Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[7]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος ϛ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.           Ὁ συνεργάτης τοῦ πανεπιστημίου τῆς Γενεύης Florian Cova σημειώνει ὅτι ὁρισμένοι σύγχρονοι φιλόσοφοι βλέπουν τὴ δυνατότητα νὰ βρεθεῖ κάποτε μία φυσικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ βάση στὴν ἐξήγηση τῆς Ἠθικῆς. Ἄλλοι, ἀντιθέτως, βλέπουν στὴν προηγούμενη ἄποψη μίαν ἀκόμη αἰτία νὰ ἀπορριφθεῖ ἡ Ἠθικὴ ὡς μία πλάνη… Ὅπως ἰσχυρίζονται, ἂν ἡ κάποια ἠθικὴ ἐνέργεια ἐπελέγη γιὰ τὴν χρησιμότητά της, τότε οὐδεὶς λόγος ὑπάρχει νὰ θεωρεῖται ἀληθινή… Τὸ βέβαιο εἶναι, κατὰ τὸν Φλόριαν Κόβα, ὅτι «ἡ σχέση μεταξὺ τῆς Ἠθικῆς καὶ τῆς ἐπιστημονικῆς της προσέγγισης θὰ εἶναι, χωρὶς καμία ἀμφιβολία, στὸ κέντρο τῶν συζητήσεων κατὰ τὰ ἑπόμενα χρόνια». ( Ἄρθρο τοῦ Florian Cova στὸ περιοδικὸ “Le Point”, Decembre 2016 – Janvier 2017, “References – Le bien et le mal – Les textes fondamentaux”. p. 98). Ἀπὸ τὴ διαπίστωση τοῦ πανεπιστημιακοῦ, τοῦ εἰδικοῦ σὲ θέματα συναισθημάτων, διαπιστώνει κανεὶς πόσο δρόμο ἔχει ἡ ἐξέλιξη, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἑρμηνεύσει ἀκόμη καὶ στοιχειώδεις πλευρὲς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου…
.                  Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας εἶναι γιὰ μὲν τοὺς ἀγγλοσάξονες ὁ Ρίτσαρντ Ντόκινς καὶ γιὰ τοὺς γαλλόφωνους ὁ Μισὲλ Ὀνφρέ. Καὶ οἱ δύο στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Ὁ Ντόκινς (1941- ) εἶναι βρετανὸς ἠθολόγος, ἐξελικτικὸς βιολόγος καὶ στρατευμένος στὸν ἀθεϊσμό. Ἔχει γράψει δέκα τρία βιβλία ἐκλαϊκευμένης ἐπιστήμης, τὰ περισσότερα τῶν ὁποίων ἔχουν κυκλοφορηθεῖ καὶ στὰ ἑλληνικά. Σὲ συνέντευξη, ποὺ ἔδωσε στὸ ΒΗΜagazino (14 Μαρτίου 2010, σελ. 28-36) καὶ στὸν Μάκη Προβατά, στὸ σχόλιο τοῦ Ἕλληνα δημοσιογράφου ὅτι τὸν ἀποκαλοῦν «ροντβάιλερ τοῦ Δαρβίνου» ὁ Ἄγγλος ἐξελικτικὸς καὶ ἐπιθετικὸς ἀθεϊστὴς ἀπάντησε: «Ὑποθέτω ὅτι τὸ λένε ἐννοώντας ὅτι τὸ ροντβάϊλερ εἶναι ἐπιθετικὸ σκυλί. Κατ’ ἀρχὰς ἐγὼ δὲν εἶμαι καθόλου ἐπιθετικός, ἀλλὰ μπορῶ ἐπίσης νὰ πῶ ὅτι τὸ ροντβάϊλερ εἶναι ἕνα γλυκὸ ζῶο, ἂν τὸ γνωρίσεις καλά. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, πάντως, μὲ κολακεύει ὁποιοσδήποτε χαρακτηρισμὸς ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν Δαρβίνο».
.        Ὁ καθηγητὴς Ernst Mayr ἔγραψε γιὰ τὸν Ντόκινς: «Τὸ κωμικὸ πράγμα εἶναι πὼς ἐὰν στὴν Ἀγγλία ρωτήσεις ἕναν ἄνθρωπο στὸ δρόμο ποιὸς εἶναι ὁ μέγιστος ἐν ζωῇ Δαρβινιστὴς θὰ σοῦ ἀπαντήσει ὁ Ρίτσαρντ Ντόκινς. Καί, πράγματι, ὁ Ντόκινς ἔχει κάμει μίαν ἐξαιρετικὴ δουλειὰ νὰ ἐκλαϊκεύσει τὸν Δαρβινισμό. Ἀλλὰ ἡ βασικὴ θεωρία τοῦ Ντόκινς ἐπὶ τοῦ γονιδίου, πὼς ἀποτελεῖ τὸ ἀντικείμενο τῆς ἐξέλιξης, εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν ἀντὶ – Δαρβινικό. Ἑπομένως ἐγὼ δὲν θὰ τὸν ἀποκαλοῦσα τὸν μέγιστο Δαρβινιστὴ» (Ernst Mayr “What evolution is”, Edge 92, Editor Brockman John).
.              Ὁ Ντόκινς μιλάει καὶ γράφει μὲ μίσος κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Εἶπε, μεταξὺ τῶν πολλῶν ἄλλων, στὴ συνέντευξη ποὺ προαναφέρθηκε, ὅτι «μπορεῖ νὰ ἀποδείξει ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κακὰ τοῦ κόσμου, συγκρίσιμο μὲ τὴν εὐλογιά, ἀλλὰ πιὸ δύσκολο στὴν ἐξάλειψή του». Καὶ γιὰ νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη του στὴν ἀθεΐα λέγει κάτι ἐντελῶς παράλογο: «Ἡ ἐπιστήμη ἀποδεικνύει τὰ πράγματα, θεμελιώνει τὶς θεωρίες της μὲ βεβαιότητα». Αὐτὸ μόνο ἕνας φανατικὸς καὶ ἀκατάρτιστος ὀπαδὸς τῆς ἀθεΐας θὰ μποροῦσε νὰ τὸ ἐκστομίσει… Ὁ χαρακτηρισμὸς καὶ τὸ μίσος τοῦ Ντόκινς ἀκολουθεῖ αὐτὸ τοῦ Νίτσε, ὅτι ὁ Θεὸς πέθανε καὶ τῶν Μὰρξ – Λένιν, ὅτι ἡ θρησκεία εἶναι τὸ ὄπιο τοῦ λαοῦ.
.           Ἡ ἄποψη τοῦ Ἀμερικανοῦ παλαιοντολόγου καὶ ἐξελικτικοῦ βιολόγου Στέφεν Τζέι Γκοὺλντ (1941-2002) στὸ θέμα τῆς σχέσης τῆς θεωρίας τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς ὑπάρξεως Θεοῦ Δημιουργοῦ εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ τοῦ Ντόκινς. Παρὰ τὸ ὅτι ὁ Γκοὺλντ ἦταν ἀγνωστικιστής, παραδεχόταν ὅτι ἡ ἐπιστήμη μπορεῖ νὰ ἐργαστεῖ μονάχα στὸ πλαίσιο φυσιοκρατικῶν ἐξηγήσεων. Ὅπως ἔγραψε, «δὲν μπορεῖ οὔτε νὰ ἐπιβεβαιώσει, οὔτε νὰ ἀπορρίψει τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ». (Σημ. Γιὰ τὶς ἀπόψεις τῶν Ντόκινς καὶ Γκοὺλντ δὲς βιβλίο Ἄλιστερ ΜακΓκραθ «Τὸ λυκόφως τοῦ ἀθεϊσμοῦ», Ἔκδ. «Οὐρανός», σελ. 135-157).
.              Ὁ Μισὲλ Ὀνφρὲ (1959 – ) Γάλλος ἀθεϊστής, ἠδονιστὴς καὶ ἐπικούρειος (Σημ. Ἔτσι τὸν περιγράφει τὸ βιογραφικό του), εἶναι τῶν ἰδίων ἀντιλήψεων καὶ ἴδιων δημαγωγικῶν νοοτροπιῶν μὲ αὐτῶν τοῦ Ντόκινς, ἀλλὰ κινεῖται περισσότερο πολιτικὰ καὶ κοινωνιολογικά. Τὸ περιοδικὸ «Le Point» στὸ φύλλο του τῆς 5ης Ἰανουαρίου 2017 ἔχει πρωτοσέλιδο τὸν Ὀνφρέ, προβάλλει τὸ νέο του βιβλίο «Decadence» (Παρακμὴ – Κατάπτωση), μὲ ὑπότιτλο «Τὸ βιβλίο σὸκ τοῦ Μισὲλ Ὀνφρὲ» καὶ στὸ κύριο ἄρθρο του, ποὺ ὑπογράφει ὁ Franz-Olivier Giesbert, σημειώνεται ὅτι ὁ Ὀνφρέ, «μισὸς δράκος καὶ μισὸς προφήτης, εἶναι σὲ διαδικασία νὰ καταστεῖ ἀπὸ μόνος του ὁ ἐθνικός μας (Σημ.: Τῶν Γάλλων) φιλόσοφος καὶ ἡ συλλογική μας συνείδηση»…
.            Ὁ Ὀνφρὲ ἀποτελεῖ ἕνα πρότυπο δημαγωγίας. Δὲν εἶναι τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν, εἶναι φιλόσοφος. Δὲν ἀσχολεῖται τόσο μὲ τὸν Δαρβίνο, ὅσο μὲ τὸ νὰ ἐξαλείψει τὸν Πολιτισμὸ ποὺ δημιούργησε ὁ Χριστιανισμός. Χειμαρρώδης στὸ λόγο, γραπτὸ καὶ προφορικό, δὲν διστάζει νὰ ἐξαπολύει ἀνεύθυνους, ἀβασάνιστους καὶ συκοφαντικοὺς χαρακτηρισμοὺς σὲ ἱστορικὰ πρόσωπα καὶ νὰ τὰ βάζει μὲ ὅλους καὶ μὲ ὅλα. Ὑβρίζει καὶ συκοφαντεῖ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο καὶ γενικὰ τὸν Χριστιανισμό. Καταφέρεται ἐπίσης μὲ ἀπαξιωτικὸ τρόπο ἐναντίον τοῦ Μάρξ, τοῦ Λένιν, τοῦ κομμουνισμοῦ, τοῦ Σαρτρ, τοῦ συνδικαλισμοῦ… «Ζήτω ἐγὼ καὶ κανεὶς ἄλλος», θὰ μποροῦσε νὰ διακηρύξει…
.             Στὴ συνέντευξη, ποὺ ἔδωσε στὸ περιοδικὸ «Le Point», ὅπως καὶ στὸ πρόσφατο βιβλίο τοῦ «Παρακμή», ὁ Ὀνφρὲ «ἀναγγέλλει» – καὶ αὐτὸς – τὸν θάνατο τοῦ Χριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ. Ὁ δημοσιογράφος τὸν ἐρωτᾶ γιατί αὐτὸ τὸ μίσος πρὸς τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ἐκεῖνος ἀπαντᾶ: «Ὁ ἀνατόμος δὲν ἐρεθίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα ποὺ στηθοσκοπεῖ»… Ἐπίσης σημειώνει πὼς «τὸ ἰδανικό τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἀπάνθρωπο», ὅτι «ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἐνέπνευσε τὸν Χίτλερ στὴν ἰδεολογία του καὶ ἑπομένως ἔχει εὐθύνη γιὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων», ὅτι ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος «κατέστρεψε τὰ ἀγάλματα τῶν θεῶν καὶ ἐπέβαλε μὲ τὴ βία τὸν Χριστιανισμό», ὅτι τὸ χριστιανικὸ πανεπιστήμιο «σκότωσε» τὸ Σωκράτη… Γιὰ νὰ στηρίξει τὸν συκοφαντικὸ καὶ ὑβριστικὸ ἰσχυρισμό του ὅτι ὁ Χριστὸς ἐνέπνευσε τὸν Χίτλερ, ἀναφέρεται στὸ ὅτι ὁ αἱμοσταγὴς Γερμανὸς δικτάτορας ἔγραψε στὸ βιβλίο του «Ὁ Ἀγών μου» πὼς «ὁ χριστιανισμός, ποὺ θὰ ὑπερασπιστεῖ, εἶναι αὐτὸς τοῦ φραγγελίου, ποὺ πῆρε ὁ Χριστός, γιὰ νὰ διώξει τοὺς ἐμπόρους ἀπὸ τὸν Ναὸ τοῦ Σολομώντα…». Δηλαδὴ γιὰ νὰ κτυπήσει τὸν Χριστιανισμό, ὁ Ὀνφρὲ παίρνει στὰ σοβαρὰ τὰ λόγια τοῦ Χίτλερ καὶ ὄχι τὴ διδασκαλία καὶ τὰ ὅσα ἔπραξε ὁ Ἰησοῦς στὴ ζωή Του… Δὲν ἐξετάζει κὰν τὸ πνευματικὸ περιεχόμενο τῆς ἐνέργειάς Του στὸ Ναὸ τοῦ Σολομώντα, καθὼς καὶ τῶν «οὐαὶ» κατὰ τῶν φαρισαίων… (Michel Onfray “Traite d’ atheologie”, Ed. Grasset, Paris, 2005, p. 201).
.           Αὐτὰ ποὺ γράφει στὸ ἴδιο βιβλίο ὁ Ὀνφρὲ γιὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀνεύθυνα, ἐπιπόλαια, ὑβριστικὰ καὶ συκοφαντικά, εἶναι χυδαῖα. Ἀπὸ ὅλα ὅσα ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν στὶς Ἐπιστολές του περιορίζεται μόνο στὸ ὅτι εἶχε «σκόλοπα στὴ σάρκα του» καὶ ἀφοῦ ἀναφέρει μία σελίδα ἀσθένειες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες μπορεῖ νὰ ἔπασχε, ρίχνει τὸ δηλητήριό του, ὅτι πιθανὸν νὰ ἔπασχε ἀπὸ σεξουαλικὰ προβλήματα… (Βλ. ἀνωτ. σελ. 166-169). Φυσικὰ ἡ ἀναφορά του εἶναι μόνο γιὰ νὰ προκαλέσει καὶ νὰ ἐντυπωσιάσει. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐπίπεδο ἤθους τοῦ διεκδικοῦντος νὰ ἀποτελεῖ τὴ συνείδηση τῆς σύγχρονης Γαλλίας…
.           Ἡ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελεῖ πάντα πεδίο ἔρευνας γιὰ τοὺς ἐπιστήμονες τῆς ἐποχῆς μας. Πρόσφατο ἄρθρο τοῦ Jon Moallem, ποὺ γράφτηκε στοὺς  New York Times καὶ ἀναδημοσιεύθηκε στὴν «Καθημερινή» τῆς 13ης Ἰανουαρίου 2017 (σελ. 9), δείχνει τὶς δυσκολίες ποὺ ὑπάρχουν στὸ νὰ προσδιοριστεῖ ὁ ἐνδιάμεσος κρίκος μεταξὺ ἀνθρώπου καὶ πιθήκου. Γράφοντας τὴν ὑπόθεση, ὅτι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Νεάτερνταλ εἶχε κοινὸ πρόγονο μὲ τὸν homo sapiens σημειώνει: «Προφανῶς εἴχαμε ἕναν κοινὸ πρόγονο, σὲ κάποιο σημεῖο μέσα στὸν χρόνο, πρὶν ἀπὸ 500.000 ἕως 750.000 χρόνια….Ἐμεῖς ἐξελιχθήκαμε στὴν Ἀφρική, ἐνῶ οἱ Νεάτερνταλ στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀσία ἐπὶ 300.000 χρόνια. Ἢ ἴσως καὶ μέχρι 60.000 χρόνια. Ἡ ἀπάντηση, βέβαια σὲ αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν ποιὸν θὰ ρωτήσεις, καθὼς ἡ μελέτη τῆς καταγωγῆς τοῦ ἀνθρώπου χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἐντονότατες διαφωνίες καὶ ἡ πιὸ ἁπλὴ ἐρώτηση μπορεῖ νὰ τύχει πολλαπλῶν ἀπαντήσεων». Ἂν μὲ τὶς πιὸ ἐξελιγμένες σήμερα μορφὲς τῆς Ἐπιστήμης ὑπάρχουν κολοσσιαῖες διαφορὲς στοὺς ὑπολογισμούς, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς πόσες ἀτέλειες ἔχουν οἱ ὑποθέσεις τῶν προηγουμένων δεκαετιῶν γιὰ τὴν ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου…
.             Ὑπάρχουν καὶ ἄλλες ἁπλοϊκὲς ἕως γραφικὲς ἀπόψεις πάνω στὴν ἐξέλιξη. Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶναι τοῦ ἄθεου Γάλλου στοχαστῆ Ρεζὶς Ντεμπρέ, ὅτι «ἡ τρίτη γενιὰ χιμπατζήδων εἶναι καὶ παραμένει ἕνα θρησκευόμενο θηλαστικό». (Ρεζὶς Ντεμπρὲ «Ὁ Θεός», Ἔκδ. «Κέδρος», Ἀθήνα, 2001, σελ. 41). Ἐπίσης ἡ «ἀνακάλυψη» τῆς συμπαθέστατης κυρίας Τζέϊν Γκοῦντολ, ποὺ μετὰ ἀπὸ μεγάλη ἔρευνα διαπίστωσε ὅτι χιμπαντζῆδες ἔκοβαν κλαράκια ἀπὸ τὰ δένδρα, ἀπομάκρυναν τὰ φύλλα τους καὶ τὰ ἔβαζαν στὴν εἴσοδο τῆς φωλιᾶς τῶν τερμιτῶν… Ὅταν οἱ τερμίτες ἀνέβαιναν πάνω στὰ κλαράκια, τὰ ἀπέσυραν ἀπὸ τὴ φωλιὰ καὶ ἔτρωγαν τὸ μεζεδάκι τους… Αὐτὸ ἔπεισε τὴν κυρία Γκοῦντολ ὅτι οἱ χιμπαντζῆδες εἶναι ἱκανοὶ νὰ δημιουργοῦν ἐργαλεῖα!… (Βλ. σχ. «Τὸ ΒΗΜΑ science» τῆς 8ης Ἰανουαρίου 2017, σελ. 1,4-5). Μὲ τὴν ἴδια λογικὴ θὰ μποροῦσε ἡ κυρία Γκοῦντολ νὰ θεωρήσει ἱκανὰ νὰ φτιάχνουν κατασκευὲς χρησιμοποιώντας τέτοιου εἴδους «ἐργαλεῖα», ὅπως τῶν χιμπαντζήδων, καὶ πολλὰ ἄλλα ζῶα, ὅπως εἶναι ὁ σκίουρος, τὸ χελιδόνι, ἀκόμη καὶ τὸ μυρμήγκι…
.           Στὴ διάθεση τῆς ἄθεης ἰντελιγκέντσιας νὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὴν θεωρία τῆς ἐξέλιξης γιὰ νὰ προωθήσει τὶς ἰδέες της δίνει ἀπάντηση ὁ Βιτγκενστάϊν, μέσῳ τοῦ Ζήσιμου Λορεντζάτου: «Κανένας δὲν λέει πὼς ἡ ἐξέλιξη πηγαίνει στὸ καλύτερο. Καὶ πρῶτα πρῶτα ἡ ἴδια ἡ ἐξέλιξη, ποὺ γεννάει ἐκτρώματα καὶ καταστρέφει τὰ ἔργα της. Αὐτὸ διόλου δὲν σημαίνει πὼς ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης δὲν εἶναι σωστὴ (Δαρβίνος) καθὼς καὶ ἡ γενικευμένη θεωρία τῆς ἐξέλιξης (νεοδαρβινιστές). Νὰ θυμηθοῦμε ἐδῶ τὸν Wittgenstein (Σημ. γρ. Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, 1889-1951, Αὐστριακὸς φιλόσοφος μὲ σημαντικὴ συνεισφορὰ στὸν τομέα τῆς ἀναλυτικῆς φιλοσοφίας καὶ λογικῆς), ποὺ διαχωρίζει – ἀπὸ τὴ μία μεριὰ τὴ φιλοσοφία καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες. “Ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ φιλοσοφία περισσότερο ἀπὸ ὅσο ἔχει νὰ κάνει ὁποιαδήποτε ἄλλη ὑπόθεση τῆς φυσικῆς ἐπιστήμης” (Tractatus 4.1122)». (Ζήσ. Λορεντζάτου «Collectanea», σελ. 697).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Advertisements

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: