Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΤΟΚΑΣ ΣΗΜΕΡΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Αὐτὴ ἡ θαλπωρή, αὐτὰ τὰ ζεστὰ πνευματικὰ κύματα ποὺ μεταδίδονται ἀκατάπαυστα, σ’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους ναοὺς κι ἀπὸ τὶς βυζαντινές τους ἀκολουθίες…»

Ὁ Γιῶργος Θεοτοκᾶς σήμερα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Σήμερα, ποὺ οἱ θεσμοὶ τῆς Δημοκρατίας δοκιμάζονται, σήμερα, ποὺ ἀμφισβητοῦνται οἱ ἀξίες καὶ οἱ παραδόσεις, ποὺ ἔθρεψαν καὶ συντήρησαν τὸν Ἑλληνισμό, σήμερα, ποὺ ἐν ὄψει τῶν προτάσεων ἀναθεωρήσεως ἄρθρων τοῦ Συντάγματος οἱ ὀπαδοὶ τοῦ γαλλικοῦ ἄθρησκου κράτους καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης ὠρύονται, σήμερα πού, σὲ ἐπίπεδο κορυφῆς, εἶναι ἀνύπαρκτη ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας, σήμερα ποὺ εἶναι προφανὴς ἡ ἰδεολογικὴ ἀνεπάρκεια τῆς φιλελεύθερης καὶ πατριωτικῆς διανόησης, σήμερα εἶναι ἀναγκαῖο νὰ μελετηθεῖ τὸ ἔργο τοῦ κορυφαίου Ἕλληνα λογοτέχνη καὶ διανοούμενου Γιώργου Θεοτοκᾶ.
.           Ἐπειδὴ ζητεῖται καὶ συζητεῖται ἡ ἀναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος καὶ ἡ μετατροπὴ τῆς Ἑλλάδος σὲ «οὐδετερόθρησκο» κράτος, ἐπίμονο αἴτημα τῆς ἄθεης ἰντελιγκέντσιας, σημειώνεται τί γράφει ὁ Θεοτοκᾶς τὰ Χριστούγεννα τοῦ 1960:
«Οἱ ξένοι συγγραφεῖς, διάσημοι, καὶ μή, ποὺ δημοσιεύουν πολὺ συχνὰ βιβλία μὲ θέμα τὴ σημερινὴ Ἑλλάδα, ὅπως τὴ βλέπουν καὶ τὴν καταλαβαίνουν, λησμονοῦν ἢ ἀγνοοῦν, κατὰ γενικὸν κανόνα, ἕνα θεμελιακὸ γνώρισμα τοῦ χαρακτήρα της, ὅτι δηλαδὴ ἡ Ἑλλάδα εἶναι χώρα χριστιανική, δεμένη μάλιστα μὲ τὴν ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπὸ τὴν πρώτη ὥρα. Αὐτὸς εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους λόγους, ἴσως ὁ κυριότερος, ποὺ τὰ βιβλία αὐτά, ὅσο κι ἂν εἶναι ἔξυπνα καὶ χαριτωμένα, ὅταν τὰ κοιτάξουμε ἀπὸ πιὸ κοντὰ μᾶς δίνουν πολλὲς φορὲς μίαν ἐντύπωση κουφότητας καὶ ἐπιπολαιότητας: τοὺς λείπει μία ὁρισμένη διάσταση, ποὺ χωρὶς αὐτὴν ἡ εἰκόνα τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ δὲν εἶναι ἀληθινή». Τὸ ἀρνητικὸ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ σήμερα εἶναι ὅτι ἡ διάσταση πὼς «ἡ Ὀρθοδοξία, ὅπως παρουσιάζεται στὰ μάτια τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἶναι θρησκεία ἐθνική, συνυφασμένη ἀξεδιάλυτα μὲ τὰ ἤθη του καὶ τὸν ὁμαδικό του χαρακτήρα…» λείπει καὶ σὲ Ἕλληνες διανοούμενους πού, ἀκολουθώντας τοὺς ξένους, ἀγνοοῦν ἢ ἀρνοῦνται αὐτὴ τὴ σχέση.
.           Καὶ ἐπειδὴ μεταξὺ ἐκείνων ποὺ ὑποστηρίζουν τὸν χωρισμὸ κράτους – ἐκκλησίας εἶναι ὁ ἀνεψιὸς τοῦ Γ. Θεοτοκᾶ, ὁμ. Καθηγητὴς Νίκος Ἀλιβιζᾶτος, ὑπενθυμίζεται τί ἔγραψε ὁ θεῖος του γιὰ τὸ θέμα: «Αὐτὴ ἡ θαλπωρή, αὐτὰ τὰ ζεστὰ πνευματικὰ κύματα ποὺ μεταδίδονται ἀκατάπαυστα, σ’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους ναοὺς κι ἀπὸ τὶς βυζαντινές τους ἀκολουθίες, ἀποτελοῦν στοιχεῖο συστατικό, ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ, τῆς ἑλληνικῆς ζωῆς. Γιὰ τοῦτο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ στὴν Ἑλλάδα χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας…».
.           Ὁ κ. Ν. Ἀλιβιζᾶτος σὲ ἄρθρο του στὴν «Καθημερινὴ» (5-6.1.2019) ἔγραψε τὸ λατινικὸ μότο τοῦ Παρισιοῦ, ἀπὸ τὸ 1358, «Fluctuat, nec mergitur», ποὺ σημαίνει «κλυδωνίζεται, ἀλλὰ δὲν βυθίζεται». Δὲν ἐξηγεῖ γιατί τὸ γράφει. Πιθανὸν νὰ τὸ ἀναφέρει γιὰ τὴ Δημοκρατία, κάτι ποὺ δὲν ἐπαληθεύεται ἀπὸ τὴν Ἱστορία. Οἱ ἐξηγήσεις ποὺ δίδονται γιὰ τὸ μότο εἶναι ἕωλες. Ἀγνοεῖται ὅτι στὴ χριστιανοσύνη μὲ πλοῖο συμβολίζεται ἡ Ἐκκλησία. Πρῶτος ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (4ος αἰώνας), σὲ ἐπιστολή του, τὸ ἔγραψε: «Ἐκκλησίας οὐδὲν ἴσον…Πολεμουμένη νικᾶ, ὑβριζομένη λαμπροτέρα καθίσταται… Κλυδωνίζεται, ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται. Χειμάζεται, ἀλλ’ οὐ ναυάγιον ὑπομένει» (ΕΠΕ 33, 110). Χωρὶς ἴσως νὰ τὸ θέλει ὁ κ. Ἀλιβιζάτος ἔγραψε τὴν ἀλήθεια.-

Διαφημίσεις

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: