ δώδεκα χρόνια σπουδῆς στὶς δύο πρῶτες βαθμίδες τῆς Ἐκπαίδευσης, θὰ πάρει ἄνετα ἀπολυτήριο Λυκείου. Καὶ δὲν ἀναφέρομαι στοὺς ἐπιμελεῖς. Καὶ ἂν στὸ Δημοτικὸ τὸ παλεύει, στὸ Γυμνάσιο καὶ τὸ Λύκειο, ἀκόμη καὶ βιβλίο νὰ μὴν ἀνοίξει, τὸ «χαρτὶ» θὰ τὸ πάρει. Δηλαδή, δὲν ὑπάρχει καμμιὰ τιμωρία γιὰ τὴν ἀσυνέπεια καὶ τὴν ἀδιαφορία γιὰ τὴν μελέτη καὶ τὸν κόπο τῆς μόρφωσης. Τί μήνυμα εἰσπράττει αὐτὸ τὸ παιδί; Ἄκοπα, ἀτιμώρητα καὶ χωρὶς θυσίες στὴν ζωὴ προχωρᾶς καὶ ἐπιβραβεύεσαι.
.                       Ἐξ ἄλλου οἱ δάσκαλοι ἔχουν πλέον ἀφοπλιστεῖ. Οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονο, ἂν παρατηρήσεις καὶ ἐλέγξεις μὲ αὐστηρότητα μαθητή. Ἐνδέχεται τὴν ἐπαύριον νὰ ἐμφανιστεῖ κάποια προκομμένη μητέρα μὲ τὴν γνωστὴ ἀπειλή: θὰ σὲ στείλω στὸν εἰσαγγελέα! Ὁπότε, οἱπερισσότεροι δάσκαλοι, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὸ μπλέξιμο μὲ κάποιον «περίεργο» γονέα, γιὰ νὰ ἔχουν τὸ κεφάλι τους ἥσυχο, γιατί δίκαιο δὲν θὰ βροῦν -πάντα οἱ γονεῖς τὸ ἔχουν μὲ τὸ μέρος τους- κάνουν ὅτι δὲν βλέπουν καὶ δὲν ἀκοῦν. (Ὅταν ἤμασταν μικροὶ καὶ πηγαίναμε στὸσπίτι διηγούμενοι τιμωρία δασκάλου, δὲν ὑπῆρχαν καλοπιάσματα καὶ χαϊδέματα, ἀλλὰ ἔπεφταν σφαλιάρες. «Γιὰ νὰ σὲ μαλώσει ἢτιμωρήσει ὁ δάσκαλος, ποιός ξέρει τί ἔκανες;». Ἀλλά, λησμόνησα, τότε ζούσαμε σὲ σκοταδιστικὲς κοινωνίες, μὲ ἐπιθεωρητὲς καὶαὐστηροὺς δασκάλους. Τώρα, ἐπιτέλους, ἀναπνέουμε ἀέρα «ἐλευθερίας», εὐρωπαϊκὸ ἀγέρα, ἡ πιὸ ἀξιοθρήνητη ἀπάτη τῆς ἐποχῆς μας).
.                       Χαρακτηριστικὸ εἶναι καὶ τὸ παρακάτω ἀνέκδοτο, ποὺ μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὴν Ἀμερική. Ἕνας πιτσιρίκος πηγαίνει μὲ τὴν μαμάτου σ’ ἕνα πολυκατάστημα. Ψωνίζει ἐκείνη κάτι εὐτελὲς καὶ ἀπαραίτητο γιὰ τὸ σπίτι, μὰ ὁ μικρὸς ἔχει χωθεῖ σ’ ἕνα αὐτοκινητάκι (παιδικό), καὶ ἀρνεῖται νὰ βγεῖ ἀπ’ αὐτό. Μὲ γοερὲς κραυγὲς καὶ τσιρίδες ἀπαιτεῖ νὰ τοῦ τὸ ἀγοράσει. Ἡ μάνα δὲν ἔχει χρήματα, τρέμει ὅμως μήπως ἡἄρνησή της δημιουργήσει στὸ παιδὶ ψυχολογικὰ προβλήματα. Εἶναι ἀπεγνωσμένη. Τὸ κατάστημα ὅμως ἔχει παιδοψυχολόγο, ὅπως ὅλα τὰκαλὰ πολυκαταστήματα παιδικῶν εἰδῶν στὴν Ἀμερική. Ζητεῖ ἀπελπισμένη βοήθεια, τοῦ ἐξηγεῖ τὸ πρόβλημα. Ὁ ψυχολόγος, πρόθυμα, πῆγε δίπλα στὸν μικρό, τοῦ ψιθυρίζει κάτι στὸ αὐτί, καὶ ἀμέσως –ὢ τοῦ θαύματος!– ὁ νεανίσκος σωφρονισμένος τὸν ἀκολούθησε, σὰν ἀρνάκι, πηγαίνοντας στὴ μητέρα του. Ἡ μάνα ἔμεινε ἔκθαμβη ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ ἐπάρκεια τοῦ ψυχολόγου. «Τί τοῦ εἴπατε καὶ πείστηκε;» ρωτάει. Ὁ παιδοψυχολόγος χαμογελᾶ καὶ τῆς λέει: «Τοῦ εἶπα, κατέβα ἀμέσως, γιατί θὰ φᾶς δύο σφαλιάρες, ποὺ θὰ δεῖς τὸν οὐρανὸσφοντύλι!!». Λένε ὅτι ἦταν Ἕλληνας, τῆς… παλιᾶς σχολῆς.
.                       Ἐπειδὴ κι ἐγὼ εἶμαι τῆς «παλιᾶς σχολῆς» δάσκαλος, ποὺ «ἐνόσῳ ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σωφρονῶ, δὲν θὰ παύσω» (Παπαδιαμάντης), νὰ διδάσκω τὰ καλούδια τῆς ἡλιόλουστης Παράδοσής μας, «καὶ νὰ ὑμνῶ μετὰ λατρείας τὸν Χριστόν μου», γράφω ὅ,τι γράφω. Τόσα χρόνια «μὲ τὴν κιμωλία στὸ χέρι» ἕνα πράγμα κατάλαβα. Τίποτε δὲν συγκινεῖ καὶ δὲν γαληνεύει καὶ δὲν «ἀναπαύει» τὰπαιδιά, ὅσο ἡ διδαχή τῆς, «καθ᾽ ἠμᾶς ἀνατολῆς», Παιδείας.  Ἡ τωρινὴ ἐκπαίδευση, καὶ ὄχι Παιδεία, εἶναι συνέχεια καὶ παρακολούθημα τῆς ταραγμένης καὶ τρικυμισμένης ἐποχῆς μας. Ἡ Παιδεία, διαχρονικὸ κατόρθωμα τῶν προγόνων μας, δὲν ἔχει ἀνάγκη προσαρμογῆς. Ὄχι. Ὅταν φτιάχνει ἡ μάνα μας τὸ ἁπλὸ καὶ λιτὸ φαγητό της, ἕνα λαδερὸ καρυκευμένο μὲ τὴν ἀγάπη της καὶ τὰ λίγα ποὺ τὸ νοστιμεύουν, ὅ,τι προσθέτουμε τὸ καταντᾶ ἄνοστο καὶ ψεύτικο. Τὰ ἴδια πάθαμε στὴν Παιδεία. Τρανεύαμε μὲ μία παιδεία- παίδευση, ποὺ τὴν ἄρτυζε τὸἁλάτι τῆς Πίστης καὶ τῆς Φιλοπατρίας. Παιδεία τῆς ἐλπίδας, παιδεία εἰρηνοποιός. Καὶ «ἔβγαζε γεροὺς καὶ σοφοὺς σὰν γέρους», (Καργάκος), μαθητές. Ἐρωτῶ; Γιατί νὰ ἐξοβελιστεῖ ἀπὸ τὰ βιβλία τοῦ Δημοτικοῦ ὁ ὕμνος τῆς Δημοκρατίας τοῦ Περικλῆ ἢ τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ναταλίας Μελᾶ γιὰ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ Παύλου; Ποιός νοσηρὸς σκέφτηκε νὰ τὰ ἐκπαραθυρώσει ἀπὸ τὰ σχολικὰβιβλία, τὸ 2006; Τί δίδασκαν αὐτὰ τὰ δύο κείμενα καὶ προγράφτηκαν; Μά, δύο πανανθρώπινες ἀξίες. Τὴν Δημοκρατία καὶ τὴν Φιλοπατρία. Οἱ Ἀμερικανοί, χιλιάδες σημαῖες ἅπλωσαν, γιὰ τὴν ὁρκωμοσία τοῦ νέου προέδρου τους. Μία πανίσχυρη χώρα προβάλλει διαρκς τν σημαία της, δηλαδή, τ καθκον τς φοσίωσης στ ποια δανικά της. μες, περικυκλωμένοι π φίδια κολοβά, ρνούμαστε νὰ κούσουμε τν θνικό μας μνο, πως πραξε φερόμενη ς πρόεδρος τς λληνικς Δημοκρατίας, τομο γευστο κα μόρφωτο π τ λέη το προγονικο πλούτου. Καὶ «θὰ μαραζώνει ἡ νεότητα, ἡ δυστυχισμένη, καὶ θὰ ρημάζεται», ὅπως λέει ὁ Κόντογλου, ποὺ τὸν τιμοῦν διὰ τῆς περιφρόνησης, ὅσο ὄρνια καὶ κοράκια τῆς ἐκκλησιομαχίας καὶ τοῦ ἀνθελληνισμοῦ, θὰ κρατοῦν στὰ χέρια τους τὸκρισιμότερο ὑπουργεῖο τοῦ ἔθνους μας.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: