Η ΑΣΩΤΙΑ

σωτία

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου δασκάλου

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΟΦΙΑ: Κατὰ τὸ Σόλωνα ὁ ἀπότομος πλουτισμὸς μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἀσωτία: “Ἡ χόρταση γεννᾶ τὴν ὕβριν, ὅταν πολλὰ πέσουν πλούτη, σὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουνε τὸ νοῦ τους μετρημένο”. Καὶ ἀλλοῦ γενικεύει: “Ὁ πλοῦτος φέρνει τὸν κορεσμὸ καὶ ὁ κορεσμὸς τὴν ὕβριν”. Ὅπου ὕβρις ἐννοεῖται ἡ ἀλαζονία ποὺ γεννᾶται ἀπὸ τὴν ἀσωτία μὲ κατάληξη τὴν πτώση. Σ᾽ αὐτὸ τὸ συλλογισμὸ συμφωνεῖ καὶ ὁ Πλούταρχος: “Οὐδέποτε ἀπορία (ἔλλειψη) χρημάτων ἐγέννησεν ἀσωτίαν”. Κατὰ τὸν Πλάτωνα: “Ἡ ζωὴ ποὺ ἔχει στὸ μερτικό της τὴν ἐγκράτεια, εἶναι πιὸ εὐχάριστη ἀπὸ ἐκείνη ὅπου βρίσκεται ἡ ἀσωτία”.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΟΡΟΥ: «Ἄσωτος» εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζεῖ ἔκλυτη ζωή, ὁ διεφθαρμένος, αὐτὸς ποὺ σπαταλᾶ χρήματα γιὰ νὰ ζήσει μιὰ τέτοια ζωή, αὐτὸς ποὺ φέρνει συμφορὰ στὸν ἑαυτόν του, στὴν οἰκογένειά του καὶ στὴν εὐρύτερη κοινωνία. Τελικὰ ὁ «ἄσωτος» εἶναι αὐτὸς ποὺ σοῦ δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν ἔχει ἐλπίδα σωτηρίας, αὐτὸς ποὺ θὰ φτάσει τελικὰ σὲ ἀπελπισία καὶ ἀπόγνωση. Ἔτσι ἡ ἀσωτία ἐκφράζεται ὡς ὑπερβολικὴ στροφὴ πρὸς τὶς ὑλικὲς ἀπολαύσεις, ποὺ τὴν συνοδεύει ἡ σπατάλη. Πολλὲς φορὲς συμβαίνει νὰ ἔχουμε ὅλα τὰ καλὰ καὶ τ᾽ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου καὶ πάλι νὰ μὴ εἴμαστε εὐχαριστημένοι, ὅπως ὁ ἄσωτος υἱὸς τοῦ Εὐαγγελίου.

Ο ΑΣΩΤΟΣ ΥΙΟΣ: Στὸ πρόσωπο τοῦ ἄσωτου τῆς Παραβολῆς ἀναγνωρίζουμε τὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνο ποὺ μὲ τὴν ἁμαρτία ἀποκόπτεται ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ ἐνοχλεῖ καὶ πιέζει τὸν ἄσωτο. Νομίζει ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ κάνει τὴ ζωὴ μονότονη καὶ κουραστική. Ἔτσι προσπαθεῖ νὰ βγάλει ἀπὸ τὴν σκέψη του τὸν Θεὸν ἐξορίζοντάς τον ἀπὸ τὴν καρδιά του. Βλέπει τὴν ἐλευθερία ὡς ἀσυδοσία. Ὁ ἄσωτος λησμονεῖ ὅτι ἡ πραγματικὴ ἐλευθερία συνδέεται μὲ τὸ δεσμὸ τῆς ἀγάπης. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν ἐμπιστεύεται τὸν Θεό, οὔτε τὴν οἰκογένειά του. Ἐμπιστεύεται τὶς δικές του δυνάμεις. Ἡ αὐτονομία κι ἡ αὐτάρκειά του ἐκφράζουν καὶ ἀλαζονεία, τὴν πηγὴ κάθε ἁμαρτίας. Ὁ ἄσωτος ἐπιλέγει μία νέα “προοπτική”, ποὺ τὸν ὁδηγεῖ σὲ στέρηση καὶ μοναξιά. Τελικὰ μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν οἰκογένειά του γίνεται καὶ ἄσημος. Τότε ἀρχίζει νὰ συναισθάνεται τὴν προσωπική του ἐνοχή, παραδεχόμενος τὴν ἀποτυχία τῆς ἐπιλογῆς του. Ἡ παραδοχὴ εἶναι σημαντικὴ γιατί μπορεῖ νὰ φθάσει κανεὶς στὴ συνειδητοποίηση, ἀλλὰ ὁ ἐγωισμὸς νὰ μὴ τὸν ἀφήνει νὰ προχωρήσει σὲ παραδοχὴ ἐνοχῆς. Ὁ ἄσωτος παραδέχεται τὴν ἐνοχή του καὶ ἡ στροφή του πρὸς τὴν μετάνοια ἐκδηλώνεται μὲ τὴν ἐπιλογὴ μίας νέας προοπτικῆς. Ἡ ἐπιλογὴ θεμελιώνεται στὴ παραδοχὴ τῆς ἀναξιότητάς του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ζητεῖ νὰ γίνει ἰσότιμος μὲ ὑπηρέτη τοῦ πατέρα του. Ὁ ἄσωτος μετανοεῖ πραγματικά, γιατί δὲν ζητᾶ νὰ γίνει πάλι υἱὸς ἀλλὰ δοῦλος, ἐπειδὴ ἡ πλήρης συναίσθηση τῆς ἐνοχῆς του τὸν κάνει ταπεινό. Ὁ ἄσωτος γύρισε στὸ σπίτι τοῦ πατέρα του, ὅταν «ἦλθε εἰς ἑαυτόν», ἐπειδὴ εἶχε καλὲς κι ἄριστες ἀναμνήσεις ἀπὸ τὸ σπίτι του. Θυμήθηκε στὴν ἐρημιά του τὴν ἀγάπη καὶ τὶς θυσίες τοῦ πατέρα καὶ γύρισε νὰ τὶς ξαναζήσει. Ἂν εἶχε κακὲς ἀναμνήσεις δὲν θὰ γύριζε. Ὅσοι ἔχουμε τὴν εὐθύνη τῆς δημιουργίας περιβάλλοντος, στὴν οἰκογένεια, στὴν κοινωνία, στὴν Ἐκκλησία, στὸ Σχολεῖο πρέπει νὰ προσέξουμε. Τὸ περιβάλλον, ποὺ δημιουργοῦμε, πρέπει νὰ ἔχει τέτοια μορφή, ποὺ νὰ κάνει καὶ τὸν ἄσωτον τῆς ἐποχῆς μόλις «ἔλθη εἰς ἑαυτόν», νὰ τὸ θυμᾶται καὶ νὰ ξαναγυρίζει στὸ σπίτι του γιὰ νὰ βρεῖ στοργή. Πολλὲς φορὲς ἄνθρωποι διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἔχουν τὴ τάση νὰ συμπεριφέρονται ὡς ἀμετανόητοι ἄσωτοι. Ἀλλὰ μακρυὰ ἀπὸ τὴν μετάνοια, ἀκολουθοῦν δρόμο καταστροφῆς, τῆς ἀπώλειας, τοῦ Ἰούδα. Ἡ ἀμετανοησία τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἐκφράζεται ὡς ἄρνηση στὴ κλήση τοῦ Θεοῦ γιὰ σωτηρία, ἀποτελεῖ κατὰ τοὺς Πατέρες τὸ περιεχόμενο τῆς βλασφημίας κατὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΣ ΤΗΣ “ΑΣΩΤΙΑΣ”: Μὲ βάση τὴν συμπεριφορὰ τοῦ ἀμετανόητου ἄσωτου ἀνθρώπου μποροῦμε νὰ μιλήσουμε καὶ γιὰ τὴν ἀσωτία τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν ἄδικη κατανομὴ τῆς παγκόσμιας παραγωγῆς ἀγαθῶν. Τὸ 5% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς νέμεται τὸ 95% τῆς παγκόσμιας παραγωγῆς. Ἡ ἀδικία αὐτὴ ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καὶ ὀξύμωρο σχῆμα, γιατί τὸ τὸ 5% τοῦ πληθυσμοῦ συμβαίνει νὰ εἶναι σχεδὸν ὅλοι χριστιανοί. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς σύγχρονης “χριστιανικῆς” ἀσωτίας, εἶναι: To ἕνα τρίτο τῶν παιδιῶν τῆς Ἀφρικῆς ὑποσιτίζονται. Ἀκόμη ἐτησίως: “13 ἑκατομμύρια παιδιὰ πεθαίνουν στὶς ἀναπτυσσόμενες χῶρες, ἀπὸ ἀφυδάτωση, λιμό, κ.α, στερούμενα ἀγαθῶν ποὺ ἔχουν τὰ παιδιὰ τῶν χριστιανῶν. 300.000 παιδιὰ τυφλώνονται ἀπὸ ἔλλειψη βιταμίνης Α. Στὴν Ἀσία 1.000.000 παιδιά, ἐκπορνεύονται ἀπὸ πλούσιους Εὐρωπαίους καὶ Ἀμερικανοὺς “χριστιανούς” τουρίστες. Γύρω στὰ 10.000.000 παιδιὰ ὑποφέρουν ἀπὸ aids λόγῳ ἀνευθυνότητας τῶν ἐνηλίκων. 10.000.000 παιδιὰ εἶναι ὀρφανά, ἐπειδὴ οἱ γονεῖς τους πεθαίνουν ἀπὸ φτώχεια καὶ ἀσθένειες, ἐνῶ 130.000.000 παιδιὰ δὲν ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ φοιτοῦν σὲ Σχολεῖο. Οἱ περισσότεροι θάνατοι τῶν παιδιῶν θὰ μποροῦσαν νὰ προληφθοῦν μὲ χορήγηση βασικῶν ἐμβολίων ποὺ κοστίζουν μόλις 15 εὐρὼ ἀνὰ παιδί. Τέλος στὸν Τρίτο κόσμο 1,5 δισεκατομμύρια ἄνθρωποι δὲν ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ γευθοῦν καθαρὸ νερὸ καὶ 2 δισεκατομμύρια δὲν ἔχουν πρόσβαση σὲ συστήματα ὑγιεινῆς.” (Γιούνισεφ). Ἡ ἀσωτία τῆς ἐποχῆς μας θὰ περιορισθεῖ μὲ τὴν μετάνοια τῶν ἀσώτων ἀνθρώπων τῆς κοινωνίας καὶ τὴν ἰσοκατανομὴ τῶν ἀγαθῶν τῆς γῆς. Οἱ “πολιτισμένοι” τῆς Δύσης ἄνοιξαν τὶς χωματερές, ἀδειάζοντας τὸ γάλα στοὺς δρόμους καὶ πετώντας τοὺς καρποὺς τῆς παραγωγῆς τους σὲ σκουπιδότοπους. Ἡ ἀσωτία τῆς Δύσης δὲν εἶναι ἁπλῶς μία κοινωνικὴ ἀδικία σὲ βάρος συνανθρώπων μας, ποὺ στεροῦνται ὅσα οἱ ἄλλοι πετᾶνε καὶ κατασπαταλοῦν, εἶναι μία ἀσωτία ποὺ ὁδηγεῖ στὴν καταστροφὴ αὐτοὺς ποὺ ἀδικοῦνται. Ἡ ἀσωτία εἶναι ἡ ἁμαρτία σὲ ὅλες της τὶς μορφές. Εἶναι σκλαβιὰ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὅποιος πιάστηκε στὸ δόκανό της ἔχει ἕναν ἄγριο καὶ βάρβαρο δυνάστη, ποὺ τὸν ἐξαναγκάζει νὰ κάνει ἀξιοκατάκριτα ἔργα. Ὁ δυνάστης αὐτὸς εἶναι ἀδίστακτος καὶ ἀνηλεὴς γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος χάνοντας τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ τὸ συνάνθρωπο φτάνει στὴν ἀσωτία.

ΑΣΩΤΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΓΝΩΣΗ: Χειρότερη συνέπεια εἶναι ἡ ἀπόγνωση. Εἶναι τὸ ἁμάρτημα ποὺ περιέχει ὅλα τὰ ἄλλα. Εἶναι καρπὸς ἀμετανοησίας. Ἡ παραδοχὴ τοῦ λάθους δρόμου ὁδηγεῖ στὴν ἀλλαγὴ ζωῆς καὶ στὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἡ ἀμετανοησία ὅμως δὲν ἐπιτρέπει στὸν ἄνθρωπο νὰ συνέλθει καὶ ἡ ἀπόγνωση κλείνει κάθε δρόμο ἀληθινῆς ἐπιστροφῆς καὶ μετάνοιας. Ἀκόμα ὅμως καὶ στὴν ἔσχατη κατάπτωση ὑπάρχουν καὶ τότε περιπτώσεις ἐπιστροφῆς καὶ διόρθωσης. Αὐτὸ συμβαίνει, ὅταν στὴν πικρή του μεταμέλεια ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐγκαταλείπει τὸν ἑαυτό του στὴν ἀπόγνωση. Συνέρχεται καὶ ἀποφασίζει νὰ ἐπιστρέψει. Τότε ἀρχίζει ἡ πορεία του πρὸς τὴν σωτηρία. Μετάνοια εἶναι τὸ αἴσθημα τὴν ἀνακούφισης ποὺ νοιώθει ὁ ἄνθρωπος στὴν καρδιά του. Εἶναι νοσταλγία ἐπιστροφῆς, ἐλπίδα σωτηρίας.

“ΤΙΜΗΤΕΣ” ΑΣΩΤΙΑΣ: Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ “δίκαιοι”, ποὺ προβάλλουν τὸν ἑαυτό τους σὰν κριτὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Αὐτοὶ εἶναι ἀπάνθρωποι καὶ σκληροὶ ἀπέναντι στοὺς ἁμαρτωλούς. Μπορεῖ νὰ εἶναι ὄντως δίκαιοι, πειθαρχικοὶ καὶ ἐργατικοί. Ἂν ὅμως τοὺς λείπει ἡ ἀγάπη, τότε ἡ πίστη τους μετατρέπεται σὲ ἄγριο καὶ ἀνεξέλεγκτο φανατισμὸ καὶ ἡ ἐλπίδα τους σὲ ψυχρὸ ὑπολογισμό. Ἡ ἐλεημοσύνη τους καταντᾶ ἁπλὴ ἐπίδειξη «πρὸς τὸ θεαθῆναι». Ὅλη ἡ ζωή τους εἶναι μία ὑποκρισία.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ δωρίζεται καὶ γίνεται ἀποδεκτὴ ἀπὸ ὅποιον θέλει νὰ τὴν δεχτεῖ. Περιμένει ὁ Θεὸς τὸ ἐλάχιστό της προσπάθειας τοῦ ἀνθρώπου, τὴν μετάνοια. Καὶ τὴν ἀλλαγὴ τὴν δίνει ὁ ἴδιος, σὰν δῶρο τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἀγάπης Του γιὰ τὸν ἁμαρτωλὸ ποὺ διεσώθη. Τὸ νὰ μὴν ὑπολογίζουμε τόσο στὰ ἀσήμαντα δικά μας ἔργα ἀλλὰ στὴν ἄπειρη χάρη καὶ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς ὁδηγεῖ στὸ Θεό, ὅπου ὑπάρχει γιὰ ὅλους σωτηρία, χαρὰ καὶ εὐφροσύνη.

«ΠΑΤΕΡ ΑΓΑΘΕ»
ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ τοῦ ΑΣΩΤΟΥ
[Ψάλλει χορὸς ἀπὸ τὸ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ]:

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: