Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ τοῦ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ

Κυριακὴ ΙΑ΄ Λουκ
παραβολ το
Μεγάλου Δείπνου
(Λουκ.
ιδ΄ 16-24)

ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο Ἀθ. Οἰκονόμου, δάσκαλο

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ: Κάποιο Σάββατο, ὁ Κύριος προσκλήθηκε καὶ κάθισε στὸ σπίτι κάποιου Φαρισαίου γιὰ φαγητό. Ἐκεῖ ἕνας συνδαιτυμόνας τοῦ εἶπε: “Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ φάει γεῦμα στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ!”. Ὁ Κύριος τότε, πῆρε ἀφορμὴ γιὰ νὰ πεῖ τὴν παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου: “Κάποιος ἀνθρωπος”, εἶπε, “ἔκανε μεγάλο βραδινὸ συμπόσιο καὶ κάλεσε πολλούς. Κι ἔστειλε τὸ δοῦλο του γιὰ νὰ πεῖ στοὺς προσκεκλημένους: Ἐλᾶτε, ὅλα πλέον εἶναι ἕτοιμα γιὰ τὸ μεγάλο δεῖπνο”. Κι ἐνῶ ὁ Κύριος ρωτήθηκε γιὰ γεῦμα, μιλάει γιὰ δεῖπνο, διότι συνήθως ἕνα βραδινὸ φαγητὸ ἔχει μεγαλύτερη διάρκεια ἀπὸ ἕνα μεσημεριανὸ τραπέζι καὶ ἔχει μεγαλύτερη εὐφροσύνη. Θέλει ἔτσι νὰ δείξει ὅτι τὸ πανηγύρι τῆς Βασιλείας Του καὶ τὸ πνευματικό, ποὺ δὲν θὰ δημιουργεῖ κορεσμό, δεῖπνο, θὰ εἶναι ἀτελεύτητο καὶ λαμπρό. Δὲν μποροῦμε, βεβαίως, οὔτε νὰ φαντασθοῦμε πῶς θὰ εἶναι ὅλα αὐτὰ τὰ εὐφρόσυνα στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Πῶς νὰ καταλάβουμε τί σημαίνει ὅτι αἰωνίως θὰ συναναπαυόμαστε μὲ τοὺς δικαίους καὶ ὅλες τὶς ἀγγελικὲς θεῖες δυνάμεις καὶ θὰ γευόμαστε τὶς ἄπειρες πνευματικὲς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ; Πῶς νὰ κατανοήσουμε τί σημαίνει αἰώνια ἀναψυχὴ καὶ εὐφροσύνη, τί σημαίνει πνευματικὸς χορτασμὸς τῶν ψυχῶν μας στὴν ἐπουράνια Βασιλεία του; Ὅλα αὐτὰ ποὺ θὰ προσφερθοῦν στοὺς “κλητοὺς Κυρίου” εἶναι ἀγαθὰ ὕψιστα, ἀτίμητα καὶ αἰώνια. Δηλαδή, «ἁμαρτιῶν ἀπόθεσις, Πνεύματος Ἁγίου μέθεξις, υἱοθεσίας λαμπρότης» (Κύριλλος Ἀλεξ.). Ὁ Θεὸς λοιπὸν ἑτοίμασε γιὰ μᾶς ἄπειρα καὶ ἀπερίγραπτα ἀγαθά, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ σκεφθοῦμε καὶ νὰ συλλάβουμε. Καὶ ἀπευθύνεται στὸν καθένα μας, μέσα ἀπὸ τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς μας, μὲ διάφορα πρόσωπα ποὺ στέλνει στὴ ζωή μας, μὲ τὴν Ἐκκλησία Του καὶ τὰ Μυστήριά της, μὲ τὴ μελέτη καὶ τὴν ἀκρόαση τοῦ θείου λόγου, μὲ τὶς θεῖες ἐπισκέψεις στὸ νοῦ καὶ στὴν καρδιά μας, μὲ θεία σκιρτήματα καὶ ἄρρητες καρδιακὲς νεύσεις, καλώντας μας στὴ Βασιλεία Του, γιὰ νὰ μᾶς καταστήσει αἰώνια εὐτυχισμένους. Μᾶς καλεῖ μὲ μία ἐσωτερικὴ φωνὴ στὴ συνείδησή μας, στὰ μύχια τῶν καρδιῶν μας. “Ἐλᾶτε”, μᾶς λέει, “τὸ οὐράνιο δεῖπνο εἶναι ἕτοιμο καὶ σᾶς περιμένει”. Μᾶς περιμένει δηλαδὴ μία ζωὴ αἰώνια, μία κοινωνία μὲ τὸ Θεὸ καὶ τοὺς ἁγίους, ἕνα πανηγύρι ποὺ δὲν θὰ τελειώσει ποτέ. Πλούσιο, λοιπόν, Δεῖπνο καὶ πρόσκληση συμμετοχῆς σ’ αὐτό, ὄχι μόνο γενικὴ καὶ καθολική, ἀλλὰ ἰδιαίτερα πρόσκληση προσωπική. Ὅπως ἕνας πρὸς ἕναν ἔχουν προσκληθεῖ οἱ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ συμμετάσχουν στὸ Δεῖπνο, ἔτσι καὶ ἕνας πρὸς ἕναν προσκαλοῦνται γιὰ νὰ παρακαθίσουν στὸ Δεῖπνο. Ὅπως ἡ πρόσκληση ἦταν προσωπική, ἔτσι καὶ ἡ συμμετοχὴ θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν ἀπόφαση ὄχι μόνο προσωπική, ἀλλὰ καὶ συνειδητή, ὅμως….

“ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ”: Δυστυχῶς, ἡ ἀπάντηση ἦταν ἀρνητική, ἀλλὰ καὶ ἀποκαρδιωτική. Πρῶτον, γιατί ἦταν καθολική, ἀφοῦ «ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες»! Ἀκόμη, οἱ προσκεκλημένοι τῆς Παραβολῆς, σὰ συνεννοημένοι, ἄρχισαν νὰ ἀρνοῦνται τὸ κάλεσμα τοῦ οἰκοδεσπότη καὶ νὰ δικαιολογοῦν τὴν ἀπουσία τους. «Ἀγρὸν ἠγόρασα», εἶπε ὁ πρῶτος «καὶ ἔχω ἀνάγκη νὰ πάω νὰ τὸ δῶ». Μία ἀπάντηση ποὺ ἔγινε παροιμιώδης καὶ ποὺ ἐκφράζει διαχρονικὰ τὴν πλήρη ἀδιαφορία. Ὁ δεύτερος, γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν ἄρνησή του, ἐπικαλεῖται ἐπαγγελματικοὺς λόγους. Καὶ αὐτοὶ οἱ ἐπαγγελματικοὶ λόγοι ὄχι μόνο τὸν ἀπορρόφησαν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἔκαναν ἄπληστο καί, πρὸ πάντων, ὑλόφρονα. Ὄχι ἕνα, οὔτε δύο, ἀλλὰ «ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε(!) καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά». Ὁ ἀριθμὸς «πέντε» δὲν ὑποδηλώνει μόνο ἐμπορικὴ δραστηριότητα καὶ ἀπληστία, ἀλλὰ ἀκόμη συμβολίζει τὴν πλήρη ὑποταγὴ τοῦ ἀνθρώπου στὶς πέντε αἰσθήσεις. Ἂν ὁ πρῶτος ἦταν ἀδιάφορος γιὰ πνευματικὰ θέματα, ὁ δεύτερος δὲν ἐκδηλώνει μόνο ἀδιαφορία, ἀλλὰ εἶναι καὶ ὑποδουλωμένος στὴν ὕλη, τὴν ὁποίαν ὑπηρετεῖ μὲ ὅλα του τὰ πάθη. Ὁ τρίτος θὰ προβάλει σὰν δικαιολογία τῆς ἄρνησής του τὸ γάμο καὶ τὴν οἰκογένεια. Σὰν ἄλλος Ἀδὰμ μεταθέτει τὴν εὐθύνη τῶν πράξεών του στὴ γυναίκα! «Γυναίκα ἔγημα». Εἶμαι νιόπαντρος. Δικαιολογία ποὺ φανερώνει ὄχι μόνο τὴν ἀπορρόφηση ἀπὸ τὶς οἰκογενειακὲς ἀνέσεις καὶ ἀπολαύσεις, ἀλλὰ καὶ στὸ ὅτι οἱ ἄλλοι –γυναίκα, παιδιά, συγγενεῖς– τὸν ἐμποδίζουν ἀπὸ τοῦ νὰ ἀσκήσει τὰ θρησκευτικά του καθήκοντα! Σὰν νὰ λέει «φταῖνε ἄλλοι! Φταίει ἡ γυναίκα! Φταίει ἡ οἰκογένεια». Ξεχνᾶ ὅτι ἡ οἰκογένεια εἶναι ἡ «κατ’ οἶκον Ἐκκλησία» (Ρωμ. ιϛ΄ 5). Ξεχνᾶ ὅτι ἡ οἰκογένεια εἶναι φυτώριο ἁγίων καὶ ἐργαστήριο ἀρετῆς. Μέσα στὸ χῶρο τῆς οἰκογένειας θὰ καλλιεργηθεῖ ἡ θρησκευτικότητα, θὰ θεμελιωθεῖ ἁγιότητα, καθὼς καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὴν κοινωνία. Ὅταν ἐπέστρεψε ὁ δοῦλος στὸν κύριό του καὶ τοῦ διηγήθηκε τὰ καθέκαστα, ἐκεῖνος θύμωσε καὶ τοῦ εἶπε: “Βγὲς γρήγορα στὶς πλατεῖες καὶ τὰ στενὰ καὶ φέρε ἐδῶ μέσα τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς σακάτηδες, τοὺς χωλοὺς καὶ τυφλούς”. Ὕστερα ἀπὸ λίγο ἐπέστρεψε πάλι ὁ δοῦλος καὶ εἶπε: “Κύριε, ἔγινε ὅπως διέταξες. Ὑπάρχει ὅμως ἀκόμη χῶρος στὸ σπίτι”. “Βγὲς λοιπὸν ἔξω ἀπ’ τὴν πόλη στοὺς δρόμους καὶ παρακίνησε ἐπίμονα ὅσους βρεῖς νὰ ᾽ρθοῦν ἐδῶ, νὰ γεμίσει τὸ σπίτι μού”, τοῦ εἶπε ὁ οἰκοδεσπότης. Κι ἔκλεισε ὁ Κύριος τὴν παραβολὴ λέγοντας: “Κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀρνήθηκαν τὸ κάλεσμα, δὲν θὰ γευθεῖ τὸ δεῖπνο μου”.

ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΛΗΤΟΙ ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ: Οἱ καλεσμένοι τῆς παραβολῆς πρόταξαν τρεῖς διαφορετικοὺς λόγους γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἄρνησή τους. Τὸ Δεῖπνο ὅμως δὲν ματαιώθηκε, οὔτε καὶ ἡ πρόσκληση ἀκυρώθηκε. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἀνθρώπινη θέληση ἢ διάθεση, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει τὴ δύναμη νὰ μεταμορφώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν ζωοποιεῖ. Καλεῖ λοιπὸν τοὺς “πτωχοὺς τῷ πνεύματι”, δηλαδὴ τοὺς ταπεινοὺς καὶ τοὺς πλουτίζει μὲ τὴ θεϊκή Του σοφία. Καλεῖ ἀναπήρους καὶ τοὺς κάνει ὑγιεῖς. Καλεῖ χωλοὺς καὶ βαδίζουν τὸν ὀρθὸ δρόμο. Καλεῖ τυφλούς, ὥστε νὰ βλέπουν τὸ “ὄντως Φῶς”. Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες καὶ ἡ Ἐκκλησία, ὅπου τὸ πνευματικὸ δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ προσφέρεται σὲ ὅλους μας κάθε Κυριακή, εἶναι ὁ χῶρος ὅπου ὁ ἄνθρωπος θεραπεύεται ἀπὸ κάθε πνευματικὴ ἀσθένεια ἢ ἀναπηρία καὶ μεταμορφώνεται σὲ τέκνο Θεοῦ. Ἡ πρόσκληση τοῦ Θεοῦ εἶναι προσωπικὴ καὶ διαχρονική. Ἀρνήθηκαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ τὴν δεχθοῦν. Ἔτσι ὁ Θεὸς ἀπευθύνθηκε στὰ ἔθνη. Ἀπευθύνεται στοὺς Χριστιανούς, τὸ νέο Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος, καὶ πάλι λίγο πρὶν τὸ γεγονὸς τῆς ἐνανθρώπησης. Ὅμως, σὰν Χριστιανοί, πόσοι καὶ πόσο βιώνουμε αὐτὸ τὸ γεγονός; Μήπως περιοριζόμαστε στὸν ἐξωτερικὸ διάκοσμο, ὅπως οἱ βιτρίνες τῶν ἡμερῶν, ἢ ἀρκούμαστε νὰ συμμετάσχουμε στὰ λεγόμενα «ρεβεγιὸν» γιὰ νὰ νιώθουμε Χριστούγεννα; Ἀλλὰ καὶ ὅσοι βρισκόμαστε στὴν Ἐκκλησία, ἀνταποκρινόμαστε στὴν πρόσκληση γιὰ συμμετοχὴ στὸ Δεῖπνο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τὴ Θεία Κοινωνία καὶ ἀπαντᾶμε θετικὰ στὸ «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε»; Κι ἀκόμη περισσότερο, ὅσοι ἀνταποκρινόμαστε θετικά, μήπως ἡ συμμετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας ἔγινε ἁπλὴ συνήθεια; Πόσοι πλησιάζουμε στὸ μυστήριο μὲ συναίσθηση φόβου Θεοῦ, ἢ τὴν πίστη ὅτι ζοῦμε τὸ γεγονὸς τῆς Ἐνανθρώπησης τοῦ Θεοῦ καὶ ζοῦμε πραγματικὰ τὴ δική μας ἀνάσταση; Γιατί, γιὰ νὰ ζήσουμε τὴν ἀνάσταση, πέρα ἀπὸ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ σηκώσουμε καὶ τὸ δικό μας σταυρὸ ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη. Ὁ Ι. Χρυσόστομος συμβουλεύει: “ἐννόησον ὢ ἄνθρωπε, ποίας μέλλεις ἀπτεσθαι θυσίας, ποία προσέρχεσαι τραπέζη”. Σκέψου, σὺ τὸ χῶμα καὶ ἡ στάχτη πῶς μεταλαμβάνεις Αἷμα καὶ Σῶμα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ! Ἀπαραίτητη, λοιπόν, εἶναι ἢ ψυχικὴ προετοιμασία μας πρὶν τὴ Θεία Μετάληψη. Ἂς μὴν ὑποτιμοῦμε τὴν ἀσύλληπτη τιμή του, ὅταν πλησιάζουμε τὸ Ἅγιο Ποτήριο. Ἂς προσερχόμαστε «ψυχαῖς καθαραῖς καὶ ἀρρυπώτοις χείλεσι», «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης». Ὁ Ἰησοῦς, μὲ τὴ μορφὴ τοῦ «δούλου» τῆς παραβολῆς, μᾶς προσκαλεῖ καὶ σήμερα «ἔρχεσθαι ὅτι ἕτοιμά ἐστι πάντα». Μᾶς καλεῖ νὰ μετατρέψουμε τὸ σπήλαιο τῆς καρδιᾶς μας σὲ νέα Βηθλεὲμ ἀπ’ ὅπου θὰ διαλαλεῖται ἡ ἐνανθρώπηση καὶ θὰ ἀντανακλᾶ στὴν ὅλη μὰ ζωή.

ΤΟ ΜΕΓΑ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ: Ἂν ὅλοι ἱεραρχούσαμε σωστὰ τὰ πράγματα καὶ ἐκτιμούσαμε τὴν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ, θὰ λέγαμε: Μὲ καλεῖ ὁ Θεὸς στὴ Βασιλεία του. Κανένα ἐμπόδιο δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ ἱκανὸ νὰ μοῦ στερήσει τὸν Παράδεισο. Διαφορετικά, περιφρονώντας τὴν πρόσκληση καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ προβάλλοντας προφάσεις ποὺ ἁπλῶς δείχνουν πόσο περισποῦν καὶ δένουν οἱ φροντίδες μας τῆς ζωῆς, ἡ ἐργασία καὶ οἱ οἰκογενειακές μας ὑποχρεώσεις, κινδυνεύουμε νὰ τὴ χάσουμε γιὰ πάντα. “Ο Χριστὸς μᾶς προσκαλεῖ. Ὄχι ἀπὸ δική του ἀνάγκη, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἱκανοποίησει δική μας ἀνάγκη. Μὴν ἀρνηθοῦμε καὶ ἐμεῖς τὴν πρόσκληση. Ἂς ἀνταποκριθοῦμε μὲ προθυμία κι ἂς τρέξουμε στὸ δεῖπνο τῆς θείας Λειτουργίας. Κι ἐκεῖ νὰ σταθοῦμε μὲ προσοχή”, συμβουλεύει ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης. Ἄλλωστε, κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε ὄχι κάτι μικρό, ἀλλὰ τὸ μεγαλύτερο, τὸ ἄπειρο, τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Κι ἂν χάσουμε τὸν Θεό, χάσαμε τὰ πάντα. Καμία πρόφαση λοιπὸν νὰ μὴ σταθεῖ ἐμπόδιο στὸ δρόμο μας πρὸς τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Δὲν θὰ ἔχουμε καμία δικαιολογία.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

ΕΠΕ, Τ. 11, Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, σελ. 376 κ.ἐξ.

“Πατερικὸν Κυριακοδρόμιον, σελὶς 403 κ.ἐξ.. Ἐπιμέλεια: Δημήτρης Δημουλᾶς

 Θεόδωρος Ἀντωνιάδης –Μητρόπολη Πάφου, Ἡ παραβολὴ τοῦ Μεγ. Δείπνου.

Αὐγουστίνος Ν. Καντιώτης, Ἄρνηση σὲ πρόσκληση.

Ἀρχ. Χ.Π.Α., “Φωνή Κυρίου”, 13 Δεκεμβρίου 1992”

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: