ΔΥΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Δ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝ. ΣΥΝΟΔΟΥ ποὺ νικοῦν τὸν θάνατο

Ἡ Ἁγία Δ´ Οκουμενικὴ Σύνοδος
κα
πέρβαση το θανάτου

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο
«Χριστολογία καὶ Ὕπαρξη.
Ἡ διαλεκτικὴ κτιστοῦ-ἀκτίστου καὶ τὸ δόγμα τῆς Χαλκηδόνος»,
τοῦ Ἰωάννου Ζηζιούλα (νῦν Μητροπολ. Περγάμου),
περιοδ. «Σύναξη», ἀρ. τ. 2/1982,
σελ. 17-20.

«Ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως γνωριζόμενον» (Ὅρος τῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος)

.           Ἡ ἀξία τῆς διδασκαλίας τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ (ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη ἡ πατερικὴ Χριστολογία), ἔγκειται στὴν εὐθεία ἀναφορά της στὸ πρόβλημα τοῦ κτιστοῦ καὶ τῆς ὑπερβάσεως τοῦ θανάτου. Ὁ Χριστὸς εἶναι Σωτήρας, ὄχι γιατί προβάλλει ἕνα ἠθικὸ πρότυπο ἢ γιατί διατύπωσε μία χρήσιμη διδασκαλία – ἀλλὰ γιατί νσάρκωσε τν πέρβαση το θανάτου. Στ Πρόσωπο το Χριστο, πλέον, τ κτιστ ζε αώνια.
.             Πῶς ἀκριβῶς συμβαίνει αὐτό; Ἡ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος στὴν Χαλκηδόνα χρησιμοποίησε δύο ἄκρως ἐπιτυχῆ ἐπιρρήματα: τὸ  «ἀδιαιρέτως» καὶ τὸ  «ἀσυγχύτως».
.           Μὲ τὸ πρῶτο δηλώνεται ἡ ἕνωση τοῦ κτιστοῦ καὶ τοῦ ἀκτίστου στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς καμία ἀπολύτως διαίρεση, καμία ἀπόσταση καὶ κανέναν χωρισμό. Ἡ πραγμάτωση αὐτοῦ τοῦ «ἀδιαιρέτου» ἐξασφαλίζει τὴν ἀγάπη καὶ συντελεῖ ἀποφασιστικὰ στὴν ὑπέρβαση τοῦ θανάτου: Ὅσο τὸ κτιστὸ δὲν βρίσκεται σὲ κοινωνία μὲ τὸ ἄκτιστο, ὑπόκειται στὴν ἐπίδραση τοῦ θανάτου (Ἰω. Χρυσόστομος).
.           Μὲ τὸ δεύτερο ἐπίρρημα, δηλώνεται ὅτι κατ᾽ αὐτὴ τὴν ἕνωση, τὸ κτιστὸ καὶ τὸ ἄκτιστο διατηροῦν τὴν ταυτότητά τους καὶ δὲν συμφύρονται. Ἔτσι ἐξασφαλίζεται καὶ ἡ ἐλευθερία τοῦ καθενός, νὰ προχωρήσει σ’ αὐτὴν τὴν ἕνωση.
.           Γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς ἀθανασίας, λοιπόν, εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἀγάπη, ὡς ἐκστατικὴ κίνηση ἐξόδου ἀπὸ τὴν αὐτάρκεια τοῦ «ἐγὼ» στὴν ἐλεύθερη συνάντηση μὲ τὸν Ἄλλον. Ἀντίστοιχα, ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ θανάτου δὲν ἀποτελεῖ ἕνα γεγονὸς ποὺ εἶναι ἀναγκαστικὸ γιὰ τὴν ὕπαρξη, ἀλλὰ μία δυνατότητα ποὺ κερδίζεται μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐλευθερία.
.           Στν νατολικ χριστιανικ παράδοση, τ πρόβλημα το κτιστο εναι ντολογικς φύσεως κα χι θικ (ὅπως στὴ Δύση). Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ κεντρικὸ σωτηριολογικὸ γεγονὸς εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι ἡ Σταύρωσή Του (ὡς ἐξιλέωση τῆς ἀνθρώπινης παρακοῆς). Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸ πρόβλημα τῆς ὕπαρξης καὶ τοῦ θανάτου.

 

 

, , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: