ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ «ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ» (Δ. Νατσιός)

Νὰ φτιάξουμε «Φροντιστήρια Ἑλληνισμοῦ»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                      Ὅ,τι καὶ νὰ γράφουμε τόπο δὲν πιάνει. Γι’ αὐτὸ καλύτερα νὰ στραφοῦμε στὶς πατραγαθίες καὶ δὴ στὸ «ἅγιο βῆμα» τῆς ἱστορίας μας, τὴν Ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21. Ἀπὸ ἐκεῖ πρέπει νὰ πιάσουμε τὸ νῆμα… Παρηγορία καὶ θάρρος. Μοσχοβολοῦν τὰ καριοφίλια καὶ τὰ πετραχήλια. Νὰ ἀρχίσει νὰ βροντολαλεῖ καὶ πάλι στὴν καρδιὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ τὸ μπαρούτι τοῦ Εἰκοσιένα, τώρα ποὺ πολλὰ «θερία πολεμοῦν νὰ μᾶς φᾶνε»…
.                      Ὅταν ἔφτασε στὴν γυναίκα τοῦ Μάρκου Μπότσαρη, τὸ πικρὸ μαντάτο γιὰ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ ἄνδρα της, ἔτυχε νὰ χτενίζει τὸν γιό της, τὸν Δημήτριο, ἀγόρι ἕντεκα ἐτῶν. Ἄρχισε νὰ μοιρολογεῖ. Ὁ μικρὸς Σουλιώτης δὲν τὴν ἄφηνε νὰ κλαίει. Ὁ πατέρας, τῆς ἔλεγε, σκοτώθηκε γιὰ τὴν πατρίδα καὶ ἡ ψυχή του θὰ πάει στὸν παράδεισο. Μὴν κλαῖς! Νὰ μὴν φορέσεις μαῦρα καὶ νὰ μὲ ἀφήσεις νὰ πάω στὸν θεῖο μου, (τὸν Νότη Μπότσαρη), νὰ πολεμήσω μαζί του. Νὰ μοῦ δώσεις ἅρματα καὶ ἄλογο, μπορῶ νὰ τὰ κρατῶ. Θέλω νὰ πάρω ἐκδίκηση γιὰ τὸ αἷμα τοῦ πατέρα μου…
.                      Ὅσοι ἀγαποῦν τὴν πατρίδα μας, αὐτὸ τὸ «πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τοὺς ἀγῶνες τοῦ λαοῦ της, τὴν θάλασσα καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου» (Σεφέρης), θλίβονται καὶ πικραίνονται γιὰ τὸ τωρινὸ κατάντημά της.
.                      Τὰ συμπτώματα τῆς παρακμῆς εἶναι ἐμφανέστατα. Κράτος – ζήτουλας τῆς οἰκουμένης, τετρομαγμένο καὶ δανειοσυντήρητο. Πολίτες, ἕνας ὁλόκληρος λαός, πανικοβλημένοι, ἀπογοητευμένοι καί, τὸ χειρότερο, ποὺ δὲν σέβονται, δὲν συμπονοῦν, δὲν ἀγαποῦν τὴν πατρίδα τους. Σεργιανίζουν οἱ Τοῦρκοι στὸ Αἰγαῖο, μαγαρίζουν τὰ αἵματα τοῦ Κανάρη καὶ ἀπαντᾶμε μὲ ἀπειλὴ κυρώσεων, ποὺ θὰ λάβουν οἱ Εὐρωπαῖοι, τοὺς ὁποίους γονυπετῶς ἐκλιπαροῦμε. Καὶ δὲν τὸ κάνουν, γιατί ξέρουν ὄτι μᾶς κυβερνοῦν προσκυνημένοι. Καὶ ὁ πολὺς λαός, τὸ ἀσκέρι, ξεφυσᾶ μὲ ἀνακούφιση. Πήραμε παράταση. Τὰ πάρτι στὴν Μύκονο, στὴν παραλιακὴ τῶν Ἀθηνῶν,  θὰ συνεχιστοῦν. Τὸ ξεφάντωμα δὲν θὰ ἀναβληθεῖ…
Ταυτίζουν οἱ μελλοθάνατοι γλεντοκόποι  τὴν πατρίδα, μὲ τὸ κράτος τῆς μίζας, τῆς ἀναξιοκρατίας, τοῦ σαλταδορισμοῦ, τῆς τεμπελιᾶς, τῆς ἀργομισθίας. Εἶναι τέτοιο σίγουρα, φρόντισαν γι’ αὐτὸ οἱ ἀνθυπομετριότητες ποὺ τὸ κυβέρνησαν καὶ τὸ κυβερνοῦν, ποὺ ἀντὶ νὰ ἀναδείξουν καὶ νὰ καλλιεργήσουν τὰ προτερήματα τοῦ λαοῦ, ξέβρασαν τὰ ἐλαττώματά του.
.                      Ὅμως ἄλλο εἶναι ἡ πατρίδα μας. Εἶναι ὁ τόπος τῶν πατέρων μας, εἴμαστε γραμμένοι στὰ μητρῶα της, τῆς ἀνήκουμε, δὲν μᾶς ἀνήκει. Εἴμαστε παιδιά της καὶ κανένα παιδὶ δὲν ἀπαρνιέται τὴν μάνα του, γιατί ἔτυχε νὰ πέσει, (οἱ γέροντες γονεῖς πέφτουν, ἀλλὰ δὲν ξεπέφτουν), νὰ χάσει τὰ πλούτη της, τὰ φτερά της τὰ πρωτινά, τὰ μεγάλα.
.                      Ὁ γιὸς τοῦ ἀθάνατου Μάρκου Μπότσαρη, ὁ Δημήτριος, δὲν κλαίει, δὲν ὀδύρεται. Ὄχι. Γυρεύει ἅρματα γιὰ «γδικιωμό», νὰ πάρει τὸ αἷμα τοῦ πατέρα του πίσω. Καμαρώνει ποὺ σκοτώθηκε ὁ πατέρας του γιὰ τὴν πατρίδα καὶ παρηγοριέται ποὺ θὰ πάει στὸν παράδεισο. Ὁμολογία πίστεως καὶ φιλοπατρία ἀταλάντευτη. Ποιός τοῦ τὰ ἔμαθε; Γονιοὶ καὶ δάσκαλοι τοῦ δίδαξαν παιδεία… σουλιώτικη. Γράμματα ἀντίστασης, γράμματα ἐλευθερίας.
.                      Σὲ ἕναν ὡραῖο, παλιὸ τόμο μὲ τίτλο «Μνήμη Σουλίου», ἔργο τοῦ 1971, περιέχεται μία ὁμιλία τοῦ Γ. Ἀθανασιάδη,  τὸ  1957,  ἀφιερωμένη στὸν   ἀγέρωχο πολέμαρχο τοῦ Σουλίου, Νότη Μπότσαρη, τὸν ἀρχηγὸ τῆς Φρουρᾶς τοῦ Μεσολογγίου. Διαβάζω στὸν ἐπίλογο τοῦ κειμένου: «Ἡ προβολὴ ἐνώπιον τῶν νεωτέρων γενεῶν τοῦ Ἔθνους ἱστορικῶν προσωπικοτήτων τῆς ὁλκῆς τοῦ Νότη Μπότσαρη ἀποτελεῖ τὸ καλύτερο δίδαγμα γιὰ τὴν διάπλαση τοῦ χαρακτῆρος των». (σελ. 197). Σωστά. Μὲ τοὺς Μποτσαραίους διαπλάθεις χαρακτήρα καὶ ὄχι μὲ τὴν «Σόνια» τὴν γάτα ποὺ ἀποτελεῖ πρότυπο ἡρωϊσμοῦ στὰ βιβλία Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ. (Β΄ τεῦχος, Γλῶσσα Ϛ΄ Δημοτικοῦ, σελ. 62). Ἡ Παιδεία μας εἶναι βαριὰ καὶ θέλει γερὰ χέρια γιὰ νὰ τὴν κρατήσεις. Αὐτὸ δὲν τὸ καταλαβαίνουν. Μὲ τὶς γάτες καὶ μὲ κείμενα ποὺ ὑμνοῦν τὴν ἠττοπάθεια, δὲν μορφώνεις «γεροὺς» Ἕλληνες, ἀλλὰ γερασμένους καλοπερασάκηδες.
.                      Δύο μόνο ἐπεισόδια θὰ ἀναφέρουμε ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ ἔνδοξου καπετάνιου. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1804 στὸ Μοναστήρι τοῦ Σέλτσου, ἔγινε ὁ ξακουσμένος «χαλασμὸς τῶν Μποτσαραίων». Σκοτώθηκαν πολλοί, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἡ περίφημη κόρη τοῦ Νότη, Λένω (Ἑλένη) Μπότσαρη.
Διαβάζω:
«Ὁ Νότης κείτεται στὸ πεδίο τῆς μάχης, διάτρητος ἀπὸ τὶς πληγὲς πνιγμένος στὸ αἷμα κατάμαυρος ἀπὸ τὸ μπαρούτι. Ἑφτὰ πληγὲς εἶχε καὶ τὴν σοβαρότερη στὸ δεξὶ μάτι. Τὴν ὥρα ἐκείνη ἡ κόρη του ἡ Λένω, λεβεντοκόριτσο 22 χρονῶν, λυγερή, ξανθή, ἦρθε μετὰ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ θείου τῆς Νίκηζα, μὲ τὸν ὁποῖο συμπολεμοῦσε, καὶ βρῆκε τὸν πατέρα της μισοπεθαμένο. Μὲ τὸ ματωμένο γιαταγάνι στὸ χέρι, ἔσκυψε καὶ τὸν ρώτησε:
-Τί νὰ κάνω πατέρα;
Παιδί μου ἦρθε ἡ ὥρα σου. Σκοτώσου! Τῆς ἀποκρίθηκε ψιθυριστά». Χίμηξε ἡ Λένω μὲ τὸ γιαταγάνι, ἀναμέρισε τοὺς ἐχθροὺς καὶ πνίγηκε στὸν Ἀχελῶο, γιὰ νὰ μὴν τὴν μαγαρίσουν, κατὰ τὸ “λαμπρό” τους συνήθειο, οἱ ἀντίχριστοι Μωχαμετάνοι.
Παρελαύνουν οἱ ὑπουργοὶ στὸ «Παιδείας». Ἔρχονται καὶ παρέρχονται. Καὶ τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει εἶναι ἡ σκιά τους, τὸ σκοτάδι ποὺ παραλαμβάνουν, τὸ παραδίδουν στὸν διάδοχό τους. Ὁ ἕνας χειρότερος ἀπὸ τὸν ἄλλο. Ἂν εἶχαν φρόνιμα ἑλληνικό, θὰ καθιέρωναν τὰ «σουλιώτικα γράμματα».
.                      Σουλιώτικα γράμματα εἶναι νὰ ἐπαναφέρεις στοὺς τοίχους τῶν σχολείων τὰ κάδρα τῶν ἡρώων του Εἰκοσιένα, τώρα ποὺ θὰ γιορτάσουμε τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν Παλιγγενεσία.
.                      Σουλιώτικη παιδεία εἶναι νὰ ἑτοιμάσεις Ἀνθολόγιο γιὰ τὸ δημοτικὸ σχολεῖο, ὅπου θὰ περιέχονται λόγια καὶ ἐπεισόδια τῶν ἀγωνιστῶν, σὰν αὐτὰ ποὺ προανέφερα.
.                      Σουλιώτικα γράμματα εἶναι νὰ διδάξεις στὰ παιδιὰ τὴν κολοκοτρωναίικη ἐθνικὴ διδαχή: «Ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος».  
.                      Καὶ ἐφ’ ὅσον τὸ κράτος εἶναι αἰχμάλωτο καὶ βασιλεύει τὸ «ψευτορωμαίικο», παιδεία γιὰ Ἑλληνόπουλα ποὺ θὰ σκέφτονται καὶ θὰ πράττουν ὅπως ὁ γιὸς τοῦ Μάρκου Μπότσαρη ἢ τοῦ Μιχαὴλ Μελᾶ καὶ τοῦ Πιερῆ Αὐξεντίου, κατορθώνεις, ἂν ἱδρύσεις «Φροντιστήρια Ἑλληνισμοῦ», ὅπου θὰ διδάσκονται τὰ τιμαλφῆ τῆς Γλώσσας, τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Γιὰ παιδιὰ Δημοτικοῦ, μὲ δασκάλους ποὺ δὲν «παρουσιάζουν συμπτώματα» ἀφιλοπατρίας καὶ ἐκκλησιομαχίας, ἀλλὰ εἶναι ὑγιεῖς, μὲ «ψυχὴ καὶ Χριστό». Δίπλα στὰ φροντιστήρια ἀγγλικῶν καὶ γερμανικῶν, νὰ ἀνοίξουν καὶ τά, ἐπαναλαμβάνω, «Φροντιστήρια Ἑλληνισμοῦ». Διότι, μᾶς κανοναρχεῖ ὁ Ρήγας, «ἐκ τῶν γραμμάτων γεννᾶται ἡ προκοπὴ μὲ τὴν ὁποία λάμπουν τὰ ἐλεύθερα ἔθνη». Ἀλλὰ ποιῶν γραμμάτων; Τοῦ Σουλίου, τῆς Μάνης, τῶν Σφακίων, τῆς Πίνδου, τοῦ Μαχαιρᾶ καὶ τοῦ Ἄθω…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: