ΒΡΟΝΤΗΞΕ Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΜΠΑΝΑ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ!

Βρόντηξε ἡ μεγάλη καμπάνα τοῦ Ἄθωνα!

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2165, 15.11.2017

ἠλ. στοιχ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.                 Βρόντηξε ἡ μεγάλη καμπάνα τοῦ Ἄθωνα!
.                  Ἡ φωνὴ τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀντήχησε, ὅμοια βροντή, στὴν κατεστραμμένη ἀκοὴ τῆς ἀποστατημένης ἡγεσίας τοῦ τόπου μας. Μὲ τὴν ἀνακοίνωσή της γιὰ τὰ μεγάλα ζητήματα τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τοῦ νομοσχεδίου περὶ τῶν Ἐμφύλων Ταυτοτήτων, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν δυναμικὴ ἀπόφασή της νὰ κλείσει τὶς πύλες τοῦ Ἁγίου Ὄρους στὸν Πρωθυπουργὸ τῆς χώρας, ποὺ ζητοῦσε νὰ ἐπισκεφθεῖ τὴν 27η Σεπτεμβρίου (ἡμέρα τοῦ Σταυροῦ μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο, ποὺ ἀκολουθεῖ τὸ Ἅγιον Ὄρος), ἔδειξε ὅτι τὸ νεοταξικὸ θηρίο δὲν θὰ βρεῖ εὔκολη τροφὴ σὲ τούτη τὴν χώρα τῶν Ἁγίων καὶ τῶν ἡρώων.
.              Στὴν ἐπιστολή της πρὸς τοὺς Ὑπουργοὺς Δικαιοσύνης καὶ Παιδείας ἡ Ἱερὰ Κοινότης διατυπώνει μὲ εὐγένεια καὶ σεβασμὸ μέν, ἐντονότατη δὲ τὴν ἀντίθεση τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων πρὸς τὰ τεκταινόμενα.
.            Ἔτσι γιά τό θέμα τῶν ἐμφύλων ταυτοτήτων ἔγραφε: «Ἀναφορικῶς μέ τό πρός ψήφισιν νομοσχέδιον διερωτώμεθα πλέον τί μᾶς ἐπιφυλάσσεται εἰς τὸ μέλλον! Μετὰ τὴν θέσπισιν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ “συμφώνου συμβίωσης ὁμοφύλων” καὶ τὴν καθιέρωσιν εἰς τὰ σχολεῖα τῆς πατρίδος μας τῆς θεματικῆς ἑβδομάδος “Ἔμφυλες ταυτότητες”, ὁδηγεῖται πλέον ἡ χώρα εἰς τὴν ψήφισιν νόμου,
μὲ τὸν ὁποῖον θὰ μπορῆ κάποιος νὰ προβαίνη εἰς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ “καταχωρισμένου φύλου” του μὰ μία ἁπλῆ αἴτησι καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν ἡλικίαν τῶν 15 ἐτῶν! Εἶναι δυνατὸν διὰ νόμου νὰ καταστρατηγῆται ἀπροκαλύπτως εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Πατρίδα μας ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ; “καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς”.
Διερωτώμεθα ποῖος Ὀρθόδοξος Βουλευτὴς τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων θὰ ψηφίση τοιοῦτον ἄνομον νομοσχέδιον. Παρακαλοῦμεν θερμῶς ἅπαντα τὰ μέλη τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Βουλῆς νὰ ἀρθοῦν εἰς τὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ νὰ συμβάλουν εἰς τὴν ἀποτροπὴν τῆς νομοθετήσεως ταύτης».
.           Γιὰ δὲ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν σημειώνει μὲ πόνο: «Πληροφορούμεθα ὅτι διενεμήθησαν εἰς τούς μαθητάς “Φάκελοι Μαθήματος”, μὲ τοὺς ὁποίους οἱ Ὀρθόδοξοι μαθηταὶ θὰ διδάσκωνται ἕνα πανθρησκειακὸν μάθημα, τὸ ὁποῖον ἐντέχνως θὰ ἐνσταλλάζη εἰς τὰς ψυχάς των τὴν ἰδέαν ὅτι “ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι λίγο-πολύ τὸ ἴδιο” καὶ ἐν τέλει θὰ τοὺς ὁδηγῆ εἰς τὸν ἀγνωστικισμόν καὶ τὴν ἀθεΐαν». Δηλώνει στὴ συνέχεια ὅτι συμπαρίσταται στοὺς γονεῖς, ποὺ ἐπιστρέφουν ὡς ἀπαραδέκτους τοὺς Φακέλους, καὶ παρακαλεῖ νὰ ἀποσυρθοῦν οἱ Φάκελοι καὶ νὰ συνεχίσει τὸ μάθημα νὰ διδάσκεται ἀπὸ τὰ παλαιὰ βιβλία, ἕως ὅτου τακτοποιηθεῖ τὸ περιεχόμενό του σὲ συνεργασία μὲ τὴν ἁρμόδια ἐπιτροπὴ τῆς Ἐκκλησίας.
.           Καὶ κλείνει τὴν αὐστηρὴ ἐπιστολή της ἡ ἱερὰ Κοινότης μὲ τοῦτα τὰ λόγια τοῦ ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου: «Σ’ αὐτά τά δύσκολα χρόνια ὁ καθένας μας πρέπει νὰ κάνει ὅ,τι γίνεται ἀνθρωπίνως καὶ ὅ,τι δὲν γίνεται ἀνθρωπίνως νὰ τὸ ἀφήνει στὸν Θεό. Ἔτσι θὰ ἔχουμε ἥσυχη τὴν συνείδησή μας ὅτι κάναμε ἐκεῖνο ποὺ μπορούσαμε. Ἂν δὲν ἀντιδράσουμε, θὰ σηκωθοῦν οἱ πρόγονοί μας ἀπὸ τοὺς τάφους».
.     Ἦταν καιρὸς. Ἔπρεπε νὰ ἀκουστεῖ τοῦτο τὸ ἠχηρὸ σάλπισμα ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος τῆς Ὀρθοδοξίας. Διότι σ᾽ αὐτὸ κυρίως προσβλέπουμε οἱ πιστοὶ ὡς τὸ ἄπαρτο κάστρο τῆς Πίστεως καὶ τῶν Παραδόσεών μας.
.           Θαυμάσαμε καὶ τὴν δυναμικὴ ἀπόφασή του νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πρωθυπουργοῦ, κίνηση σπανιότατη στὰ χίλια τόσα χρόνια τῆς ἱστορίας του.
.              Κι ὄχι πὼς δὲν θὰ ἤθελαν τὴν ἐπίσκεψη ἑνὸς Πρωθυπουργοῦ οἱ σεβάσμιοι πατέρες τοῦ Ἄθωνα. Ἀλλὰ θὰ τὴν ἤθελαν ὡς ἑνὸς πιστοῦ Πρωθυπουργοῦ, ταπεινοῦ προσκυνητοῦ τῶν ἱερῶν καὶ ἁγιασμένων σκηνωμάτων τοῦ Ὄρους καὶ σεβαστικοῦ τῶν αἰωνίων Παραδόσεών του.
.        Ἔτσι ἀκριβῶς, ὅπως τὸ ἔγραψε μὲ παρρησία ὁ γέροντας Ἡγούμενος τοῦ Δοχειαρίου Γρηγόριος: «Ποιός σᾶς εἶπε ὅτι οἱ γεγηρακότες καὶ ἄρρωστοι ἡγούμενοι δὲν θὰ θυσίαζαν τὰ πάντα γιὰ νὰ βρεθοῦνε στὴν ὑποδοχὴ ἑνὸς χριστιανοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ κράτους, εἴτε πεζῆ, εἴτε μὲ ἅμαξες, εἴτε βροχὴ καὶ καταιγίδα ἔπληττε τὸ Ὄρος, αὐτοὶ πρῶτοι δαφνηφοροῦντες θὰ ἔτρεχαν, θὰ ἔσπευδαν μὲ ταχεῖς ρυθμοὺς νὰ ὑποδεχθοῦν αὐτὸν ποὺ δὲν ἀρνεῖται τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία».
.               Ὅμως ἡ πολιτεία του τοὺς ἐμποδίζει. Γιὰ αὐτὸ ὁ ἅγιος Ἡγούμενος συμπληρώνει μὲ παρρησία:
.               «Πῶς μπορῶ ἐγὼ ὁ καλόγερος, ὁ Ἕλληνας καὶ χριστιανός, νὰ μένω ἀπαθής, ἀνενέργητος καὶ ἀμέτοχος σὲ ὅλον αὐτὸν τὸν χαμὸ τοῦ κόσμου; Πότε οἱ μοναχοὶ ἔζησαν ἀραγμένη ζωὴ σ᾽ αὐτὸν τὸν τόπο (“δὲν βαριέσαι, ἄξια ὧν ἔπραξαν ἀπολαμβάνουν”) καὶ δὲν κατέβηκαν στὴν μάχη καὶ δὲν πρωτοστάτησαν στὸν ἀγώνα; Ἀλλοίμονο στὸν μοναχὸ ποὺ τρυφᾶ στὰ θεοτικά του καὶ ἀφήνει τὸν συνάνθρωπό του στὸν πόνο καὶ στὸν καημό του.
.               Δὲν τὸν δεχόμαστε τὸν Τσίπρα στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἂν δὲν ἐπιδείξει ἔμπρακτη μετάνοια κι ἂν δὲν μαζέψει τὰ πούπουλα – ποὺ μόνο πούπουλα δὲν εἶναι – τῆς ἀπιστίας, τῆς ἀποστασίας καὶ τῆς διαστροφῆς ἀπὸ τὸ κράτος τὸ ἑλληνικό. Ἂν δεχόμασταν τὸν Τσίπρα μὲ ἐκκλησιαστικὲς τιμές, αὐτὸς ὁ πονεμένος λαὸς πόσο δάκρυ θὰ ἔχυνε τὴν ἡμέρα ἐκείνη τοῦ Σταυροῦ;
.               Λέτε νὰ ἐβαρύνθησαν οἱ καρδιές μας στὴν κραιπάλη καὶ στὴν μέθη, καὶ νὰ χάσαμε τὶς εὐαισθησίες μας καὶ νὰ ἀσπαζώμαστε τὰ χέρια τῶν ἐνταφιαστῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους; Εἴμαστε μοναχοί, εἴμαστε καὶ Ἕλληνες. Νὰ σπάσουνε τὰ χέρια μας, ἂν χειροκροτήσουμε τέτοιους κρατοῦντες, καὶ νὰ κομματιατοῦν οἱ παλάμες μας, ἂν καμπάνες χαρμόσυνες χτυπήσουμε στὴν ὑποδοχή τους».
.               Λόγια ξεκάθαρα, σταράτα, αὐθεντικά. Ὅμως σὲ ποιούς ἀπευθύνονται; Σὲ ποιά ἡγεσία; σὲ ποιούς ἀρχηγούς;
.               Οἱ σημερινοὶ πολιτικοί μας ἡγέτες -καὶ ὄχι μόνο οἱ πολιτικοί- εἶναι νάνοι.
.               Ἔτσι γεννήθηκαν; Ἔτσι ἀνατράφηκαν; Ἔτσι κατάντησαν;
.               Ἀδιάφορο.
.               Σημασία ἔχει πὼς εἶναι μικροί. Ἀσήμαντοι. Καὶ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς καὶ θρασεῖς. Ποὺ μεγαλαυχοῦν, ἐπαίρονται, ὑψώνουν τὸ σπιθαμιαῖο ἀνάστημά τους μπροστὰ στὴν Ἱστορία. Προκαλοῦν τὴν Ἱστορία. Ποιοί; Ἔχουν μήπως κάποιο σπουδαῖο προσόν; Ἔχυσαν μήπως τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν Πατρίδα; Ἔκαναν κάτι τόσο μεγάλο ποὺ νὰ τοὺς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπεμβαίνουν στὸν ἄβατο ἱερὸ χῶρο τῆς Παραδόσεώς της; Ὄχι, διότι εἶναι μικροί.
.         Αὐτοὶ ὅμως εἶναι. Νάνοι.
.         Μποροῦν οἱ νάνοι νὰ γίνουν μεγάλοι; Μποροῦν νὰ ψηλώσουν;
.         Κι ὅμως μποροῦν, ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουν.
.         Μποροῦν, ἂν ἀνέβουν σὲ ὤμους γιγάντων. Στοὺς ὤμους τῶν προγόνων. Τῶν τιτάνων ἐκείνων ποὺ ξεθηκάρωσαν τὰ γιαταγάνια τους, μέτρησαν μὲ βιὰ τὴν σκλαβωμένη γῆ τους – κατάξερη – καὶ σκίζοντας τὶς σάρκες τους τὴν πότισαν μὲ τὸ αἷμα τους.
.         Ἆ! Τί πότισμα ἦταν ἐκεῖνο! Ξανάνιωσε ἡ γῆς, ξεπετάχτηκαν τὰ βλαστάρια της, τὰ νέα παλληκάρια, καὶ αὐτὰ πῆραν νὰ χτίζουν μὲ τὸ αἱματοποτισμένο χῶμα τὸ κάστρο τῆς Πατρίδας, τοὺς μεγάλους της πύργους.
.         Ἔτσι τὸ ἔχτισαν. Μὲ αἷμα!
.         Κι ἐκεῖ στὴν κεντρική του πύλη ἔγραψαν πάλι μὲ αἷμα, μὲ τὸ αἷμα τους: «Εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος».
.         Κοντὰ διακόσια χρόνια τώρα τὸ κάστρο μένει ἀσάλευτο. Καὶ ὄχι πὼς δὲν πολεμήθηκε. Λυσσαλέες ἐπιθέσεις δέχτηκε. Καὶ ἔξωθεν καὶ ἔσωθεν. Μὰ οἱ ἐξωτερικοὶ ἐχθροὶ τσακίστηκαν καὶ οἱ ἐσωτερικοὶ προδότες ἀποκαλύφθηκαν καὶ ἐξευτελίστηκαν.
.         Τώρα καὶ τοῦτοι καὶ οἱ ἄλλοι ἔχουν ἐπανέλθει ἀπειλητικότεροι. Κραδαίνουν τὶς ἰδεολογικές τους σημαῖες, κραυγάζουν ρυθμικὰ τὰ ἀπάτριδα, παγκοσμιοποιημένα συνθήματά τους.
.         Κι εἶναι ἀλήθεια πὼς ἡ τωρινὴ ἐπίθεσή τους δὲν μοιάζει μὲ τὶς ἄλλες. Τώρα κινοῦνται μὲ σύστημα. Προχωροῦν σταδιακά. Ἐνεργοῦν ὕπουλα, μὲ σχέδιο. Ἐπιχειροῦν νὰ χτυπήσουν τὸ κάστρο στὰ θεμέλια. Ναρκισσεύονται πὼς θὰ τὸ γκρεμίσουν.
.         Πόσο λαθεύονται! Μάχονται τὴν Ἱστορία. Τὴν προκαλοῦν. Ἀνοίγουν πόλεμο μὲ τὴν Ἱστορία· μὲ τὴν ψυχὴ τοῦ τόπου, μὲ τοὺς τιτάνες, τὶς ἀνίκητες μορφὲς τῶν προγόνων. Μύωπες. Τυφλοί.
.         Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι «θὰ σηκωθοῦν οἱ πρόγονοί μας ἀπὸ τοὺς τάφους»;
.         Δὲν νοοῦν τῶν πύργων τὰ στηρίγματα;
.         Ἄφρονες.
.         Λογιάζουν τοῦ κάστρου τὰ θεμέλια στοὺς κάμπους.
.         Δὲν βλέπουν πὼς αὐτὰ ἔχουν πακτωθεῖ – ἀσάλευτα!- στὶς μεγάλες, τὶς ἄπαρτες κορφὲς τῶν βουνῶν! Στὴν Ἱστορία. Στὸν Ἄθωνα.
.         Ἐκεῖ ποὺ καίει, φλεγόμενη βάτος, ἡ ἱερὴ τοῦ λαοῦ μας μνήμη.
.         Ἔτσι ὅπως ὁ Ποιητὴς τὸ ἔγραψε:
.         «ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΜΟΥ στὰ βουνὰ καὶ τὰ βουνὰ σηκώνουν οἱ λαοὶ στὸν ὦμο τους
.         καὶ πάνω τους ἡ μνήμη καίει ἄκαυτη βάτος.
.         Μνήμη τοῦ λαοῦ μου σὲ λένε Πίνδο
.         καὶ σὲ λένε Ἄθωνα» (Ὀδ. Ἐλύτη, «Ἄξιόν Ἐστι»)

Advertisements

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: