Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ, ὁ “εὐαγγελιστὴς προφήτης”. «Ἡ διδασκαλία καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ προφήτου Ἠσαΐα δὲν βρῆκαν ἀπήχηση οὔτε στοὺς βασιλεῖς, οὔτε καὶ στὸ λαό»!

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ
(9 Μαΐου)

Ὃς ἄσπορον προεῖδεν υἱομητρίαν,
Πρισθεὶς ἄναρχον εἶδεν υἱοπατρίαν.
Ἡσαΐας δ᾽ ὁρόων μέλλοντ᾽ ἐνάτῃ χερὶ πρίσθη.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β´.
Τοῦ Προφήτου σου Ἠσαΐου, τὴν μνήμην Κύριε ἑορτάζοντες, δι᾽ αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

.             Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας εἶναι μιὰ ἐξαιρετικῶς σημαντικὴ προσωπικότητα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καθὼς θεωρεῖται ὡς ἕνας “τῶν ἐπιφανεστέρων θεολόγων, κηρύκων, διδασκάλων καὶ ποιητῶν τῆς Π.Δ.. Πληροφορίες γιὰ τὸν βίο καὶ τὴν προσωπικότητά του λαμβάνουμε ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο βιβλίο τῆς Π.Δ. Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας ἦταν γιὸς τοῦ Ἀμώς. Γεννήθηκε γύρω στὰ 770 π.Χ. στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἔζησε τὰ γεγονότα ποὺ διαδραματίστηκαν κατὰ τὸν 8ο αἰ. π.Χ. Τὸ ὄνομά του “Ἠσαΐας” (Jeschajahu ἢ Jeschajah) σημαίνει ὅτι “ὁ Κύριος εἶναι σωτηρία” – “ὁ Θεὸς σώζει”. Εἶναι ὁ πρῶτος ἀπὸ τοὺς τέσσερις μεγάλους Προφῆτες καὶ ὁ μεγαλοφωνότερος τῶν Προφητῶν. Χαρακτηρίσθηκε «πέμπτος Εὐαγγελιστής», ἐπειδὴ περιγράφει τὰ γεγονότα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ -καὶ τὰ ὁποῖα συνέβησαν μετὰ ἀπὸ 800 χρόνια- μὲ τόση ζωντάνια καὶ παραστατικότητα, σὰν νὰ ἦταν αὐτόπτης καὶ αὐτήκοος. Βέβαια, τὰ προεῖδε, διὰ Πνεύματος Ἁγίου, τοῦ λαλήσαντος «διὰ τῶν Προφητῶν».
.             Ἀπὸ τὸ γάμο του μὲ τὴν “προφήτιδα”, ὅπως ἀποκαλεῖται ἡ σύζυγός του στὸ η´3, (δηλαδὴ σύζυγος τοῦ προφήτη) ἀπέκτησε δύο γιοὺς μὲ ὀνόματα συμβολικά τῆς κρισιμότητας τῆς ἐποχῆς καὶ “τῶν μελλόντων νὰ συμβῶσιν”. Μὲ θεία ἐντολὴ ὁ ἕνας γιός του ὀνομάσθηκε Schear Jaschub, = “τὸ ὑπόλοιπον θὰ ἐπιστρέψει” καὶ ὁ ἄλλος Maher schalal hasch baz = “ταχέως σκύλευον, ὀξέως προνόμευσον”. Ἄλλωστε καὶ τὸ δικό του ὄνομα ἦταν συμβολικό: τὸ ὄνομα “Ἠσαΐας” (Jeschajahu ἢ Jeschajah) σημαίνει, ὅπως εἴδαμε, “ὁ Κύριος εἶναι σωτηρία”, σημαίνει δηλ. τὴν πεμπτουσία τοῦ προφητικοῦ του κηρύγματος.
.             Στὸ προφητικὸ ἀξίωμα κλήθηκε μὲ θεῖο ὅραμα ( Ἠσ. ϛ´1 ἐξ.) τὸ 746 π.Χ., τὸ τελευταῖο ἔτος τῆς βασιλείας (καὶ ἔτος τοῦ θανάτου) τοῦ Ἀζαρίου ἢ Ὀζίου, τὸ ὁποῖο σηματοδοτεῖται ἀπὸ τὴν λήξη μιᾶς περιόδου ἀσφάλειας καὶ εὐημερίας καὶ γιὰ τὰ δύο βασίλεια.
.             Οἱ ἰδέες του, ἡ βαθειὰ σκέψη, τὸ ὕφος καὶ ἡ κομψότητα τῆς γλώσσας φανερώνουν ὅτι ἔλαβε μεγάλη μόρφωση. Στὰ κεφ. Ζ´1 ἐξ. καὶ 36-39 φαίνεται ἡ οἰκειότητα ποὺ εἶχε πρὸς τὸν βασιλικὸ οἶκο, πράγμα ποὺ ὑποδηλώνει ὅτι εἶχε στενότατες σχέσεις μὲ τὸν βασιλιὰ καὶ τοὺς ἄρχοντες, ἐπειδὴ βρισκόταν στὴν αὐλή τους καὶ ἀσκοῦσε ἐπιρροή. Ἴχνη τῆς σχεδὸν πενηντάχρονης δράσεώς του ἔχομε ἕως τὸ 701 π.Χ. Ἡ δράση του συμπίπτει μὲ μιὰ ἰδιαίτερα κρίσιμη περίοδο τῆς ἱστορίας τοῦ Βασιλείου τοῦ Ἰούδα, τοῦ Συρο-εφραιμιτικοῦ πολέμου. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ μετὰ δὲν ἔχομε καμία ἄλλη πληροφορία γιὰ ἐκεῖνον.
.             Ὁ Ἠσαΐας ἀποδεικνύεται ὡς “ὁ μέγιστος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καὶ θεολόγος ἀπὸ τοῦ θανάτου τοῦ Σαμουὴλ μέχρι τοῦ Ἱερεμίου”, ἐπειδὴ τὸ κήρυγμά του εἶναι τὸ κραταιότατον θεολογικὸν φαινόμενον ἐν τῇ καθόλου Π.Δ.”. Χαρακτηρίζεται ὡς “ὁ προφήτης τῆς πίστεως”, “εὐαγγελιστής” ἢ “εὐαγγελιστὴς προφήτης” καὶ “μεγαλοφωνότατος τῶν προφητῶν”, λόγῳ τοῦ φημισμένου “μεσσιανικοῦ ὁράματος”, δηλ. τῆς προφητείας τοῦ “Ἐμμανουήλ” ( Ἠσ. Z´ 10-17), ὁ ὁποῖος θὰ προέρχεται ἀπὸ τὸ Δαυϊδικὸ γένος καὶ τὸ ἔργο του μέσα στὴν παγκόσμια ἱστορία ἔγκειται στὸ νὰ φέρει τὴν εἰρήνη σ᾽ ὅλο τὸν κόσμο.

.             Ἡ θεολογία /διδασκαλία του συνοψίζεται στὰ κατωτέρω τέσσερα βασικὰ θέματα:

.             Α. Ὁ Θεός: Ὁ προφήτης Ἠσαΐας ἔχει ὡς βάση τῆς διδασκαλίας του τὴν “ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ”. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς τοῦ ἀποκαλύφθηκε ὡς ὁ “Κύριος Σαβαώθ” καὶ ὁ “Ἅγιος” στὸ Ἠσ. ϛ´ 3: “ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ”. Ἐξυμνεῖ μὲ δύναμη καὶ ἐμβαθύνει στὴν ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ, μπροστὰ στὸν Ὁποῖο ὅλα τὰ γήινα εἶναι μικρά, ἀδύναμα καὶ παροδικά. Ἐπίσης, τονίζει τὸ μεγαλεῖο τῆς παντοδυναμίας, τῆς μοναδικότητας καὶ τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν πίστη, ἡ ὁποία ἐκδηλώνεται ὡς “ζῶσα πίστις εἰς ἠθικὸ Ὂν ἐξωτερικευομένη διὰ τῶν καλῶν ἔργων” καὶ δυναμική, ἀφοῦ ἀπαιτεῖ τὴ σταθερὴ καὶ ἀδιάσειστη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ καὶ τὴ βαθειὰ βεβαιότητα ὅτι μόνο ὁ Θεὸς σώζει τὸν λαό Του, κι ἔτσι ὁδηγεῖ στὴν ἐνσυνείδητη ὑπακοὴ στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ( Ἠσ. ζ´ 9β).

.             Β. Ὁ Ἄνθρωπος καὶ ὁ Κόσμος: Ὁ Προφήτης ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ στενὴ ἐπικοινωνία, ἡ ὁποία ὑφίσταται μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἰσραήλ, δὲν βασίζεται σὲ φυσικοὺς καὶ μαγικοὺς δεσμοὺς (ὅπως σὲ ἄλλους λαούς), ἀλλὰ στὴν “ἐλεύθερη καὶ γεμάτη χάρη, βούληση τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς εἶναι Ἕνας καὶ ἀξιώνει ἀπὸ τὸν Ἰσραὴλ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν ἁγιότητα καὶ τὴ χάρη Του ἀναπτύσσοντας τὴν ποιότητα στὴ ζωή, στὴ σκέψη καὶ στὶς πράξεις του. Αὐτὸ θὰ κάνει τὸν Ἰσραὴλ διακριτὸ ποιοτικὰ ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔθνη καὶ ἄξιο αὐτῆς τῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὸν Θεό. Συγχρόνως τονίζει τὴν παγκοσμιότητα τοῦ Θεοῦ. Στὸν προφ. Ἠσαΐα καὶ γενικότερα στὴ Βίβλο ὁ Θεὸς δρᾶ στὴν ἱστορία καὶ στὸν κόσμο ὁλόκληρο (“πλήρης πᾶσα ἡ γῆ”) ὡς ὁ Δημιουργὸς καὶ ὁ Κύριος τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. Μέσῳ τοῦ σχεδίου Του τιμωρεῖ ὅσους δὲν στάθηκαν ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς τους, χρησιμοποιώντας μάλιστα ὡς ὄργανα τιμωρίας τοὺς ἴδιους τοὺς ἐχθρούς. Ὅμως τελικὰ ἀπευθύνεται στὸ “λεῖμμα”, (ἢ “ὑπόλειμμα”) τοῦ Ἰούδα, τῶν βορείων φυλῶν καὶ τοῦ οἴκου τοῦ Δαυΐδ, τὸ ὁποῖο θὰ σωθεῖ καὶ θὰ συνδεθεῖ ἄμεσα μὲ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Ἰούδα, γι᾽ αὐτὸ καὶ χαρακτηρίζεται ὡς ἐλπιδοφόρο. Ἡ νέα πιστὴ κοινότητα, ὁ νέος λαὸς τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀνασυσταθεῖ καὶ θὰ στηριχθεῖ σ᾽ αὐτὸ τὸν μικρὸ κύκλο ποὺ θὰ ἀποτελέσει τὸν νέο της πυρήνα. Θὰ ἀξιωθεῖ νὰ εἰσέλθει στὴν παραδείσια ἐποχὴ μὲ τὴν γεσία το δανικο δαυϊδικο βασιλι, ποος εναι κατ᾽ ἐξοχν φορέας το Πνεύματος το Θεο, τομμανουήλ”.

.             Γ. Ἡ Ἁμαρτία: Γιὰ τὸν προφήτη “ἁμαρτία” εἶναι ἡ μὴ ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητας τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ προσβολή της ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος, ἐπειδὴ δὲν διαθέτει τὴ δύναμη, πρέπει νὰ ἔχει συναίσθηση τόσο αὐτῆς τῆς ἀδυναμίας, ὅσο καὶ τῆς ἀπόστασης, ποὺ ὑφίσταται μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ὑλικοῦ κόσμου.

.             Δ. Ἡ Κρίση καὶ ἡ Λύτρωση: Γιὰ τὴν κρίση θεωρεῖ ὑπεύθυνη τὴ στάση τῶν ἱερέων καὶ ψευδοπροφητῶν, ἐπειδὴ μὲ τὴν τυπολατρία προσέβαλαν τὴν ἀξία τῆς πνευματικῆς λατρείας καὶ τὴν “ἠθικὴ ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου”. Ἂν καὶ ἡ διδασκαλία εἶναι οὐσιαστικὰ μιὰ συλλογὴ ὁραμάτων του, ἡ ὁποία προμηνύει τὴν καταστροφὴ καὶ τὴν ἐρήμωση τοῦ Ἰούδα, ὅμως δὲν στερεῖ τὴν ἐλπίδα σ᾽ αὐτοὺς τοὺς λίγους ποὺ τὴν κατανοοῦν. Αὐτὴ ἡ ἐλπίδα προέρχεται ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ Θεοῦ ὡς ἀγάπης. Ἡ κρίση δὲν θὰ σημάνει τὸ ὁριστικὸ τέλος τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰσραήλ, τῆς ἱστορίας τῆς σωτηρίας. Οἱ προβλέψεις τοῦ προφήτη γιὰ τὸ μέλλον εἶναι οἰκουμενικὲς καὶ πανανθρώπινες, διότι τὸ σχέδιον τῆς θείας οἰκονομίας ἀποσκοπεῖ ὄχι μόνον εἰς τὴν σωτηρίαν τοῦ “ὑπολείμματος”, ἀλλὰ καὶ τῶν “ἐθνῶν” (β´ 2-24)”.

.           Ἡ διδασκαλία καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ προφήτου Ἠσαΐα δὲν βρῆκαν ἀπήχηση οὔτε στοὺς βασιλεῖς, οὔτε καὶ στὸ λαό, ἀφοῦ ἐλάχιστες στιγμὲς ἀκολούθησαν τὶς ὑποδείξεις του. Ὡστόσο κατὰ τὰ ἔτη τῆς προφητικῆς του δράσης (740-701 π.Χ.) χρηματίζοντας ὡς ἕνας δημόσιος δάσκαλος στὸν Ἰούδα ἀπέκτησε σταδιακὰ ἕνα μικρὸ κύκλο μαθητῶν. Ὁ Ἠσαΐας στηρίζει πλέον τὶς ἐλπίδες του στὸ Θεὸ μέσῳ τῶν πολυσήμαντων ὀνομάτων τῶν δύο παιδιῶν του, τὰ ὁποῖα ἐκφράζουν τὴν προσωπική του εὐσέβεια, καθὼς καὶ τὸ ὄνομα τοῦ “Ἐμμανουήλ” ὡς “ὁ Θεὸς μεθ᾽ ἡμῶν”, τὸ ὁποῖο ἐκφράζει τὴν ἐλπίδα κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Συρο-εφραιμιτικοῦ πολέμου. Στὰ παιδιά του καὶ στοὺς μαθητές του ἀποφασίζει νὰ ἐμπιστευθεῖ τὴ μαρτυρία του καὶ νὰ παραδώσει τὴ διδασκαλία γιὰ νὰ τὴν διασφαλίσει (Ἠσ. 8,16 “τότε φανεροὶ ἔσονται οἱ σφραγιζόμενοι τὸν νόμον τοῦ μὴ μαθεῖν.”).
.             Εἰδικότερα, γιὰ τὴν σάρκωση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία προφητεύει: «Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρί ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ»∙ «ὅτι παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχή ἐγεννήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ, καὶ καλεῖται τό ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος, θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεός ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος»· «μεγάλη ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ, καὶ τῆς εἰρήνης αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅριον, ἐπὶ τὸν θρόνον Δαυίδ καὶ τὴν βασιλείαν αὐτοῦ κατορθῶσαι αὐτὴν καὶ ἀντιλαβέσθαι αὐτῆς ἐν κρίματι καὶ ἐν δικαιοσύνῃ ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸν αἰῶνα».
.            Αὐτὴ ἡ προφητεία προῆλθε ὡς ἑξῆς: Ὁ Ἰσραήλ, ὡς λαὸς τοῦ παναγίου Θεοῦ, εἶχε χρέος νὰ εἶναι δίκαιος καὶ ἅγιος, νὰ ἀπέχει ἀπὸ τὶς εἰδωλολατρικὲς συνήθειες καὶ νὰ μὴν συμμετέχει στὶς κοινωνικὲς καταχρήσεις καὶ ἀδικίες τῆς ἐποχῆς. Ὅμως οἱ προτροπὲς τοῦ προφήτη δὲν εἰσακούσθηκαν καὶ γι᾽ αὐτὸ τὸν λόγο θὰ ἀκολουθήσουν τιμωρίες καὶ τελικὴ κάθαρση ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες. Ἔτσι προέκυψε ἡ προφητεία γιὰ τὸν Ἐμμανουήλ, ἡ ὁποία ἀναγγέλλει τὴν ἔλευση τοῦ ἀναμενομένου Μεσσία (Ἠσ. ζ´-ιβ´). Δικαιοσύνη, ἁγιότητα καὶ εὐημερία θὰ εἶναι τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τῆς βασιλείας του, ἀλλὰ μόνον τὸ μικρὸ κατάλοιπο (= “λεῖμμα”) τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ θὰ κληρονομήσει αὐτή. Ἡ μεσσιανικὴ ἐξαγγελία καὶ οἱ ἐσχατολογικὲς προφητεῖες ἐντάσσονται στὸ ἐλεγκτικὸ κήρυγμα τοῦ προφήτη, ὁ ὁποῖος καλεῖ σὲ μετάνοια μὲ ἄμεση συνέπεια τὴν ἀποφυγὴ τῆς ἐπερχομένης κρίσης. Περιέχει ἐπίσης ἱστορικὲς ἀφηγήσεις γιὰ τὴν πολιορκία τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Ἀσσυρίους. Στὸ Ἠσ. ζ´14 – 9 θ´7 ὁ προφ. Ἠσαΐας δείχνει τὸν Μεσσία ὡς Θεό, ὡς τὴν παρουσία τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο. Εἶναι ἡ δυνατότερη ἀναφορὰ στὴ θεότητα τοῦ Μεσσία. “Η παρθένος θὰ συλλάβει καὶ θὰ γεννήσει υἱὸ καὶ θὰ καλέσουν τὸ ὄνομά του Ἐμμανουήλ”.
.             Τὸ ἑβραϊκὸ ὄνομα לא וּנמּע (῾immanu᾿el) ) “Ἐμμανουήλ” εἶναι ὅρος μὲ “εἰδικὸ” θεολογικὸ βάρος, ἀφοῦ διαβεβαιώνει ὅτι “ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας”. Στὴν Ἁγία Γραφὴ τὸ ὄνομα “Ἐμμανουήλ” χρησιμοποιεῖται τέσσερις φορές. Στὴν Π.Δ. ἀπαντᾶ μόνον στὸν Ἠσαΐα ἐντὸς τοῦ λεγομένου “Βιβλίον Ἐμμανουήλ”, στὰ Ἠσ. ζ´14, η´8,10. Στὴν Κ.Δ. τὸ ὄνομα “Ἐμμανουήλ” καὶ ἡ φράση “μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός” χρησιμοποιεῖται κυρίως στὸ Ματθ. α´ 23: “ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἔξει καὶ τέξεται υἱὸν καὶ καλέσουσιν τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὃ ἔστιν μεθερμηνευόμενον μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός” καὶ ἐκπληρώνεται στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Στὴ βιβλικὴ παράδοση αὐτὴ ἡ δήλωση τῆς ἐγγύτητας τοῦ Θεοῦ συμπορεύεται μὲ τὴ βεβαίωση ὅτι Ἐκεῖνος καθοδηγεῖ τὰ γεγονότα. Ὁ προφήτης Ἠσαΐας μεταχειρίζεται αὐτὸ τὸν ὅρο γιὰ νὰ δείξει τὴ μοναδικὴ σχέση τοῦ Γιαχβὲ μὲ τὸ ἐκλεκτὸ “λεῖμμα”, τὸ ὁποῖο προέρχεται ἀπὸ τὸν “οἶκο Δαυΐδ”. Θέλει νὰ ὑπενθυμίσει ὅτι ἔθνος καὶ βασιλικὸς οἶκος συνυπολογίζονται στὸ πρόσωπο τοῦ βασιλιᾶ Ἄχαζ. Παρὰ τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας του, τὴν προσωπική του ἀδυναμία καὶ διστακτικότητα ὁ βασιελὺς πρέπει νὰ λάβει σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψιν του τὸ “σημεῖο Ἐμμανουήλ” ὡς “σημεῖο” ἐγγύησης, σταθερότητας καὶ διάρκειας τοῦ θρόνου τοῦ Δαυΐδ, ποὺ τώρα διακυβεύεται. Ἂν καὶ δὲν λέγεται τίποτα περισσότερο στὸ Ἠσ. ζ´ γιὰ τὸν “Ἐμμανουήλ”, ὡστόσο αὐτὸ τὸ ὄνομα εἶναι ἕνας ἰδιαίτερος τίτλος, ὁ ὁποῖος ἐπικαλεῖται τὰ μεσσιανικὰ ἰδιώματα, τὰ ὁποῖα ἀναλύονται στὰ: Ἠσ. ζ´10-20. η´1-8, θ´1-7, ια´1-10. Βαθμιαία ὁ προφήτης ἀποκαλύπτει στὸν λαό του τὸ θεῖο καὶ μεσσιανικὸ χαρακτήρα τοῦ “Ἐμμανουήλ”, ἀνακακαλώντας τὴν ἐλπίδα τῆς λύτρωσης, ἡ ὁποία ἐπισυνάπτεται στὴ Δαυϊδικὴ δυναστεία. Λόγῳ τῆς ἁμαρτίας, αὐτὸ καθίσταται μιὰ πικρὴ ἐπίπληξη πρὸς τὸν βασιλιά, ὁ ὁποῖος σκεφτόταν «κοσμικά» πὼς “ὁ Ἀσσύριος βασιλιὰς εἶναι μαζί μας”. Ἐπιπλέον μέσῳ τοῦ “Ἐμμανουήλ” προαναγγέλεται ἡ ἔλευση τοῦ Μεσσία, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὸν ἀντι-Ἄχαζ, ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος λόγῳ καὶ ἔργῳ ἐνσαρκώνει τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ καθίσταται ἡ σωτηρία γιὰ τοὺς πιστοὺς παραλῆπτες καὶ ἡ συμφορὰ γιὰ τοὺς ἀπίστους. Ἡ εἰκόνα ποὺ μᾶς δίνει ὁ προφήτης γιὰ τὴ μελλοντικὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ συμμετοχὴ τῶν πιστῶν μὲ τὴ μορφὴ τοῦ ἱεροῦ καταλοίπου σὲ μιὰ κατάσταση πλήρους εὐδαιμονίας, σ᾽ ἕναν κόσμο χωρὶς βάσανα, ἀδικίες καὶ προπαντὸς τὴ φρίκη τοῦ πολέμου. Ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ ἀνάμεσα στὸ λαό του εἶναι ἡ κατακλείδα στὴν ἐσχατολογικὴ παράσταση τοῦ προφήτη.
.             Ὁ προφήτης Ἠσαΐας τονίζει, ἐπίσης, ὅτι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ “Ἐμμανουήλ”, εἶναι τὸ Φῶς τὸ ἀληθινὸ ποὺ φώτισε τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι βρίσκονταν στὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου, ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, ἡ παρηγοριὰ καὶ ἡ ἐλπίδα ὅλων, καὶ κυρίως τῶν πτωχῶν, τῶν ἀδυνάτων, τῶν ἀπελπισμένων. (Ἠσ. θ´ 1-5). Ὁ Ἠσαΐας προφητεύει τόσο τὴν ἄμεση λύτρωση καὶ ἐλευθερία τῶν περιοχῶν ποὺ ἀναφέρονται στὸ στίχο αὐτό, ὅσο καὶ τὴν ἄνοδο ἑνὸς υἱοῦ Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος θὰ ἐκπλήρωνε ὅλες τὶς ἐλπίδες τοῦ λαοῦ. «Χώρα Ζαβουλών, γῆ Νεφθαλὶμ ὁδὸν θαλάσσης καὶ οἱ λοιποὶ οἱ τὴν παραλίαν κατοικοῦντες καὶ πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, τὰ μέρη τῆς Ἰουδαίας. Ὁ λαὸς ὁ πορευόμενος ἐν σκότει, εἶδε φῶς μέγα· οἱ κατοικοῦντες ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου, φῶς λάμψει ἐφ᾽ ὑμᾶς». «Καὶ ἀκούσονται ἐν τῇ ἡμέρα ἐκείνῃ κωφοὶ λόγους βιβλίου, καὶ οἱ ἐν τῷ σκότει καὶ οἱ ἐν τῇ ὁμίχλῃ ὀφθαλμοὶ τυφλῶν ὄψονται· καὶ ἀγαλλιάσονται πτωχοὶ διὰ Κύριον ἐν εὐφροσύνῃ, καὶ οἱ ἀπηλπισμένοι τῶν ἀνθρώπων ἐμπλησθήσονται εὐφροσύνης».
.             Ὁ προφήτης Ἠσαΐας δὲν παραλείπει, ἀσφαλῶς, καὶ τὴν περιγραφὴ τῶν γεγονότων ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν σταυρικὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ, τὴν λαμπροφόρο Ἀνάσταση καὶ τὴν ἔνδοξη Ἀνάληψή Του, καθὼς καὶ τὴν ἀποστολὴ τῶν Μαθητῶν Του στὰ ἔθνη, γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο. Μεταξὺ ἄλλων, λέγει: «Παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη»· «οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει»· «αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν». «Ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ». «Νῦν ἀναστήσομαι, λέγει Κύριος, νῦν δοξασθήσομαι, νῦν ὑψωθήσομαι»· Καὶ «ἐξαποστελῶ ἐξ αὐτῶν σεσωσμένους εἰς τὰ ἔθνη …καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ εἰς τὰς νήσους τὰς πόρρω, οἳ οὐκ ἀκηκόασί μου τὸ ὄνομα οὐδὲ ἑωράκασί μου τὴν δόξαν, καὶ ἀναγγελοῦσι τὴν δόξαν μου ἐν τοῖς ἔθνεσι».
.             Τὸ πρῶτο κήρυγμά του ἀναφέρεται στὴν μετάνοια, ποὺ εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς καὶ ἡ βασικὴ προϋπόθεση κοινωνίας μὲ τὸν Θεό. Προτρέπει, τοὺς ἀνθρώπους, ἐξ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, νὰ λουσθοῦν, νὰ καθαρισθοῦν, καὶ νὰ διώξουν ἀπὸ μέσα τοὺς κάθε πονηρία, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ διαλεχθοῦν μὲ τὸν Θεὸ καὶ νὰ εἰσακουσθῆ ἡ προσευχή τους. «Λούσασθε καὶ καθαροὶ γίνεσθε, ἀφέλετε τὰς πονηρίας ἀπὸ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπὸ τῶν πονηριῶν ὑμῶν, μάθετε καλὸν ποιεῖν… καὶ δεῦτε διαλεχθῶμεν, λέγει Κύριος». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι γιὰ νὰ μπορέσει κανεὶς νὰ γνωρίσει τὸν Θεὸ καὶ νὰ διαλεχθεῖ μαζί Του πρέπει νὰ καθαρισθεῖ ἐσωτερικά, ἤτοι νὰ ἀποβάλει μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά του τὴν πονηρία καὶ νὰ ἐνδυθεῖ τὴν ἁπλότητα.
.             Ἰδιαιτέρως χρειάζεται νὰ ἐπισημανθεῖ ὅτι κατὰ τὸν 8ο αἰ. π.Χ. τὸ ρεῦμα θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ ἦταν τόσο ἰσχυρό, ποὺ ὁδήγησε τόσο στὴν ἄμεση ἀμφισβήτηση τῆς πρώτης ἐντολῆς τοῦ Δεκαλόγου, ὅσο καὶ στὴ στεγνὴ τυπολατρεία, ἐπηρεάζοντας ὅλες τὶς τάξεις τῆς ἰσραηλιτικῆς κοινωνίας, δηλ. τὸν λαό, τοὺς ἄρχοντες, τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ψευδοπροφῆτες καὶ τοὺς δικαστές. Ὁ προφ. Ἠσαΐας τοὺς ἀσκεῖ ἀμείλικτη κριτικὴ καὶ τοὺς καθιστᾶ συνυπευθύνους γι᾽ αὐτὴ τὴν κατάσταση τῆς θρησκευτικῆς ἀπάτης. Ὁ Ἠσαΐας ἂν καὶ δὲν εἶναι πολιτικός, ἐν τούτοις ἔχει πολιτικὸ λόγο, ποὺ εἶναι ἀπόλυτα συνδεδεμένος μὲ τὸ ζῆλο γιὰ τὸν Γιαχβὲ καὶ τὴν πίστη σ᾽ Αὐτόν. Αὐτὰ τὰ δύο ἀποτελοῦν προϋποθέσεις γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ καὶ τὴ σωτηρία τοῦ Ἰσραήλ.
.             Ὁ Ἠσαΐας εἶναι ὁ πρῶτος προφήτης ποὺ ὑπαινίσσεται τὴν ἰδέα τοῦ θεϊκοῦ σχεδίου γιὰ τὸ μέλλον ὅλων τῶν ἀνθρώπων, καθὼς καὶ τὴν ἰδέα τῆς παγκόσμιας ἱστορίας, δηλαδὴ τῆς ἐλπίδας τῆς ἐπανένωσης τῶν ἀνθρωπίνων γενεῶν, ποὺ εἶχαν χωρισθεῖ μετὰ τὴ σύγχυση τῶν φυλῶν. Τὸ ἀποκορύφωμα αὐτοῦ τοῦ κειμένου βρίσκεται Ἠσ. ια´ 9 καὶ στὴ “γνώση τοῦ Θεοῦ”. Ὁ θεολογικὸς πυρήνας αὐτῆς τῆς ἑνότητας βρίσκεται στὸ Ἠσ. ια´ 10, ὅπου «ὁ βλαστὸς» ἀπὸ τὴ ρίζα Ἰεσσαὶ θὰ στέκεται γιὰ ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη ὡς σημαία καὶ σημεῖο συγκέντρωσης, ὅπου ὅλα τὰ ἔθνη θὰ ἔρχονται καὶ θὰ ζητᾶνε τὴ συμβουλή του. Ἡ ἐπαναστατικότητα τῶν δηλώσεων τοῦ προφ. Ἠσαΐα ἔγκειται στὴν ἀναφορὰ ἑνὸς μελλοντικοῦ βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος θὰ προέλθει ἀπὸ τὴ ρίζα Ἰεσσαὶ καὶ ὄχι ἀπὸ ἕνα σύγχρονό του καὶ προσωρινὸ βασιλιά.

ΣΥΝΘΕΣΗ: «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

 

 

Advertisements

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: