ΤA ΝΟΣHΜΑΤΑ τῆς ΓΛΩΣΣΑΣ καὶ ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ τῆς “ἐν ΓΝΩΣΕΙ” ΣΙΩΠΗΣ–3 (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Προηγούμ. Μ. Μετεώρου)

«Τὰ νοσήματα τῆς γλώσσας
καὶ οἱ ἀρετὲς τῆς “ἐν γνώσει” σιωπῆς»
-3-

Τοῦ Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου
Προηγουμένου Ἱ. Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου
[Ὁμιλία στήν ΓΕΧΑ Τρικάλων, Πέμπτη 25 Ἰανουαρίου 2018]

Mέρος Α´: ΤA ΝΟΣHΜΑΤΑ τῆς ΓΛΩΣΣΑΣ καὶ ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ τῆς “ἐν ΓΝΩΣΕΙ” ΣΙΩΠΗΣ–1 (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Προηγούμ. Μ. Μετεώρου)

Mέρος Β´: ΤA ΝΟΣHΜΑΤΑ τῆς ΓΛΩΣΣΑΣ καὶ ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ τῆς “ἐν ΓΝΩΣΕΙ” ΣΙΩΠΗΣ–2 (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Προηγούμ. Μ. Μετεώρου)

Ἡ θεραπεία τῆς σιωπῆς

.                 Ἀπό ὅλα ὅσα ἀναφέραμε, ἔγινε, πιστεύουμε, ἀντιληπτό τό μέγεθος καί ἡ ἐπικινδυνότητα τῆς παθολογίας τῆς γλώσσας καί τό τεράστιο πνευματικό, ἀλλά καί πρακτικό πρόβλημα πού δημιουργεῖ στόν ἑαυτό μας καί στούς ἄλλους.
.                 Γιά τήν θεραπεία τῶν ἁμαρτημάτων τῆς γλώσσας καί τῶν ποικίλων παραγώγων τους εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητο νά ἐνσκύψουμε στόν ἑαυτό μας, νά ἀσχοληθοῦμε μέ τά τοῦ ἑαυτοῦ μας καί ὄχι συνεχῶς μέ τούς ἄλλους. Χρειάζεται αὐτογνωσία, αὐτοκριτική, αὐτομεμψία, ταπείνωση, μετάνοια, ἀγάπη καί συγχωρητικότητα πρός τούς ἀδελφούς μας, τήρηση τῶν εὐαγγελικῶν ἀρετῶν καί ἀγώνας γιά τήν κατά Θεόν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν. Στήν προσπάθειά μας αὐτή πολύ θά μᾶς βοηθήσει ἡ ἄσκηση τῆς ἀρετῆς τῆς σιωπῆς, ἡ ὁποία δυστυχῶς εἶναι δυσεύρετη στίς μέρες μας.
.                 Θά πρέπει ἐξ ἀρχῆς νὰ διευκρινίσουμε ὅτι δὲν ἐννοοῦμε τὴ σιωπὴ ὡς πειθαρχία καὶ ἐξαναγκασμό, ὡς πειθαναγκασμὸ ποὺ καταργεῖ τὴ θεόσδοτη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸν ἀλλοτριώνει ὀντολογικά. Δὲν μιλᾶμε γιὰ στατικὴ καὶ ἀνούσια σιωπή, γιὰ ἄσκοπη καὶ ἀτελέσφορη σιωπή, γιὰ ἀπομονωτικὴ καὶ μελαγχολικὴ σιωπή, γιὰ «ψυχοπλακωτική» καὶ βασανιστικὴ σιωπή.
.                 Μιλᾶμε γιὰ τὴν ἐν ἐπιγνώσει καὶ ἐν ἐλευθερίᾳ σιωπή, ποὺ τὴν ἐπιθυμοῦμε, τὴν ποθοῦμε καὶ τὴν ἐπιλέγουμε οἰκειοθελῶς ὡς ὁδὸ ἁγιασμοῦ. Μιλᾶμε γιὰ τὴ σιωπὴ τοῦ ἥσυχου χώρου (ταμιεῖον) στό προσευχητάρι τοῦ σπιτιοῦ μας, τοῦ προσωπικοῦ χρόνου στό γραφεῖο, στόν δρόμο, στό αὐτοκίνητο, παντοῦ. Μιλᾶμε γιὰ τὴν κατὰ Θεὸν σιωπή. Μιλᾶμε γιὰ τὴν χριστοκεντρική σιωπή. Μιλᾶμε γιὰ τὴ νηπτικὴ καὶ ἡσυχαστικὴ σιωπή, γιὰ τὴν εὐλογημένη καὶ χαριτωμένη σιωπή, γιὰ τὴν προσευχητικὴ καὶ λατρευτικὴ σιωπή, γιὰ τὴν παρακλητικὴ καὶ δοξολογικὴ σιωπή, γιὰ τὴν ἀγαπητικὴ καὶ θυσιαστικὴ σιωπή, γιὰ τὴν ὁμιλητικὴ καὶ βοῶσα καὶ ἐκκωφαντικὴ σιωπή… Μιλᾶμε γιὰ τὴ σιωπὴ ποὺ οὐρανώνει τὸν προσωπικό μας χῶρο, τό σπίτι μας, τήν δουλειά μας.
.                 Μιλᾶμε γιὰ τὴ σιωπὴ ποὺ ἑλκύει τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ μαλακώνει τὴν καρδιὰ καὶ τὴν κάνει νὰ διαλέγεται μυστικὰ μαζί Του, ποὺ τὴν κάνει νὰ δέχεται, νὰ ἀγαπᾶ, νὰ συγχωρεῖ καὶ νὰ ὑπομένει τοὺς ἀδελφούς του, τούς οἰκείους του, τούς συνανθρώπους του.
.                 Μιλᾶμε γιὰ ἐκείνη τὴ σιωπὴ ποὺ εἶναι μία ἐργώδης ἀσκητικὴ ἄθληση, ποὺ εἶναι μία «θορυβώδης» πνευματικὴ δράση καὶ ζωή, ποὺ εἶναι μία διαρκὴς κίνηση πρὸς τὸν ἔσω ἄνθρωπο, ποὺ εἶναι μία συνεχὴς πορεία πρὸς τὸν οὐρα νό, ποὺ εἶναι μία ἀέναη ἐν σιωπῇ συνομιλία μὲ τὸν Χριστό, τὴν Παναγία μας καὶ τοὺς Ἁγίους μας, ποὺ εἶναι μία σιωπηλή, προσευχητικὴ καὶ ἀγαπητικὴ συνάντηση μὲ τοὺς ἀδελφούς μας…
.                 «Ἡ σιωπή εἶναι μυστήριον τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, οἱ δέ λόγοι εἶναι ὄργανον τούτου τοῦ κόσμου». Ἡ φράση αὐτή τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, δίνει μέ τόν πλέον περιεκτικό τρόπο τήν ἐσχατολογική διάσταση τῆς σιωπῆς σέ συσχετισμό μέ τόν λόγο. Καί μᾶς ἀποκαλύπτει, ἔτσι, τήν ἀληθινή διάσταση τῶν πραγμάτων, μᾶς φανερώνει τήν προοπτική, σηματοδοτεῖ τόν ἀπώτερο στόχο καί ὑποδεικνύει, χωρίς περιστροφές καί χωρίς περιθώρια, τό τέρμα στό ὁποῖο πρέπει νά συντείνουμε.
.                 Ἄν ἡ κυρίαρχη ἐπιθυμία τοῦ βίου μας εἶναι νά κερδίσουμε τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, τότε δέν ἔχουμε παρά νά μετερχόμαστε τούς τρόπους αὐτούς, πού θά μᾶς κάνουν οὐρανοπολίτες. Νά ἀποποιούμεθα ὅλα ὅσα μᾶς δένουν μ’ αὐτόν τόν κόσμο, μέ τά ὄργανα καί τίς μεθόδους του. Δέν ἔχουμε παρά νά μετέχουμε σέ αὐτό, πού ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ἀποκαλεῖ «μυστήριον τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».
.                 Ἡ σιωπή εἶναι τό γνώρισμα τῶν συνετῶν, ἡ γλώσσα τῶν ἐνθέων, ἡ φωνή τῶν ἐναρέτων, ἡ μυστική ἠχώ τῶν Ἁγίων καί τῶν ἐραστῶν τοῦ Θεοῦ. Ἡ σιωπή εἶναι τό χρῶμα καί τό ἄρωμα τοῦ Παραδείσου, ἡ θαλπωρή καί ἡ γαλήνη τοῦ Οὐρανοῦ. «Ὁ φίλος τῆς σιωπῆς», κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος, «προσεγγίζει τόν Θεόν καί συνομιλώντας μυστικά μαζί Του φωτίζεται ἀπό Αὐτόν».
.                 Ἡ ἀπουσία ὅλων αὐτῶν σήμερα μᾶς δείχνει πόσο μακρυά βρισκόμαστε, πόσο λανθασμένα πορευόμαστε καί πόση ἀνάγκη ἔχουμε ἀπό θεραπεία. Καί ἡ θεραπεία εἶναι ἡ σιωπή, ἐσωτερική καί ἐξωτερική. Σιωπή τῶν λογισμῶν καί σιωπή τῶν λόγων.
.                   Ἡ σιωπή τῶν λογισμῶν προϋποθέτει, βεβαίως, τήν σιωπή τῶν λόγων. Γι’ αὐτό ἄς ξεκινήσουμε ἀπό τήν σιωπή τῶν λόγων ἐπιχειρώντας νά τούς περικόψουμε κατά τό δυνατόν. Θά πρέπει νά ἀντιληφθοῦμε κατ’ ἀρχήν ὅτι ἡ ὑπερβολική ὁμιλία εἶναι διαστροφή τῆς ὀρθῆς πνευματικότητος. Ἡ σιωπή εἶναι αὐτή πού δημιουργεῖ τίς ἀσφαλεῖς προϋποθέσεις γία τήν οἰκοδόμηση τῆς πνευματικῆς μας πορείας. Ἡ σιωπή εἶναι αὐτή πού ἑλκύει τήν χάρη τοῦ Θεοῦ στήν ζωή τοῦ χριστιανοῦ, πού μαλακώνει τήν καρδιά καί τήν κάνει νά διαλέγεται μαζί Του, τήν κάνει νά δέχεται, νά ἀγαπᾶ, νά συγχωρεῖ καί νά ὑπομένει.
.                 Ἡ σιωπὴ εἶναι θεληματικὴ κατάσταση, εἶναι ἔκφραση ἐσωτερικῆς καλλιέργειας, ὡριμότητας καὶ ἁγιότητας. Εἶναι σταθερὴ καὶ ἀναλλοίωτη συμπεριφορά, εἶναι τρόπος ζωῆς. Πρέπει νὰ εἶναι μόνιμη ἱερὴ συνήθεια, νοοτροπία, βιοθεωρία. Γι’ αὐτὸ δὲν ἐπιβάλλεται μὲ μέτρα καὶ ἀπαγορεύσεις ἀλλὰ ἐπιλέγεται ἐλεύθερα καὶ ἀποκτᾶται οἰκειοθελῶς μὲ προσωπικὸ ἀγώνα, προσπάθεια καὶ ὑπομονή!…
.                 Ἡ σιωπή ὑποδηλώνει πνευματική σοφία καί σύνεση, ὑποδηλώνει διάκριση, πού γνωρίζει νά ἐπιλέγει καί τίς περιπτώσεις στίς ὁποῖες ἀπαιτεῖται νά μιλήσει κανείς διακόπτοντας τήν σιωπή. Δυστυχῶς στίς μέρες μας, στίς περισσότερες τῶν περιπτώσεων, ἡ σιωπή ἀποτελεῖ τίς ἐλάχιστες μικρές παύσεις τῆς συνεχοῦς ὁμιλίας μας.
.                 Ἔχουμε, δυστυχῶς, ἀπολέσει τήν αἴσθηση τοῦ πότε πρέπει νά μιλᾶμε, πόσο πρέπει νά μιλᾶμε καί κυρίως τοῦ τί πρέπει νά λέμε. Θεωροῦμε τίς περισσότερες φορές ἐξυπνάδα τό νά ἔχουμε νά ποῦμε πολλά πάνω σέ κάποιο θέμα. Συνηθίζουμε νά ἐπιδεικνύουμε τίς γνώσεις καί τήν εὐφράδειά μας, χωρίς αὐτό νά ἀπαιτεῖται καί χωρίς, τίς περισσότερες φορές, νά μᾶς ἔχει ζητηθεῖ.
.                 Καί ὅπως πολύ εὔστοχα σχολιάζει ὁ π. Μωυσῆς ὁ Ἁγιορείτης: «Ὁ σοφός δέν μιλᾶ πολύ. Μιλᾶ ὁ κομπλεξικός, ὁ μειονεκτικός, ὁ διχασμένος, γιά νά προ βληθεῖ, ν’ ἀνέβει, νά ἐπιβιώσει, νά ἐκτιμηθεῖ, νά δοῦν οἱ ἄλλοι πώς κι αὐτός ξέρει, ἔχει γνώσεις, πνεῦμα, σοφία. Ὁ σοφός ὅμως δέν νοιάζεται γιά τό τί λένε οἱ ἄλλοι γι’ αὐτόν».
.                Σιωπὴ δὲν εἶναι ἡ ἀπουσία τῶν λόγων, δὲν εἶναι ἡ ἀπαγόρευση τῆς ὁμιλίας. Δὲν σιωποῦμε μόνον, ὅταν δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ μιλᾶμε, ὅταν δὲν ἔχουμε κάτι νὰ ποῦμε, ὅταν δὲν θέλουμε νὰ μιλήσουμε. Μιλᾶμε μὲ τὴν σιωπή μας, λέγοντας πολλὲς φορὲς περισσότερα ἀπ’ ὅ,τι μὲ τὴν ὁμιλία μας. Καὶ σὲ αὐτὸ πρέπει νὰ ἀποσκοποῦμε· νὰ μιλάει ἡ σιωπή μας! Μόνον τότε θὰ ἔχουμε ἀναβαθμίσει τὸν λόγο μας, θὰ ἔχουμε ἀλλάξει τὴν ποιότητα καὶ τὴν πιστότητα τοῦ λόγου μας. Γιατὶ «σιωπὴ εἶναι καὶ ὁ καλός, ὁ πνευματικὸς λόγος». Γιατὶ κατὰ τὸν Ἀββᾶ Ἠσαΐα: «Σοφία δὲν εἶναι τὸ νὰ μιλήσεις. Σοφία εἶναι νὰ ξέρεις πότε εἶναι ἡ κατάλληλη ὥρα νὰ μιλήσεις. Νὰ γνωρίζεις γιατὶ σιωπᾶς, νὰ γνωρίζεις γιατὶ μιλᾶς, νὰ σκέφτεσαι προτοῦ μιλήσεις καὶ νὰ λὲς τὰ πρέποντα»!…
.                 Συχνά ταυτίζουμε τήν πολυλογία μας μέ τήν ἀνάπτυξη διαπροσωπικῶν σχέσεων. Τήν ἐπενδύουμε μέ τό πρόσχημα τῆς συμπαραστάσεως καί παροχῆς στηρίξεως πρός τούς ἄλλους. Τήν ἐπικαλούμαστε γιά τήν διατήρηση τῆς ἀγάπης καί τῆς ἑνότητος, τῆς οἰκογενειακῆς ἀτμόσφαιρας καί ζεστασιᾶς. Καί παραβλέπουμε ὅτι «ὁ λόγος δέν εἶναι πάντα συνδεκτικός κρίκος μεταξύ τῶν ἀνθρώπων». Παραβλέπουμε ὅτι ἡ ἀγάπη καί ἡ φιλία δοκιμάζονται, κρίνονται, στεριώνουν καί ἀντέχουν, ἀνείπωτες, καρδιακές, σιωπηλές. Ἐκδηλώνονται στόν ἄλλο ὡς θυσία, προσφορά, ὑποστήριξη. Μιλοῦν μέ τίς πράξεις καί μέ τήν προσευχή τους. Μακριά ἀπό τήν φθορά τῶν λέξεων καί τίς λεκτικές δεσμεύσεις.
.                 Ἀναφέρει σχετικά ὁ π. Μωυσῆς ὁ Ἁγιορείτης: «Ἡ σιωπή δέν εἶναι ἡ κατάσταση τοῦ ἀπομονωμένου, κουμπωμένου, μονόχνωτου ἀνθρώπου. Εἶναι τό κόσμημα τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, πού μετροῦν τά λόγια τους καί δέν κάνουν τήν γλώσσα τους θανατικό ὄργανο. Συχνά ὅσο πιό πολύ πλησιάζει κάποιος τόν ἄλλο, τόσο ἀπομονώνεται. Διακριτική ἀπόσταση καί ἐν ἐπιγνώσει σιωπή εἶναι τελικῶς συνδετικά στοιχεῖα τῶν ἀνθρώπων». «Δέν εἶναι ἀπαραίτητο δύο ἄνθρωποι πού εἶναι μαζί συνέχεια νά μιλοῦν. Δέν ἔχει τόση δύναμη ὁ λόγος νά ὀρθοστατεῖ συνέχεια».
.                 Ἡ σιωπή, ἄλλωστε, εἶναι αὐτή πού καλλιεργεῖ τό ἔδαφος γιά τήν ἑδραίωση καί τῶν ἄλλων ἀρετῶν. Ὅπως πολύ παραστατικά περιγράφει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Ἡ σιωπή πού ἀσκεῖται μέ ἐπίγνωση καί διάκριση εἶναι μητέρα τῆς προσευχῆς, ἐπιστροφή ἀπό τήν αἰχμαλωσία, διαφύλαξις τοῦ θείου πυρός, ἐπιστάτης τῶν λογισμῶν, σκοπός πού παρατηρεῖ τούς ἐχθρούς, δέσμευσις τοῦ πένθους, φίλη τῶν δακρύων, καλλιεργητής τῆς μνήμης τοῦ θανάτου, ζωγράφος τῆς αἰωνίου κολάσεως, ἐπίμονος ἐξεταστής τῆς Κρίσεως, πρόξενος πνευματικῆς ἀνησυχίας καί λύπης, ἐχθρός τῆς παρρησίας, σύζυγος τῆς ἡσυχίας, ἀντίπαλος τῆς ἀγάπης νά κάνει τόν διδάσκαλο, αὔξησις τῆς πνευματικῆς γνώσεως, δημιουργός θείων θεωρημάτων, μυστική πνευματική πρόοδος, κρυφή πνευματική ἀνάβασις».
.                 «Φεῦγε, σιώπα, ἡσύχαζε. Αὗται γάρ εἰσιν αἱ ρίζαι τῆς ἀναμαρτησίας», ἦταν ἡ προτροπή πού ἄκουσε ὁ Ἀββᾶς Ἀρσένιος ὅταν ρώτησε πῶς θά σωθεῖ. Καί εἶναι πολύτιμη ἡ διαπίστωσή του στά ἔσχατα τῆς ζωῆς του ὅτι: «πολλές φορές μετάνοιωσα γιατί μίλησα, ἐνῶ ποτέ γιατί σιώπησα».

Ἐπίλογος

.                   Προσφιλέστατοι ἀδελφοί μας, Τό θέμα τῶν ἁμαρτημάτων τῆς γλώσσας καί τῆς ἀσκήσεως τῆς ἐν ἐπιγνώσει σιωπῆς εἶναι, βεβαίως, τεράστιο καί μέ ἐξέχουσα πνευματική βαρύτητα καί φυσικά δέν ἐξαντλεῖται σέ μία ὁμιλία σάν τήν ἀποψινή. Αὐτό πού προσπαθήσαμε ἀπόψε ἦταν νά θέσουμε τό γενικό περίγραμμα τοῦ ὅλου θέματος καί νά δώσουμε κυρίως τήν ἀφορμή, ὥστε νά ἀποκτήσουμε συναίσθηση τοῦ πόσο συχνά πέφτουμε στά ἁμαρτήματα αὐτά καί πόσο ἐπιζήμια εἶναι τόσο γιά μᾶς ὅσο καί γιά τούς ἀδελφούς μας καί πόσα ἀπό αὐτά παραμένουν ἀνεξομολόγητα ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ.
.                  Χρειάζεται, λοιπόν, νήψη, προσευχή, ταπείνωση, ἀγάπη, συγχωρητικότητα, φιλαδελφία καί ἔξοδος ἀπό τόν ἀτομισμό μας καί τήν ἐμπιστοσύνη στόν λογισμό μας καί στήν κρίση μας. Ὅλοι οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας εἶχαν ὡς κύριο γνώρισμά τους τήν ἐπιείκεια, τήν ἀγάπη καί τήν συγχωρητικότητα πρός τούς ἄλλους, ἐνῶ ἀντίθετα ἦταν ἰδιαίτερα αὐστηροί πρός τόν ἑαυτό τους.
.                 Αὐτό τό παράδειγμα τῶν ἁγίων μας ἄς μιμηθοῦμε καί μεῖς, ὥστε νά μαλακώσει ἡ καρδιά μας, νά εἰρηνεύσει ἡ ζωή μας καί νά γίνουμε, ἔτσι, δεκτικοί τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀποφυγή τῆς κατακρίσεως ἀποτελεῖ γιά ὅλους μας ἕνα ἀσφαλές ἐχέγγυο καί γιά τήν ἀπόκτηση τῆς Οὐρανίου Βασιλείας, καθώς κατά τό ἀψευδές στόμα τοῦ Κυρίου μας: «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» (Ματθ. ζ´1). Μή κατακρίνετε καί μή καταδικάζετε τόν πλησίον σας, διά νά μή κατακριθῆτε καί σεῖς ἀπό τόν Θεόν. Καί, ἐπίσης, «ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καὶ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. ζ´ 2). Διότι μέ τήν σκληρή καί αὐστηρή κρίση, πού κατακρίνετε, θά κατακριθῆτε καί μέ τό ἴδιο μέτρο, πού κρίνετε τίς πράξεις τοῦ πλησίον, θά μετρηθεῖ ἀπό τόν Θεό καί θά κριθεῖ καί ἡ δική σας ζωή καί συμπεριφορά.
.                 Ἄς εὐχηθοῦμε, λοιπόν, ἀδελφοί, νά μᾶς χαρίσει ὁ Θεός τό δῶρο αὐτό τῆς ἀκατακρισίας καί σιωπῆς, πού θά ὀμορφαίνει καί θά εἰρηνεύει τήν ψυχή μας, ἀλλά συγχρόνως καί τό οἰκογενειακό, ἐργασιακό καί φιλικό μας περιβάλλον, στήν μετά θάνατο δέ ζωή μας θά μᾶς χαρίσει τήν μεγάλη δωρεά τῆς συμμετοχῆς μας στήν Οὐράνιο Βασιλεία Του. Ἀμήν.

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: