ΤΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ στὴν ἀποστολικὴ ἐποχή

Τὸ Εὐχέλαιο στὴν Ἀποστολικὴ ἐποχή

Παναγ. Σκαλτσῆ,
Καθηγ. τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Παν/μίου Θεσσαλονίκης,

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν μελέτη:
«Ἱστορικὴ ἐξέλιξη τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Εὐχελαίου»
(Πρακτικά Ι΄ Πανελληνίου Λειτουργικοῦ Συμποσίου
Στελεχῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων Βόλος, 20-22 Ὀκτωβρίου 2008)
σειρὰ “Ποιμαντικὴ Βιβλιοθήκη-21”,
ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθῆναι 2009, σελ. 208-219.

.             Ἡ πιὸ παλαιὰ μαρτυρία τοῦ εὐχελαίου εἶναι αὐτὴ τοῦ ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου: «Ἀσθενεῖ τις ἐν ὑμῖν; Προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ’ αὐτὸν ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίῳ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου· καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα καὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος· κἂν ἁμαρτίας ἦ πεποιηκώς, ἀφεθήσεται αὐτῷ».

1. Τὸ κείμενο αὐτὸ μᾶς ἐπισημαίνει τρία σημεῖα βασικὰ γιὰ τὴν ἱστορία τῆς χριστιανικῆς λατρείας καὶ σημαντικὰ γιὰ τὴν μετέπειτα ἐξέλιξη τοῦ μυστηρίου τοῦ εὐχελαίου. α) Γίνεται λόγος γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ προσέλευση τῶν πρεσβυτέρων τῆς Ἐκκλησίας στὰ σπίτια τῶν ἀσθενῶν. β) Μαρτυρεῖται ἄλειψη μὲ ἔλαιο στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Στὸ τρίτο (γ) σημεῖο ἐπισημαίνεται ὅτι ἡ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας θεραπεύει τόσο τὴν ἀσθένεια τοῦ σώματος, ὅσο καὶ τὴν ἀσθένεια τῆς ψυχῆς, τὴν ἁμαρτία, δεδομένου ὅτι «τὸ τε σῶμα καὶ ἡ ψυχὴ λαμβάνονται ὡς μία νοσοῦσα ὑπόστασις… ἡ δὲ νόσος ὡς μία σωματική τε καὶ ψυχικὴ συνάμα νόσος».
.             Φαίνεται ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς στὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας διαμορφώθηκε στενὴ σχέση μεταξὺ σωματικῆς καὶ πνευματικῆς θεραπείας, καὶ ἄρα ἀλληλοπεριχώρηση μεταξὺ τῶν μυστηρίων μετανοίας καὶ εὐχελαίου. Ὁ σύνδεσμος μάλιστα αὐτὸς εἶναι ἐμφανὴς στὴ λειτουργικὴ πράξη μέχρι καὶ σήμερα, μολονότι τὰ δύο αὐτὰ μυστήρια μετὰ τὸν 8ο κυρίως αἰώνα μορφολογικὰ διαφοροποιοῦνται καὶ διακρίνονται σημαντικὰ μεταξύ τους.
.             Ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος στὰ πλαίσια τῶν παραινέσεων ποὺ κάνει πρὸς τοὺς ἀποδέκτες τῆς ἐπιστολῆς του λαμβάνει ὑπ᾽ ὄψη του καὶ τὸ πρόβλημα τῆς ἀσθένειας, κάτι ποὺ ἀφορᾶ κάθε ἄνθρωπο κάθε ἐποχῆς. Ἡ ἀντιμετώπιση αὐτοῦ τοῦ θέματος γίνεται στὰ πλαίσια τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς πλήρους ἑνότητας ποὺ πρέπει νὰ ἔχουν μὲ αὐτὴν οἱ πιστοί. Μέσα στὴν Ἐκκλησία ἡ ἀσθένεια ἑνὸς μέλους γίνεται ὑπόθεση ὅλου τοῦ σώματος. Ὁ ἀσθενὴς δέ, χάρη στὴ δύναμη τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ ποὺ δρᾶ στὴν Ἐκκλησία, ἀποκαθίσταται πλήρως ὡς ψυχοσωματικὴ ὀντότητα.
.             Στὴν ἐκκλησιολογικὴ αὐτὴ βάση κατανοεῖται καὶ ἡ σύσταση τοῦ ἀποστόλου Ἰακώβου ἡ ἀσθένεια κάποιου μέλους τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ τὴν προσευχὴ τῶν πρεσβυτέρων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι πρέπει ἀκριβῶς νὰ προσκαλοῦνται στὸ σπίτι τοῦ ἀσθενοῦς. Μὲ τὸν ὅρο «πρεσβύτεροι» ἐδῶ ἐννοοῦνται ἀκριβῶς ὄχι ἁπλῶς οἱ γεροντότεροι, ἀλλὰ οἱ λειτουργοὶ καὶ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἰάκωβος ἐννοεῖ ἐπίσης ὅτι ὁ ἀσθενὴς πρέπει νὰ καλέσει ὅλο τὸ πρεσβυτέριο τῆς Ἐκκλησίας στὴν ὁποίαν ἀνήκει. Τονίζεται ἔτσι περισσότερο ἡ ἐκκλησιοποίηση τοῦ γεγονότος τῆς ἀσθένειας καὶ ἡ ἔνταξη τοῦ ζητήματος τῆς ὑγείας τῶν πιστῶν στὴν κοινὴ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας.
.             Μὲ τὸ «προσευξάσθωσαν ἐπ’ αὐτὸν» ὁ ἀπόστολος ἐννοεῖ νὰ προσευχηθοῦν εἰδικὰ γιὰ τὸν ἀσθενῆ. Τὸ χαρακτηριστικὸ δὲ αὐτῆς τῆς προσευχῆς, σ’ ἀντίθεση μὲ ἄλλες ποὺ γίνονται γιὰ πολλοὺς καὶ ἔχουν πολλὰ αἰτήματα, εἶναι ὅτι ἀφορᾶ ἕνα ἢ ὡρισμένους καὶ ἔχει ἕνα μόνο καὶ ὡρισμένο αἴτημα. Δὲν ἀποκλείεται μάλιστα ἡ προσευχὴ αὐτὴ νὰ συνοδεύεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐπὶ τὸν «κάμνοντα» ἐπίθεση τῶν χειρῶν τῶν πρεσβυτέρων. Ἀνάλογη πράξη μᾶς παραδίδει ὁ εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος, ὁ ὁποῖος κάνει λόγο γιὰ θεραπεία ἀσθενῶν μετὰ τὴν ἐπίθεση τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων· «ἐπί ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καὶ καλῶς ἕξουσιν». Ἔτσι ἐπιβεβαιώνεται περισσότερο ὁ λειτουργικὸς χαρακτήρας τῆς παρουσίας τῶν πρεσβυτέρων στὸν ἀσθενῆ, οἱ ὁποῖοι, κατὰ τὴ σύσταση τοῦ Ἰακώβου, δὲν κάμουν μίαν ἐπίσκεψη ἰατρικοῦ χαρακτήρα, ἀλλὰ βρίσκονται ἐκεῖ «διὰ νὰ τελέσουν λειτουργικὴν πρᾶξιν».
.             Ἡ λειτουργικὴ αὐτὴ διάσταση τῆς παρουσίας τῶν πρεσβυτέρων στὸν ἀσθενὴ καὶ ἡ θεώρηση τῆς ἀσθένειας ὡς γεγονότος ποὺ ἀφορᾶ ὅλη τὴν Ἐκκλησία συνέβαλε ὥστε ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους τὸ εὐχέλαιο νὰ τελεῖται στὰ πλαίσια τῆς θείας Εὐχαριστίας, καθ’ ὅσον «οὐκ ἔνεστι σχεδόν τινα τελεσθῆναι τελετὴν ἱεραρχικήν, μὴ τῆς θειοτάτης εὐχαριστίας». Ἡ κατὰ γράμμα δὲ ἑρμηνεία τῆς παρουσίας πολλῶν πρεσβυτέρων κατὰ τὴν τέλεση τοῦ εὐχελαίου ὁδήγησε ἀργότερα στὴν ἀνάπτυξη μιᾶς περίπλοκης ἑπταδικῆς ἀκολουθίας.

2.Τὸ δεύτερο βασικὸ στοιχεῖο ποὺ ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος γιὰ τὸ εὐχέλαιο εἶναι ἡ ἄλειψη τῶν ἀσθενῶν μὲ ἔλαιο «ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου». Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ χρίση ἢ ἡ ἄλειψη τῶν ἀσθενῶν μὲ ἔλαιο γιὰ θεραπευτικοὺς ἢ ἄλλους σκοποὺς ἦταν συνήθειες γνωστὲς τόσο στὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἐποχή, ὅσο καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ὁ Ὅμηρος π.χ. κάνει λόγο γιὰ τὸ ἔλαιο, μὲ τὸ ὁποῖο χρίονταν μετὰ τὸ λουτρὸ οἱ ἥρωές του. Ἐθεωρεῖτο ἐπίσης τὸ ἔλαιο ὡς «πόνων ἀρωγή», καὶ συνιστᾶτο ὡς μέσον ἐκγύμνασης τῶν σωμάτων.
.             Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὑπῆρχε ἡ ἀντίληψη ὅτι τὸ ἔλαιο εἰσχωρεῖ βαθιὰ στὸ σῶμα, δίδοντάς του σφρίγος, ὑγεία, εὐχαρίστηση κι ὀμορφιά. Δὲν εἶναι ἄλλωστε ἄσχετη μὲ τὴν πεποίθηση αὐτὴ καὶ ἡ κατὰ τὸ ἅγιο χρίσμα χρίση στὰ πέντε ἀντιπροσωπευτικὰ μέρη τῶν αἰσθήσεων γιὰ ἀντίστοιχη ἀφύπνιση τῶν πνευματικῶν αἰσθήσεων.
.             Ἔχουμε ἐπίσης στὴν Παλαιὰ Διαθήκη διάφορες χρίσεις τοῦ ἐλαίου, ὅπως χρίση ἱερέων, βασιλέων, καὶ λατρευτικῶν τόπων. Ὁ προφήτης Ἡσαΐας θεωρεῖ τὸ ἔλαιο θεραπευτικὸ μέσο γιὰ τὴν ἐπούλωση τραυμάτων, πληγῶν καὶ μωλώπων. Ἡ ἄλειψη τοῦ λεπροῦ εἶναι ἐνδεικτικὴ γιὰ τὴν θεραπευτικὴ καὶ καθαρτικὴ σημασία τοῦ ἐλαίου, ἐντελῶς βεβαίως διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ μᾶς ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος. Γιὰ ἀλείψεις ἀρρώστων μὲ ἔλαιο κάνει λόγο καὶ τὸ Ἱεροσολυμιτικὸ Ταλμούδ, ὅταν ἀναφέρεται «στὴν προσπάθεια τῶν Ραββίνων νὰ καθορίσουν τὶς περιπτώσεις ποὺ θὰ ἐπετρέπετο ἄλειψη μὲ ἔλαιο καὶ οἶνο τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου». Τὴν ἰατρικὴ αὐτὴ καὶ θεραπευτικὴ ἰδιότητα τοῦ ἐλαίου τὴν ἀξιοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀποστολικὴ ἐποχή. Οἱ ἰάσεις καὶ οἱ θεραπεῖες κατὰ θαυματουργικὸ τρόπο καὶ μὲ ἐπίθεση τῶν χειρῶν στὸν ἀσθενοῦντα ἐγκαινιάσθηκαν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο τόσο κατὰ τὴν ἔναρξη τοῦ δημόσιου ἔργου του, ὅσο καὶ μετὰ τὴν ἀνάστασή Του, «ὅπως πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε καὶ τὰς νόσους ἐβάστασεν», ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ φανεῖ ὅτι «πεπλήρωται ὁ καιρὸς καὶ ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».
.             Κατ’ ἐντολὴν δὲ τοῦ Κυρίου οἱ ἀπόστολοι ἐστάλησαν στὸν κόσμο μὲ σκοπὸ νὰ κηρύξουν τὸ εὐαγγέλιο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴ δύναμη καὶ στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ νὰ θεραπεύσουν ἀσθενεῖς, νὰ ἀναστήσουν νεκροὺς καὶ νὰ ἐκβάλλουν δαιμόνια, συνεχίζοντες ἔτσι τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ.
.             Κατὰ τὴ διαδικασία αὐτῶν τῶν θεραπειῶν οἱ ἀπόστολοι, γνωρίζοντες τὴ συνήθεια τῆς ἐποχῆς νὰ ἀξιοποιεῖται τὸ ἔλαιο ὡς φάρμακο, ὅπως ἄλλωστε φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῆς παραβολῆς τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου, ἄλειφαν τοὺς ἀσθενεῖς των μὲ ἔλαιο. «Καί ἐξελθόντες ἐκήρυσσον ἵνα μετανοήσωσι. Καὶ δαιμόνια πολλὰ ἐξέβαλλον, καὶ ἤλειφον ἐλαίῳ πολλοὺς ἀρρώστους καὶ ἐθεράπευον». Ἀπὸ τὰ παραδείγματα θεραπείας ἀσθενειῶν, ποὺ μᾶς ἀναφέρουν οἱ εὐαγγελιστές, εἶναι ἡ μοναδικὴ περίπτωση κατὰ τὴν ὁποία ἡ θεραπεία αὐτὴ γίνεται μὲ ἄλειψη τῶν σωμάτων τῶν ἀσθενῶν. Τὸ ἔλαιο ἐδῶ μάλιστα δὲν χρησιμοποιεῖται ἁπλῶς ὡς φάρμακο, ἀλλ’ ὡς «μέσο μετάδοσης θείας δύναμης», ποὺ ἔχει «μυστηριακὴ σημασία».

3. Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ ἡ πληροφορία τοῦ Μάρκου ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ μυστηρίου τοῦ εὐχελαίου, διότι ἔχουμε τὴν πρώτη μαρτυρία βιβλικῆς θεμελίωσής του. Εὐκρινέστερα αὐτὸ φαίνεται στὴν περιγραφὴ γιὰ τὴν ἄλειψη τῶν ἀσθενῶν μὲ ἔλαιο ποὺ κάνει ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος. Ἤδη ἀναφερθήκαμε στὴν ἔννοια τῆς παρουσίας πολλῶν πρεσβυτέρων καὶ στὴ σημασία τῆς φράσης «προσευξάσθωσαν ἐπ’ αὐτόν».
.             Ὁ ἀπόστολος ἐκκλησιοποιεῖ τὸ γεγονὸς τοῦ εὐχελαίου καὶ τοῦ δίδει τὶς πνευματικὲς διαστάσεις ποὺ πρέπει. Προφανῶς γνωρίζει τὴ θεραπευτικὴ ἀξία τοῦ ἐλαίου καὶ τὴν ἀνάλογη χρήση κατὰ τὴν ἐποχή του. Δὲν ἀποκλείεται μάλιστα, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι θεράπευαν κατ’ ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, ἔτσι καὶ ὁ Ἰάκωβος νὰ παροτρύνει, κατόπιν συστάσεως τοῦ Σωτῆρος, τοὺς ἀδελφούς του νὰ προσκαλοῦν γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ τοὺς ἀλείφουν μὲ ἔλαιο, «ὑπογράφων, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, τὴν τοῦ ἐλαίου μυστηριακὴν τελετήν».
.             Ἐὰν μάλιστα συγκρίνουμε τὴν πολὺ σημαντικὴ αὐτὴ μαρτυρία τοῦ Ἰακώβου μὲ τὰ ἄλλα παραδείγματα θεραπειῶν ἀσθενειῶν ποὺ ἀναφέραμε, καὶ κυρίως τὸ παράδειγμα τοῦ Μάρκ. ϛ´ 12-13, μπορεῖ ὁ Ἰάκωβος νὰ μὴν πρωτοτυπεῖ ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς δι’ ἀλείψεως μὲ ἔλαιο θεραπείας τῶν ἀσθενῶν. Μᾶς δίδει ὅμως κάποιες πληροφορίες, οἱ ὁποῖες ἐνισχύουν περισσότερο τὴ βιβλικὴ θεμελίωση τοῦ εὐχελαίου καὶ θέτουν σὲ μὶα ἄλλη διάσταση τὸ ρόλο τοῦ ἐλαίου.
.             Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παρουσία πολλῶν πρεσβυτέρων προσευχομένων συλλογικὰ γιὰ τὸν ἀσθενῆ, χρειάζεται καὶ ἡ ἄλειψη τοῦ σώματός του, μιὰ πράξη ποὺ γίνεται σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν προσευχή. Ἡ ἄλειψη προηγεῖται τῆς προσευχῆς, ὅπως δηλώνει ἄλλωστε ἡ μετοχὴ ἀορίστου «ἀλείψαντες». Αὐτὸ ὁδήγησε καὶ ὁρισμένους ἐρευνητὲς στὸ συμπέρασμα ὅτι στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὅπως βεβαίως καὶ στὴν Παλαιά, δὲν ἔχουμε εὐλογία ἢ ἁγιασμὸ τοῦ ἐλαίου πρὶν ἀπὸ τὴν ἄλειψη τῶν ἀσθενῶν. Σαφεῖς βεβαίως μαρτυρίες γιὰ κάτι τέτοιο δὲν ὑπάρχουν. Ἡ ὅλη ὅμως περιγραφὴ ποὺ κάνει ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος καὶ ἡ λειτουργικὴ παρουσία τῶν ἱερέων δὲν ἀποκλείει αὐτὸ τὸ στοιχεῖο. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καὶ μὲ τὸ μυστήριο τοῦ γάμου. Ἡ ἱερολογία καὶ ὁ δι’ ἐπικλήσεως τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ καθαγιασμός του θεμελιώνονται στὴν Καινὴ Διαθήκη μόνο ἔμμεσα. Ἄλλωστε σὲ μία τόσο πρώϊμη γιὰ τὴν ἱστορία τῆς λατρείας ἐποχή, ὅπου ἡ τάξη τῶν μυστηρίων καὶ ἄλλων λειτουργικῶν μορφῶν εἶναι ἀνύπαρκτη ἢ στὰ «σπάργανά» της, δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο νὰ διακρίνουμε ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς λειτουργικῆς πράξης, ὅσο σπουδαῖες κι ἂν εἶναι αὐτές.
.             Τὸ σημαντικὸ ὅμως γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ εὐχελαίου εἶναι ὅτι ἡ κατὰ τὸν ἀπόστολο Ἰάκωβο συνδυασμένη πράξη ἄλειψη-προσευχὴ γίνεται «ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου». Ὁ λειτουργικὸς αὐτὸς τύπος ἀντιδιαστέλλει τὸ εὐχέλαιο μὲ ὁποιαδήποτε μαγικὴ πράξη καὶ διαδικασία. Ταυτόχρονα τονίζει τὸ μυστηριακό του χαρακτήρα, ἐφ᾽ ὅσον γίνεται ἐξ ὀνόματος τοῦ Κυρίου, καὶ ἐκφράζεται ἡ βεβαιότητα ὅτι ὁ Κύριος, ποὺ συνέστησε αὐτὴ τὴν πράξη, θ’ ἀνταποκριθεῖ στὸ αἴτημα καὶ θὰ θεραπεύσει τὸν ἀσθενῆ. Ἡ ὅλη δηλαδὴ διαδικασία γίνεται ἐν μυστηρίῳ καὶ τὸ ἔλαιο ξεπερνᾶ τὸ χαρακτήρα τοῦ ἁπλοῦ ἰαματικοῦ φαρμάκου. Γίνεται μεταδοτικὸ τῆς θείας χάρης καὶ μᾶς κάνει κοινωνοὺς τῆς ἰατρικῆς δύναμης τοῦ Κυρίου, ποὺ ἐκφράζεται στὸ συγκεκριμένο τελετουργικὸ τύπο μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ἁγίου ὀνόματός του.
.             «Καί ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἐγγύηση γιὰ τὴν ἴαση τοῦ ἀσθενοῦς. «Τὰ αἰτήματα τῶν ἄλλων προσευχῶν ἴσως δὲν τὰ ἐκπληροῖ ὁ Κύριος, ἀκόμη καὶ ἂν ὁ δεόμενος εἶναι ὁ Παῦλος. Τὰ αἰτήματα ὅμως τῆς Ἐκκλησίας ἐν τοῖς μυστηρίοις δὲν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ μὴ εἰσακουσθοῦν, ἀκόμη καὶ ἂν εἶναι ἀνάξιοι οἱ δεόμενοι, διότι ἐκεῖ δέεται ἡ πίστις, ἡ Ἐκκλησία, ὁ μεσίτης Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ὡς ἐκ τούτου τὸ χωρίον εἶναι μαρτυρία κλασσικὴ ὄχι μόνο διὰ τὸ μυστήριον τοῦ εὐχελαίου ἀλλὰ καὶ δι’ ὅλα τὰ μυστήρια, διότι ἐν αὐτῷ ἀποκαλύπτεται ὁ ἰδιάζον χαρακτὴρ πάσης μυστηριακῆς προσευχῆς».
.             Στὴν ἀποστολική, λοιπόν, ἐποχὴ ἡ Ἐκκλησία ἀξιοποιεῖ τὴ θεραπευτικὴ ἰδιότητα τοῦ ἐλαίου, τὸ ὁποῖο μὲ τὴν παρουσία τῶν πρεσβυτέρων, τὴν ἄλειψη καὶ τὴν προσευχὴ στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου θεραπεύει τὸν πιστὸ ἀσθενή, καταξιώνεται σὲ μυστηριακὴ πράξη καὶ ἀναγάγει τὴν ἀσθένεια σὲ ὑπόθεση ὅλης τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ εὐχέλαιο θεραπεύει ψυχοσωματικὰ τὸν ἀσθενῆ, καὶ μεταδίδοντάς του τὴ χάρη καὶ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου τὸν κάνει πιὸ ζωντανὸ μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἀκριβῶς ἡ Ἐκκλησία.

Διαφημίσεις

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: