Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Θεοτόκος στν ρθόδοξη κκλησία

Μιχαὴλ Χούλη, Θεολόγου

.               Τὸ γλυκύτερο καὶ ἁγιότερο πλάσμα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀναμφίβολα ἡ Παναγία, ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου καὶ μάνα ἐπίσης τῶν πιστῶν. Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὸν Καθολικισμὸ τῆς ἀποδίδεται μεγάλη τιμή. Ὁ Λούθηρος ἀναφέρει γι’ αὐτήν: «Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκφραστεῖ μὲ λόγια ὁ ἔπαινος ποὺ ἁρμόζει στὴ Μαρία» (Ἔργα Λούθηρου, τόμος 1,219, 494). Στὸν Ἰσλαμισμὸ ἐπίσης ἀντιμετωπίζεται μὲ μεγάλο σεβασμό. Στὸ Κοράνιο ὑπάρχουν 20 περίπου χωρία ποὺ ἀναφέρονται στὴν Παρθένο. Ἡ Σούρα (κεφάλαιο) 21 γράφει: «Ψάλε τὴ δόξα τῆς Μαρίας ποὺ διατήρησε ἀνέπαφη τὴν παρθενία της. Αὐτὴ καὶ ὁ γιός της ἔγιναν ὁ θαυμασμὸς τοῦ σύμπαντος» (στίχος 91).
.           Ὁ ἐπιφανέστερος μαθητὴς τοῦ Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου, ἅγιος Πρόκλος Κωνσταντινουπόλεως, ἀρνεῖται πὼς ὑπάρχει μεγαλύτερο θαῦμα ἀπὸ τὴν Θεοτόκο (P.G. 65,717). Ὁ ἐκ τῶν κορυφαίων δογματικῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, τὴν ὀνομάζει «τὸ σεμνὸν κειμήλιον ὅλης τῆς οἰκουμένης» (P.G. 77, 992).
.                   Ἀρκετοὶ ἑτερόδοξοι δὲν καταλαβαίνουν γιατί στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τιμᾶμε τόσο πολὺ τὴν Θεοτόκο. Ἡ ἰδιαίτερη τιμὴ πρὸς τὸ πρόσωπό της εἶναι ὅμως ξεκάθαρη ἤδη ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη, διότι ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ τὴν προσφωνεῖ ὡς ἑξῆς: «Χαῖρε ἐσύ, ἡ προικισμένη μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ! Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου. Εὐλογημένη ἀπὸ τὸ Θεὸ εἶσαι ἐσύ, περισσότερο ἀπ’ ὅλες τὶς γυναῖκες» (Λουκ. α´ 28).  Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τιμᾶμε βαθύτατα τὴν Παναγία, σύμφωνα καὶ μὲ τὸν προφητευμένο ἀπὸ τὸ στόμα της λόγο: «Ἀπὸ τώρα θὰ μὲ καλοτυχίζουν ὅλες οἱ γενιὲς» (α´ 48). Ὅταν μάλιστα ὁ Χριστός, πάνω ἀπὸ τὸ σταυρό Του, ἔδωσε στὸν Ἰωάννη τὴ μητέρα Του γιὰ νὰ τὴν φροντίζει, καὶ ἐκεῖνος τὴν ἀνέλαβε πλέον ὡς μητέρα του, ἀπὸ τότε ἡ Παναγία ἔγινε καὶ μητέρα τῆς Ἐκκλησίας καὶ μητέρα ὅλων τῶν πιστῶν. Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν Πεντηκοστή, τὴν ἡμέρα δηλαδὴ ποὺ γεννήθηκε ἡ Ἐκκλησία πάνω στὴ γῆ, ἡ Θεοτόκος βρισκόταν ἀνάμεσα στοὺς ἀποστόλους καὶ δέχθηκε ἐπίσης τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Στὸ ἑξῆς, ἡ Κυρία τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων δὲν σταμάτησε, διὰ τῆς μεσιτείας καὶ τῶν προσευχῶν της, νὰ προστατεύει τὴν Ἐκκλησία τοῦ Υἱοῦ της, στὴν ὁποία εἶναι μοναδικὰ ἐντεταγμένη, ἐνῶ τὸ ἅγιο πρόσωπό της καὶ ἡ μεγάλη της συνεισφορὰ στὴ σωτηρία μας ἀπασχόλησε τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν χριστιανικὴ πίστη στοὺς αἰῶνες. Στὴν Ἀποκάλυψη, ἀκόμη, ἐκθειάζεται τὸ μεγαλεῖο της: «Μία γυναίκα ντυμένη τὸν ἥλιο, μὲ τὸ φεγγάρι κάτω ἀπὸ τὰ πόδια της, καὶ στὸ κεφάλι της στεφάνι μὲ δώδεκα ἀστέρι… Ἡ γυναίκα γέννησε παιδὶ ἀρσενικό, ποὺ θὰ κυβερνήσει ὅλα τὰ ἔθνη μὲ σιδερένια ράβδο» (ιβ´ 1-5).
.               Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς εὐλαβεῖται καὶ ἀγαπᾶ βαθύτατα τὴν Παναγία, τὴν νοιώθουμε πολὺ κοντά μας καὶ ὅτι τρέχει εἰς βοήθειά μας, καὶ τῆς ἀποδίδουμε ἑπτακόσιες περίπου ἐπωνυμίες (Ἐλευθερώτρια, Μεγαλόχαρη, Γλυκοφιλοῦσα, Ἑκατονταπυλιανή, Ἐλεοῦσα κ.λπ.). Πρὸς τιμήν της ἔχουν ἀνεγερθεῖ σ’ ὅλη τὴν χριστιανοσύνη χιλιάδες ναοί, ἔχουν φιλοτεχνηθεῖ ἄπειρες εἰκόνες της σ’ ὅλη τὴν ἱστορία, πάρα πολλοὶ Ἕλληνες φέρουν τὸ ὄνομά της, καὶ ὁλόκληρη ἡ Θεία Λειτουργία προσφέρεται ἐξαιρετικὰ πρὸς τιμὴν τῆς Θεοτόκου. Ἐν τούτοις καὶ στὴ Θεοτόκο ἀποδίδουμε τιμητικὴ προσκύνηση (ὅπως καὶ στοὺς ἁγίους) καὶ ὄχι λατρεία, ποὺ ἁρμόζει μόνο: στὸν Τριαδικὸ Θεό, τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Θεάνθρωπο, καὶ στὴν Θεία Εὐχαριστία. Καὶ ὅπως ἡ σελήνη ἀντλεῖ ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, ἔτσι καὶ ἡ Θεοτόκος εἶναι Παν-ἁγία (σὲ σχέση μὲ τοὺς ἀνθρώπους), διότι ἑνώθηκε ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ ὄχι μόνο ἁγιοπνευματικά, ἀλλὰ καὶ ὀργανικὰ-βιολογικὰ μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἔφερε ἄλλωστε στὰ σπλάχνα της γιὰ ἐννέα μῆνες, γαλούχησε καὶ ἀνέθρεψε τὸν ἴδιο τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ ὡς ἄνθρωπο. Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, ἀκόμη, εἶναι γεμάτη ἀπὸ προτυπώσεις τῆς Παρθένου. Ὀνομάζεται Κλῖμαξ Ἰακώβ, Νεφέλη φωτεινή, ἄφλεκτος βάτος, δάσος τοῦ Ἀββακούμ, ὅρος ἀλατόμητον κ.ἄ. Στὸ λεγόμενο Πρωτευαγγέλιο (Γέν. Γ´ 15), ὁ Θεὸς ἀπευθυνόμενος στὸ φίδι-σατανᾶ ἀναφέρει γιὰ τὴν Θεοτόκο ὅτι ὁ Ἀπόγονός της (ὁ Χριστὸς) θὰ τοῦ συντρίψει τὸ κεφάλι (τοῦ φιδιοῦ), καὶ ὅτι ὁ διάβολος θὰ καταφέρει ἁπλὰ νὰ τοῦ πληγώσει (τοῦ Χριστοῦ) τὴν φτέρνα (τριήμερος θάνατός Του καὶ στὴν συνέχεια ἀνάστασή Του).
.             Γιὰ τὴν ἀειπαρθενία τῆς Θεοτόκου, διαχρονικὴ ἔμεινε στὴ Δύση ἡ διατύπωση τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου ὅτι «Παρθένος συνέλαβε, Παρθένος ἔτεκε, Παρθένος ἔμεινε» (βλ. Π. Τρεμπέλα, «Δογματική», τ. β΄, κεφ. 12, ἔκδ. Ὁ Σωτήρ, Ἀθ. 1979). Οἱ Διαμαρτυρόμενοι ἀπὸ ἀντίδραση πρὸς τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς ἀπέρριψαν τὴν ἀειπαρθενία της. Ἡ ἱερή μας Παράδοση καὶ ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι ὅμως ξεκάθαρες. Ὁ προφήτης Ἠσαΐας λ.χ. ἀναφέρει: «Ἰδού, ἡ Παρθένος θὰ συλλάβει, θὰ γεννήσει Υἱὸ καὶ θὰ τὸν ὀνομάσουν Ἐμμανουὴλ (σημαίνει ‘ὁ Θεὸς μαζί μας’) (Ζ´ 14). Καὶ ὁ Ἰεζεκιὴλ λέγει: «Ὁ Κύριός μου εἶπε: ‘Αὐτὴ ἡ πύλη θὰ παραμείνει κλειστή. Κανεὶς δὲν θὰ περάσει ποτὲ ἀπ’ αὐτήν, γιατί ἔχω μπεῖ ἀπ’ αὐτὴν ἐγώ, ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ. Γι’ αὐτὸ θὰ μείνει κλειστὴ’» (ΜΔ´, 2). Ἄγγελος Κυρίου λέγει στὸν Ἰωσήφ: «Μὴ διστάσεις νὰ πάρεις στὸ σπίτι σου τὴ Μαριάμ, τὴ γυναίκα σου, γιατί τὸ παιδὶ ποὺ περιμένει προέρχεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο» (Ματθ. α´ 20). Καὶ πάλι τοῦ λέει: «Σήκω, πάρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ μητέρα του καὶ φύγε στὴν Αἴγυπτο» (Ματθ. β´ 13) καὶ δὲν τοῦ λέει: ‘σήκω, πάρε τὴ γυναίκα καὶ τὸ παιδί σου’. Γιατί; Διότι ὁ Πατέρας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Θεὸς Πατὴρ καὶ ἡ σύλληψή Του ἔγινε ἐκ Πνεύματος Ἁγίου.
.                 Ἀλλὰ καὶ ἡ Μαριάμ, ὅταν τῆς μεταφέρθηκε ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ τὸ θεῖο μήνυμα, ρώτησε μὲ ἀθωότητα τὸν ἄγγελο: «Πῶς θὰ μοῦ συμβεῖ αὐτό, ἀφοῦ δὲν ἔχω συζυγικὲς σχέσεις μὲ κανέναν ἄντρα;» (Λουκ. α´ 34). Ἐπιπλέον, ἂν εἶχε κι ἄλλα παιδιὰ ἡ Παναγία, ὁ Χριστός, λίγο πρὶν ξεψυχήσει, θὰ ἀνέθετε τὴν προστασία τῆς μητέρας Του στὴν πολυπληθῆ οἰκογένειά Του (σύμφωνα μὲ τὰ ἰσχύοντα ἔθιμα) καὶ ὄχι στὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη (Ἰω. ιθ´ 26-27), ὅπως καὶ ἔγινε. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πιστοποιοῦν μάλιστα διὰ τῆς ἁγιοπνευματικῆς ἑρμηνείας τους πὼς «Ὁ Χριστὸς γεννήθηκε ἀπὸ τὴν Μαρία τὴν ἀειπάρθενο καὶ διὰ Πνεύματος Ἁγίου» (Ἅγιος Ἐπιφάνιος: P.G. 42, 665). Ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ λέξη «Πρωτότοκος», ποὺ κάποιοι προτάσσουν γιὰ νὰ ἐμμείνουν στὴν κακοδοξία τους, ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος δὲν ἰσχυρίζεται φυσικὰ ὅτι προέκυψαν καὶ ἄλλα παιδιὰ στὴ συνέχεια ἀπὸ τὴν Παρθένο καὶ τὸν Ἰωσήφ, παρὰ μόνο ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν τὸ πρῶτο παιδὶ τῆς Θεοτόκου. Πράγματι, ‘πρωτότοκος’ ὀνομαζόταν τὸ πρῶτο παιδὶ ποὺ γεννιόταν σὲ κάθε σπιτικό, ποὺ ἄνοιγε μήτρα, ἀκόμα κι ἂν δὲν ἀκολουθοῦσαν ἄλλα παιδιὰ (βλ. Ἐξόδου Β´ 12-13 / ΛΔ´ 19 κ.ἑ.). Συχνά, μάλιστα, στὴν Ἁγία Γραφὴ ἡ λέξη ‘πρωτότοκος’ ἔχει καὶ τὴν ἔννοια τοῦ Ἀγαπητοῦ, τοῦ Ξεχωριστοῦ, τοῦ Μοναδικοῦ. Ἔτσι, ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα ἀποκαλοῦνται στὴ Π.Δ. ‘πρωτόπλαστοι’, ἂν καὶ δὲν ἐπακολούθησε ἡ δημιουργία ἀπὸ τὸν Θεὸ ἄλλων ἀνθρώπων (Σοφ. Σολ. Ζ´1/Ι´ 1). Ἀκόμη, γιὰ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὶς ἀδελφές του Ἰησοῦ ποὺ ἀναφέρονται στὰ Εὐαγγέλια (Ἰάκωβος, Ἰωσῆς, Ἰούδας, Συμεών, Μαρία καὶ Σαλώμη), πρόκειται εἴτε γιὰ ξαδέλφια τοῦ Ἰησοῦ (ἅγιος Ἱερώνυμος) εἴτε γιὰ παιδιὰ τοῦ Ἰωσὴφ ἀπὸ προηγούμενη γυναίκα του, ποὺ εἶχε στὸ μεταξὺ πεθάνει (ἅγιος Ἐπιφάνιος καὶ Ὠριγένης). Αὐτὴ τὴ δεύτερη ἄποψη δέχεται διὰ πολλῶν μαρτυριῶν ἡ παράδοση στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (βλ.  πχ.  Ὠριγένη: P.G.  τόμ. 13,876 Β´ καὶ ἁγίου Ἐπιφανίου:  Πανάριον, κατὰ αἱρέσεων, 78,1 P.G. 42).
.           Ὁ αἱρετικὸς Νεστόριος (ὁ Νεστοριανισμὸς καταδικάστηκε ἀπὸ τὴν Γ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ συνῆλθε στὴν Ἔφεσο τὸ 431) ἀρνήθηκε καὶ αὐτὴν τὴν ὀνομασία ‘Θεοτόκος’ ποὺ ἀποδίδουμε στὴν Παναγία καὶ τὴν ὀνόμαζε ‘Χριστοτόκο’. Τὴν ἀρνοῦνται ὡς Θεοτόκο καὶ ἀκραῖες προτεσταντικὲς ὁμάδες (λ.χ. Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ), διότι ἀρνοῦνται ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεός. Ἡ Ἐλισάβετ, ὅμως, μόλις ἡ Παναγία τὴν ἐπισκέφθηκε, φωτισθεῖσα ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τῆς εἶπε: «Καὶ πῶς συνέβη τοῦτο, νὰ ἔλθει ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου μου πρὸς ἐμένα;» (Λουκ. α´ 43). Τὴν ὀνομάζει ἡ Ἐλισάβετ ‘μητέρα τοῦ Κυρίου’, δηλαδὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ἄρα εἶναι Θεοτόκος. Ἀλλὰ καὶ στὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου, ὁ ἀρχάγγελος ἀποκαλύπτει: «Τὸ ἅγιο παιδὶ ποὺ θὰ γεννήσεις θὰ ὀνομαστεῖ Υἱὸς Θεοῦ» (Λουκ. α´ 35), ποὺ σημαίνει ὅτι στὰ σπλάχνα τῆς Παναγίας ἑνώθηκε, ἁρμονικά, ἀσύγχυτα, ἀδιαίρετα καὶ ἄτρεπτα, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, γέννησε ὡς ἄνθρωπο τὸν ἴδιο τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ γι’ αὐτὸ τῆς ἁρμόζει πέρα ὡς πέρα ὁ τίτλος “Θεοτόκος”. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἐπισημαίνει ὅτι «ὅποιος δὲν ὀνομάζει Θεοτόκο τὴν ἁγία Μαρία βρίσκεται μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεὸ» P.C. 37, 177), ἐνῶ οἱ Γ´, Δ´, Ε´ καὶ Ϛ´ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι τὴν ὀνομάζουν ‘ὄντως Θεοτόκον’.
.                     Τὸ ὅτι ἡ Παναγία βρίσκεται τόσο ψηλὰ στὴν συνείδηση τῶν Ὀρθοδόξων δὲν σημαίνει ὅτι γεννήθηκε χωρὶς τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, ὅπως δέχεται ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία (ἡ λεγόμενη «Ἀμίαντος Σύλληψις», ποὺ ὡς δόγμα κηρύχθηκε τὸ 1870 ἀπὸ τὴν Α´ Βατικανὴ Σύνοδο) –τὸ τελευταῖο δὲν ἀπαντᾶται οὔτε στὴν Ἁγία Γραφὴ οὔτε καὶ στὴν ἀποστολικὴ παράδοση. Ἡ Ὀρθοδοξία πιστεύει πὼς καὶ ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος κληρονόμησε τὴν ἁμαρτωλὴ φύση καὶ τὶς συνέπειες τῆς πτώσης τοῦ Ἀδάμ, ἀλλὰ προσωπικὰ στὴ συνέχεια, καὶ μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀπαλλάχθηκε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἑνώθηκε μὲ τὸ Θεό. Αὐτὸ ὑποστηρίζεται ἁγιογραφικά, ἀφοῦ σύμφωνα μὲ τὰ λόγια του ἀρχαγγέλου: «Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα θὰ ἔρθει πάνω σου καὶ θὰ σὲ καλύψει ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ» (Λουκ. α´ 35). Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος διδάσκει: «Μέσῳ ἑνὸς ἀνθρώπου μπῆκε στὸν κόσμο ἡ ἁμαρτία… γιατί ὅλοι ἁμάρτησαν» (Ρωμ. ε´ 12). Δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ δηλαδὴ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὅτι ἕνα πλάσμα τοῦ Θεοῦ (ἡ Παναγία) ἦταν ἤδη σωσμένο πρὶν ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ Υἱοῦ Του, ἀφοῦ καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης λέγει ὅτι: ‘Πρὶν τὴν δι’ ἀναστάσεως δόξα τοῦ Ἰησοῦ κανεὶς δὲν εἶχε ἀκόμη λάβει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα’ (Ἰω. ζ´ 39). Ἡ μεγάλη ἀξία τῆς Θεοτόκου, σύμφωνα μὲ τοὺς ἁγίους Πατέρες, ἐντοπίζεται ἀκόμη στὸ ἑξῆς: Ἐνῶ βρισκόταν καὶ αὐτὴ ἐγκλωβισμένη στὸν στεναγμὸ τοῦ κόσμου γιὰ σωτηρία, ἐνῶ δὲν ἔπαυε νὰ εἶναι κόρη τοῦ πεσόντος Ἀδάμ, ἐν τούτοις συνεργάστηκε οἰκειοθελῶς μὲ τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ καὶ ἔγινε τὸ ὄργανο τῆς λύτρωσης καὶ τὸ στόμα τῆς πλάσης, ποὺ ἀνταποκρίθηκε θετικὰ στὴν πρόσκληση τοῦ πανοικτίρμονα Θεοῦ. Χωρὶς τὴ δική της συνεργασία, τὸ δικό της ΝΑΙ στὸν Θεό, ὅταν κλήθηκε νὰ γίνει ἡ μητέρα τοῦ Υἱοῦ Του, ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἦταν ἀδύνατον νὰ πραγματοποιηθεῖ. Γι’ αὐτὸ καὶ παραμένει στὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας ἡ γέφυρα πρὸς τὸν Θεό, τὸ κατοικητήριο τοῦ Λόγου, καὶ ἡ μεγάλη μεσίτρια τῶν πιστῶν.
.               Οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ καὶ οἱ Προτεστάντες δὲν δέχονται ἄλλους μεσίτες γιὰ τὴ σωτηρία μας ἐκτός τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὸ αὐτὸ πιστεύει καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μὲ τὴν ἀπόλυτη ἔννοια ὅμως τοῦ ὅρου ‘μεσίτης’, ἀφοῦ ὁ Ἰησοῦς λέγει: «Οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δι’ ἐμοῦ» (Ἰω. ιδ´ 6). Μὲ σχετικὴ πάντως ἔννοια, μεσίτες ὑπάρχουν πολλοί, οἱ ἅγιοι, ποὺ εὑρισκόμενοι κοντὰ στὸν Θεὸ παρακαλοῦν καὶ προσεύχονται γιά μᾶς, ἀφοῦ ἤδη θαυματουργοῦσαν καὶ παρακαλοῦσαν γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τὸ Θεό, ὅσο βρίσκονταν ψυχοσωματικὰ ἐν ζωῇ. Μὲ τὴν ἴδια σχετικὴ ἔννοια, ἐνῶ εἶναι ἕνας ὁ Θεός, κατὰ χάριν ὑπάρχουν πολλοὶ θεοί, ἀφοῦ λέγει ὁ ψαλμός: «ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΘΕΟΙ, εἴσαστε ὅλοι σας παιδιὰ τοῦ Ὑψίστου» (Ψαλμ. ΠΒ´ [82],6). Καὶ μὲ τὴν ἴδια σχετικὴ ἔννοια πάλι, ὑπάρχουν καὶ πολλοὶ σωτῆρες, διότι λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ὡς ἀπόστολος σταλμένος στὰ ἔθνη… ἴσως κάνω τοὺς ὁμοεθνεῖς μου νὰ ζηλέψουν ΚΑΙ ΣΩΣΩ μερικοὺς ἀπ’ αὐτοὺς» (Ρωμ. ια´ 13-14). Ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος λέγει: «Αὐτὸς ποὺ ἐπιστρέφει ἁμαρτωλὸ ἀπὸ τὴν πλανεμένη ὁδόν του, ΘΑ ΤΟΥ ΣΩΣΕΙ τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸ θάνατο καὶ θὰ καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν» (ε´ 20). Διότι διαφορετικὰ ἂν δεχθοῦμε ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ τὸ «Ἕνας ὑπάρχει Θεός, ἕνας καὶ μεσίτης μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ὁ ἄνθρωπος Χριστὸς Ἰησοῦς» (Α´ Τιμ. β´ 5), στὸ ὁποῖο καὶ στηρίζονται ἀρκετοὶ ἑτερόδοξοι, θὰ πρέπει νὰ ἀπορρίψουμε τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐφ᾽ ὅσον τὸν Χριστὸ ἀναφέρει μόνο ὡς ἄνθρωπο καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δὲν τὸ συμπεριλαμβάνει στὴ θεότητα. Ἔτσι, ὁ ἀπόστολος Πέτρος δήλωσε ὅτι θὰ φρόντιζε, ἀκόμη καὶ μετὰ τὸ θάνατό του, νὰ ὑπομιμνήσει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στοὺς χριστιανοὺς (Β´ Πέτρ. α´ 13-15). Καὶ ὁ προφήτης Ἠλίας, 15 χρόνια μετὰ τὴν ἀνάληψή του, ἐπικοινώνησε μὲ τὸν βασιλέα Ἰωρὰμ γιὰ νὰ τὸν ἐλέγξει γιὰ τὶς θανάσιμες ἁμαρτίες τοῦ (Β´ Παραλ. ΚΑ´12…). Ὁ ἀρχιερέας Ὀνίας προσευχόταν μετὰ τὴν ἐκδημία του γιὰ ὅλο τὸ ἔθνος καὶ ὁ προφήτης Ἱερεμίας, ποὺ εἶχε πρὸ πολλοῦ πεθάνει, γιὰ τὸ λαὸ καὶ τὴν ἁγία πόλη Ἱερουσαλήμ, ὅπως φαίνεται στὴν Π.Δ. (Μακκ. Β´ 15/12-16). Ἀκόμη, ὁ Θεὸς ἔσωσε τὴν Ἱερουσαλὴμ χάριν τοῦ δούλου Του Δαυίδ, ὁ ὁποῖος δὲν βρισκόταν τότε ἐν ζωῇ (Β´ Βασιλ. 20,6). Στὴν Ἀποκάλυψη ἀναφέρεται ὅτι «ἀνέβηκε ὁ καπνὸς τοῦ θυμιάματος μὲ τὶς προσευχὲς τῶν ἁγίων ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ ἀγγέλου μπροστὰ στὸ Θεὸ» (η´ 4).
.                   Τέλος, ἡ Ὀρθόδοξη παράδοση, ὅπως ἀποτυπώνεται στὴν Ὑμνολογία καὶ τὴν Πατερικὴ Θεολογία, διδάσκει πὼς τὸ σῶμα τῆς Θεοτόκου, μετὰ τὸν προσωρινὸ θάνατό της (Κοίμηση τῆς Θεοτόκου), μετέστη στὸν Οὐρανὸ καὶ χάριτι ἑνώθηκε ψυχοσωματικὰ μὲ τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της. Δὲν δέχεται δηλαδὴ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὅτι ἠρπάγη στὸν Οὐρανὸ ἡ πάναγνη κόρη χωρὶς πρῶτα νὰ πεθάνει, ὅπως δέχεται ἡ δυτικὴ θεολογία, οὔτε ἔχει διαμορφώσει ἄλλωστε σὲ δόγμα πίστεως τὴν μετάσταση τῆς Παρθένου (στὴ Δυτικὴ Ἐκκλησία θεσπίστηκε ὡς δόγμα τὸ 1950 ἀπὸ τὸν πάπα Πῖο τὸν ΙΒ´), ἀφοῦ δὲν ἀπαντᾶται στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στὴν ἱερὰ Παράδοση τῶν ἀρχικῶν χρόνων, παρὰ μόνο ἀναπτύσσεται ἀπὸ τὸν 6ο αἰώνα κ.ἑ.

ΠΗΓΗ: theomitoros.blogspot.com

 

 

Advertisements

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: