«ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ νὰ κυβερνοῦν τὴν πατρίδα μας συμπολίτες μας ποὺ ἀρνοῦνται, παρακάμπτουν ἢ ἀπροκάλυπτα χλευάζουν κάθε μεταφυσικὴ πίστη-ἐμπιστοσύνη-προσδοκία ἐλευθερίας: “Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΤΕΙΤΑΙ ΘΑΝΑΤῼ»

Στὰ οὐσιώδη ἀναλφάβητοι

τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ,
ἐφημ. «Καθημερινή», 28.04.2019

.                   Πρὶν δεκαπέντε μέρες, οἱ Γάλλοι εἶδαν μὲ φρίκη νὰ καίγεται, μπροστὰ στὰ μάτια τους, ὁ μεγαλειώδης καὶ ἐμβληματικὸς καθεδρικὸς τῆς Παναγίας τῶν Παρισίων. Φρικιοῦσαν, ἀλλὰ ἦταν καὶ φανερὰ δυσχερέστατο νὰ ἐξηγήσουν τὴν ἀξία καὶ τὴ σημασία ποὺ εἶχε, γιὰ τὸν κάθε Γάλλο καὶ γιὰ τὴ Γαλλία, αὐτὸς ὁ ναός.
.                   Ἔμοιαζε ἡ ἀμηχανία τους μὲ αὐτὴ τῶν Ἑλλήνων, ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὸν Παρθενώνα: Καυχόμαστε γι’ αὐτόν, ἀλλά, ἂν ἑξαιρέσουμε μετρημένους στὰ δάχτυλα συμπατριῶτες μας, δὲν ξέρουμε νὰ δικαιολογήσουμε τὸν παγκόσμιο θαυμασμὸ γι’ αὐτὸ τὸ ἐρείπιο.
.                   «Χάσαμε κάτι ἀπὸ τὴν ὕπαρξή μας, ἀπὸ τὸ πεπρωμένο μας», εἶπε παρακάμπτοντας τὴν αἰτιολόγηση ὁ πρόεδρος Μακρόν. Ξέρουμε ὅτι οἱ Γάλλοι εἶναι μία κοινωνία ποὺ κάποτε (σὲ συγκεκριμένες συγκυρίες) ἐπέλεξε νὰ αὐτοχαρακτηριστεῖ ἐπισήμως «ἀθεϊστική». Ἡ Παναγία τῶν Παρισίων (ἡ Notre Dame, ποὺ θὰ πεῖ «ἡ κυρά μας – ἡ ἀφέντρα μας») εἶναι ὁ καθεδρικὸς ναὸς τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας στὴν πόλη – πῶς καὶ γιατί ἀνήκει στὸ «εἶναι» τῶν Γάλλων, στὴ συλλογική τους ὕπαρξη τὴ συγκροτημένη σὲ κράτος «ἀθεϊστικό»;
.                   «Ἡ Notre Dame εἶναι ἡ ἱστορία μας, εἶναι ἡ λογοτεχνία μας, εἶναι τὸ φαντασιακό μας», πρόσθεσε ὁ Μακρόν. Θὰ ἔμοιαζε συνεπέστερο καὶ ἀκριβέστερο νὰ πεῖ: εἶναι ἡ πολιτισμικὴ μήτρα ποὺ μᾶς γέννησε καὶ ποὺ τὴν ἀρνηθήκαμε, ὄχι ἀδικαιολόγητα. Χτίσαμε ἄλλον πολιτισμό, ἄλλον τρόπο βίου, ἄλλη νοο-τροπία, φορέσαμε γυαλιὰ ποὺ δὲν ἀναγνωρίζουν σὲ τί μᾶς ἀφορᾶ τὸ ἀρχιτεκτόνημα τῆς Notre Dame: Βλέπουμε φιοριτούρα, ἐκεῖ ποὺ οἱ τεχνίτες τῆς πέτρας ἀποτύπωναν δοξολογία, θαυμάζουμε αἰσθητικὴ καὶ μεγαλοπρέπεια προσπερνώντας τὸν ἔρωτα ποὺ γέννησε τὸ κάλλος. Θὰ ξαναχτίσουμε τὴ Notre Dame μὲ τὴν τεχνολογία μας, ποὺ ἐπιτρέπει ἐντυπωσιακὲς ἀπομιμήσεις, ἀφοῦ ὅλος ὁ πολιτισμός μας σήμερα θεμελιώνεται στὶς ἐντυπώσεις, ὄχι στὸν ρεαλισμὸ τῶν σχέσεων. Θὰ τὴν ξαναχτίσουμε, γιατί τὸ «μνημεῖο» ἐξακολουθεῖ νὰ ἐντυπωσιάζει δεκατρία ἑκατομμύρια ἐπισκέπτες, κάθε χρόνο, μὲ εἰσιτήριο.
.                   Δὲν ἔχουμε μαστόρους, τὴν ψυχὴ τῆς Τέχνης, ἀλλὰ ἔχουμε λεφτὰ καὶ μηχανὲς ποὺ κατασκευάζουν, ἀπεριόριστα, ρεπλίκες.
.                   Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει μὲ τὸν Παρθενώνα καὶ τὰ γλυπτά του: Κόπτονται καὶ ἐκλιπαροῦν οἱ πρόεδροι τῆς κωμικῆς μας Δημοκρατίας, πρωθυπουργοί, ὑπουργοὶ «πολιτισμοῦ», ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον, στὸ θλιβερό μας Ἑλλαδιστάν, ἱκετεύουν οἶκτο ἀπὸ τοὺς λωποδύτες: Νὰ μᾶς ἐπιστρέψουν τὰ κλεμμένα γλυπτὰ τοῦ Παρθενώνα, γιὰ νὰ εἰσπράττει εἰσιτήρια, ὄχι τὸ Βρετανικῆς λωποδυσίας Μουσεῖο, ἀλλὰ ἡ ἑλβετικῆς ὠφελιμοθηρίας τερατόμορφη «αἰσθητική» τοῦ δικοῦ μας μουσείου. Δὲν ἔχουμε νὰ ἐπιδείξουμε οὔτε κἂν εὐτελεῖς ρεπλίκες δημοκρατίας, ἀπηχήματα «πόλεως» (αὐτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων), κοινωνικοῦ ἀθλήματος θεσμοὺς – τίποτα. Εἰσιτήρια θέλουμε, «παρά», γιὰ νὰ διαιωνίζουμε τὴν πολιτικὴ διαφθορά μας.
.                   Παναγία τῶν Παρισίων, Παρθενώνας καὶ τρίτο κορύφωμα ἐπίκαιρης ὑποκρισίας: ὁ κρατικὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα. Ἔχουμε ἐπιτρέψει μὲ τὴν ψῆφο μας νὰ κυβερνοῦν τὴν πατρίδα μας (νὰ διαχειρίζονται ἐξουσιαστικὰ τὴ γλώσσα, τὴν ἱστορικὴ συνείδηση, τὶς συλλογικὲς στοχεύσεις) συμπολίτες μας ποὺ ἀρνοῦνται, παρακάμπτουν ἢ ἀπροκάλυπτα χλευάζουν κάθε μεταφυσικὴ πίστη-ἐμπιστοσύνη-προσδοκία ἐλευθερίας ἀπὸ τὴν ἀναγκαιότητα. Ἄνθρωποι ἀναλφάβητοι στὰ οὐσιώδη τοῦ πολιτισμοῦ, δὲν ὑποψιάστηκαν ποτὲ ποιὰ μεταφυσικὴ γέννησε τὸν Παρθενώνα, τὴν Τραγωδία, τὴ Δημοκρατία, καὶ ποιὰ μεταφυσικὴ γέννησε τὴν Ἁγιά-Σοφιά, τὴν εὐχαριστιακὴ δραματουργία, τὴν αὐτοδιαχειριζόμενη κοινότητα.
.                   Ὁλόκληρο τὸ πολιτικό μας φάσμα, ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη, συναινεῖ ἀνενδοίαστα στὴν ἀργία τῶν ἡμερῶν τοῦ Πάσχα, πλαισιώνει θεατρινίστικα καὶ κωμικὰ φανφαρόνικες περιφορὲς τοῦ ἐπιταφίου ἢ τὴ φιέστα τῶν βαρελότων τῆς Ἀνάστασης. Ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ ψελλίσει οὔτε κὰν ἐρώτημα γιὰ αἰτία καὶ σκοπὸ τῆς ὕπαρξης καὶ τῶν ὑπαρκτῶν, δὲν μπορεῖ νὰ διακρίνει στὴν Τέχνη ἴχνη αὐτῆς τῆς πάλης – λογαριάζει τὴν Τέχνη μόνο σὰν αἰσθητικὴ (καταναλωτικὴ) ἀπόλαυση ἢ ἔμμεσα διδακτικὴ χρησιμοθηρία.
.                   Καὶ αὐτὴ ἡ καταθλιπτικὴ «μεταφυσικὴ ἀγραμματοσύνη» δὲν εἶναι ἐπακολούθημα μόνον τοῦ πρωτογονισμοῦ ποὺ συνεπάγεται ἡ μανιακὴ δίψα γιὰ ἐξουσία. Εἶναι γνώρισμα τῆς συνολικῆς κοινωνικῆς παρακμῆς μας, τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ, τοῦ ἀμοραλισμοῦ, τῆς ἀκοινωνησίας ποὺ αὐτονόητα κυριαρχεῖ σὲ κάθε παραμικρὴ πτυχὴ τῆς ἐλεεινῆς ἀνοργανωσιᾶς μας.
.                   Ἀκόμα καὶ τὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονός, ἐνορία καὶ ἐπισκοπή, ἀφορᾶ καὶ ἀποβλέπει, ὄχι στὸ πεδίο τῆς ὕπαρξης, ἀλλὰ ἀποκλειστικὰ στὸ πεδίο τῆς συμπεριφορᾶς.
.                   Ἀπολυτοποιημένη καὶ πνιγερή, ἡ κυριαρχία τοῦ κηρύγματος, δηλαδὴ τῆς ἠθικολογίας καὶ τοῦ διδακτισμοῦ. Τὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονὸς στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα δὲν εἶναι κοινωνούμενη μετοχὴ σὲ «σῶμα» σχέσεων ἀγαπητικῆς ἀμοιβαιότητας. Εἶναι ἡ ὀργανωμένη, μὲ διδακτικὴ ποδηγεσία, ἰδεολογικὴ ὁμογνωμία καὶ χρήσιμη ὀρθοπραξία. Ὅλα εἶναι κήρυγμα, καταιγισμὸς προπαγάνδας καὶ παραινέσεων – προφορικὸ ἔντυπο, ραδιοτηλεοπτικὸ κήρυγμα. Ἡ πρόσβαση στὴν ἀλήθεια μόνο διανοητικὴ καὶ συναισθηματική, δηλαδὴ ἀτομοκεντρική, ἡ «σωτηρία» στεγανὰ νομικὴ-δικανική, ἀπόλυτα ἐγωκεντρική.
.                   Κρυμμένο κάτω ἀπὸ τὴ στάχτη τοῦ διδακτισμοῦ, τὸ πασχάλιο ἄγγελμα: «Ὁ θάνατος πατεῖται θανάτῳ»: Ἡ ἀποκρυπτογράφηση δὲν ὑποτάσσεται στὴ λογικὴ τοῦ κηρύγματος.

 

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: