Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–1

Ἡ πλάνη τῆς Θεϊστικῆς ἐξελίξεως
καί «Πρωτοποριακή» ἑτερόδοξη
καί
«ἑλληνική Ὀρθόδοξη» θεολογία

Μέρος Α´

τοῦ Γεωργίου Χασούρου,
βιολόγου μέσης ἐκπ/σεως  

.             Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως καί τῆς καταγωγῆς τοῦ ἀνθρώπου ἡ ὁποία παρουσιάστηκε ἀπό τόν Κάρολο Δαρβίνο ἐδῶ καί 150 χρόνια, ἔχει ὡς γνωστόν προκαλέσει ἀτέλειωτες συζητήσεις καί διαφωνίες σέ ὅλο τόν κόσμο. Ὅμως, ἀκόμα πιό ἔντονες διαφωνίες, ἰδιαίτερα μεταξύ τῶν χριστιανῶν, ἔχει ἐπιφέρει μία ἄποψη γιά τή δημιουργία τῶν ὄντων ἡ ὁποία ὀνομάζεται διεθνῶς Theistic Evolution, δηλαδή Θεϊστική Ἐξέλιξη (ΘτE) ἤ κατά μία ἄλλη ἐκδοχή Christian evolutionism (Χριστιανικός ἐξελικτισμός). Τό κεντρικό δόγμα αὐτῆς τῆς θεωρίας εἶναι ὅτι ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο, ἔθεσε τούς σταθερούς φυσικούς νόμους καί μετά τόν ἄφησε νά ἐξελιχθεῖ ἀργά σέ δισεκατομμύρια ἔτη μέχρι καί τόν ἄνθρωπο. Ὅ,τι λέει δηλαδή ἡ δαρβινική θεωρία τῆς ἐξελίξεως μέ τή διαφορά ὅτι ἡ ἐξέλιξη στήν ΘτΈ δέν γίνεται στά τυφλά ἀλλά μέ τήν καθοδήγηση τῆς θείας πρόνοιας.
.           Πολλοί ὀρθόδοξοι χριστιανοί διατυπώνουν συχνά τό ἑξῆς ἐρώτημα, ὅταν ἀκοῦνε ἀντιρρήσεις καί ἔριδες γύρω ἀπό τήν δαρβινική ἐξέλιξη: «Τί πειράζει στήν πίστη μας καί τή σωτηρία μας, ἄν δεχτοῦμε ὅτι ὁ Θεός ἐξέλιξε τόν κόσμο ἀργά σέ δισεκατομμύρια χρόνια, ὅπως ἡ ἐπιστήμη περιγράφει καί ὅτι ὁ ἄνθρωπος σωματικά ἐξελίχτηκε ἀπό τά πιθηκοειδῆ; Τί πειράζει ἀκόμα ἄν πιστέψουμε, ὅτι ἡ ἑξαήμερος διήγηση τοῦ Μωυσῆ εἶναι ἀλληγορική, δηλαδή κάθε «μέρα» τῆς Δημιουργίας στήν πραγματικότητα εἶναι τεράστια χρονικά διαστήματα;»
.            Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὅταν τοῦ ἀπηύθυναν αὐτό τό ἐρώτημα, ἔδωσε περίπου τήν ἑξῆς ἐμπνευσμένη ἀπάντηση: « Ὁ Θεός δέν χρειάζεται ἀνταλλακτικά γιά νά φτιάξει κάτι. Μπορεῖ νά δημιουργήσει ἀμέσως ὅ,τι θέλει ἐκ τοῦ μηδενός»! Μέ μία φράση ὁ ἅγιος ἀπέρριψε κατηγορηματικά τήν ἰδέα ὅτι ὁ Θεός μετασχημάτισε στή διάβα δισεκατομμυρίων ἐτῶν μέ φυσικές διαδικασίες κάποια εἴδη γιά νά δημιουργήσει ἄλλα. Ἀπέρριπτε προφανῶς ἐπίσης καί τήν ἰδέα ὅτι μετασχημάτισε ὁ Θεός πιθηκοειδῆ ὄντα γιά νά δημιουργήσει τόν ἄνθρωπο καί ὄχι κατευθείαν ἀπό χῶμα ὅπως περιγράφει ἡ Γένεση τοῦ Μωυσῆ. Προφανῶς τόν πείραζε μία τέτοια ἰδέα. Τήν θεωροῦσε ὡς γνωστόν βλάσφημη. Ἔλεγε μάλιστα ὅτι αὐτοί πού διαδίδουν σέ ὅλο τόν κόσμο αὐτή τήν ἰδέα, στήν πραγματικότητα δέν τήν πιστεύουν καί οἱ ἴδιοι, ἀλλά ἁπλῶς θέλουν νά διασπείρουν τήν δυσπιστία στίς ψυχές τῶν χριστιανῶν καί νά τούς ὁδηγήσουν στήν ἀθεΐα. Θά διαπιστώσουμε μέχρι τό τέλος τῆς μελέτης μας ὅτι ὁ ἅγιος εἶχε δίκιο. 
.           Ἄν κάποιος περιδιαβεῖ τά βιβλία τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν ἀπό Δημοτικό μέχρι Λύκειο, θά συναντήσει μονότονα τήν ἴδια ἄποψη: Ὁ κόσμος εἶναι 14 περίπου δισεκατομμυρίων ἐτῶν[1] , ἡ γῆ 5 δισ. ἐτῶν καί ἡ πρώτη μορφή ζωή ἐμφανίστηκε 3,5 δισ. ἔτη καί ἐξελίχθηκε ὅπως ὁ Δαρβίνος καί ἄλλοι ὀπαδοί τῆς ἐξελικτικῆς ἰδέας περιγράφουν. Αὐτή ἡ ἄποψη δημιουργίας τῶν ὄντων ἐμφανίζεται σέ ὅλα τά βιβλία ὡσάν νά εἶναι ἀπόλυτα ἀποδεδειγμένη ἀπό τήν ἐπιστήμη.
.      Ὅμως παρόμοια ἄποψη γιά τόν φυσικό κόσμο θά συναντήσει κανείς σέ ὅλα τά βιβλία θρησκευτικῶν, χωρίς ἐξαίρεση, καί μάλιστα ὡς μία ἀπόλυτα ἐπιστημονική ἀποδεδειγμένη θεωρία, σύν Θεῷ βέβαια. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὅλοι οἱ μαθητές στήν Ἑλλάδα διδάσκονται ὑποχρεωτικά τήν ΘτΈ. Οὔτε κἄν σέ ἕνα παράθεμα ἤ ὑποσημείωση δέν ὑπάρχει ἡ ἄποψη, ὅτι ὁ κόσμος δημιουργήθηκε γρήγορα σέ ἕξι ἡμέρες ὅπως ὁ Μωϋσῆς περιέγραψε στή Γένεση. Ταυτόχρονα ἡ ἑξαήμερος Δημιουργία τοῦ Μωϋσῆ ἐμφανίζεται μέ ἀπόλυτη βεβαιότητα ἀλληγορική[2] . Αὐτό σημαίνει ὅτι κάθε ἡμέρα ἀπό τίς ἕξι εἶναι τεράστια χρονικά διαστήματα καί ὄχι κυριολεκτικά 24ωρα. Τέλος συναντᾶ κανείς κατ᾽ ἐπανάληψιν τό ἑξῆς σύνθημα[3]: Ἡ ἐπιστήμη θά μᾶς ἑρμηνεύει πῶς δημιουργήθηκαν τά ὄντα, ἐνῶ ἡ θεολογία τό ποιός δημιούργησε τόν κόσμο.
.                Χαρακτηριστικό κείμενο πού ὑπερασπίζεται τά προηγούμενα, εἶναι αὐτό πού συναντᾶμε στόν ἐκτός πλέον νόμου φάκελο θρησκευτικῶν τῆς Γ΄ Λυκείου, ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ζηζιούλα πού φέρει τόν τίτλο «Ὁ ἄνθρωπος καί τό περιβάλλον: Ὀρθόδοξη θεολογική προσέγγιση». «Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως καί, ἐδῶ ἅπτομαι ἴσως εὐαισθησιῶν, κανένα πρόβλημα δέν παρουσιάζει γιά τή θεολογία ἀπό τήν ἄποψη αὐτή. … Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως στή σοβαρή καί ὄχι στή γελοιοποιημένη ἐκδοχή της, καταγωγή ἀπό τόν πίθηκο κ.λπ., ἀναφέρεται ὄχι στό ποιός ἀλλά στό πῶς δημιουργήθηκε ὁ κόσμος. Καί μόνο ἡ σύγχυση τῶν δυό αὐτῶν ἐρωτημάτων, ὅπως συμβαίνει σέ μία φονταμενταλιστική προσέγγιση τῆς γραφῆς, μπορεῖ νά ἀποτελέσει ἀπειλή γιά τή χριστιανική πίστη. Μία προσεκτική μελέτη (σχόλιο) τῶν ὁμιλιῶν τοῦ Μ. Βασιλείου στήν «Ἑξαήμερο» πείθει περί τῆς ἐξελικτικῆς δημιουργίας τῶν εἰδῶν. »[4]
.                 Οἱ παραπάνω ἀπόψεις τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου, τείνουν νά κυριαρχήσουν καί στήν Ἀκαδημαϊκή Θεολογία. Στίς 24 Ἰανουαρίου τοῦ 2017, πραγματοποιήθηκε ὁμιλία[5] στά πλαίσια κύκλου ἐκδηλώσεων «ἐπιστήμη καί θρησκεία: μία περίπλοκη σχέση», ἀπό τόν Μάριο Μπέγζο, προκοσμήτωρα Θεολογικῆς Σχολῆς ΕΚΠΑ, μέ θέμα «Ἡ ἀποδοχή τῆς Θεωρίας τῆς Ἐξέλιξης ἀπό τήν σύγχρονη ἑλληνική θεολογία «στό Ἐθνικό Ἵδρυμα Ἐρευνῶν (Ἀμφιθέατρο Λ. Ζέρβας). Σέ αὐτή τήν ὁμιλία ὁ προκοσμήτωρ ἀνέφερε μεταξύ ἄλλων περίπου καί τά ἑξῆς: «Θά προσπαθήσω νά σᾶς περιγράψω πῶς ἡ σύγχρονη πρωτοποριακή θεολογία ὄχι μόνο ἡ Ἑλληνική Ὀρθόδοξη ἀλλά καί ἡ ἑτερόδοξη τοποθετεῖται θετικά ἀπέναντι στή θεωρία τῆς ἐξελίξεως. Καί ξεκινῶ ἀπό τήν ἑτερόδοξη (προτεσταντική καί ρωμαιοκαθολική) μή Ἑλληνική, ἐπειδή τά δικά της βήματα ἐνέπνευσαν καί παραδειγμάτισαν τήν Ἑλληνική θεολογία. … ἐκείνη πού θά ἀποφανθεῖ γιά τόν ἐνόργανο κόσμο εἶναι ἡ Βιολογία καί ὄχι ὁ Θεολόγος ὁ ὁποῖος θά ἀσχοληθεῖ μέ τίς σημασίες αὐτοῦ τοῦ βίου… Ἡ πρωτοποριακή θεολογία τείνει νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τόν δημιουργισμό καί τήν ἐριστική θεολογία… (ἑξαήμερη Δημιουργία)».
.             Παρατηροῦμε ἀπό τίς παραπάνω δηλώσεις ὅτι ὅποιος τολμήσει νά ἐγείρει ἀντιρρητικό λόγο σέ μία ἄποψη, ἡ ὁποία ἅπτεται τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου, αὐτομάτως χαρακτηρίζεται, ἐριστικός, φονταμενταλιστής, κ.ἄ.
.                Πολλοί χριστιανοί λοιπόν, ἰδιαίτερα θεολόγοι πού διδάσκουν καί στά σχολεῖα, φοβούμενοι ὅτι θά ἔρθουν σέ ἀντίθεση μέ τήν ἐπιστήμη, ἔχουν ἀποδεχτεῖ ἀβασάνιστα τήν ἐξελικτική ἰδέα καί τήν ἔχουν συμβιβάσει μέ τήν χριστιανική πίστη ἤ διατηροῦν ἀμφιβολίες γιά τό ποιά ἄποψη ἔχει σχέση μέ τήν ἀλήθεια. Κλίνουν μάλιστα οἱ περισσότεροι στήν ἀλληγορική ἑρμηνεία τῆς ἑξαημέρου Δημιουργίας.
.                 Θά ἐξετάσουμε λοιπόν κατά πρῶτον ἄν ἡ δαρβινική ἐξελικτική ἰδέα, εἶναι ὄντως γνήσια ἐπιστημονική θεωρία ὅπως εἶναι ἡ Νευτώνεια θεωρία τῆς παγκόσμιας ἕλξεως τῶν σωμάτων. Στή συνέχεια θά ἐξετάσουμε ἄν τά δόγματα τῶν χριστιανῶν ἐξελικτικῶν ἔρχονται σέ συμφωνία μέ τή διδασκαλία τῶν ἁγίων πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅσον ἀφορᾶ τή δημιουργία τοῦ κόσμου.

Τά ὅρια τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν
καί ἡ ἐξελικτική θεωρία.

.                Ὁ φημισμένος στή Δύση Γερμανός φιλόσοφος, συνιδρυτής τοῦ μεγάλου φιλοσοφικοῦ κινήματος τοῦ ὑπαρξισμοῦ, Karl Jaspers, θά γράψει κάποτε στό περίφημο δοκίμιό του, « Εἰσαγωγή στή Φιλοσοφία» γιά τά ὅρια τῆς ἐπιστήμης καί τίς συνέπειες τῆς ὑπέρβασης αὐτῶν τῶν ὁρίων: «Ἡ ἐπιστημονική σκέψις εἶναι οὐσιώδης συνετελεστής διά τήν ὀρθή ἀντίληψιν καί ἑρμηνεία τῶν φαινομένων τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου. Δέν δύναται ὅμως νά καταστήσει ἀντικείμενο μελέτης της τήν ὕπαρξιν. Ἡ ὕπαρξις καθίσταται δυνατή μόνο ὅταν ἐπικοινωνεῖ μετά τοῦ Θεοῦ. …Ὥστε, τό μέγα καί ἐπιτακτικό καθῆκον τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ἡ σαφής κατανόηση τοῦ νοήματος καί τῶν ὁρίων τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης» Διότι ἡ κυριάρχηση τῆς ἐσφαλμένης ὑπόθεσης μετατρέπει τήν ἐπιστήμη σέ βιαστή τοῦ ἀνθρώπου, σέ ὁλοκληρωτική, δεσποτική δύναμη. Τό νόημα τῆς ἐπιστήμης, μέσα στήν ἐσωτερική καί ὑπαρξιακή του συνάφεια, ὁλοένα καί λιγότεροι τό ἀντιλαμβάνονται, περιλαμβανομένων καί τῶν ἐπιστημόνων. Ἔπρεπε οἱ φιλόσοφοι νά τό κατανοοῦν.»[6]
.               Ὁ Jaspers ἐπισημαίνει ἕνα τεράστιο πρόβλημα τῶν καιρῶν μας τό ὁποῖο ἔχει σχέση μέ τήν θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἀλλά καί τήν θεϊστική ἐκδοχή αὐτῆς: Τό πρόβλημα τῆς ὑπέρβασης τῶν ὁρίων τῆς ἐπιστήμης, τό ὁποῖο ἅπτεται τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ἕνα πρόβλημα τό ὁποῖο ὅλο καί λιγότεροι ἐπιστήμονες ἀντιλαμβάνονται. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι πολλοί ἐπιστήμονες νά ὑπερβαίνουν συχνά τά ὅρια τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν καί νά εἰσέρχονται δίχως νά τό ἀντιλαμβάνονται σέ ὑπαρξιακά καί μεταφυσικά φιλοσοφικά ἐρωτήματα. Τό πρόβλημα ὅμως εἶναι ποιός θά διαγράψει αὐτά τά ὅρια καθόσον ὁ καθένας, ἀνάλογα μέ τήν φιλοσοφική του θέση καί προκατάληψη , ἔχει ἄλλα μέτρα ὁριοθέτησης τῆς ἐπιστήμης.
.                Ἡ λέξη ἐπιστήμη προέρχεται ἀπό τό ἐπίσταμαι, πού σημαίνει ἔχω καλή, βιωματική γνώση ἑνός γεγονότος, μίας κατάστασης, ἑνός πράγματος . Ὅταν λοιπόν ἀναφερόμαστε στίς φυσικές ἐπιστῆμες, συζητᾶμε γιά γνώση φυσικῶν γεγονότων ἡ ὁποία συμφωνεῖ μέ τήν φυσική πραγματικότητα τῆς ὁποίας μετέχει καί ἐξετάζει ἐμπειρικά ὁ ἄνθρωπος. Ὡς ἐκ τούτου ἡ φυσική ἐπιστήμη πού διαμορφώνει θεωρίες μέ βάση τό μαθηματικό λογισμό καί τόν πειραματισμό δέν ἀφορᾶ ἰδέες καί ἱστορικά σενάρια κοσμογονίας, προϊόντα ἁπλῶς σκέψης καί φαντασίας, ὅπως αὐτά πού συναντᾶμε στόν Ἰνδουϊσμό, τόν νεοπλατωνισμό καί γενικά τόν ἀποκρυφισμό.
.            
  Ὅμως ὁ δαρβινισμός καί ἡ ἐξελικτική ἰδέα, ἀφορᾶ τήν φυσική πραγματικότητα, ὥστε νά μπορεῖ νά σταθεῖ ὡς θεωρία στό χῶρο τῆς ἐπιστήμης; Καί ἐδῶ οἱ γνῶμες τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων διίστανται.

Δαρβινισμός,
μία ἐκτός φυσικῆς πραγματικότητας «ἐπιστήμη»

 .             Διαβάζουμε ἀπό τή Βιολογία Γ΄ Λυκείου τόν θεμελιώδη ὁρισμό τῆς δαρβινικῆς θεωρίας: «τά ἔμβια ὄντα εἶναι προϊόν ἐξέλιξης πού ὑπέστησαν προγενέστεροι ὀργανισμοί»[7] . Διαφορετικά μποροῦμε νά ὁρίσουμε τή θεωρία: «Κάθε ὀργανισμός μοιράζεται ἕνα κοινό πρόγονο μέ ἄλλους ὀργανισμούς. Ὅλοι οἱ ὀργανισμοί ἔχουν σάν κοινό πρόγονο τούς πλέον ἁπλούς προκαρυωτικούς μονοκύτταρους ὀργανισμούς, τά πρωτόγονα βακτήρια».
.              Αὐτός ὁ ὁρισμός δίχως ἀμφιβολία ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τή βιβλική διήγηση τοῦ Μωϋσῆ, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὁ Θεός δημιουργοῦσε κάθε πρωτότυπη μορφή ἔμβιου ἤ ἄβιου ὄντος ξεχωριστά («κατά γένος») μέ ἰδιαίτερη πρόνοια στόν ἄνθρωπο.
.                Ἄς ὑποθέσουμε ὅμως ὅτι ἰσχύει αὐτός ὁ «φυσικός» νόμος τοῦ Δαρβίνου καί ὅτι ἔχει σχέση μέ τή φυσική πραγματικότητα. Χωρίς φυσικά νά ἔχει δεῖ κανένας τό δαρβινικό σενάριο πού περιγράφουμε τώρα, ἔστω ὅτι ὁ ἄνθρωπος προῆλθε ἀπό μετασχηματισμό πιθηκοειδῶν θηλαστικῶν καί αὐτά ἀπό τά ἀμφίβια ἑρπετά πού βγῆκαν ἀπό τή θάλασσα. Τά ἀμφίβια ἄς δεχτοῦμε ὅτι προῆλθαν ἀπό τά ψάρια, τά ψάρια ἀπό ἀσπόνδυλους σκωληκοειδεῖς ὀργανισμούς, αὐτά ἀπό μονοκύτταρους εὐκαρυωτικούς ὀργανισμούς (πρωτόζωα κ.ἄ.) καί φτάνουμε στούς ἁπλούστερους ὀργανισμούς πού εἶναι τά πρωτόγονα προκαρυωτικά εἴδη κάτι σάν βακτήρια. Τά πρωτόγονα (ἀρχαῖα) βακτήρια θεωροῦνται ὡς ἡ ἀρχή τῆς ζωῆς στόν πλανήτη. Ὅμως τά βακτήρια ποίων προγενέστερων ὀργανισμῶν προϊόν ἐξέλιξης εἶναι; Ἀκόμα ἀναζητοῦν οἱ ἐπιστήμονες τόν πρόγονο τῶν βακτηρίων, ἕναν πιό ἁπλό ὀργανισμό πού νά μετασχηματίστηκε μέ φυσικές διαδικασίες ἀργά σέ βακτήρια. Δέν ὑπάρχει πουθενά στή φύση ἕνας τέτοιος ὀργανισμός. Σάν νά ἐμφανίστηκαν τά βακτήρια ξαφνικά στή φύση. Ἡ ἰδέα πού προτείνουν κάποιοι ὅτι προῆλθαν ἀπό τά νεκρά βιομόρια, τά δομικά ὑλικά τῶν κυττάρων, ἔχει ἀπορριφθεῖ, καθόσον αὐτά συντίθενται μόνο μέσα στά ζωντανά κύτταρα. Ἀπαιτεῖται δηλαδή κάποια μορφή ζωῆς, Γενετικός Κώδικας, καί ἄλλοι πολύπλοκοι κυτταρικοί καί ἐνζυματικοί μηχανισμοί, γιά νά συντεθοῦν τά βιομόρια. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ἀρχή τῆς ζωῆς παραμένει ἕνα μυστήριο γιά τήν ἐπιστήμη. Κανείς δέν εἶδε πῶς ξεκίνησε ἡ ζωή. Ὄχι πώς εἶδε ἀσφαλῶς κανείς νά μετασχηματίζεται ποτέ σκωληκοειδής ὀργανισμός σέ ψάρι ἤ ἑρπετό σέ πουλί καί πιθηκοειδές σέ ἄνθρωπο. Αὐτά τά γεγονότα ἐπίσης δίχως ἀμφιβολία δέν ἀποτελοῦν μέρος τῆς σημερινῆς φυσικῆς πραγματικότητας.
.                   Συμπερασματικά ἡ ἁπλή φυσική πραγματικότητα ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τόν ὁρισμό τῆς ἐξέλιξης πού θέλει κάθε ὀργανισμός νά προέρχεται ἀπό μετασχηματισμό ἑνός προηγούμενου. Ἡ ἐπιστήμη ἐδῶ, καί ἡ Μοριακή Βιολογία, παρόλη τήν ἰλιγγιώδη ἀνάπτυξή της τούς τελευταίους αἰῶνες καί τήν βαθειά γνώση πού ἔχει ἀποκτήσει πάνω στή δομή καί τή λειτουργία τοῦ κυττάρου, ὅσον ἀφορᾶ στόν τρόπο πού ἦρθε στήν ὕπαρξη ἕνα κύτταρο, παραμένει στό «ἀπόλυτο» μηδέν. Αὐτή ἡ ἀδυναμία τῆς ἐπιστήμης νά ἐξηγήσει τήν ἐμφάνιση τῆς ζωῆς ἔχει τήν ἐξήγησή της καί διαγράφει σαφῶς τά ὅρια τῶν ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων καί τῆς ἐπιστήμης. Καί τοῦτο διότι, ἄλλης τάξεως φυσικό γεγονός εἶναι ἡ μηχανιστική λειτουργία ἑνός κυττάρου πού ἐξετάζει ἡ ἐπιστήμη τῆς Βιολογίας ἤ καί οἱ κινήσεις τῶν πλανητῶν πού ἐξετάζει ἡ ἀστροφυσική καί ἄλλης τάξεως εἶναι τά γεγονότα πού ἀφοροῦν στόν τρόπο τοῦ πώς ἦρθαν στήν ὕπαρξη τά πρῶτα κύτταρα καί οἱ πρῶτοι πλανῆτες . Τά πρῶτα γεγονότα ὀνομάζονται ἐπαναλαμβανόμενα λειτουργικά φυσικά γεγονότα, τά φυσικά φαινόμενα ὅπως κοινῶς ὀνομάζονται ἐνῶ τά δεύτερα μοναδικά συμβάντα στή φύση ἤ ἅπαξ γενόμενα γεγονότα στή φύση καί ἀπόντος τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ἡ δημιουργία γιά πρώτη φορά τῆς ὕλης, τοῦ ἥλιου, τῆς γῆς, τῶν κυττάρων,τῶν ψαριῶν, τῶν πτηνῶν καί τοῦ ἀνθρώπου. Τά ἐπαναλαμβανόμενα γεγονότα , «τρέχουν» μέ συγκεκριμένους ρυθμούς στό παρόν, καί ὡς ἐκ τούτου ὑπόκεινται καλά στήν ἐπιστημονική ἔρευνα, ἀκολουθοῦν κάποιους παγκόσμιους νόμους οἱ ὁποῖοι περιγράφονται μέ μαθηματικές ἐξισώσεις οἱ ὁποῖες πρέπει φυσικά νά ἐπαληθεύονται μέ τό πείραμα γιά νά μποροῦν νά ἔχουν ἰσχύ μίας ἀποδεδειγμένης θεωρίας. Ἔτσι διατυπώνονται οἱ ἐπιστημονικές θεωρίες.
.              Τά μοναδικά ὅμως συμβάντα δέν ὑπόκεινται στήν ἐπιστημονική ἔρευνα μέ τίς κλασσικές μεθόδους τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν. Δέν μπορεῖ κανείς νά παρατηρήσει, νά ἐρευνήσει, νά περιγράψει μέ μαθηματικές ἐξισώσεις καί νά ἀποδείξει πειραματικά ἕνα μοναδικό συμβάν ὅπως εἶναι ἡ πρωτογενής δημιουργία τοῦ στοιχείου Ὑδρογόνου ἤ τοῦ ἥλιου ἤ τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι αὐτά τά ὑπαρξιακά γεγονότα, τά ὁποῖα ὅπως γνωρίσαμε παραπάνω, ὁ φιλόσοφος Κάρλ Γιάσπερς, θεωρεῖ ζήτημα ὕπαρξης καί τά ὁποῖα μποροῦν νά ἀπαντηθοῦν μόνο διά τῆς ἐπικοινωνίας μέ τόν Θεό. Ἔτσι γεγονότα ὅπως πῶς ἦρθε στήν ὕπαρξη ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ἐπιστημονικό πεδίο ἔρευνας ἀλλά φιλοσοφικό. Ὡστόσο οἱ «ἄθεοι» ἐπιστήμονες πού ἔχουν θεοποιήσει τό μυαλό τοῦ ἀνθρώπου καί τήν ἐπιστήμη, ἔχουν ἄλλη γνώμη πρός τοῦτο. Μποροῦμε λέγουν νά διατυπώσουμε θεωρία ἐπιστημονικῆς ἰσχύος καί γιαυτά τά μοναδικά συμβάντα. Διαβάζουμε ἀπό τήν Βιολόγο Eugenie C. Scott (Εὐγενία Σκότ), τέως πρόεδρο τοῦ Ἀμερικανικοῦ Συνδέσμου Ἀνθρωπολόγων καί ὀπαδό τοῦ δαρβινισμοῦ: «ὅταν ἕνας Βιολόγος προσπαθεῖ νά ἀπαντήσει σέ ἕνα ἐρώτημα πού ἀφορᾶ σέ κάποιο συμβάν πού λαμβάνει χώρα μία καί μοναδική φορά …ὅπως “Πότε ἐμφανίστηκε ὁ Homo Sapiens” δέν μπορεῖ νά βασιστεῖ στούς παγκόσμιους νόμους. Ὁ βιολόγος εἶναι ὑποχρεωμένος νά μελετήσει ὅλα τά γνωστά γεγονότα πού σχετίζονται μέ τό συγκεκριμένο πρόβλημα , … νά κατασκευάσει μία ἱστορική ἀφήγηση».
.           Λόγῳ τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ ἐν λόγῳ προσέγγιση εἶναι θεμελιακά διαφορετική ἀπό τήν ἐξήγηση αἰτίου νόμου, οἱ κλασικοί φιλόσοφοι τῆς ἐπιστήμης, αὐτοί πού προέρχονται ἀπό τούς τομεῖς τῆς λογικῆς, τῶν μαθηματικῶν ἤ τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, θεωροῦν τήν νέα προσέγγιση ἀπαράδεκτη…Φυσικά δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποδειχτεῖ μέ κατηγορηματικό τρόπο ἡ «ἀλήθεια» μίας ἱστορικῆς ἀφήγησης». [8]
.              Ἡ ὁμολογία τῆς ἐξελικτικοῦ ἐπιβεβαιώνει τά παραπάνω πού ἐκθέσαμε σχετικά μέ τά μοναδικά ἱστορικά συμβάντα τῆς φύσης. Τά μοναδικά συμβάντα , ἐνῶ νομιμοποιεῖται ἕνας ἐπιστήμονας νά κατασκευάσει ἕνα ἱστορικό σενάριο γιά τήν πρωτογενῆ δημιουργία τῶν ὄντων, ὡστόσο δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποδειχτεῖ αὐτό ἐπιστημονικά γιά τό λόγο ὅτι δέν εἶναι φυσικά ἐπαναλαμβανόμενα φαινόμενα πού ὑπόκεινται στόν πειραματισμό καί τήν μαθηματική ἀνάλυση, ἀλλά μοναδικά ὑπαρξιακά συμβάντα.
.                Ὅμως τόν 19ο αἰώνα ἐμφανίστηκαν κάποιοι «ἐπιστήμονες» ὅπως ὁ Δαρβίνος, οἱ ὁποῖοι θέλησαν νά ἐντάξουν τήν μελέτη αὐτῶν τῶν μοναδικῶν συμβάντων ἤ ὑπαρξιακῶν γεγονότων, στό χῶρο τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, προκειμένου νά ἀποκτήσουν τό τεράστιο κύρος πού εἶχε ἀποκτήσει ἡ ἐπιστήμη ἐκείνη τήν ἐποχή. Γιά νά ἐνταχθοῦν ὅμως αὐτά τά ὑπαρξιακά γεγονότα στό πεδίο ἔρευνας τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, ἤ γιά νά μετατεθοῦν αὐτά ἀπό τό φιλοσοφικό πεδίο ὅπως ἦταν μέχρι τότε, στό ἐπιστημονικό, ἔπρεπε νά συνδεθοῦν μέ λειτουργικά ἐπαναλαμβανόμενα φυσικά γεγονότα πού μποροῦν νά μελετηθοῦν διά τοῦ πειραματισμοῦ. Καί ὁ Δαρβίνος αὐτό τό κατάφερε μέ μία ἁπλή, ἀλλά εὐφυῶς πονηρή πρόταση. Εἶπε ὅτι αὐτά τά μοναδικά συμβάντα, ὅπως ἡ ἐμφάνιση τοῦ ἀνθρώπου, ἔγιναν κατά τή διάρκεια ἑκατομμυρίων ἐτῶν, ὅταν μικρές καί ἀνεπαίσθητες ἀλλαγές στά χαρακτηριστικά τῶν ὀργανισμῶν (μικροεξέλιξη δηλ. τυχαῖες μεταλλάξεις στό γενετικό ὑλικό ) συσσωρεύτηκαν, μέ ἀποτέλεσμα κάποτε νά συμβεῖ μία μεγάλη ἀλλαγή (μακροεξέλιξη) πού μετέβαλε ριζικά ἕναν ὀργανισμό ἤ δημιουργήθηκε ἕνα νέο ὄργανο, ὅπως ὁ ὀφθαλμός.
.                 Ἀκολουθώντας λοιπόν αὐτή τή λογικοφανή ἰδέα –ἡ ὁποία ὅμως εἶναι ἀξιωματική καί αὐθαίρετη παραδοχή χωρίς καμία πειραματική ἐπαλήθευση – λέγουν οἱ ἐξελικτικοί, ἄν μελετήσουμε τίς μικροαλλαγές πού συμβαίνουν στούς ὀργανισμούς, δηλαδή φυσικά ἐπαναλαμβανόμενα φαινόμενα πού βασίζονται σέ παγκόσμιους νόμους ( μεταλλάξεις DNA, ἀνασυνδυασμός γενετικοῦ ὑλικοῦ, γεωγραφική ἀπομόνωση, διασπορά τῶν γονιδίων κ.ἄ), θά ἐξηγήσουμε τά μοναδικά αὐτά συμβάντα τῆς δημιουργίας τῶν ὄντων. Ἡ σύνδεση λοιπόν μέ τίς φυσικές λειτουργικές ἐπιστῆμες εἶχε ἐπιτευχθεῖ. Φυσικά ἡ σύνδεση ἦταν μόνο θεωρητική καί ὄχι βασισμένη σέ πειραματικά δεδομένα καί τήν μαθηματική λογική. Γιαυτό καί ὁ Δαρβίνος δέν εἶχε οὔτε ἕνα πειραματικό δεδομένο γιά νά στηρίξει τή θεωρία του. Ἔβγαζε τά συμπεράσματά του ἁπλῶς καί μόνο ἀπό αὐτά πού ἔβλεπε νά συμβάνουν καθημερινά στή φύση. Δέν μπόρεσε φυσικά ποτέ νά ἀναπαραστήσει τά γεγονότα τά ὁποῖα ὑποστήριζε ὅτι συνέβησαν μέ κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Μία τέτοια μεθοδολογία ἦταν, πού βρῆκαν τότε ἀπαράδεκτη, ἀλλά καί βρίσκουν μέχρι σήμερα, ὅπως θά δοῦμε παρακάτω, οἱ σημαντικότεροι ἐπιστήμονες τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν.
.             Μετέτρεψε λοιπόν «εὐφυῶς» ὁ Δαρβίνος τό δημιουργικό ἤ ὑπαρξιακό γεγονός τῆς γένεσης μορφῆς ἤ ἑνός πρωτότυπου ἔργου μέσα στή φύση –τό ὁποῖο ἀπαιτεῖ ἀσύλληπτη ἀκριβῆ ὀργάνωση, ἀκριβῆ συνδυασμό πληροφοριῶν, δηλαδή Δημιουργό καί ἔμπνευση – σέ μία τυφλή μηχανιστική φυσική διαδικασία, ἕνα ἄθροισμα «ἁπλῶν» μικροεξελικτικῶν συμβάντων, πού τάχα ὑπόκεινται στό πεδίο ἔρευνας τῆς ἐπιστήμης. Καί ἔτσι ἕνα ὑπαρξιακό γεγονός πού ἀνήκει στό χῶρο τῆς φιλοσοφίας τό ἐνέταξαν οἱ ἄθεοι τῆς ἐποχῆς του, κατά τόν 19ο αἰώνα, στό χῶρο τῆς ἐπιστημονικῆς μελέτης πού ἀφορᾶ φυσικά λειτουργικά φαινόμενα. Ὡς ἐκ τούτου εἰσήχθη μέσα στά πανεπιστήμια καί τήν ἐπιστημονική ἔρευνα, ἕνας νέος τρόπος ἐπιστημονικῆς σκέψης ὁ ὁποῖος οὐσιαστικά ἔσπαζε τά ὅρια τῆς ἐπιστήμης. Αὐτό ὅμως δέν ἐπεβλήθη μέ τήν πνευματική δύναμη τῶν διανοητῶν τῆς ἐποχῆς. Μᾶλλον ἐπετεύχθη μία τέτοια ἀλλαγή μέ τήν βοήθεια ἀνθρώπων πού κατεῖχαν τόν πλοῦτο καί τόν χρυσό ἐκείνη τήν ἐποχή, δηλαδή ἀπό βιομηχάνους τοῦ κάρβουνου καί τοῦ χάλυβα, οἱ ὁποῖοι ὀργάνωσαν διαθέτοντας πακτωλό χρημάτων μία τεράστια προπαγάνδα καί διαφήμιση τοῦ δαρβινισμοῦ. Εἶναι ἱστορικά ἐπιβεβαιωμένο ὅτι ὁ Τσάρλς Λαῦελ, δικηγόρος, γεωλόγος καί βιομήχανος κάρβουνου, ὑπέρμαχος τοῦ ἐξελικτισμοῦ καί πολέμιος τοῦ χριστιανισμοῦ, ἀγόρασε τήν πρώτη μέρα κιόλας ἔκδοσης τοῦ βιβλίου τοῦ Δαρβίνου, τήν «Καταγωγή τῶν Εἰδῶν» τό 1859, ὅλα τά ἀντίτυπα, καί τά δυό χιλιάδες βιβλία πού ἐξέδωσε ὁ ἐκδοτικός οἶκος τότε! Καί τά διένειμε σέ ἐπιφανεῖς ἐπιστήμονες σέ ὅλη τήν Εὐρώπη. Τήν δεύτερη κιόλας ἡμέρα εἶχε γίνει ἡ δεύτερη ἔκδοση! Ἡ προπαγάνδα πού ἐπέβαλε ἡ πλουτοκρατία τῆς ἐποχῆς, αὐτή πού ἑτοίμαζε καί τίς μεγάλες ἐπαναστάσεις στήν Εὐρώπη γιά νά ρίξει τίς μοναρχίες, ἦταν πρωτοφανής. Μέσα σέ λίγα χρόνια ὅλος ὁ κόσμος συζητοῦσε γιά τήν ἐξελικτική θεωρία. Καί σύντομα εἰσήχθη καί ἐπεβλήθη ὡς ἔγκυρη ἐπιστημονική θεωρία ἡ δαρβινική ἐξέλιξη καί στά σχολεῖα.
.               Ἔτσι γιά πρώτη φορά στήν ἀνθρώπινη ἱστορία, τά ὑπαρξιακά ζητήματα ἀποτέλεσαν πεδίο ἔρευνας τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν. Αὐτό πλασαρίστηκε ὡς ἐπαναστατική ἐνέργεια πού ἀνατρέπει τά στερεότυπα τοῦ χριστιανισμοῦ καί χαιρετίστηκε ἀπό τήν ἄθεη διανόηση τῆς ἐποχῆς ( Νϊτσε, Βολταῖρο, Σπένσερ, Φρόυντ κ.ἄ.) ὡς κοσμοϊστορικό γεγονός. Ἦταν ἡ ἐποχή τοῦ «πέραν τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ» τῆς ὑπέρβασης κάθε φιλοσοφικῆς, θρησκευτικῆς καί ἀνθρώπινης ἀρχῆς, μία δαιμονική κατάσταση πού σάν παλιρροϊκό κύμα σάρωνε τότε τά πάντα. Καί αὐτό τό ὀνόμασαν οἱ ἀντίχριστες ἐκεῖ δυνάμεις, «Πρόοδο». Στήν πραγματικότητα «ἀνέτειλε» μία νέα βάρβαρη ἐποχή , μία ἀντίχριστη θρησκεία τῆς φυσιοκρατίας καί μία μεταμοντέρνα «θεολογία» πού θά σχετικοποιοῦσε τά πάντα. Ἀπό δῶ καί μπρός ὁ καθένας θά μποροῦσε νά λέει ὅ,τι θέλει. Ἀκόμα καί ὅτι ἡ βαρύτητα, ἕνα ἁπλό ἐπαναλαμβανόμενο φυσικό ντετερμινιστικό φαινόμενο, εἶναι τῆς ἰδίας τάξεως γεγονός μέ τή δημιουργία ἑνός δελφινιοῦ, ἑνός ἀητοῦ ἤ καί τοῦ ἀνθρώπου. Γράφει ὁ Δρ. Σ. Μανώλης καθηγητής Βιολογίας στό ΕΚΠΑ: «Ἡ ΕΞΕΛΙΞΗ εἶναι καί τά δυό, καί ΘΕΩΡΙΑ καί ΓΕΓΟΝΟΣ .Ἕνα γεγονός εἶναι ἁπλά μία ἐπιβεβαιωμένη ἀλήθεια. Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ γῆ εἶναι στρογγυλή. Εἶναι γεγονός ἀκόμη ὅτι ἄν ρίξετε κάτι, αὐτό πέφτει κάτω, Ἡ Ἐξέλιξη λοιπόν εἶναι γεγονός. Οἱ ζωντανοί ὀργανισμοί ἔχουν ἀλλάξει στό παρελθόν καί συνεχίζουν νά ἀλλάζουν»[9].
.              Μπερδεύοντας λοιπόν τό «πῶς» τῆς δημιουργίας μίας πρωτότυπης μορφῆς, πού εἶναι ὑπαρξιακό γεγονός, μέ τό «πῶς» τῆς λειτουργίας τῶν σωμάτων, δέν ἀντιλαμβάνονται πολλοί ἐπιστήμονες, ὅτι παραβιάζουν ἔτσι τά ὅρια τῆς ἐπιστήμης. Παρουσιάζοντας μάλιστα ἕνα ὑποθετικό ἱστορικό σενάριο γιά τήν δημιουργία τῶν ὄντων ὡς ἀποδεδειγμένο γεγονός, συμβάλλουν ἔτσι ἀσυνείδητα στόν βιασμό τοῦ ἀνθρώπου μετατρέποντας τήν ἐπιστήμη ἀπό πηγή γνώσης καί προόδου σέ δεσποτική δύναμη ὅπως λέγει ὁ Γιάσπερς.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–2

[1] Διαβάζουμε ἀπό τά Φυσικά τῆς Ϛ΄Δημοτικοῦ «Το σύμπαν, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε σήμερα, προήλθε από ένα μεγαλειώδη μετασχηματισμό ενέργειας σε μάζα πριν 14 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. Από τότε ο κόσμος μας διαρκώς αλλάζει…»

[2] Διαβάζουμε στα Θρησκευτικά Β΄ Λυκείου :« Κατά τη διήγηση της Αγίας Γραφής, έγινε διαδοχικά σε έξι ημέρες, οι οποίες είναι φάσεις που αντιστοιχούν σε μεγάλα χρονικά διαστήματα.

[3] Διαβάζουμε ἐπίσης ἀπό προηγούμενα βιβλία θρησκευτικῶν Α΄ Γυμνασίου πού διδάσκοντο τά γυμνασιόπαιδα πρίν νά ἐκδοθοῦν οἱ «φάκελλοι» θρησκευτικῶν: ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A109/355/2385,9142/
Ἐπίσης στά Θρησκευτικά τῆς Β΄ Λυκείου: «Η επιστήμη ερευνά το πώς έγινε ο κόσμος καθώς και τους φυσικούς νόμους που ρυθμίζουν τη λειτουργία του, ενώ η θρησκεία ασχολείται με το ποιος και γιατί δημιούργησε τον κόσμο.»

[4] iep.edu.gr/images/IEP/EPISTIMONIKI_YPIRESIA/Epist_Grafeia/Graf_Ereynas_A/Nea_progr_spoyd_Thriskeytika/NEOI_FAKELOI/350951655-FAKELOS-MATHITI-THRISKEFTIKA-C-LYKEIOU.pdf Ἰωάννης Ζηζιούλας, μητρ. Περγάμου, Ὁ ἄνθρωπος καὶ τὸ περιβάλλον: Ὀρθόδοξη θεολογική προσέγγιση»

[5] pemptousia.gr/video/theoria-tis-exelixis-ke-theologia/

[6] Karl Jaspers, «Εinfuerung in die Philosophie» ( Εισαγωγή στη Φιλοσοφία)     Καρλ Γιασπερς — Ο παιδαγωγός των ορίων Εκδόσεις Δωδώνη Αθήνα σελ. 16,19

[7] Βιολογία Γενικής Παιδείας Γ΄ Λυκείου. σελ. 120.

[8] Eugenie C.Scott   Εξέλιξη vs Δημιουργία, Εκδόσεις Κέδρος 2009 Σελ 381-382

[9] Σ. Μανώλη «Εξελικτική Βιολογία Αθήνα 2002 Εκδόσεις Συμμετρία σελ. 11

 

Advertisements

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: