ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΕΛΛΗΝΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ…!

Καθολικς πιστολς λληνος κληρικο
τ νάγνωσμα…

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Δημ. Κατούνη
Ἐφημ. «Καθημερινή», 11.11.18

Ἀγαπημένα μου ἀδέλφια ἐν Χριστῷ, χαίρετε!

.           Ὅταν ἡ ἀδικία σφίγγει τὴν ὕπαρξή σου, νιώθεις βιασμένος. Χαράζει ἡ σκέψη μου αὐτὲς τὶς γραμμὲς καὶ σκέφτομαι ποῦ νὰ τὶς ἀπευθύνω. Τὶς ἀπευθύνω λοιπὸν πρὸς ὅλους, σὰν μία καθολικὴ ἐπιστολή, σὰν τὶς ἑπτὰ ποὺ ἔχουμε στὴν Καινή μας Διαθήκη πρὸς ὠφέλεια καὶ οἰκοδομή. Νὰ συστηθῶ. Εἶμαι ἕνας τεμπέλης παπὰς τῆς ἐπαρχίας, ποὺ πρὶν ἀπὸ εἴκοσι ὀκτὼ χρόνια φόρεσα τὸ ράσο ἀνάξια. Ἡ πολιτεία μὲ προσέλαβε καὶ μὲ συντηρεῖ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια. Σήμερα ξαφνικὰ καὶ ἀπροειδοποίητα, χωρὶς λόγο καὶ αἰτία, μὲ ἀπολύει. Εἶμαι καὶ ἀνόητος, διότι ἐπενδύοντας στὴν πρόσληψή μου αὐτή, ἔκανα μία μεγάλη οἰκογένεια, πῆρα ἕνα διαμέρισμα γιὰ νὰ τὴ βάλω μέσα, ἕνα αὐτοκίνητο γιὰ νὰ τὴ μετακινῶ καὶ ἕνα δάνειο τριάντα ἐτῶν, γιὰ νὰ ἀνταποκριθῶ σὲ ὅλα αὐτά. Οἱ πιὸ μεγάλοι καὶ μυαλωμένοι μὲ συμβούλεψαν νὰ τὸ κάνω, γιατί, λέει, ὁ μισθός μου ἦταν μία διασφάλιση.
.           Σήμερα, λοιπόν, ποὺ ἠλικιακὰ βρίσκομαι «σ᾽τοῦ δρόμου τὰ μισά», ὑπερβαίνοντας σιγὰ σιγὰ τὰ πενήντα, ξυπνῶ μία ἡμέρα καὶ βλέπω τὸ φυσικό μου προστάτη, τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος, νὰ συγχαίρει τὸν κ. πρωθυπουργό, διότι μὲ ἀπέλυσε. Βλέπω τὸν πνευματικὸ πατέρα καὶ Προκαθήμενο τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας νὰ εὐχαριστεῖ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία, διότι ἐμένα καὶ μερικὲς χιλιάδες συναδέλφους μας, μαζὶ μὲ τὶς οἰκογένειές μας, μᾶς ἀφήνει μετέωρους στὶς ἀποφάσεις καὶ στὶς διαθέσεις τῶν πολιτικῶν τῆς κάθε ἐποχῆς. Μᾶλλον δὲν ἦταν ἀρκετὸ ὅτι τὰ ὀκτὼ χρόνια τῆς κρίσεως συμπαραστάθηκα στοὺς ἀνθρώπους ὑποφέροντας μαζί τους, ταΐζοντάς τους ἀπὸ τὸ συσσίτιο τῆς ἐνορίας μου, πληρώνοντας τοὺς λογαριασμούς τους, ἐξαντλώντας κάθε γνωριμία μου γιὰ νὰ ἔχουν φάρμακα καὶ περίθαλψη.
.           Ἔγινα ὁ πιὸ φτωχὸς ἀπ’ τοὺς φτωχούς, ἀφοῦ ὁ μισθός μου κατέστη ὁ χαμηλότερος τοῦ δημοσίου τομέα. Ζητιάνεψα γιὰ τὸ χατίρι τους πολλὲς φορές. Σταμάτησα τὰ ἔργα τοῦ ναοῦ, γιὰ νὰ γίνουν τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φιλανθρωπίας. Μοιραστήκαμε ὅλοι μαζὶ τὸ πιάτο, τὸ ζεστὸ φαΐ, τὸ δάκρυ τῆς ἀπόγνωσης, τὸ χαμόγελο τῆς παρηγοριᾶς, τὴν ἀγκαλιὰ τῆς ἀλληλοστήριξης… Συμπορευθήκαμε καὶ συλλειτουργήσαμε μὲ τὸ Δεσπότη μας ἀρχηγό, κι ὅλοι μαζὶ ἑνωμένοι στὴ μεγάλη Ἐκκλησιὰ τῆς ὑπομονῆς. Πήγαμε μπροστά. Δὲν διχαστήκαμε. Ἔνιωσα ἕνα σῶμα μὲ ὅλους, ἕνας λαὸς κοινός, ἀγαπημένος, γιατί κι ἐμεῖς κομμάτι αὐτοῦ τοῦ λαοῦ εἴμαστε. Τώρα ἐλπίζαμε πὼς θὰ ξεφύγουμε ἐπιτέλους. Ἐλπίζαμε σὲ ἕνα φῶς.
.           Ἐλπίδα, σὰν ὄνειρο παιδικό, ἀπραγματοποίητο ἀκόμη.
.           Σκέπτομαι τώρα πιὰ πὼς μᾶλλον ἔχουν δίκιο, δὲν ἄξιζα τὴν ἰδιότητά μου ὡς δημοσίου ὑπαλλήλου καὶ ἔπρεπε νὰ ἀπολυθῶ. Σκέφτομαι πὼς ἡ πνευματικὴ ἐργασία ποὺ κατέβαλα ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια τὰ κείμενα ποὺ παρήγαγα, ἡ διδασκαλία ποὺ ἀπηύθυνα, οἱ κατασκηνώσεις τὰ καλοκαίρια ποὺ ἔστησα, ἡ νεότητα ποὺ συναναστράφηκα, οἱ τέχνες ποὺ καλλιέργησα, οἱ οἰκογένειες ποὺ ἐπανένωσα, οἱ γάμοι ποὺ εὐλόγησα, οἱ βαπτίσεις ποὺ χάρηκα, οἱ ψυχὲς ποὺ ξεκούρασα στὴν ἐξομολόγηση, οἱ οἰκογένειες ποὺ παρηγόρησα στὸ πένθος, οἱ χαρὲς ποὺ πολλαπλασίασα μὲ τὶς εὐχές μου, οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐνθάρρυνα μὲ τὶς προτροπές μου, τὸ περιβάλλον ποὺ βοήθησα μὲ τὶς εὐαισθησίες μου καὶ πολλὰ ἀκόμη, ποὺ αὐτὴ τὴ στιγμὴ μοῦ διαφεύγουν λόγῳ σύγχυσης, δὲν μετρᾶνε!
.           Τὸ «δημοσιοϋπαλληλίκι» γιὰ μένα δὲν ἦταν ντροπή. Ἦταν τιμή. Ἦταν μία ἔνδειξη ἐκτίμησης τῆς πολιτείας γιὰ μένα ποὺ δούλευα γιὰ ἐκείνη καὶ γιὰ τὸν λαό. Δὲν ἦταν βόλεμα. Ἦταν μία μικρὴ ἀνάπαυση γιὰ νὰ μὴ «διακονῶ τραπέζας», ἀλλὰ νὰ εἶμαι ἀνέμελος στὴν ἐπίδοση τῶν πνευματικῶν καθηκόντων καὶ τῆς διακονίας μου. Φαίνεται ὅμως πὼς οἱ κεφαλὲς τοῦ Κράτους καὶ τῆς Ἐκκλησίας δὲν συμφωνοῦν μαζί μου. Ἐκεῖνοι ἀποφάσισαν πὼς ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα πρέπει νὰ ἔχω μέριμνα γιὰ τὸν βιοπορισμὸ τῶν παιδιῶν μου, γιὰ τὴν ἀποπληρωμὴ τῶν δόσεων, γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν ἀτελείωτων λογαριασμῶν, γιὰ τὴν τακτοποίηση τῶν φορολογικῶν μου ὑποχρεώσεων. Ἔτσι νας θ δώσει τ θέση μου σ κάποιον λλον, πο θ τν προσλάβει τώρα, γι ν μ κάνει μισητ κα ντιπαθητικ πέναντι στν κοινωνία, πειδ το τρωγα τ θέση τόσα χρόνια, κα λλος θ μ παρηγορήσει μ λόγια πατρικ κα μορφα, πο κούγονται πόλυτα ψεύτικα, ταν δν τ νιώθουμε μες ο κληρικοί…
.           Δόξα τῷ Θεῷ, οἱ δύο τους ἀποφάσισαν «γιὰ μένα χωρὶς ἐμένα», βεβαίως «γιὰ τὸ καλό μου» καὶ ἔτσι ξαφνικὰ «…ἀνεπαισθήτως μ’ ἔκλεισαν ἀπὸ τὸν κόσμον ἔξω», ποὺ θά ’λεγε κι ὁ φίλος μου ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια. Ἔτσι ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ πλέον νὰ χαρεῖ, διότι ἀπαλλάχθηκε ἀπὸ τοὺς χαραμοφάηδες ποὺ τὴν ἄρμεγαν τόσα χρόνια καὶ τώρα πλέον λαμπρὰ θὰ τραβήξει τὸν δρόμο τῆς προόδου καὶ τῆς εὐημερίας! Καλὴ πορεία.

 

 

Advertisements

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: