O ΑΓ. ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ἀρχιεπίσκοπος Φαναρίου

γιος ερομάρτυς Σεραφείμ,
ρχιεπίσκοπος Φαναρίου κα
Νεοχωρίου 4/12

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου δασκάλου

.               Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ καταγόταν ἀπὸ τὴν Πεζούλα Ἀγράφων. Οἱ γονεῖς του, Σωφρόνιος καὶ Μαρία, τὸν ἀνέθρεψαν μὲ τὰ νάματα τῆς πίστεως, ἐγγράφοντάς τον στὸ σχολεῖο τῶν ἱερῶν γραμμάτων. Ὁ μικρὸς Σεραφείμ, ἀκόμη καὶ ὅταν δὲν πήγαινε στὸ σχολεῖο, τὸν περισσότερο καιρὸ τὸν περνοῦσε μὲ ἀνάγνωση γραφῶν καὶ βίων ἁγίων, ἐνῶ ποτὲ δὲν ἔλειπε ἀπὸ τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες. Ὅταν ἐνηλικιώθηκε, ψάχνοντας γιὰ τόπο ἡσυχίας καὶ ἄσκησης, κατέληξε στὴν Ι. Μονὴ τῆς Κρυερᾶς Πηγῆς ἢ Κυρίας Θεοτόκου (Κορώνης), ὅπου ἐκάρη μοναχός. Μὲ τὸν καιρό, βλέποντας οἱ συμμοναστές του τὶς ἀρετές του (νηστεία, ἀγρυπνία, ταπείνωση, ἀγάπη), πρότειναν καὶ ὁ ἅγιος δέχτηκε νὰ χειροτονηθεῖ, ἀρχικὰ ἀναγνώστης, μετέπειτα διάκονος καὶ ἐν τέλει πρεσβύτερος. Ἦταν τόση ἡ ἐκτίμηση τοῦ λαοῦ στὸ πρόσωπό του, ποὺ μετὰ τὴν ἐκδημία τοῦ Μητροπολίτη Φαναρίου καὶ Νεοχωρίου, ὁ Σεραφεὶμ ἐκλέχτηκε Ἐπίσκοπος. Ὁ Ἅγιος, ἀναλαμβάνοντας τὴ φροντίδα καὶ τὴν καθοδήγηση τόσων ψυχῶν, πολλαπλασίασε τοὺς ἀγῶνες του φροντίζοντας μὲ ταπείνωση τὸ ποίμνιό του, ἀποκαλώντας συχνὰ τὸν ἑαυτό του ἀχρεῖο δοῦλο. Τὴν περίοδο ἐκείνη, ἀρχὲς τοῦ 17ου αἰ., ὁ μητροπολίτης Λαρίσης, Διονύσιος Φιλόσοφος κήρυξε τὴν ἐπανάσταση στὶς περιοχὲς Ἠπείρου καὶ Θεσσαλίας, ποὺ ἀπέτυχε, ἐνῶ ὁ ἴδιος, ὡς ὑπαίτιος, φονεύτηκε βασανιζόμενος ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Σ᾽ αὐτὴ τὴ συγκυρία ὁ Σεραφεὶμ μετέβη στὸ Φανάρι Καρδίτσας, γιὰ νὰ δώσει τὰ καθιερωμένα πεσκέσια στοὺς ἀγάδες. Οἱ Ὀθωμανοί, πιστεύοντας ὅτι καὶ ὁ Σεραφεὶμ μετεῖχε στὴν ἐπανάσταση, τοῦ ἐπετέθησαν, στὴν ἀρχὴ λεκτικά, προτείνοντάς του νὰ ἀπαρνηθεῖ τὴν πίστη του γιὰ νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὴν τιμωρία σβήνοντας τὶς ὑποψίες. Μετὰ τὴ θαρρετὴ ἄρνηση τοῦ Ἁγίου, ὁ τουρκικὸς ὄχλος τὸν ὁδήγησε στὸν Χαμοὺζ μπέη, πασὰ τοῦ Φαναρίου. Ὁ πασὰς ἄρχισε μὲ ἤρεμο τρόπο νὰ μιλᾶ στὸν Ἅγιο λέγοντάς του ὅτι ἀκόμα κι ἂν ἀπατήθηκε ἀπὸ τὸν Διονύσιο, μποροῦσε νὰ γλυτώσει ἂν γινόταν μουσουλμάνος. Ὁ Ἅγιος ὑπερασπίστηκε τὴν ἀλήθεια τῶν λόγων του, ἐπιμένοντας ὅτι καὶ δὲν εἶχε ἀνάμιξη στὴν ἐπανάσταση καὶ ὅτι δὲν εἶχε σκοπὸ νὰ ἀποχωρισθεῖ πότε τὸν Ἰησοῦ Χριστό, προσθέτοντας: “κἂν μυρίους θανάτους ἤθελα λάβει διὰ τὸ ὄνομά Του τὸ ἅγιον, χαράν μου καὶ εὐφροσύνην τὸ ἔχω· πρὸς ταῦτα, ὦ ἡγεμών, παῖε, κόπτε, ποίει, ὅ,τι εἶναι τῆς ἐξουσίας σου”1 Τότε ὁ ἀγὰς διέταξε νὰ τὸν δείρουν ἀνηλεῶς καὶ νὰ τοῦ κόψουν τὴ μύτη. Ἐνῶ ὁ Ἅγιος ἔπασχε αὐτά, εὐχαριστοῦσε τὸν Θεὸ ποὺ τὸν ἀξίωνε νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸ ὄνομά Του. Κατόπιν φυλακίστηκε χωρὶς φαγητὸ καὶ νερό. Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος ἔχαιρε καὶ δοξολογοῦσε τὸν Θεό, εὐχαριστώντας τον γιὰ τὰ παθήματα ποὺ ἀξιώθηκε νὰ ὑπομένει πρὸς δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, προσευχόμενος νὰ τοῦ δώσει δύναμη γιὰ νὰ ἀντέξει τὸ μαρτύριο. Τὴν ἑπομένη ὁ τύραννος διέταξε νὰ τοῦ ξαναφέρουν τὸν Σεραφείμ. Ὁ Χαμούζ, μὲ νέες ἀπειλές, προσπαθοῦσε νὰ κάμψει τὸ φρόνημα τοῦ Ἁγίου. Μὰ ἐκεῖνος ἐπαναλάμβανε ἀποφασιστικότερα τὴν ἀπόφασή του νὰ μὴν ἀρνηθεῖ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Τότε ὁ ἀγὰς διέταξε νὰ τὸν ξαναδείρουν ἀγριότερα. Οἱ βασανιστὲς συνέχισαν τὰ ἀπάνθρωπα κατορθώματά τους, τανώντας μὲ σχοινιὰ χέρια καὶ πόδια τοῦ Ἁγίου, ἐνῶ συγχρόνως τοῦ ἔβαλαν στὴν κοιλιὰ μία μεγάλη πέτρα καὶ τὸν κατέκοπταν μὲ μαχαίρια συνεχῶς. Ἔπειτα τοῦ ἔδωσαν νὰ πιεῖ νερὸ μὲ χῶμα καὶ χολή, ἐνῶ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου ἔλαμπε δείχνοντας σὰν νὰ μετεῖχε σὲ εὐωχία κι ὄχι σὲ βασανισμό. Ἀκόμη καὶ οἱ βασανιστές του θαύμαζαν. Κοντὰ σ᾽ ἕνα κυπαρίσσι, στὸ χῶρο τοῦ φαναριώτικου παζαριοῦ, ὁ Ἅγιος παρέδωσε τὸ πνεῦμα του πληγωμένος θανάσιμα στὰ σπλάχνα του. Ἦταν 4 Δεκεμβρίου. Τὸ ἅγιο σῶμα ἔμεινε ἐκεῖ ἀρκετὲς μέρες, καρφωμένο στὸ βασανιστικὸ ξύλο ἀλλὰ δὲν ἀλλοιώθηκε. Τὸ ἀντίθετο: φαινόταν σὰν σῶμα ζωντανοῦ καὶ ἔβγαζε ἄρρητη εὐωδία, προξενώντας θαυμασμὸ στοὺς πιστοὺς καὶ ἀπορία στοὺς Ὀθωμανούς. Μετὰ ἀπὸ ἡμέρες διετάχθη νὰ ἀποκοπεῖ ἡ κεφαλὴ τοῦ Ἁγίου καὶ νὰ μεταφερθεῖ στὰ Τρίκαλα μαζὶ μὲ ἄλλα κεφάλια ἀγωνιστῶν τῆς ἐπανάστασης τοῦ Διονυσίου. Ἐκεῖ τοποθετήθηκαν ὅλα πάνω σὲ κοντάρια, δημιουργώντας ἕνα μακάβριο δάσος γιὰ νὰ παραδειγματιστοῦν οἱ “γκιαούρηδες” τῆς περιοχῆς. Ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς Δουσίκου, ποὺ βρέθηκε στὰ Τρίκαλα ἔδωσε σὲ κάποιον Ἀλβανὸ χριστιανὸ πενήντα γρόσια, γιὰ νὰ κλέψει τὴν κεφαλὴ τοῦ Ἁγίου, μὲ σκοπὸ νὰ τὴν ἀποθησαυρίσει στὴ Μονή του. Τὴν προσπάθεια κλοπῆς τοῦ λειψάνου ἀντιλήφθηκαν φύλακες ποὺ ὅρμησαν κυνηγώντας τὸ χριστιανὸ ποὺ ἔτρεχε γρήγορα μαζὶ μὲ τὸ λείψανο. Κοντὰ σὲ γέφυρα τοῦ Πηνειοῦ, οἱ διῶκτες του τὸν πλησίασαν ἐπικίνδυνα. Τότε ἐκεῖνος ἔριξε τὸ ἅγιο λείψανο στὸ ποτάμι ξεφεύγοντας ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ποὺ σταμάτησαν βλέποντας τὴν προηγούμενη σκηνή. Λίγο πιὸ κάτω ἀπὸ τὴ γέφυρα δύο ψαράδες ποὺ εἶχαν στήσει φράκτη στὴν κοίτη τοῦ Πηνειοῦ μὲ θαυμαστὸ τρόπο βρῆκαν τὸ ἅγιο λείψανο κι ἀφοῦ τὸ ἀναγνώρισαν, τὸ πῆραν εὐλαβικὰ καὶ τὸ παρέδωσαν στὸν ἡγούμενο, ποὺ προαναφέραμε. Ἀργότερα ὁ ἡγούμενος τῆς Ι. Μ. Κορώνης ζήτησε τὸ λείψανο ἀπὸ τοὺς Δουσικιῶτες, ἐπειδὴ ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ ἐκεῖ εἶχε μονάσει, δίνοντάς τους καὶ τὰ πενήντα γρόσια ποὺ εἶχαν πληρώσει στὸν χριστιανό, ποὺ πῆγε νὰ τὸ κλέψει. Ἔκτοτε ἡ κάρα τοῦ Ἁγίου βρίσκεται ἐκεῖ ἀποθησαυρισμένη καὶ μέχρι σήμερα εὐωδιάζει καὶ ἐλευθερώνει τοὺς προσφεύγοντας στὴ μεσιτεία τοῦ Ἁγίου ἀπὸ κάθε νόσο ἢ κακό.

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: