ΔΙΔΑΧΗ τὴν Θ´ ΚΥΡΙΑΚΗ τοῦ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-2 «Μὲ τὸν πειρασμὸ ἐξαφανίζεται ἡ λήθη. Τότε θυμόμαστε τὸν Κύριο καὶ ζητᾶμε τὴ βοήθειά Του». (ἅγ. Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

Διδαχ τν Θ´ Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου
γι
τὴν βοήθεια το Θεο στν νθρωπο πο θλίβεται

(Ματθ. ιδ´ 22-34)

Μέρος Β´

ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ,
ἐπισκόπου Καυκάσου καὶ Μαύρης Θάλασσας,
«Ἀσκητικὲς ὁμιλίες Α´» [Ἔργα-7],
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου,
Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2015, σελ. 303-312

Μέρος Α´: ΔΙΔΑΧΗ τὴν Θ´ ΚΥΡΙΑΚΗ τοῦ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-1 «Μέσ’ ἀπὸ τὶς δοκιμασίες ποὺ μᾶς περικυκλώνουν, ἂς ἀναγκάσουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ θυμηθεῖ τὸν Θεό, ἂς στραφοῦμε στὸν Θεὸ» (ἅγ. Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

.               Τί παρήγορη ὑπόσχεση, ἢ μᾶλλον πόσες παρήγορες ὑποσχέσεις! Ὁ παντογνώστης Θεὸς βεβαιώνει ὅτι θὰ εἰσακούσει τὸν ἄνθρωπο ποὺ θὰ κράξει σ’ Ἐκεῖνον. Ἀποκαλύπτει ὅτι μὲ τὴ θεία πρόνοιά Του θὰ βρίσκεται δίπλα σ’ αὐτὸν ποὺ θὰ Τὸν ἐπικαλεστεῖ. Ὑπόσχεται ὅτι θὰ τὸν βγάλει ἀπὸ τὴ θλίψη καὶ θὰ τὸν δοξάσει, θὰ τὸν δοξάσει μὲ τὴ δωρεὰ τῆς θείας Του χάριτος. Καὶ τελειώνει μὲ τὴν ὑπόσχεση τῆς αἰώνιας μακαριότητας καὶ τὴ φανέρωση τῆς σωτηρίας στὴν ψυχή, ἐγκαθιστώντας σ’ αὐτὴν τὴ θεία βασιλεία Του. Ἡ ἐγκατάσταση τῆς θείας βασιλείας στὴν ψυχὴ ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ εἶναι τὸ ἐχέγγυο τῆς μετοχῆς της στὴν αἰώνια. Στὸν Πέτρο ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου ἔδωσε τὸ χέρι Του, προκειμένου νὰ τὸν σώσει ἀπὸ τὸν πνιγμό. Σ’ ἐμᾶς, τοὺς ἀκολούθους Του, δίνει τὴ θεία Του χάρη, προκειμένου νὰ μᾶς σώσει, ὅταν κινδυνεύουμε νὰ χαθοῦμε μέσα στὴ φουρτουνιασμένη θάλασσα τῶν παθῶν.
.            Μετὰ τὴν κατάπαυση τῆς τρικυμίας ἀπὸ τὸν Κύριο, «ὅσοι ἦταν στὸ καΐκι, ἦρθαν καὶ Τὸν προσκύνησαν, λέγοντας: “Ἀληθινά, εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ!”». Ὅταν ἡ θύελλα τῆς καρδιᾶς κοπάσει μὲ τὴν ἐπέμβαση τοῦ Κυρίου, τότε θὰ ἐξασθενήσουν καὶ οἱ ἄνεμοι τοὺς ὁποίους ξεσήκωσαν οἱ δαιμονικοὶ λογισμοί, τότε ἡ ψυχὴ θὰ προσκυνήσει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ «πνευματικὰ καὶ ἀληθινά», ἐπειδὴ θὰ ἔχει λάβει στὰ μύχιά της τὴν πληροφορία ὅτι Αὐτὸς εἶναι πραγματικὰ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Θεός.
.               Ο ξωτερικο πειρασμο μς δηγον στ γνώση το Θεο μ τ φανέρωση τς πρόνοιάς Του· στερεώνουν τὴν πίστη μας στὴ φιλάνθρωπη μέριμνά Του γιά μᾶς· ἐμπνέουν στὴν καρδιά μας τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν εὐλάβεια σ’ Αὐτόν, καθὼς αἰσθανόμαστε ὅτι μᾶς βλέπει καὶ Τὸν βλέπουμε νοερὰ μᾶς κατευθύνουν σὲ διαγωγὴ σύμφωνη μὲ τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολὲς καὶ μᾶς ἀποτρέπουν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὴν ὁποία ἀποστρέφεται ὁ Κύριος.
.               Οἱ ψυχικοὶ πειρασμοί, πάλι, μᾶς παρέχουν βαθύτερες γνώσεις. Πρέπει νὰ ἐπισημανθεῖ ὅτι σ’ αὐτοὺς τοὺς πειρασμοὺς καὶ στὴ δραστικὴ ἐνέργειά τους ὑποβάλλονται σχεδὸν ἀποκλειστικὰ οἱ ἀκόλουθοι ἐκεῖνοι τοῦ Κυρίου ποὺ ἔχουν ἀφιερώσει τὸν ἑαυτό τους στὴν ὑπηρεσία Του, ζώντας ἡσυχαστικὰ μὲ τὴν ἄσκηση τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Ἡ ἄσκηση αὐτὴ ἀποκαλύπτει στὸν ἄνθρωπο τὴν ψυχή του. «Ὅσοι ταξιδεύουν στὴ θάλασσα» τῆς καρδιᾶς «μὲ πλοῖα», δηλαδὴ μὲ τὴν καθοδήγηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως, ὄχι μὲ τὴν αὐθαίρετη νόηση καὶ ἄσκησή τους, «ὅσοι ἐργάζονται μέσα στὰ πολλὰ νερά», στοὺς συλλογισμοὺς τοῦ νοῦ καὶ στὰ αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς, «αὐτοὶ εἶδαν τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου καὶ τὰ θαυμαστὰ ἐπιτεύγματά Του στὸν βυθὸ» τῆς ψυχῆς.
.               Μὲ διάφορους τρόπους ὁ πάνσοφος καὶ πανάγαθος Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ πολεμηθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἐσωτερικά: «Πρόσταζε (ὁ Κύριος) καὶ σηκώθηκε ἀνεμοθύελλα. Ὑψώθηκαν τὰ κύματα τῆς θάλασσας, ποὺ τοὺς ἀνεβάζουν ὣς τὸν οὐρανὸ καὶ τοὺς κατεβάζουν ὣς τὰ βάθη τῆς ἀβύσσου». Ἀπὸ τὴ φοβερὴ ἀναταραχὴ τῶν αἰσθημάτων -αὐτὴ εἶναι ἡ «ἀνεμοθύελλα»—, τὴν ὁποία προξενοῦν οἱ δαιμονικοὶ λογισμοί, «ἡ ψυχή τους», ἡ ψυχὴ τῶν ἀσκητῶν, «ἔλιωνε ἀπὸ τὸν φόβο μὲ τὰ τόσα κακά. Ζαλίστηκαν, παραπατοῦσαν σὰν μεθυσμένοι, καὶ ὅλη τους ἡ σοφία ἐξαφανίστηκε», ἐξ αἰτίας τῆς σκοτεινιᾶς ποὺ ἔφερε ἡ καταιγίδα, ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν καὶ ζοφερῶν λογισμῶν, ἐξ αἰτίας τῆς φοβερῆς ταραχῆς, ἐξ αἰτίας τῶν ἀμφιβολιῶν ποὺ δὲν διαλύονται μὲ τὴν ἀνθρώπινη λογική. «Τότε μέσα στὴ θλίψη τους κραύγασαν στὸν Κύριο, κι Αὐτὸς τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ τὶς δυσκολίες τους. Πρόσταζε τὴν καταιγίδα κι ἔγινε ἀπανεμιά· καὶ ἡσύχασαν τὰ κύματα».
.               Μετὰ τὸν πνευματικὸ πόλεμο, συνήθως χαρίζεται ἀπὸ τὸν Θεὸ πνευματικὴ εἰρήνη. «Καὶ χάρηκαν, γιατί ἡσύχασαν, καὶ ὁ Κύριος τους ὁδήγησε στὸ λιμάνι τοῦ θελήματός Του». Διδαγμένοι οἱ πνευματικοὶ ἀγωνιστὲς ἀπὸ τοὺς ἐσωτερικοὺς πολέμους, ἀποκτοῦν τὴ γνώση τοῦ ἁγίου θελήματος τοῦ Θεοῦ καὶ σιγὰ-σιγὰ μαθαίνουν νὰ παραμένουν σ’ αὐτό. Ἡ γνώση καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ θείου θελήματος εἶναι ἕνα καταφύγιο γιὰ τὴν ψυχή, καταφύγιο στὸ ὁποῖο αὐτὴ βρίσκει ἠρεμία καὶ ἐλπίδα σωτηρίας. Ἔχοντας ἀποκτήσει μυστικὰ ἀπὸ τὸν Κύριο τὴ γνώση τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ μὲ τὴν ἐμπειρικὴ αἴσθηση τῆς ἐπενέργειας τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἐπενέργειας τῆς χάριτος στὴν ψυχή τους —ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἡ δεύτερη ἐξουδετερώνει τὴν πρώτη—, εὐχαριστοῦν καὶ δοξολογοῦν «τὸν Κύριο γιὰ τὸ ἔλεός Του» στὶς προσευχές τους. Παράλληλα, διακηρύσσουν «τὰ θαυμαστὰ ἔργα Του στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους», στοὺς ἀδελφούς τους, κατὰ τὶς ἐποικοδομητικὲς συζητήσεις τους. «Στὴ σύναξη τοῦ λαοῦ θὰ Τὸν ἐξυψώσουν καὶ στὸ συνέδριο τῶν πρεσβυτέρων θὰ Τὸν δοξάσουν».
.               «Σ’ ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦν τὸν Θεό», λέει ὁ ἀπόστολος, «τὰ πάντα συντελοῦν στὸ καλό τους». Ὁ Θεὸς κάνει νὰ συντελοῦν στὸ καλό τους ὄχι μόνο οἱ ἐξωτερικὲς θλίψεις καὶ συμφορές, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐσωτερικές, ἐκεῖνες δηλαδὴ ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸν ξεσηκωμὸ καὶ τὴ θύελλα τῶν παθῶν. Αὐτὲς εἶναι ποὺ ἀποκαλύπτουν στὸν ἄνθρωπο τὴν πτώση του, αὐτὲς εἶναι ποὺ τὸν κατεβάζουν ἀπὸ τὰ ὕψη τῆς ὑπερηφάνειας στὴν κατάσταση τῆς αὐτογνωσίας καὶ τῆς ταπεινοφροσύνης, αὐτὲς εἶναι ποὺ τοῦ δείχνουν τὴν ἀπόλυτη ἀναγκαιότητα τοῦ Λυτρωτῆ καὶ τὸν ρίχνουν μὲ αὐταπάρνηση στὰ πόδια Του.
.               Ὅταν βλέπουμε νὰ ξεσηκώνονται μέσα μας τὰ πάθη, ἂς μὴν ταραζόμαστε, ὅπως ταράζονται συνήθως ὅσοι δὲν ἔχουν αὐτογνωσία. Τὰ πάθη εἶναι φυσικὰ στὴ φθαρμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία φύση μας, ὅπως φυσικὰ σὲ μίαν ἀρρώστια εἶναι τὰ συμπτώματά της. Κάθε φορὰ ποὺ ξεσηκώνονται τὰ πάθη, πρέπει νὰ προστρέχουμε χωρὶς καθυστέρηση στὸν Κύριο μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὰ δάκρυα, περιμένοντας μὲ ὑπομονὴ τὴν προστασία Του καὶ προβάλλοντας στὸ μεταξὺ σθεναρὴ ἀντίσταση.
.               Τὰ πάθη φοβίζουν ὄχι μόνο τοὺς ἀνθρώπους ποὺ κυριαρχοῦνται ἀπ’ αὐτά, ἀλλὰ καὶ ἐκείνους ποὺ ἔχουν προοδεύσει στὴν ἀρετή. Αὐτὸ συμβαίνει μὲ παραχώρηση τοῦ Θεοῦ, ὥστε ἡ ἀπόκτηση τῆς ἀρετῆς νὰ μὴν ἀποτελέσει γιὰ τὸν ἀδύναμο ἄνθρωπο αἰτία κομπασμοῦ καὶ ὑπερηφάνειας. Συχνά, ἔπειτα ἀπὸ παρατεταμένη γαλήνη, σηκώνεται φοβερὴ θύελλα. Ἔτσι, ἐκεῖνοι ποὺ νόμιζαν ὅτι βρίσκονταν σὲ ἀσφαλὲς καταφύγιο, συνειδητοποιοῦν ὅτι βρίσκονται σὲ ἀνοιχτὴ καὶ φουρτουνιασμένη θάλασσα. Ἡ ἀπάθεια δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ κατάσταση μόνιμη, παρὰ μόνο ὅταν τὸ σῶμα ἀποτεθεῖ στὸν τάφο καὶ ἡ ψυχὴ ἀφήσει αὐτὸν τὸν κόσμο, τὸν γεμάτο πλάνες, πειρασμοὺς καὶ δόλο.
.               «Σῶσε μας, Κύριε, χανόμαστε!», κραύγασαν στὸν Σωτήρα τοῦ κόσμου οἱ μαθητὲς Τοῦ κάποιαν ἄλλη φορὰ ποὺ ταξίδευαν πάλι μὲ πλοιάριο. Σηκώθηκε ξαφνικὰ μεγάλη τρικυμία στὴ θάλασσα καὶ τὰ κύματα σκέπαζαν τὸ πλοιάριο. Ὁ Κύριος, ὡστόσο, κοιμόταν. Μὲ τὸν ὕπνο Του ὑποδηλώνεται ἡ δική μας λήθη τοῦ Θεοῦ. Μ τν πειρασμ ξαφανίζεται λήθη. Τότε θυμόμαστε τν Κύριο κα ζητμε τ βοήθειά Του. Κι Ἐκεῖνος «ἐπιτιμᾶ τοὺς ἀνέμους καὶ τὴ θάλασσα», ὡς πανάγαθος καὶ παντοδύναμος, «καὶ γίνεται ἀπόλυτη γαλήνη». Φτάνει μόνο νὰ Τὸν ἐπικαλεστοῦμε στὸν καιρὸ τῆς θλίψεως. Ἀμήν.

Advertisements

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: