ΔΙΔΑΧΗ τὴν Θ´ ΚΥΡΙΑΚΗ τοῦ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-1 «Μέσ’ ἀπὸ τὶς δοκιμασίες ποὺ μᾶς περικυκλώνουν, ἂς ἀναγκάσουμε τὸν ἑαυτό μας νὰ θυμηθεῖ τὸν Θεό, ἂς στραφοῦμε στὸν Θεὸ» (ἅγ. Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

 

Διδαχ τν Θ´ Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου
γι
τὴν βοήθεια το Θεο στν νθρωπο πο θλίβεται

(Ματθ. ιδ´ 22-34)

ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ,
ἐπισκόπου Καυκάσου καὶ Μαύρης Θάλασσας,
«Ἀσκητικὲς ὁμιλίες Α´» [Ἔργα-7],
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου,
Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 2015, σελ. 303-312

.               Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Πέτρος, ὅπως ἀκούσαμε σήμερα στὸ Εὐαγγέλιο, ὅταν εἶδε κάποτε τὸν Κύριο νὰ βαδίζει πάνω στὴν τρικυμισμένη θάλασσα, Τοῦ εἶπε: «Δῶσε μου ἐντολὴ νὰ ἔρθω κοντά Σου περπατώντας πάνω στὰ νερά». Καὶ παίρνοντας τὴν ἐντολὴ ἀπὸ τὸν παντοδύναμο Κύριο, κατέβηκε ἀπὸ τὸ καΐκι, ὅπου βρισκόταν, καὶ ἄρχισε νὰ βαδίζει πάνω στὰ νερά, τὰ ὁποῖα ἦταν σὰν νὰ εἶχαν στερεοποιηθεῖ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Ὅσο πίστευε ὁ Πέτρος στὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, ὅσο ἦταν προσηλωμένος μὲ τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά του σ’ αὐτὴ τὴν ἐντολή, βάδιζε πάνω στὸ ὑγρὸ στοιχεῖο, ὅπως στὴ στεριά. Ἀλλὰ ὁ ἄνεμος ἦταν πολὺ δυνατὸς καὶ τὰ κύματα σηκώνονταν ψηλά. Ὁ Πέτρος, στρέφοντας τὴν προσοχή του σ’ αὐτά, ἄφησε νὰ εἰσχωρήσει μέσα του κάποιος φόβος, φόβος ποὺ ἀπὸ ἕναν ἐπιφανειακὸ κριτὴ θὰ χαρακτηριζόταν φυσικὸς καὶ εὔλογος. Τότε, ὅμως, ἄρχισε νὰ βουλιάζει. «Κύριε, σῶσε με!», κραύγασε στὸν Χριστό. Κι Ἐκεῖνος, ἁπλώνοντάς του τὸ χέρι, τὸν ἔσωσε ἀπὸ τὸν πνιγμό, λέγοντας: «Ὀλιγόπιστε, γιατί σὲ κυρίεψε ἡ ἀμφιβολία;».
.              Ὅλοι μας βαδίζουμε πάνω στὰ ἄστατα κύματα τῆς θάλασσας τοῦ βίου, ποὺ σείεται καὶ ἀναταράζεται ἀπὸ τὶς τόσες συμφορὲς καὶ δυσκολίες· ὅλοι μας βαδίζουμε πάνω σ’ αὐτὰ τὰ κύματα καὶ κατευθυνόμαστε πρὸς τὶς πύλες τοῦ θανάτου, γιὰ νὰ κριθοῦμε ἀπὸ τὸν Θεό. Πόσο ἐπισφαλὴς εἶναι κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μας ἡ θάλασσα τοῦ βίου! Δὲν μποροῦμε νὰ μάθουμε τί θὰ μᾶς συμβεῖ τὴν κάθε στιγμή. Ο πι μεγάλες λλαγς στ ζωή μας γίνονται προσδόκητα, αφνιδιαστικά. κόμα κι θάνατος μς κρυφοζυγώνει σν κλέφτης, μᾶς κρυφοζυγώνει ὅπως ὅλες σχεδὸν οἱ συμφορές.
.               Δέρνεται ἡ θάλασσα ἀπὸ ἰσχυροὺς ἀνέμους, ποὺ σηκώνονται ἀπὸ διάφορες μεριὲς γιὰ ἀνεξιχνίαστη αἰτία. Καὶ τοῦ βίου μας ἡ θάλασσα δέχεται διάφορες ἐπιθέσεις ἀπὸ τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν γίνει ὄργανά τους. Παθαίνουμε ποικίλες συμφορὲς ἀπὸ ἀναπάντεχα περιστατικά, ἀπὸ τὴ μυστηριώδη πορεία τῶν πραγμάτων. Εναι δύνατο ν προβλέπουμε κα ν προγνωρίζουμε τί θ πινοήσει μοχθηρία, τί θ ποτελέσει φορμ μέσο κάποιου κακο, π πο θ ρθει νας πειρασμός. Καὶ ὅλα αὐτὰ εἶναι μὲν ἀδύνατο νὰ τὰ προβλέπουμε, τὶς περισσότερες φορές, ὅμως, εἶναι ἀδύνατο καὶ νὰ τὰ ἀποτρέπουμε.
.             Ὑπάρχει ἄλλη μία θάλασσα, θάλασσα ἀόρατη, κάτω ἀπὸ τὰ νοερὰ βήματά μας. Ἡ θάλασσα αὐτὴ δέρνεται καὶ ἀναταράζεται ἀπὸ ἄλλους ἀνέμους. Εἶναι ἡ καρδιά μας, ὅπου συσσωρεύονται ποικίλα αἰσθήματα. Τὰ αἰσθήματα τοῦ πεσμένου ἀνθρώπου εἶναι μολυσμένα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ γι’ αὐτὸ συνήθως δὲν εἶναι σωστά. Ὁ «παλαιὸς ἄνθρωπος», ποὺ δὲν ἔχει ἀνακαινιστεῖ ἀπὸ τὴ θεία Χάρη, σπάνια μπορεῖ νὰ ἐνεργήσει σύμφωνα μὲ τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές, καὶ τότε μὲ τὴν ἄσκηση πολλῆς βίας στὸν ἑαυτό του καὶ μὲ τρόπο ἀτελῆ. Τὰ μολυσμένα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία αἰσθήματα ἐνεργοῦν ἄλλοτε περιορισμένα καὶ ἄλλοτε ἀπεριόριστα. Ὅταν ἐνεργοῦν περιορισμένα, εἶναι μὲν σφραγισμένα ἀπὸ κάποιαν ἐμπάθεια, ἀλλὰ δὲν ἐκδηλώνονται πλήρως τὰ ἀντίστοιχα πάθη. Ὅταν, ὅμως, ἐνεργοῦν ἀπεριόριστα, τότε τὰ πάθη ἐκδηλώνονται πλήρως. Τὰ αἰσθήματά μας ἐπηρεάζονται ἀπὸ τοὺς λογισμούς, τοὺς ὁποίους σπέρνουν στὸν νοῦ μας τὰ πνεύματα τῆς κακίας, οἱ ἐχθροί τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἄλλοτε μᾶς κυριεύει ἡ λύπη, ἄλλοτε μᾶς ταράζει ἡ ὀργή, ἄλλοτε μᾶς παρασύρει ἡ ἡδυπάθεια, ἄλλοτε μᾶς πλανᾶ ἡ κενοδοξία. Αὐτὸς ὁ ἄνεμος τῶν λογισμῶν συχνὰ εἶναι τόσο ἰσχυρός, ποὺ δὲν βρίσκουμε τρόπο νὰ τοῦ ἀντισταθοῦμε. Τὰ χάνουμε, παραλύουμε ἀπὸ τὴν ἀκηδία, βυθιζόμαστε στὴν ἀπόγνωση, ἀγγίζουμε τὸν ὄλεθρο.
.             Τί θὰ ποῦμε στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει ἀντιληφθεῖ ὅτι τόσο στὴν ἐξωτερικὴ ὅσο καὶ στὴν πνευματική του ζωὴ βαδίζει πάνω σὲ κύματα; Θὰ τοῦ ποῦμε τοῦτο: “Βαδίζεις μὲ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ σου”. Ἔτσι βάδιζε πάνω στὰ κύματα ὁ ἅγιος ἀπόστολος Πέτρος. Καὶ δὲν βυθιζόταν, ὅσο πίστευε ἀκλόνητα ὅτι ἐνεργοῦσε σύμφωνα μὲ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ.
.               Ἂς πιστεύουμε, λοιπόν, κι ἐμεῖς ὅτι Θες μς κάλεσε π τν νυπαρξία στν παρξη κα μς χάρισε να συγκεκριμένο χρονικ διάστημα πίγειας ζως, μ τν ντολ ν κπληρώνουμε στ διάρκειά του τ θέλημα κείνου. Ἂς πιστεύουμε συνάμα ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσή Του, ἂν Τὸν ὑπηρετοῦμε πιστά, ἡ πρόνοιά Του θὰ φροντίζει ἀκοίμητα γιά μᾶς. Ἂς πιστεύουμε, ἐπίσης, ὅτι ὡς πλάσματά Του βρισκόμαστε ὁλοκληρωτικὰ κάτω ἀπὸ τὸ θέλημά Του καί, ἑπομένως, τίποτα δὲν μᾶς συμβαίνει ἀνεξάρτητα ἀπ’ αὐτὸ τὸ παντοδύναμο καὶ πανάγιο θέλημα. Μ’ αὐτὴ τὴ σκέψη θὰ βαδίζουμε πάνω στὴ θάλασσα τοῦ βίου ἀδίστακτα καὶ θαρρετά. «Ἕνα ζευγάρι σπουργίτια δὲν πουλιέται γιὰ ἕνα μόνο ἀσσάριο (χάλκινο ρωμαϊκὸ νόμισμα πολὺ μικρῆς ἀξίας); Καὶ ὅμως, οὔτε ἕνα ἀπ’ αὐτὰ δὲν πέφτει στὴ γῆ χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα σας. Ὅσο γιὰ σᾶς, ὁ Θεὸς ἔχει μετρημένες καὶ τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς σας. Μὴ φοβηθεῖτε, λοιπόν, γιατί ἐσεῖς ἀξίζετε περισσότερο ἀπὸ πολλὰ σπουργίτια».
.             Οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε ἀδύναμοι. Γιὰ νὰ μᾶς παρηγορήσει, λοιπόν, καὶ νὰ μᾶς νουθετήσει ὁ Θεός, παραχώρησε νὰ κλονιστεῖ καὶ νὰ κινδυνεύσει ὁ Πέτρος. ταν τν πίστη στν Θε τν ντικαθιστον νθρώπινοι συλλογισμοί, τότε νθρωπος ταλαιπωρεται μέσα στ κύματα τς θάλασσας το βίου. Ταλαιπωρεται κα ποφέρει. Ἀπὸ τὴ μία δὲν βρίσκει κανένα ἀνθρώπινο μέσο, γιὰ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὶς ὀδυνηρὲς περιστάσεις, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ξεχνᾶ ἀκατανόητα τὸν Θεό. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὅταν ἄρχισε νὰ καταποντίζεται, κραύγασε στὸν Κύριο νὰ τὸν σώσει. Κι ἐμεῖς, μέσ π τς δυσκολίες πο μς περικυκλώνουν, ς ναγκάσουμε τν αυτό μας ν θυμηθε τν Θεό, ς στραφομε στν Θε μ λόθερμη προσευχή, ζητώντας Του ν μς λυτρώσει. Ἡ λύτρωση δὲν θ’ ἀργήσει. Ὁ Κύριος θὰ ἔρθει. Καὶ τότε ὁ καθένας μας θ’ ἀκούσει μέσα στὴ συνείδησή του μίαν ἤρεμη ἀλλὰ συνάμα καὶ ἐλεγκτικὴ φωνή: «Ὀλιγόπιστε, γιατί σὲ κυρίεψε ἡ ἀμφιβολία;».
.               Οἱ δοκιμασίες τῆς ζωῆς εἶναι ἀπαραίτητες. Παραχωρονται π τ θεία πρόνοια. Μς στέλνονται, στε, κάτω π τν πίεσή τους, ν προστρέξουμε στν Θεό, πο Τν χουμε λησμονήσει, κα ν Τν γνωρίσουμε μπειρικά. «Ἐπικάλεσαί με ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς σου» (Ζήτησε τὴ βοήθειά μου τὴν ἡμέρα τῆς θλίψεως), συμβουλεύει ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο ποὺ θλίβεται, «καὶ ἐξελοῦμαί σε, καὶ δοξάσεις με» (κι ἐγὼ θὰ σὲ ἀπαλλάξω ἀπὸ τὰ δεινά σου- κι ἐσὺ τότε θὰ μὲ δοξάσεις) (Ψαλμ. ΜΘ´15). «Θὰ μὲ δοξάσεις» σημαίνει: “Θὰ μὲ γνωρίσεις ἐμπειρικὰ μὲ τὴ ζωντανὴ γνώση καὶ θὰ πιστέψεις σ’ ἐμένα μὲ τὴ ζωντανὴ πίστη. Μὲ τὴ νεκρὴ γνώση, τὴ γνώση τοῦ γράμματος τοῦ νόμου, σοῦ φαίνομαι ἀνύπαρκτος”.
.             Στὸν Πέτρο, ὅταν αὐτὸς ἄρχισε νὰ βυθίζεται, ὁ Κύριος ἔδωσε τὸ χέρι Του γιὰ νὰ τὸν σώσει. Γιὰ νὰ βγοῦμε ἐμεῖς ἀπὸ μία δυσκολία, γίνεται κάποια ἐπέμβαση τῆς θείας πρόνοιας ἰδιαίτερα ἐμφανὴς καὶ ἀντιληπτή. Εἶναι ἀσήμαντο τὸ ταρακούνημά μας ἀπὸ τὶς θλίψεις μπροστὰ στὴ γνώση τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀποκτοῦμε μ’ αὐτές. Ἡ ταλαιπωρία ἀπὸ τὶς θλίψεις εἶναι πρόσκαιρη. Ἡ οὐσιαστικὴ γνώση τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ συνακόλουθη οἰκείωσή Του εἶναι θησαυρὸς αἰώνιος, εἶναι τὸ ἐχέγγυο τῶν αἰώνιων ἀγαθῶν.
.           Ἔτσι ἀκριβῶς πρέπει νὰ κάνουμε, ὅταν σηκώνεται μία ψυχικὴ θύελλα, ὅταν ἡ εἰρήνη τῆς καρδιᾶς διακόπτεται καὶ διαταράσσεται ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς τῆς ἁμαρτίας. Οἱ λογισμοὶ αὐτοὶ ἐμφανίζονται συνήθως μὲ ἔνδυμα ὀρθότητας καὶ δικαιοσύνης, ἀλλὰ ἀναγνωρίζονται ἀπὸ τὴν ταραχὴ ποὺ προξενοῦν στὴν καρδιά. Εἶναι φοβερὴ ἡ θύελλα τῶν παθῶν, πιὸ φοβερὴ ἀπ’ ὅλες τὶς θύελλες τῶν ἐξωτερικῶν συμφορῶν. Ἡ ἐσωτερικὴ θύελλα εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνη ἀπὸ τὴν ἐξωτερική. Τὴν ὥρα μίας ὁρατῆς θύελλας σκοτεινιάζει ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τὰ σύννεφα· τὴν ὥρα μίας ἀόρατης θύελλας τῆς καρδιᾶς σκοτεινιάζει ὁ νοῦς ἀπὸ τὰ σύννεφα τῶν λογισμῶν. Τότε λησμονοῦνται οἱ νουθεσίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν θεοσόφων πατέρων. Τὸ πλοιάριο τῆς ψυχῆς καλύπτεται ἀπὸ τὰ κύματα διαφόρων ἐμπαθῶν αἰσθημάτων. Οὔτε ἡ συζήτηση μὲ φίλους οὔτε ἡ ψυχωφελὴς ἀνάγνωση δροῦν εὐεργετικά. Ἡ ψυχή, σκεπασμένη ἀπὸ ἕναν θολὸ ἀχνό, δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ τίποτα. Τὸ μοναδικὸ μέσο σωτηρίας ποὺ ἀπομένει, εἶναι ἡ θερμὴ προσευχή. Σὰν τὸν ἀπόστολο Πέτρο πρέπει νὰ κραυγάσουμε μ’ ὅλη μας τὴν ψυχὴ στὸν Κύριο, ζητώντας Του βοήθεια. Κι Ἐκεῖνος τί θὰ κάνει; Αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἴδιος μὲ τὸ στόμα τοῦ προφήτη Δαβίδ: «κεκράξεται πρός με, καὶ ἐπακούσομαι αὐτοῦ, μετ᾿ αὐτοῦ εἰμι ἐν θλίψει· ἐξελοῦμαι αὐτόν, καὶ δοξάσω αὐτόν. μακρότητα ἡμερῶν ἐμπλήσω αὐτὸν καὶ δείξω αὐτῷ τὸ σωτήριόν μου (Ψαλμ. Ϡ´15). (Θὰ κράξει σ’ ἐμένα μὲ τὴν προσευχή, κι ἐγὼ θὰ τὸν ἀκούσω. Θὰ εἶμαι δίπλα του στὴ θλίψη του. Θὰ τὸν βγάλω ἀπὸ τὴ θλίψη καὶ θὰ τὸν δοξάσω. Θὰ τοῦ δώσω νὰ ζήσει πολλὰ χρόνια καὶ θὰ τοῦ δείξω ὅτι θὰ τὸν σώσω).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: «ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: