ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ –9 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Θ΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ζ΄: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Η´:

Οἱ Ρῶσοι καὶ τὸ Αὐτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας

.              Ἕνας χρόνος ἔχει περάσει ἀπὸ τὴν ἐπίδοση τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο. Ἀπὸ τότε προκλήθηκε σχίσμα ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Στὴν ἀρχὴ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας διέκοψε τὴν Κοινωνία μὲ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο καὶ στὴ συνέχεια μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ἀλεξανδρείας, ποὺ ἀκολούθησαν τὸ Φανάρι καὶ ἀναγνώρισαν τοὺς σχισματικούς. Ἕως σήμερα οἱ ὑπόλοιπες δέκα τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες (Πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας καὶ οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες Κύπρου, Πολωνίας, Ἀλβανίας καὶ Τσεχίας – Σλοβακίας) δὲν ἔχουν ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικούς. Γιὰ νὰ ἐπανέλθει ἡ ἑνότητα οἱ δέκα ἐν λόγῳ Ἐκκλησίες καὶ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ζήτησαν νὰ συγκληθεῖ Πανορθόδοξη Σύνοδος. Τὸ αἴτημα δὲν ἔγινε δεκτὸ ἀπὸ τὸ Φανάρι.
.             Γιὰ τὸ θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Οὐκρανίας στὴ συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸν περασμένο Ὀκτώβριο, ὁ Σεβ. Λαρίσης κ. Ἱερώνυμος ἀναφέρθηκε στὸ πόνημα τοῦ ἀείμνηστου Μητροπολίτη Πισιδίας Μεθοδίου (Φούγια) «Περὶ τῶν Οὐκρανικῶν Αὐτοκεφάλων» καὶ ἐπανέλαβε τὴν ἀναφορά του εἰς συνέντευξή του, ἡ ὁποία δημοσιεύθηκε σὲ ἰστοσελίδα τῆς Λάρισας, στὶς 31 Ὀκτωβρίου 2019. Σὲ αὐτὴν ὁ Σεβ. σημείωσε ὅτι ὁ ἀείμνηστος Μητρ., τὸ 1955, στὴν ἐν λόγῳ μονογραφία του ὑποστήριξε ὅτι αἴτημα τῶν Οὐκρανῶν γιὰ αὐτοκεφαλία ὑπῆρξε ἀπὸ τὸ 1917.
.             Ἐπιγραμματικὰ γράφονται λίγα σχόλια γιὰ τὸ πόνημα τοῦ ἀειμνήστου Μητρ. Πισιδίας. Στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δὲν ἐτέθη ἕως τὸ 1992. Ἡ ἀπόφαση τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου περὶ τῆς ἀναγνώρισης τῶν σχισματικῶν ὡς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας εἶναι τοῦ 2018. Πρόβλημα ὑπῆρχε μὲ τὴν πολυδιάσπαση τῶν Οὐκρανῶν Ἐπισκόπων τῆς διασπορᾶς. Περὶ τὸ 1970 στὶς ΗΠΑ ὑπῆρχαν τρεῖς ξεχωριστὲς οὐκρανικὲς δικαιοδοσίες καὶ μία στὸν Καναδά. Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης, ἂν καὶ ἐνημερώνει γιὰ τὶς ἀπόψεις τῶν ἐθνικιστικῶν κύκλων τῆς Οὐκρανίας, σημειώνει ὅτι «προκαταβολικῶς εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ δηλώσωμεν ὅτι δὲν θεωροῦμεν ἀναγκαίαν ἢ μᾶλλον συμφέρουσαν τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας»[1]. Δεύτερον πρὸς τιμήν του δὲν ἀποκρύπτει τὸ γεγονὸς ὅτι μετὰ τὸ 1917 οἱ ἐθνικιστὲς κληρικοὶ αὐτοχειροτονήθηκαν Ἐπίσκοποι[2]. Τὸ ἄλλο ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης εἶναι πὼς οἱ ἐθνικιστὲς Οὐκρανοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ προσπάθησαν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν στὰ 1917 τὸν ἐμφύλιο στὴ Ρωσία καὶ κατὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τὴν κατάληψη τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τοὺς Ναζί. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος ποὺ μὲ τὴ λήξη τοῦ πολέμου πολλοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἀπὸ τὴν Οὐκρανία ἀκολούθησαν τοὺς ἡττημένους στὴ Γερμανία[3]. Ὁ Σεβ. Πισιδίας ἀναγνωρίζει ἀκόμη ὅτι «ἡ ὑγιὴς μερὶς τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐν Οὐκρανίᾳ ἀπήτει τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἐλευθεριῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς κανονικῆς ὁδοῦ καὶ μὲ τὴν συγκατάθεσιν τῆς Πανρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου»[4]. Ἐπίσης παραδέχεται ὅτι ὅσο ὁ Πατριάρχης Τύχων εὑρίσκετο στὶς φυλακές, οἱ Οὐκρανοὶ ἐθνικιστὲς βρῆκαν τὴν εὐκαιρία νὰ ἐνεργήσουν «πρὸς ἐπιτυχία τῶν ἐπιδιωκομένων ἀπὸ αὐτοὺς σκοπῶν»[5].
.          Τὸ 1917 εἶναι γνωστὸ ὅτι ἄρχισε ἡ τραγωδία τῆς Ρωσίας. Ἡ αὐτοκρατορικὴ κυβέρνηση παραιτήθηκε στὸ τέλος Φεβρουαρίου, οἱ προσωρινὲς τρεῖς δημοκρατικὲς κυβερνήσεις ποὺ συγκροτήθηκαν, ἀπὸ τὶς 2 Μαρτίου ἕως τὶς 25 Ὀκτωβρίου 1917, λόγῳ ἀδυναμίας δικῆς τους καὶ τῆς πίεσης τῶν μπολσεβίκων δὲν πέτυχαν νὰ ἐπιλύσουν τὰ πολλὰ προβλήματα τῆς χώρας καὶ μὲ πραξικόπημα τότε ἐπικράτησαν οἱ κομμουνιστὲς καὶ ἐπέβαλαν τὴν ἄθεη καὶ τυραννικὴ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου.
.                   Ἡ Ἐκκλησία ἀμύνθηκε ὅσο μποροῦσε. Στὶς 13 Αὐγούστου 1917 συνῆλθε στὴ Μόσχα Σύνοδος, ἀποτελούμενη ἀπὸ 564 μέλη, ἐκ τῶν ὁποίων 278 ἦσαν λαϊκοὶ ἐκπρόσωποι. Κατ᾽ αὐτὴν ἀνασυνεστήθη τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καὶ ἐξελέγη Πατριάρχης ὁ Μητροπολίτης Μόσχας Τύχων. Ὁ Πατριάρχης ἔκαμε ὅ, τι μποροῦσε γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ ἄθεο καὶ τυραννικὸ καθεστώς[6]. Μέσα στὴν φροντίδα δὲν φοβήθηκε νὰ ἐκδώσει ἔγγραφο ἀφορισμοῦ ἐναντίον ὅσων ἐπετίθεντο κατὰ τῶν Χριστιανῶν καὶ βεβήλωναν τὶς Ἐκκλησίες. Φυσικὰ οἱ κομμουνιστὲς δυσαρεστήθηκαν ἀπὸ τὴ στάση τοῦ Πατριάρχη καὶ προσπάθησαν μὲ κατασκευασμένες κατηγορίες καὶ μὲ ἐκβιασμούς, ἀπειλές, αὐστηρὴ ἀπομόνωση, φυλακίσεις καὶ βασανιστήρια νὰ μειώσουν τὴν ἐπιρροή του καὶ νὰ τὸν ἐξοντώσουν. Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1925 εἰσήχθη σὲ νοσοκομεῖο καὶ στὶς 7 Ἀπριλίου κατέληξε. Ἡ κυριαρχοῦσα ἀντίληψη εἶναι ὅτι ἐκτελέστηκε διὰ δηλητηριάσεως ἀπὸ τοὺς μπολσεβίκους. Ἡ κηδεία του συγκέντρωσε 300.000 λαοῦ. Στὴ συνείδηση τῶν πιστῶν ἀπὸ τότε τιμᾶται ὡς ἱερομάρτυς. Ἡ ἐπίσημη ἁγιοκατάταξή του ἔγινε στὶς 9 Ὀκτωβρίου τοῦ 1989 ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.
.               Τὸ 1923 ὁ Ἅγιος Πατριάρχης Τύχων εἶπε: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν εἶναι πολιτικὸς ὀργανισμὸς καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν θέλει νὰ εἶναι οὔτε Ἐρυθρή, οὔτε Λευκὴ Ἐκκλησία. Εἶναι καὶ θὰ παραμείνει ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ κάθε προσπάθεια ἀπὸ ὁποιαδήποτε πλευρὰ καὶ ἂν προέρχεται γιὰ τὴν ἐμπλοκὴ τῆς Ἐκκλησίας στὸν πολιτικὸ ἀγώνα θὰ πρέπει νὰ ἀπορριφθεῖ καὶ νὰ καταδικαστεῖ».[7]
.             Κατὰ τὴν ταραγμένη ἐκείνη περίοδο, ἀπὸ τὸ 1917 καὶ μετά, οἱ μὲν Κομμουνιστὲς ἐπιχείρησαν νὰ ἀφανίσουν τὴν Ἐκκλησία, μερικοὶ δὲ ἐπιχείρησαν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὴν κατάσταση καὶ νὰ κατασκευάσουν μίαν δῆθεν Ἐκκλησία, προσαρμοσμένη στὶς θελήσεις τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος. Ὁ Ἀρχ. Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ἔγραψε σχετικά: «Ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία, προαχθεῖσα εἰς μεγάλην ἀκμὴν κατὰ τὸν ιθ΄ αἰώνα, ὑπέστη μετὰ τὸν Α΄ παγκόσμιον πόλεμον τὰς φρικτὰς συνεπείας τῆς πολιτικῆς ἐπικρατήσεως τῶν μπολσεβίκων, οἵτινες ἐκήρυξαν κατ᾽ αὐτῆς καὶ κατὰ τῆς θρησκείας ἐν γένει πόλεμον. Τῷ 1918 προλαβοῦσα ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία ἀνασυνέστησε τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας, ἀλλὰ δὲν ἐπετράπη νὰ ἐκλεγῆ διάδοχος τοῦ τότε ἐκλεγέντος καὶ ἐκδιωχθέντος βραδύτερον Πατριάρχου Τύχωνος. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας διηρέθη τότε εἰς διαφόρους μερίδας (Πατριαρχική, Συνοδική, Ζῶσα, Ἐκκλησία Οὐκρανίας)….[8]. Αὐτὲς ὅλες οἱ κινήσεις στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ἔσβησαν, ἀφοῦ ταλάνισαν τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία.
.               Μὲ τὸ ὁλοκληρωτικὸ σοβιετικὸ καθεστὼς ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία εἰσῆλθε σὲ καμίνι δοκιμασίας ἀνάλογης μὲ ἐκείνην τῶν αἰώνων τῶν διωγμῶν ἀπὸ τοὺς αὐτοκράτορες τῆς Ρώμης. Καὶ ἐπειδὴ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο καὶ ἀπὸ Μητροπολίτες στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸν παρελθόντα Ὀκτώβριο, ὅτι οἱ χριστιανοὶ τῆς Οὐκρανίας ὑπέφεραν, πρέπει νὰ λεχθεῖ ὅτι δὲν ὑπέφεραν μόνον αὐτοί, ἀλλὰ τὸ σύνολο τῶν Χριστιανῶν στὴ Σοβιετικὴ Ἔνωση[9]. Κατὰ τὰ ἔτη 1932 – 1933 ἀπὸ τὴν κολεκτιβοποίηση τῶν καλλιεργήσιμων ἐκτάσεων, τὴν τυραννικὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀθέων κυβερνώντων ἔναντι τῶν ἀγροτῶν καὶ τὴν καταδίκη, ὡς «κουλάκων», ἑκατομμυρίων, ποὺ ἐργάζονταν στὰ κολχόζ, σὲ βασανιστήρια, φυλακίσεις, ἐξορίες, θάνατο εἴτε διὰ τῶν ὅπλων, εἴτε διὰ τῆς πείνας δὲν ὑπέφερε μόνον ἡ Οὐκρανία, πού, λόγῳ τοῦ ὅτι ὅλος σχεδὸν ὁ πληθυσμός της ἦταν ἀγροτικός, εἶχε ἑκατομμύρια θυμάτων, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες περιοχές, μεταξὺ τῶν ὁποίων τῆς Μόσχας καὶ τοῦ Καζακστάν.[10]
.                     Ἑκατομμύρια θυμάτων στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ὑπῆρξαν καὶ κατὰ τὴν τριετία τῆς «μεγάλης τρομοκρατίας» (1936 – 1938). Ἦσαν πολλοὶ Οὐκρανοὶ καὶ γενικὰ Ρῶσοι τὰ θύματα, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ἐθνοτήτων, ποὺ θεωρήθηκαν «κατάσκοποι» γιὰ τὶς πατρίδες τους… Μεταξὺ αὐτῶν Γερμανοί, Πολωνοί, Γιαπωνέζοι, Ρουμάνοι, Φινλανδοί, Λιθουανοί, Ἐσθονοί, Λετονοί, Ἕλληνες.[11] Σημειώνεται ὅτι κατὰ τὴ μεγάλη τρομοκρατία συμμετέσχε ἐνεργὰ στὶς διώξεις καὶ ἐκτελέσεις στὴν Οὐκρανία ὁ Νικίτα Χρουστσόφ, ἡγέτης τῆς ΕΣΣΔ, ὁ ὁποῖος εἶχε γεννηθεῖ στὴν περιοχὴ τοῦ Κοὺρσκ καὶ ἔζησε γιὰ χρόνια πολλὰ στὸ Ντονμπάς, περιοχὴ τῆς ἀνατολικῆς Οὐκρανίας.
.                     Ἐνδεικτικά τῆς κατάστασης τῶν Χριστιανῶν στὴν ΕΣΣΔ εἶναι τὰ ἀκόλουθα στοιχεῖα, ποὺ δημοσιεύθηκαν στὸ βιβλίο «Les nouveaux Martyrs Russes» τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Michel Polsky[12]. To 1914 ὑπῆρχαν 1.025 Μοναστήρια, τὸ 1973 ἦσαν 12, τὸ 1914 ὑπῆρχαν 54.174 ἐκκλησίες, τὸ 1973 εἶχαν μείνει 7.500. Ἀκόμη τὸ 1914 ὑπῆρχαν 37.528 κατηχητικὰ σχολεῖα, 291 ἐκκλησιαστικὰ νοσοκομεῖα, 1.113 γηροκομεῖα καὶ 34.497 ἐνοριακὲς βιβλιοθῆκες. Ὅλα ἔκλεισαν μὲ νόμο.
.                 Ἕνα ἀκόμη στοιχεῖο γιὰ τὸ ὅτι ἡ ὑπὸ τὸ κομμουνιστικὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς μοίρα ὅλων τῶν Ρώσων καὶ εἰδικότερα τῶν Χριστιανῶν ἦταν ἡ ἴδια σὲ ὅλη τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν νεομαρτύρων. Τὸ ἀδελφικὸ μαρτυρικό τους αἷμα ἕνωσε σὲ μίαν ἀκατάλυτη πνευματικὴ ἑνότητα, ποὺ ἰσχύει ἕως σήμερα. Τοὺς ἔνωναν καὶ τὰ ἱερὰ προσκυνήματα. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, λίκνο τῆς ρωσικῆς εὐσεβείας. Τὸ 1955 εἶχε δεχθεῖ, κατὰ τὴν Πράβδα, 200.000 προσκυνητές, ὅσους καὶ τὸ 1860! «Ἔμεινα καθιστή», διηγεῖται μία μάρτυς, «εἰς τὴν εἴσοδον τῶν μακρυνῶν σπηλαίων, διὰ νὰ ἀκούω τὰς συζητήσεις τῶν προσκυνητῶν γύρω ἀπὸ τὸ ταξίδι των: μερικοὶ ἤρχοντο ἀπὸ τὴν περιοχὴν τοῦ Ντόνετς, ἄλλοι ἀπὸ τὸ Ροστόβ, ἄλλοι ἀπὸ τὴν Ἅλμα-Ἄτα, ἄλλοι ἀπὸ τὸ πιὸ μακρινὸ Βλαδιβοστόκ. Κοντολογὶς ἀπὸ ὄλας τὰς γωνίας τῆς ἀπεράντου χώρας μας».[13]
.                          Ὁ πρῶτος ἱερομάρτυρας τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ὑπὸ τὸ σοβιετικὸ ἄθεο καθεστὼς ἦταν ὁ Μητροπολίτης Κιέβου καὶ πάσης Γαλικίας Βλαδίμηρος. Εἶχε γεννηθεῖ τὸ 1848 σὲ χωριὸ τῆς ρωσικῆς περιοχῆς Ταμπόφ, 480 χλμ. Νοτιοανατολικὰ τῆς Μόσχας. Στὶς 25 Ἰανουαρίου 1918 ἔνοπλη ὁμάδα τὸν πῆρε ἀπὸ τὸ Ἐπισκοπεῖο, ποὺ ἦταν καὶ μοναστήρι, καὶ τὸν ὑποχρέωσαν νὰ περπατήσει ἐκτός της Μονῆς καὶ μετὰ ἀπὸ κάμποσα μέτρα τὸν ἐκτέλεσαν πυροβολώντας τὸν στὰ νῶτα του. Στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ὁ Μητροπολίτης Βλαδίμηρος εἶναι ὁ μόνος ἱεράρχης ποὺ ὑπηρέτησε καὶ στὶς τρεῖς σημαντικότερες ἕδρες Της, στὴ Μόσχα, στὴν Ἁγία Πετρούπολη καὶ στὸ Κίεβο. Καὶ ὁ π. Μισὲλ σημειώνει στὸ βιβλίο τοῦ «Les nouveaux martyrs Russes»: «Στὰ 988 ὁ ἅγιος Βλαδίμηρος, Μεγάλος Πρίγκιπας τοῦ Κιέβου, ἀποδέχθηκε τὴν χριστιανικὴ πίστη, δέχθηκε τὸ Βάπτισμα καὶ τὸν ἀκολούθησε ὁ λαός του. Ἐκεῖ, στὰ νερὰ τοῦ Δνείπερου, ἡ Ρωσία, διὰ τοῦ βαπτίσματος, εἰσῆλθε στὴν Χριστιανικὴ Ἐκκλησία. Στὰ 1918, ἐπίσης στὸ Κίεβο, ὁ Μητροπολίτης Βλαδίμηρος δέχθηκε, διὰ τοῦ μαρτυρίου του, τὸ νέο βάπτισμα στὸ ὁποῖο κλήθηκε ἡ Χριστιανικὴ Ρωσία: Τὸ βάπτισμα τοῦ αἵματος, τὸ ἔνδοξο στέμμα τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας»[14].
.                   Στὰ ἱστορικὰ βιβλία, ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα καὶ τὰ προσκυνήματα τοῦ Κιέβου δὲν ὑπάρχει διαφοροποίηση Ρώσων καὶ Οὐκρανῶν. Ὅλοι θεωροῦνται Ρῶσοι. Ὁ ὅσιος Θεοδόσιος τοῦ Κιέβου γεννήθηκε κοντὰ στὸ Κίεβο. Νεαρὸς εἶχε τὴν ἐπιθυμία νὰ μεταβεῖ στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἀλλὰ ὅπως γράφει ὁ βιογράφος του Ὅσιος Νέστωρ, «ὁ Πανάγαθος Θεὸς δὲν θέλησε νὰ ἀπομακρύνη π τν γ τς Ρωσίας αὐτὸν ποὺ τὸν προώριζε σὲ αὐτὴν ἐκ κοιλίας μητρὸς ποιμένα τῶν λογικῶν προβάτων, ποὺ θὰ ἀσπάζονταν τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα»[15]. (Σημ. ἡ ὑπογράμμιση τοῦ γρ.). Ἡ πραγματικότητα αὐτή, τῆς ταύτισης τοῦ Κιέβου μὲ τὴ Ρωσία ὑπάρχει καὶ στὸ βιβλίο «Πατερικὸν τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου»[16]. Γράφεται: « Ὁ Βλαδίμηρος Ἃ΄ ὁ Μέγας εἶναι ὁ δημιουργός της ἔνδοξης Ρωσίας τοῦ Κιέβου» (Σέλ. 15). Στὸ ἔργο του γιὰ τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο Ἐλασσῶνος (1550-1626) ὁ καθηγητὴς Φώτιος Ἀρ. Δημητρακόπουλος [17]. γράφει ὅτι ὁ Ἅγιος ἔζησε στὴ Ρωσία, τὸ δεύτερο μισό τοῦ βίου του καὶ ἐξηγεῖ ὅτι ἔμεινε κυρίως στὴ Μόσχα, ἀλλὰ καὶ στὸ Λβὸφ τῆς σημερινῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὸ 1586 ἕως τὸ 1588. Στὴ Ρωσία ἦσαν, ὡς Ἀρχιεπίσκοποι Χερσῶνος, οἱ Εὐγένιος Βούλγαρης καὶ Νικηφόρος Θεοτόκης. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες οἱ κατοικοῦντες στὴν Ὀδησσὸ καὶ στὴν Κριμαία στὴ Ρωσία ἦσαν. Ὅλοι οἱ εὐεργέτες τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ζοῦσαν στὶς περιοχὲς αὐτές, τῆς Ρωσίας κάτοικοι ἦσαν. Ὁ θρησκευτικὸς φιλόσοφος Νικόλαος Μπερντιάγεφ ἂν καὶ ἔζησε στὸ Κίεβο, δηλώνει Ρῶσος καὶ σημειώνει: «Τὸ Κίεβο εἶναι μία ἀπὸ τὶς πιὸ ὄμορφες πόλεις ὄχι μόνον τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ τῆς Εὐρώπης»[18].
.               Ὅταν ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος μὲ τὸν σήμερα Μητροπολίτη Ἀργολίδος Νεκτάριο ἐπισκέφθηκαν τὴ Συμφερόπολη ἀπὸ κληρικοὺς τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας ἦσαν φιλοξενούμενοι. Εἶναι θλιβερὸ τὸ ὅτι ὁ μὲν Ἀρχιεπίσκοπος ἄλλαξε στάση σὲ αὐτὰ ποὺ γνώριζε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ τὸ ὅτι ὁ Μητροπολίτης Νεκτάριος δὲν ἔλαβε τὸ λόγο στὴν Ἱεραρχία, νὰ πεῖ ὅσα γνωρίζει πολὺ καλὰ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Οὐκρανία.
.               Τὰ λίγα στοιχεῖα ποὺ ἀναφέρθηκαν θέλουν νὰ σημειώσουν ὅτι οἱ Οὐκρανοὶ καὶ οἱ Ρῶσοι γιὰ αἰῶνες ἦσαν ἕνας λαός. Τὸ Κίεβο μὲ τὴ Μόσχα καὶ ἀργότερα καὶ οἱ δύο μὲ τὴν Ἁγία Πετρούπολη εἶχαν ἕναν ἔντονο ἀνταγωνισμό, ἀλλὰ ὡς ἀδέλφια καὶ γιὰ τὸ ποιὰ πόλη ἐκφράζει αὐθεντικότερα τὸ πνεῦμα τῶν Ρῶς καὶ τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου. Οἱ Οὐκρανοὶ ἀπὸ τὸν 16ο αἰώνα ἦσαν στόχος προσηλυτισμοῦ ἀπὸ τὸ Βατικανὸ καὶ τοὺς ρωμαιοκαθολικοὺς Πολωνοὺς καὶ Λιθουανούς. Στὴν Οὐκρανία οἱ Ἰησουίτες ἐφεῦραν τὴν Οὐνία, ὡς μέσο προσηλυτισμοῦ τῶν Ὀρθόδοξων Ρώσων, κατοίκων τῆς Οὐκρανίας. Γιὰ αἰῶνες ἡ περὶ τὸ Λβὸφ δυτικὴ Οὐκρανία δέχθηκε τὴν καταπίεση καὶ τὴν ἀναγκαστικὴ ἐπιρροὴ τῶν δυτικοφρόνων παπικῶν ἐξουσιαστῶν, Πολωνῶν καὶ Λιθουανῶν, καθὼς καὶ τῶν Οὐνιτῶν καὶ Ἰησουιτῶν. Ἐπίσης εἶναι ἐδῶ καὶ αἰῶνες στόχος γεωστρατηγικός τῆς Δύσης, ἡ ὁποία θέλει νὰ ἐπεκτείνει τὴν ἐπιρροή της στοὺς σλαβικοὺς πληθυσμοὺς σὲ βάρος τῆς Ρωσίας.
.                 Ὁ οὐκρανικὸς ἐθνικισμὸς ἀναπτύχθηκε ἀπὸ τὸ 1840, μὲ κύριο ἐκφραστὴ τὸν ποιητὴ Τάρας Σεβτσένκο. Στὰ 1918 οἱ Οὐκρανοὶ τάχθηκαν κατὰ τῶν Μπολσεβίκων καὶ ἀνακήρυξαν τὴν περιοχή τους αὐτόνομη, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Μιχαΐλο Χρουσέφσκι, ποὺ ἐξελέγη πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας. Ἀντιδρώντας οἱ Μπολσεβίκοι, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Σκρίπνικ ὀργάνωσαν συνέδριο τῶν Σοβιὲτς στὸ Χάρκοβο. Ἔτσι ξεκίνησε ἕνας ἐμφύλιος πόλεμος. Τοὺς ἐθνικιστὲς τῆς Οὐκρανίας ὑποστήριξαν οἱ Γερμανοὶ καὶ οἱ Αὐστριακοί, ἀλλὰ ἐπῆλθε διαμάχη τῶν δύο ἡγετῶν τους, τοῦ σοσιαλιστῆ Βινιτσένκο καὶ τοῦ ἐθνικιστῆ Πετλιούρα. Παράλληλα ἀναπτύχθηκε καὶ ἕνα κίνημα ὑπὸ τὸν ἀναρχικὸ Νέστωρα Μάχνο στὰ νότια τῆς Οὐκρανίας. Ὁ Πετλιούρα ἔχασε τὸν πόλεμο, διέφυγε στὸ Παρίσι καὶ συγκρότησε κυβέρνηση ἐν ἐξορίᾳ. Δολοφονήθηκε στὰ 1926. Οἱ «Κόκκινοι» ἐπικράτησαν σὲ ὅλο τὸ ἔδαφος τῆς Οὐκρανίας καὶ τὸ 1934 μετέφεραν τὴν πρωτεύουσα τῆς περιοχῆς ἀπὸ τὸ Χάρκοβο στὸ Κίεβο[19]. Ἔκτοτε ἀναπτύχθηκε περαιτέρω ὁ ἐθνικισμός, κυρίως στὸ ἐπίπεδο τῆς ἰντελιγκέντσιας καὶ τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας. Ἡ ἀντιρωσικὴ προπαγάνδα ἐντάθηκε στὴν Οὐκρανία ἀπὸ τὸ Βατικανὸ καὶ τὶς δυτικὲς χῶρες. Σὲ αὐτὸν τὸν ἀγώνα, νὰ ἀλλάξει ἡ ψυχὴ τῶν Οὐκρανῶν καὶ νὰ ἐνταχθοῦν στὴν δυτικὴ ἐπιρροὴ καὶ κουλτούρα, ἐντάσσεται καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. Ὅμως ὁ ἁπλὸς λαὸς τῆς Οὐκρανίας, στὸ μεγάλο ποσοστό του, παραμένει πιστὸς στὶς Παραδόσεις του, στὴν Ἐκκλησία Του καὶ ἀνθίσταται στὴν καταπίεση τῆς Δύσης, ποὺ ἐκ νέου ἀντιμετωπίζει.
.                     Γιὰ νὰ καταπολεμηθεῖ ἡ κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Οὐκρανία γίνεται ἔντονη ἐκμετάλλευση τῶν ἀνοικτῶν πολεμικῶν, ἐδαφικῶν, οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν συγκρούσεων τῆς χώρας μὲ τὴ Ρωσία. Ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ζητεῖται νὰ ἐκκοσμικευθεῖ πλήρως καὶ νὰ καταστεῖ ἱμάντας καὶ ὑποχείριο τῶν κρατικῶν οὐκρανικῶν ὑπηρεσιῶν. Ἀπόδειξη: Στὸ τρέχον τεῦχος (Novembre – Decembre 2019, no 98) τοῦ περιοδικοῦ “Le monde des religions” καὶ στὸ ρεπορτὰζ ὑπὸ τὸν τίτλο «Ὁ δρόμος τῆς ἀνεξαρτησίας», ὑπάρχει φωτογραφία ρωμαιοκαθολικοῦ ἱερέα, ὁ ὁποῖος τελεῖ τὴ λειτουργία στοὺς σπουδαστὲς τῆς στρατιωτικῆς ἀκαδημίας (σελ. 19). Στὴν περιοχὴ κυρίως τοῦ Λβὸφ (Σημ. Δυτικὴ Οὐκρανία, ποὺ συνορεύει καὶ ἐπικοινωνεῖ μὲ τὴν Πολωνία) ἀλλὰ καὶ στὸ Κίεβο τὸ ἀντιρωσικὸ ἐθνικιστικὸ μένος ἑνώνει καὶ ὁδηγεῖ σὲ συνεργασία τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, τοὺς ὁποίους ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ὀνόμασε «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» μὲ τοὺς παπικοὺς Οὐνίτες. Τὸ ἴδιο συμβαίνει σήμερα στὴ διασπορά. Παράδειγμα ἡ Ἑλλάδα. Οἱ Οὐκρανοὶ Ὀρθόδοξοι ἐξυπηρετοῦνται στὴν Ἀθήνα ἀπὸ τὴν Οὐνίτικη Ἐκκλησία τῆς ὁδοῦ Ἀχαρνῶν!…-

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ –10 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

––––––––––––––––––––––––––––––––

[1] Ἀρχιεπ. Θυατείρων Μεθοδίου (Φούγια) «Θεολογικαί καὶ ἱστορικαί μελέται», Τόμος Β΄, 1983, σελ. 171.

[2] Αὐτ., σελ. 173

[3] Αὐτ. σελ. 185,189,199 και 215.

[4] Αὐτ. σελ. 175

[5] Αὐτ. σελ. 176

[6] Ν. Ζέρνωφ «Οἱ Ρῶσοι καὶ ἡ Ἐκκλησία τους», ἐκδ. Οἶκος «ΑΣΤΗΡ», Ἀθῆναι, 1972, σελ. 178.

[7] Καλλίστου Ware, σήμερα Μητροπολίτου Διοκλείας, «Ἡ Ὀρθόδοξη Εκκλησία», ἐκδ. Ἀκρίτας, 1η ἔκδοση, 1996, σελ. 244.

[8]Ἀρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου (Παπαδοπούλου) «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἀνατολική Εκκλησία», Τυπογρ. Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἐν Ἀθήναις, 1954, σελ. 190

[9] Ἐπειδή ἡ ἐξιστόρηση τῆς καταπίεσης καὶ ἐπιχείρησης ἐξόντωσης τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν ΕΣΣΔ ξεφεύγει τοῦ παρόντος πονήματος παραπέμπω εἰς Καλλίστου Γουέαρ «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία», Εκδ. Ακρίτα, σελ. 234-265 καὶ εἰς Mathew Spinka “The Church in Soviet Russia (New York 1956).

[10] Βλ. σχ. Stephane Courtois etc. “Le livre noir du communism – Crimes, terreur, repression”, Ed. Robert Laffont, Paris 1997, p. 178-188.

[11] Αὐτ. σελ. 216 – 225

[12] Archipretre Michel POLSKY “Les nouveaux Martyrs de la terre Russe”, Ed. Resiac, Montsurs, France, 1976, p. 349

[13] Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Νικήτα Στροῦβε «Οἱ Χριστιανοί εἰς τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν» σὲ ἑλλην. μετάφραση τοῦ Ἀρχιμ. Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη, μετά Μητροπολίτου Δημητριάδος καὶ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνών καὶ πάσης Ἑλλάδος, ἐκδ. «Χρυσοπηγή», Ἀθῆναι, 1968, σελ. 203-204.

[14] «Les nouveaux martyrs Russes» p. 16

[15]«Ὅσιος Θεοδόσιος τοῦ Κιέβου», ἐκδ. Ἀδελφότητος «Ὁ Παράκλητος», σελ. 20.

[16] «Πατερικόν τῶν σπηλαίων τοῦ Κιέβου», ἀπόδοση ἀπὸ τὰ ρωσικά Ἀρχιμ. Τιμοθέου, Καθηγουμένου Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου, ἔκδοση Β΄, ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς, 1990

[17] Φωτίου Αρ. Δημητρακόπουλου «Ἀρσένιος Ἐλασσόνος (1550-1626). Βίος – Ἔργο – Ἀπομνημονεύματα», ἐκδ. Ὀργανισμός Π. Κυριακίδη Α.Ε., Ἀθῆναι, 2007, σελ. 237.

[18] Nicola Berdiaev “Essai d’ autobiographie spirituelle”, Ed. Paris, Buchet/Chastel, Paris, 1992, p. 19. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.

[19] Ryan Ver Berkmoes etc. “Russia, Ukraine & Belarus”, Lonely Planet Publications, 2000, p. 719-723.

 

 

 

 

 

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: