ΧΡΙΣΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΑΔΑΜΙΤΗΣ (Χαρ. Μπούσιας)

Χριστοποιημένος ἀδαμίτης,
Γέροντας Εὐσέβιος Βίττης

Ἀφιέρωμα στὴν μνήμη του, 4 Νοεμβρίου 2009
Γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκλησίας

. – . – . Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος ζοῦσε στὴν γῆ ἀλλὰ εἶχε τὸ πολίτευμα στὸν οὐρανό, ὅπως ὅλοι οἱ πιστοὶ τηρητὲς τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης, γιὰ τοὺς ὁποίους «τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» [Φιλιπ. γ΄ 20]. Ἦταν σπάνιος ἄνθρωπος, ποὺ μποροῦσε νὰ κατανοήσει τοὺς πάντες, νὰ μιμηθεῖ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους καὶ τοὺς παλαιοὺς ἐρημίτες, νὰ πραγματώσει τὴν ἐσωτερικὰ μεγάλη του ὑπερβατικότητα, τὴν γεμάτη μακροθυμία, συγχωρητικότητα καὶ προσευχή. Δὲν ξεχνᾶμε τὴν σιωπηλὴ στάση του καὶ τὴν μὴ ἀντίδρασή του στὴν ἀλγεινὴ περίπτωση τῆς κλοπῆς τῆς πνευματικῆς του ἰδιοκτησίας, τῆς ἐπιστημονικῆς διατριβῆς του. Ἄφησε ὁ νεαρὸς ἐπιστήμων νὰ χαθεῖ μιὰ ἀνθρώπινη προσπάθεια, μιὰ χοϊκή, γιὰ νὰ κερδηθεῖ ὁ αἰώνιος Χριστός, τοῦ ὁποίου τὴν χάρη ἐπιζητοῦσε ἀσταμάτητα. Ἄφησε νὰ χαθεῖ τὸ φθαρτό, τὸ πεπερασμένο, γιὰ νὰ κερδηθεῖ τὸ πνευματικό, τὸ αἰώνιο. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὁδὸς πού, παρὰ τὶς λογικὲς ἀντιρρήσεις καὶ τὶς ἐγκεφαλικὲς ἐνστάσεις, ἀκολουθοῦν ὅλοι οἱ ἔνθεοι ἄνθρωποι, οἱ ἰσάγγελοι βροτοί, οἱ «χριστοποιημένοι ἀδαμίτες», θὰ μᾶς πεῖ ὁ πολὺς Παῦλος Εὐδοκίμωφ .
. – . – .Ὁ Γέροντας εἶχε εὐαίσθητη καρδιὰ καὶ ὑπέροχο πνευματικὸ μεγαλεῖο. Αὐτὸ ἐμφαίνεται καθαρὰ στὸ βαθυστόχαστο καὶ φιλοκαλικό του βιβλίο μὲ ἔντονο τὸν αὐτοβιωματικὸ χαρακτήρα, «Εἰς ὕψος νοητόν». Ἐκεῖ περιγράφει τὴν στάση του ἀπέναντι στὸν ἐχθρό του, στάση ἀγάπης, ἀφοῦ ὁ «ἐχθρός» δὲν παύει νὰ εἶναι ὁ παντοτινὰ ἀδελφός μας, γιὰ χάρη καὶ τοῦ ὁποίου ὁ Χριστός μας σταυρώθηκε. Φέρει τὴν εὐαγγελικὴ σφραγίδα τῆς ἀνεξικακίας καὶ τῆς ὑπομονῆς, σφραγίδας ποὺ ἴσως σφραγίσει καὶ τὴν μετάνοια τῶν «ἐχθρῶν» καὶ τὴν σωτηρία τους. Ἡ ὀρθόδοξη πνευματικότητα εἶναι βιωματικὴ καὶ ἐκδηλώνεται ἀπερίφραστα μὲ τὴν «ἐν Χριστῷ καινὴν ζωήν». Ἡ συγχωρητικότητα καὶ ἡ μακροθυμία βαστοῦν τὰ κλειδιὰ τῆς πόρτας τοῦ Παραδείδου. Διερωτᾶται ὁ ἀγαθὸς Γέροντας: «Πῶς ἀλλιῶς θὰ ἀνοίξουν οἱ Πύλες τοῦ Παραδείσου; Πῶς ἀλλιῶς θὰ ἔρθει μέσα μας ἡ Βασιλεία τοῦ εἰρηνάρχου Κυρίου; Πῶς ἀλλιῶς θὰ ἐπέλθει ὁ ὄμβρος τοῦ ἁγιασμοῦ στὴν ψυχή μας παρὰ μὲ τὴν συγχωρητικότητα καὶ τὴν μακροθυμία; Ὁ κόσμος θεωρεῖ τὴν ἄμυνα δικαιολογημένη καὶ δικαίωμά του. Ὁ ἀληθινὰ προσευχόμενος παραιτεῖται ἀπὸ τὸ δικαίωμα αὐτό. Ρίχνει στὴν λησμοσύνη ὁποιαδήποτε ἀδικία κι’ ἂν τοῦ ἔγινε. Ἡ ἄμυνα ἐναντίον αὐτῶν ποὺ μᾶς ἀδικοῦν καὶ ποὺ δὲν εἶναι ξένοι, ἀλλὰ ἀδέλφια ἐν Χριστῷ, σημαίνει στάση ἐχθρικὴ ἐναντίον τους καὶ διάθεση χρόνου καὶ δυνάμεων γιὰ νὰ γίνει ἀποτελεσματική. Σημαίνει συναισθήματα ἔντονα, σκέψη συστηματικὴ καὶ σχέδια στρατηγικὰ γιὰ τὸ πῶς θὰ ἀμυνθοῦμε καὶ πῶς θὰ ἐξουδετερώσουμε καὶ θὰ ἐκμηδενίσουμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἀδίκησαν. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐνέργειες καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀρνητικὰ συναισθήματα μέσα μας συντελοῦν στὸ νὰ χάνουμε τὴν εἰρήνη μας καὶ νὰ ἀναστατωνόμαστε. Καὶ βέβαια δὲν χάνει τὴν ὡραία γι’ αὐτὸν εὐκαιρία ἐτούτη ὁ πονηρός, γιὰ νὰ μᾶς ἀνακατέψει ἀκόμα πιὸ πολύ, ὥστε νὰ χάσουμε περισσότερο τὴν ἐσωτερική μας ἰσορροπία. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι νὰ μὴν μποροῦμε πιὰ νὰ προσευχηθοῦμε. Ἔτσι, γιὰ πράγματα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὸν κόσμο αὐτό, χάνουμε πράγματα αἰώνιας ἀξίας. Ἐξαιτίας πραγμάτων σχετικῶν καὶ φθαρτῶν χάνουμε τὸν Ἀπόλυτο Θεό» [«Εἰς ὕψος νοητόν…», Λόγος περὶ Προσευχῆς, τοῦ ἁγίου Νείλου τοῦ Ἀσκητοῦ, κεφ. 4ο, ΙΙΙ, §α΄, σελ. 159, εκδόσεις Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθήνα 1993.].
. – . – . Γιὰ τὰ πνευματικὰ ἀναστήματα τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας μόνον ἐξ ἴσου ἅγια ἀναστήματα μποροῦν τὰ ὁμιλοῦν. Ἔτσι, γιὰ τον φίλτατό του Στέργιο ποιός ἄλλος θὰ μποροῦσε νὰ γράψει, παρὰ ὁ ἅγιος Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης; Στὰ «ξεσπάσματα τῆς καρδιᾶς του», στὸ προσωπικό του ἡμερολόγιο, μὲ τὴν ζεστὴ φωνὴ τῆς προσευχητικῆς καρδιᾶς του γράφει πηγαῖα καὶ αὐθόρμητα: «Ἄχ, αὐτὸς ὁ Στέργιος!… Κύριε, φύλαξε τὸν Στέργιό μας!… Ὁ Στέργιος· Ἡ μεγάλη αὐτὴ ψυχή, ποὺ γεννήθηκε, γιὰ ν’ ἁγιάσει!..» [Μητροπολίτου Χαλκίδος †Νικολάου: «Ξεσπάσματα τῆς καρδιᾶς μου» –Προσωπικὸ  ἡμερολόγιο καὶ ἐπιλεγμένα κείμενα– σελ. 38 και 45, ἐπιμέλεια Στ. Λαγουροῦ, ἐκδόσεις «Τῆνος», Ἀθήνα 2002).]. Ἡ μεγάλη αὐτὴ ψυχή, ποὺ βιωματικὰ μᾶς περνάει τὸ χριστοκεντρικὸ μήνυμα τῆς παραιτήσεώς μας ἀπὸ τὸ δικαίωμα τῆς ὑπερασπίσεως τοῦ ἀδικουμένου ἑαυτοῦ μας.

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: