ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΑΠΕΛΘΟΥΣΗΣ Δ.Ι.Σ. (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς ἀπελθούσης ΔΙΣ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἀπὸ τὴν παρελθοῦσα Τρίτη, 5η Σεπτεμβρίου 2017, ἄρχισαν οὐσιαστικὰ οἱ ἐργασίες τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, ὑπὸ τὴ νέα της σύνθεση. Ἐπὶ τῇ λήξει τῆς προηγούμενης, 160ῆς, Συνοδικῆς περιόδου, στὴν τελευταία της συνεδρίαση, τὴν 31η Αὐγούστου, ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς ΔΙΣ, Σεβ. Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος προσφώνησε τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Πρόεδρο καὶ τὰ μέλη της. Ἡ προσφώνησή του ἔχει πολλαπλὸ ἐνδιαφέρον, γιατί εἶναι ἕνας σύντομος ἀλλὰ καίριος ἀπολογισμὸς τοῦ ἔργου τῆς προηγούμενης ΔΙΣ. Σημειώνεται ὅτι, πρὸς τιμήν του, ὁ Σεβ. τὴ δημοσίευσε στὴν ἰστοσελίδα τῆς Μητροπόλεώς του. Ἀντίθετα, τὸ Γραφεῖο Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου δὲν τὴν κοινοποίησε στὰ ΜΜΕ.
.             Στὸ κείμενό του ὁ Σεβ. Φθιώτιδος γράφει τὴν πραγματικότητα, ποὺ ἀντιμετώπισε ἡ Ἐκκλησία: «Ἡ διαρρεύσασα Συνοδικὴ περίοδος εἶχε τὸν κλῆρον νὰ ἀντιμετωπίσει σωρεία προβλημάτων καὶ ὄγκον θεμάτων, τὰ ὁποῖα, σὺν τῷ χρόνῳ, ἐνεφανίσθησαν ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς Πολιτείας, ἀνατροπῆς καθιερωμένων πνευματικῶν δομῶν καὶ μεταλλαγῆς προαιωνίων ἀρχῶν, μὲ ἀπώτερον σκοπὸν τὴν ἐπιβολὴν καὶ εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἑλλάδα οὐδετεροθρήσκου κράτους, μὲ τὴν δικαιολογίαν προστασίας τῶν θρησκευτικῶν μειονοτήτων καὶ καθιερώσεως τῆς ἀνεξιθρησκείας, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα προβλέπεται καὶ ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τηρεῖται καὶ προστατεύεται ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων, εἰς τὴν οὐσίαν ὅμως σκοπὸν ἔχει τὸν περιορισμὸν καὶ τὴν ἀποδυνάμωσιν τῆς κρατούσης Ἐκκλησίας καὶ τὴν περιθωριοποίησιν αὐτῆς».
Καὶ πάρα κάτω, περὶ τὸ τέλος τῆς προσφώνησής του:
.             «Ὡς φαίνεται εἴμεθα πρὸ δυσαρέστων διὰ τὴν Ἐκκλησίαν ἐξελίξεων… Ὁ πολιτικὸς κόσμος εἰς τὴν πλειονότητά του προτιμᾶ Ἑλλάδα ἄθρησκον, μὲ τὴν Ἐκκλησίαν ὡς πολιτιστικὸν καὶ μνημειακὸν παράγοντα. Ἐάν, ὅπως φημολογεῖται, μὲ τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ Συντάγματος οἰκοδομηθεῖ καὶ θεσμοθετηθεῖ τὸ ἄθρησκον κράτος, ἡμεῖς πρέπει νὰ ἀναλάβωμεν εὐρείαν καὶ συστηματικὴν διαφώτισιν τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ, διὰ νὰ γνωρίσει τὰς ἐπιπτώσεις τῆς διὰ νόμου ἀλλοιώσεως τῆς Ἑλληνορθοδόξου ταυτότητός του».
.             Στὸ ἴδιο κείμενο, ὁ κ. Νικόλαος, ἀπευθυνόμενος στὸν Ἀρχιεπίσκοπο, γράφει μίαν ἀκόμη ἀλήθεια: «Τῇ εἰσηγήσει τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος εἰς τὰ θέματα Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας ἐτηρήσαμεν ἠπίαν τακτικήν». Καὶ ἀναφέρει τὰ ζωτικὰ γιὰ τὸ μέλλον τοῦ Ἑλληνισμοῦ θέματα, στὰ ὁποῖα ἡ στάση τῆς Ἐκκλησίας ἦταν «ἤπια»:
.             «Εἰς τὸ πολύπλοκον ζήτημα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν μὲ τὴν ἐκ μέρους τῆς Πολιτείας ἐπιβολὴν πολυθρησκειακῆς καὶ συγκρητιστικῆς δομῆς προγραμμάτων, εἰς τὰ ψηφισθέντα νομοσχέδια τῶν συμφώνων συμβιώσεων, ἐρχόμενα εἰς εὐθείαν ἀντίθεσιν μὲ τὸν Εὐαγγελικὸν νόμον, εἰς τὰ συνεχῆ ἐμπόδια καὶ τὰς παρελκυστικὰς μεθόδους τῶν ἁρμοδίων κρατικῶν παραγόντων, διὰ τὴν ἀξιοποίησιν τῆς ἐναπομεινάσης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, εἰς τὴν ἀπαράδεκτον πρὸς τὴν Ὀρθόδοξον παράδοσιν νομιμοποίησιν τῆς ἀποτεφρώσεως τῶν νεκρῶν, εἰς τὴν μεθοδικὴν καὶ πονηρὰν ἀποδόμησιν προαιωνίων ἀρχῶν, ἔτι δὲ εἰς τὰς ἐντὸς ἡμῶν ἀναταράξεις τῆς ὁμάδος τῶν ἀποτειχισθέντων καὶ ὅσων ἀντιτίθενται εἰς τὰς ἀποφάσεις τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Κρήτης καὶ εἰς πλεῖστα ἄλλα, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός…».
.             Θίγει ἐπίσης τὸ σοβαρὸ γιὰ τὴν ποιμαίνουσα Ἐκκλησία πρόβλημα, τῆς ἐντύπωσης, ποὺ ἔδωσε στὸ λαὸ ὅτι ὑπεχώρησε σὲ ὅλα τὰ ζητήματα καὶ τῆς ὀργῆς τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴ στάση της: «Εἰς τὸν λαὸν ἐδώσαμεν τὴν ἐντύπωσιν ὑποχωρήσεων, ἐπὶ παραδείγματι εἰς τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καὶ τῶν περιέργων συμφώνων συμβιώσεως. Γεγονὸς εἶναι ὅτι εὑρέθημεν εἰς δύσκολον θέσιν καὶ τινὲς ἐξ ἡμῶν ὑπέστησαν βαρεῖς καὶ ἀδίκους χαρακτηρισμούς».
.             Ὁ Σεβ. Φθιώτιδος, στὸ ἴδιο πάντα κείμενο, ἐπιχειρεῖ νὰ δικαιολογήσει τὴ στάση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Γιὰ τὰ θέματα ποὺ προαναφέρθηκαν καὶ ὑπῆρξαν ἀπὸ τὴ ΔΙΣ ὑποχωρήσεις, «τῇ εἰσηγήσει τοῦ Ἀρχιεπισκόπου», γράφει: «(Τὰ θέματα αὐτὰ) ἐζητήσαμεν νὰ ἐπιλυθοῦν μὲ σώφρονα διάλογον, παρ᾽ ὅτι οἱ συζητηταί μας δὲν μᾶς ἐνέπνεον πάντοτε ἐμπιστοσύνην, καὶ πάσῃ θυσίᾳ ἐπροτιμήσαμεν τὴν εἰρήνην καὶ ὄχι τὴν σύγκρουσιν, πρὸς ἀποφυγὴν μεγαλύτερης ζημίας». Καὶ πάρα κάτω:
.             «Ὡς μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εὑρέθημεν πρὸ πολλῶν διλημμάτων. Ἡ σταθερὰ ὅμως καὶ νηφάλιος ἄποψις Ὑμῶν, Μακαριώτατε, ὑπῆρξε ἡ μέση καὶ βασιλικὴ ὁδός, ἡ ὁποία καὶ μετὰ τῶν ἀντιφρονούντων πολιτικῶν διετήρει ἀνοικτοὺς διαύλους ἐπικοινωνίας καὶ ἡ ὁποία τὰ τῆς Ἐκκλησίας δίκαια ἐξησφάλισε καὶ πᾶσαν ἀντίθετον ἄποψιν ἀπενεύρωσε».
.             Ὁ ἀναγνώστης τοῦ κειμένου τοῦ Σεβ. Φθιώτιδος μένει μὲ τὴν ἀπορία, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑποχώρησε σὲ ὅλα τὰ ζητήματα ποὺ ἀποχριστιανίζουν τὴν ἑλλαδικὴ κοινωνία, πῶς καὶ σὲ ποιὰ ἀπὸ αὐτὰ ἐξασφάλισε ὁ Μακαριώτατος τὰ δίκαιά Της καὶ ἀπενεύρωσε κάθε ἀντίθετη ἄποψη; Ὁ Σεβ. δικαιολογεῖ τὶς ὑποχωρήσεις, μὲ τὸ ὅτι ἐπελέγη ἡ εἰρήνη ἀντὶ τῆς σύγκρουσης καὶ πρὸς ἀποφυγὴ μεγαλύτερης ζημίας. Τί ἐννοεῖ ὁ Σεβ.; Δὲν ἐξηγεῖ ποιὰ θὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ζημία ἀπὸ τὴν περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν προσχώρηση τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας στὴν ἰδεολογία τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ πρακτικοῦ ὑλισμοῦ. Καί, μία δεύτερη ἀπορία: Δὲν ὑπάρχει ἐσωτερικὴ ἀντίφαση στὸ κείμενο, ὅταν ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ ὁ Σεβ. ἀναφέρει ὅτι ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία προτιμᾶ τὴν εἰρήνη ἀπὸ τὴ σύγκρουση καὶ γι’ αὐτὸ ἀντιδρᾶ θεωρητικὰ καὶ ἀνώδυνα γιὰ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία, ἡ ὁποία ἀνενόχλητη προχωρεῖ στὴν ἀλλοίωση τοῦ Ἑλληνορθοδόξου φρονήματος τοῦ λαοῦ, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη σημειώνει ὅτι ἂν καὶ ὅταν οἰκοδομηθεῖ καὶ θεσμοθετηθεῖ τὸ ἄθρησκο κράτος, τότε οἱ Μητροπολίτες – μέλη τῆς Ἱεραρχίας πρέπει νὰ ἀναλάβουν εὐρεία καὶ συστηματικὴ διαφώτιση τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ, ποὺ σημαίνει κατάσταση σύγκρουσης… Ἐκτὸς ἂν ὁ Σεβ. ἐννοεῖ νὰ συνεχισθεῖ ἡ τακτική τῆς «ἤπιας» ἐνημέρωσης…
.             Ὁ Σεβ. Φθιώτιδος ἐπιχειρεῖ νὰ θεμελιώσει τὴ δικαιολόγηση τῆς τακτικῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἁγιοπατερικά. Γράφει στὸ κείμενό του ὅτι ὁ κ. Ἱερώνυμος ἔπραξε, ὅπως ὁ Θεολόγος Γρηγόριος συνιστᾶ: «ποτὲ μὲν ὑποχωρῶν, ποτὲ δὲ ἐπεμβαίνων τοῖς ἐναντιουμένοις τῷ λόγῳ τῆς ἀληθείας». Ἡ παραπομπὴ ποὺ ἀναφέρει εἶναι «Ἁγίου Γρηγορίου, Ἑρμηνεία εἰς τοὺς Ψαλμούς, Β.Ε.Π., τ. 95, σ. 11». Ἡ παραπομπὴ ποὺ ἀναφέρει ὁ Σεβ. εἶναι λανθασμένη. Δὲν εἶναι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἀλλὰ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὸν ὁποῖο θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφέρεται ἡ παραπομπή.
.             Δεύτερον, τὸ ἀναφερόμενο ἀπόσπασμα δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ποὺ περιγράφει. Στὴ σελίδα 11 τοῦ 95ου Τόμου – ἡ σελίδα εἶναι σωστὴ -, καὶ στὸν στίχο 20, ὁ Χρυσόστομος σημειώνει ὅτι καλῶς εἶπε ὁ Δαυίδ: «Ὁ Θεὸς ἡμῶν καταφυγὴ καὶ δύναμις, δεικνὺς ὅτι ποτὲ μὲν φεύγοντες, νικῶμεν, ποτὲ δὲ ἱστάμενοι καὶ πολεμοῦντες. Καὶ γὰρ ἀμφότερα ταῦτα δεῖ ποιεῖν». Ἡ πίστη στὸν Θεό, ὡς καταφυγὴ καὶ δύναμη, φέρνει πάντα τὴ νίκη, πότε ἀποφεύγοντας τὴ μάχη, πότε παραμένοντας σ’ αὐτὴν καὶ πολεμώντας. Ἀλλὰ δίδεται ἡ μάχη. Ἡ νίκη δὲν ἔρχεται μὲ τὴν ἀποφυγὴ τῆς μάχης καὶ τὴν ὑποχώρηση. Ὁ στίχος, ποὺ ἀναφέρει τὸ κείμενο τοῦ Σεβ., εἶναι στὴ συνέχεια καὶ ἀναφέρεται στὸν Ἀπόστολο Παῦλο… Καὶ βεβαίως ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν τονίζει στὸν Τιμόθεο: «Οὐ γὰρ ἔδωκεν ἠμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ» (Β΄ Τιμ. β΄ 7)…
.             Ὀλίσθημα σὲ παραπομπὴ ὑπάρχει καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο τοῦ κειμένου. Ἀναφέρεται ὁ Σεβ. στὸν ἴδιο τόμο τῆς ΒΕΠ, τὸν 95ο, καὶ πάλι γράφει ὅτι εἶναι τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἀντὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος ὑπέφερε τὰ πάντα, ἐπιλέγοντας ὄχι τὴν ὑποχώρηση, ἀλλὰ τὴ σύγκρουση μὲ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία, χάριν τῆς Ἀληθείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας.
.             Σὲ παλαιότερο σχόλιό μας ἐπὶ ἐπίσης ἐπισήμου κειμένου Μητροπολίτου καὶ μάλιστα καθηγητοῦ πανεπιστημίου, σημειώσαμε ὅτι εἶναι πολὺ θλιβερὸ οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας νὰ γράφουν κείμενα, μὲ λάθη πραγματικά, ἐννοιολογικά, ὀρθογραφικά, συντακτικά, σὲ μία ἀνομοιογενῆ γλώσσα. Στὸ συγκεκριμένο κείμενο τοῦ Σεβ. Φθιώτιδος, πέραν τῶν ἀναφερθέντων, ὑπάρχουν καὶ ἄλλα λάθη. Γράφεται λ.χ. «ὑπενήχθητε», ὡς νὰ μὴν εἶναι γνωστὴ ἡ ἔννοια τοῦ «ὑπαινίσσομαι». Γράφεται ἐπίσης «Πράγμα τὸ ὁποῖον προσμετρᾶται ὡς προσωπικὴ Ὑμῶν ἐπιτυχίαν», ὡς νὰ μὴν εἶναι γνωστὴ ἡ σύνταξη τῆς μέσης φωνῆς.
.                  Κατὰ τὴ μαρτυρία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Φθιώτιδος, ἀντιπροέδρου τῆς ΔΙΣ τῆς περασμένης περιόδου, τὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία εἶναι πολλὰ καὶ ἐπιλογή Της ἡ ἤπια, ἡ χλιαρὴ καί, στὴν οὐσία, ὑποχωρητική Της στάση ἔναντι τῶν σὲ βάρος τοῦ πιστοῦ λαοῦ ἐνεργειῶν τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας. Αὐτὰ τὰ σοβαρὰ προβλήματα καὶ ἡ στάση Της, ἐπιδεινώνουν τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ Ἔθνους καὶ προκαλοῦν ἔντονη ἀνησυχία, γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῆς ἰδιοπροσωπίας καὶ ταυτότητάς Του.-

 

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: