ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ στὴν ΙΜΒΡΟ «Γι’ αὐτὸ εἶναι δική μας ἡ Παναγία: γιατί ξέρει ἀπὸ καημούς!»

Συγκινητικς Δεκαπενταύγουστος στν μβρο

.               “Το γεγονὸς τῆς ἀνέλπιστης μέχρι πρότινος ἐπαναλειτουργίας τῶν σχολείων μας, μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἐλπίζουμε, νὰ αἰσιοδοξοῦμε καὶ νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἴμβρος δὲν εἶναι γιὰ πάντα χαμένη ὑποθέσις”, τόνισε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ποὺ τέλεσε τὴ Θεία Λειτουργία στὸν πανηγυρίζοντα Ναὸ τοῦ χωριοῦ του.

*            *            *

.                 Σὲ συγκινητικὴ ἀτμόσφαιρα ἑορτάστηκε ἡ Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στὴν Ἴμβρο, ὅπου ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος προεξῆρχε στὴ Θεία Λειτουργία, ποὺ τελέστηκε στὸν φερώνυμο Ἱερὸ Ναὸ στὸ χωριό του, τοὺς Ἁγίους Θεοδώρους. «Ἦλθα καὶ πάλιν “εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν”, στὴ δική μου πατρίδα, στὴν Ἴμβρο τῶν προγόνων μας καὶ τῆς καρδιᾶς μας, ἡ ὁποία στοργικὰ περιμένει πάντοτε τὰ ξενητεμένα παιδιά της γιὰ νὰ τὰ σφίξει στὴν ἀγκαλιά της, νὰ σβήσει τὴ νοσταλγία τους γι’ αὐτήν, τώρα δέ, γιὰ νὰ τοὺς πεῖ ὅτι “ἰδοὺ ζῆ”, ὅτι ξαναγεννιέται, ὅτι ἀνασταίνεται, ὅτι στὰ σοκάκια της παίζουν καὶ φωνάζουν καὶ πάλι μικρὰ παιδιά, ὅτι “ζωὴ πολιτεύεται”. Νὰ τοὺς πεῖ ὅτι ζωντανεύει καὶ παίρνει πνοὴ καὶ συνεχίζει», εἶπε ὁ Ἴμβριος Πατριάρχης, στὴν ὁμιλία του μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία, πρὸς τὸ ἐκκλησίασμα. «Περιμένει τὰ ξενητεμένα παιδιά της ἡ Ἴμβρος μας, ἰδιαιτέρως αὐτὲς τὶς μέρες τοῦ Αὐγούστου, “μὲ τὰ λαμπριάτικα καλοκαιριάσματα”, ὅπως θὰ ἔλεγεν ὁ ποιητὴς (Γ. Δροσίνης), γιὰ νὰ γιορτάσουν μαζί της τὴν Παναγία, αὐτὴν ποὺ σκέπει τὸ πολύπαθο νησί μας ὡς “πλατυτέρα νεφέλης”, τὴν χώρα τοῦ ἀχωρήτου, τὴν ἀρχόντισσα, τὴν παντοβασίλισσα, τὴν παντάνασσα, αὐτὴν ποὺ στέκεται ἀνάμεσα στὸν Κτίστη καὶ στὰ κτίσματα, αὐτὴν ποὺ εἶναι “πεποικιλμένη τῇ θείᾳ δόξῃ”, αὐτὴν πού, κατὰ τὸν Σεφέρη, “ἔχει στὰ μάτια της ψηφιδωτὸ τὸν καημὸ τῆς Ρωμιοσύνης”. Γι’ αὐτὸ εἶναι δική μας ἡ Παναγία:  γιατί ξέρει ἀπὸ καημούς!
.           Πρὶν ἀπὸ λίγες δεκαετίες, ἐδῶ ἦταν “φῶτα καὶ μάτια, ὅλα σβηστά, χύθηκε ἡ νύχτα. Ἀφορεσμένη”, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὰ λόγια του Παλαμᾶ. Καὶ ἡ Διδῶ Σωτηρίου γιὰ τέτοιες περιπτώσεις ἔλεγε: “Τρέχουν τὰ ποτάμια, νερὰ δὲν εἶναι, τῶν ματιῶν μου εἶναι δάκρυα”. Ἀλλά, δόξα τῷ Θεῷ, τώρα ἔχουμε πάλι πατρίδα. Καὶ γιατί τὸ λέγω αὐτό; τὸ λέγω, ξεκινώντας ἀπὸ αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ Εὔη Χριστοφορίδου στὸ χαριτωμένο παιδικὸ βιβλίο μὲ τίτλο “Ὁ Ἀντὶλ ἔχει πατρίδα”. Ἐκεῖ λέγει: “Πατρίδα εἶναι ὅπου μπορεῖ καὶ ἀνθίζει τὸ χαμόγελό σου. Ἔχω πατρίδα γιατί ἔχω καὶ ἐλπίδα”.
.             Λοιπόν, καὶ πάλι δόξα τῷ Θεῷ, ἐδῶ στὴν Ἴμβρο μας, σήμερα μπορεῖ καὶ ἀνθίζει τὸ χαμόγελό μας καὶ πάλι. Γι’ αὐτὸ εἶπα ὅτι τώρα ἔχουμε καὶ πάλι πατρίδα. Ὄχι βέβαια ὅπως τότε ποὺ ἦταν πανέμορφη Κυρά. Μὲ τὰ ὅλα της. Μὲ χιλιάδες ὁμογενεῖς συντοπίτες. Μὲ τὰ πανηγύρια της. Μὲ τὶς ὁλοζώντανες ξωμεριές της. Μὲ τὴ νεολαία της. Καὶ μὲ τὴ φτώχειά της. Τιμημένη καὶ ἀξιοπρεπῆ φτώχεια, ἀλλὰ μὲ πλούσια καρδιά, μὲ αὐτάρκεια, μὲ λιτότητα, μὲ τὸ ἀσκητικὸ ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔστω καὶ χωρὶς λιμάνι τότε. Καὶ χωρὶς ἄσφαλτο στοὺς δρόμους –  χωρὶς δρόμους ἐν πολλοῖς. Χωρὶς ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. Χωρὶς νερὸ στὰ σπίτια μας. Χωρὶς πολλὰ αὐτοκίνητα. Μὲ τὰ πόδια ἀνεβοκατέβαινα ἐπὶ δύο χρόνια στὴν Παναγία γιὰ τὴν Κεντρικὴ Σχολή. Ἔτσι μεγαλώσαμε ἐμεῖς οἱ γεροντότεροι. Ἀλλὰ εἴμασταν εὐτυχισμένοι. Ἂς μέναμε ἔτσι, ὅπως τότε, καὶ ἂς μὴν ἐρχόταν ποτὲ ἡ λαίλαπα ποὺ ἦλθε καὶ ὁ τυφὼν ποὺ μᾶς ξερίζωσε. Ἀλλά, δυστυχῶς, κάποια στιγμὴ ἦλθαν καὶ αὐτά. Νὰ ὄψωνται οἱ ὑπαίτιοι.
.           Σήμερα ποὺ ξημέρωσε καὶ πάλι γιὰ μᾶς, τιμοῦμε αὐτοὺς τοὺς λίγους ποὺ εἶχαν τὸ κουράγιο νὰ μείνουν, ποὺ ἔταξαν χρέος νὰ φυλάξουν καὶ μὲ τὰ ὀστᾶ τους ἀκόμη τὴν πατρίδα. Ποὺ ἔζησαν καὶ πέθαναν χωρὶς στήριγμα καὶ ἐλπίδα.
.           Τώρα ἔχουμε ἐλπίδα καὶ ἔχουμε πατρίδα. Καὶ τὴν ἐπισκεπτόμαστε νοσταλγικὰ καὶ αὐτὸν τὸν Αὔγουστο ποὺ εἶναι ὁ μήνας τῶν Ἰμβρίων, ὁ μήνας τῶν παλινοστούντων, ὁ μήνας τῆς ἀναγέννησης, τῆς ἐλπίδας, τῆς πληγωμένης μνήμης”.
Καὶ ὁ Παναγιώτατος συνέχισε:
«Τὸ γλυκόπικρο περιδιάβασμα στὰ δρομάκια τῶν χωριῶν μας γίνεται ὁλοφώτεινο χαμόγελο χαρᾶς καὶ ἱκανοποιήσεως, ὅταν ἀντικρύζουμε τὰ ἀνακαινισμένα σχολεῖα μας, ἐδῶ στὸ χωριό μας καὶ στὰ Ἀγρίδια, τὸ χωριὸ τῶν εὐσεβῶν Ἰμβρίων. Ποιός νὰ μᾶς τὸ ἔλεγε ὅτι ὕστερα ἀπὸ μισὸ αἰώνα σιωπῆς καὶ ἀργίας, ἀδίκως ἐπιβληθείσης, ἡ “καλλίστη τῶν νήσων Ἴμβρος” θὰ εἶχε καὶ πάλι τὴ δυνατότητα νὰ μαθαίνει γράμματα στὰ παιδιά της καὶ νὰ ἐξασφαλίζει τὴν πολιτισμικὴ συνέχειά τους νῦν καὶ ἀεί. Λέγω “καὶ ἀεί”, διότι τὸ γεγονὸς τῆς ἀνέλπιστης μέχρι πρότινος ἐπαναλειτουργίας τῶν σχολείων μας, μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἐλπίζουμε, νὰ αἰσιοδοξοῦμε καὶ νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἴμβρος δὲν εἶναι γιὰ πάντα χαμένη ὑποθέσις. Ὄντως, τὰ ἀδύνατα παρ’ ἀνθρώποις εἶναι δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ, παρὰ τῷ Ὁποίῳ ἔχουμε μεσίτριαν αὐτὴν ποὺ τὸν γέννησε , αὐτὴν ποὺ τὸν σπαργάνωσε, αὐτὴν ποὺ τὸν ἀγκάλιασε, τὴν βρεφοκρατοῦσα, αὐτὴν ποὺ τὸν θήλασε, τὴν γαλακτοτροφοῦσα, αὐτὴν ποὺ ὡς Βασίλισσα παρέστη ἐκ δεξιῶν του, “ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη”, κατὰ τὴν προφητείαν τοῦ προγόνου της Δαβὶδ τοῦ Προφητάνακτος. Εἶναι μεσίτρια, διότι ὄντως, “πολὺ ἰσχύει δέησις Μητρός, πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου”».

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

 

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: