Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[6]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.         Μετὰ τὴ δημοσίευση τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου ὑπῆρξαν ἔντονες ἀντιπαραθέσεις ἀπὸ ἐπιστήμονες στὸ περιεχόμενό της. Οἱ ἀρνητικοὶ πρὸς τὴν θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἐντόπιζαν τὴν κριτική τους κυρίως στὰ κενά, ποὺ βρῆκαν ὅτι εἶχε καὶ στὰ ἐρωτήματα ποὺ προκαλοῦσε. Οἱ ἐπιστήμονες ποὺ ὑποστήριξαν τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἰσχυρίστηκαν ὅτι μὲ αὐτὴν λύθηκε ὀρθολογικὰ ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν τῆς φύσης καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ F. A. Lange, καθηγητὴς τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Μάρμπουργκ, ἔγραψε σχετικά: «Ἡ θεωρία γιὰ τὴν καταγωγὴ τῶν εἰδῶν κάνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀνατρέξουν σὲ ἕνα παρελθὸν ποὺ ἀποκτᾶ ἕνα μυστηριῶδες χρῶμα, κατὰ τὸ ὅτι στὶς διηγήσεις μύθων δὲν ἀντιπαραθέτει παρὰ πολλὲς δυνατότητες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ περισσότερες περιορίζουν σὲ ἀκραῖο βαθμὸ τὴν ἀξιοπιστία κάθε μίας ἀπὸ αὐτές». (F.-A. Lange, “Histoire du materialisme”, Librairie Schleicher Freres, Paris, 1911, B´ Tome, p. 265). Τὰ ἐπιστημονικὰ κενὰ στὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἦσαν τόσα, ποὺ θεώρησαν ὅτι θὰ καταπέσει καὶ θὰ τεθεῖ στὸ περιθώριο τῆς ἐπιστήμης. Ἐνδεικτικὰ ὁ Hans Driesch (1867-1941), Γερμανὸς καθηγητὴς βιολογίας καὶ φιλόσοφος, τὸ 1902 διακήρυξε: «Διὰ τοὺς φωτισμένους ἀνθρώπους ὁ Δαρβινισμὸς ἔχει πεθάνει!» (Βλ.σχ. Παν. Τρεμπέλα «Ἀπολογητικαὶ Μελέται, τόμ. Β΄ σελ. 324).
.           Τὴν ἴδια πάντως ἐποχὴ ὁ ἀμερικανὸς ἀγνωστικιστὴς καὶ ἐχθρὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ Ρόμπερτ Γκρὶν Ἴνγκερσολ (1833-1899) στὸ ἔργο του «Ὀρθοδοξία» (Σημ. Χρησιμοποίησε τὸν ἑλληνικὸ ὄρο, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι αὐτὸς ἐκφράζει τὴν «ὀρθὴ δόξα», δηλαδὴ τὴν ὀρθὴ ἄποψη…) ὑποστήριξε πὼς ὁ Δαρβίνος, μὲ τὴ θεωρία του, «κατέστρεψε τὴν ἀξιοπιστία τοῦ Χριστιανισμοῦ» καὶ προέβλεψε ὅτι «εἶναι πλέον ὑπόθεση χρόνου νὰ παραμεριστεῖ ἐντελῶς ὁ Χριστιανισμός, καθὼς ἕνας ἐξελισσόμενος ἐπιστημονικὸς πολιτισμὸς θὰ τὸν θεωροῦσε ὡς μία δεισιδαιμονία ἀδαῶν». (Alister McGrath «Τὸ λυκόφως τοῦ ἀθεϊσμοῦ», ἐκδ. «Οὐρανός», Ἀθήνα, 2008, σελ. 141).
.           Ὁ μαθηματικός, φιλόσοφος, καὶ συγγραφέας Ἀλεξάντρ Κοϋρὲ (1892-1964), καθηγητὴς σὲ διάφορα Πανεπιστήμια καὶ στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Χάρβαρντ, διαφώνησε μὲ τοὺς ἄθεους συναδέλφους ὡς πρὸς τὸ ὅτι οἱ Νόμοι τοῦ Νεύτωνα «ἐξόρισαν τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴ φύση». Ἔγραψε: «Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι, τόσο γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Νεύτωνα ὅσο καὶ γιὰ ὅλους τοὺς νευτωνιστές, μὲ ἐξαίρεση τὸν Λαπλάς, ἡ νευτώνεια ἐπιστήμη προϋπέθετε μία λογικὴ πίστη στὸν Θεὸ» (H. Metzger “Attraction Universelle” & John H. Randall: The Making of the Modern Mind, Boston, 1940 καὶ Ἀλεξάντρ Κοϋρὲ «Δυτικὸς Πολιτισμὸς – Ἡ ἄνθιση τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνικῆς», ἐκδ. «Ὕψιλον», Ἀθήνα, 1991, σελ. 62. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ γράφ.).
.           Μίαν ἄλλη ἄποψη δίδει ὁ Ἀλβέρτος Ἀϊνστάϊν (1879-1955), Νόμπελ Φυσικῆς 1921, γιὰ τὴ σχέση τῆς ἐπιστήμης μὲ τὴ θρησκεία καὶ σημειώνει ὅτι οἱ ἀκραῖες θέσεις τῆς μίας καὶ τῆς ἄλλης πλευρᾶς ὁδηγοῦν σὲ σύγκρουση: «Δημιουργεῖται σύγκρουση ὅταν μία θρησκευτικὴ κοινότητα ἐπιμένει στὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια ὅλων τῶν γεγονότων ποὺ ἀναφέρονται στὴ Βίβλο. Αὐτὸ σημαίνει ἐπέμβαση τῆς θρησκείας στὴ σφαίρα τῆς ἐπιστήμης. Αὐτοῦ ἀνήκει ὁ ἀγώνας τῆς ἐκκλησίας ἐναντίον τῶν θεωριῶν τοῦ Γαλιλαίου καὶ τοῦ Δαρβίνου. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἀντιπρόσωποι τῶν ἐπιστημῶν προσπάθησαν συχνὰ νὰ φθάσουν σὲ βασικὲς κρίσεις, σχετικὰ μὲ τὶς ἀξίες καὶ τοὺς σκοποὺς μὲ βάση τὴν ἐπιστημονικὴ μέθοδο καὶ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο βρέθηκαν ἀντιμέτωποι μὲ τὴ θρησκεία. Ὅλες αὐτὲς οἱ διαμάχες προκλήθηκαν ἀπὸ μοιραῖες πλάνες….Ἡ Ἐπιστήμη χωρὶς θρησκεία εἶναι χωλή, ἡ θρησκεία χωρὶς ἐπιστήμη εἶναι τυφλή». (Α. Ἀϊνστάϊν «Ὁ σημερινὸς κόσμος», Ἔκδ. ΜΑΡΗ, Ἀθήνα, 1951, σελ. 19-20).
.             Γιὰ τὴν σὲ ἀναφορὰ μὲ τὸν Θεὸ διαφορὰ τῶν Νόμων τοῦ Νεύτωνα μὲ τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ὁ καθηγητὴς τοῦ Ἀνοικτοῦ Πανεπιστημίου τῆς Μεγ. Βρετανίας Robert G. Crawford (1927- ) γράφει: «Πρὶν ἀπὸ τὸν δέκατο ἔνατο αἰώνα ὑπῆρχε ὡς ἕναν βαθμὸ συμφωνία μεταξὺ ἐπιστήμης καὶ θρησκείας. Ὁ Νεύτων ἦταν χριστιανὸς καὶ ὁ κλῆρος συμμετεῖχε στὴν ἐπιστήμη. Ὁ Θεὸς ἦταν ὁ μέγας σχεδιαστὴς ποὺ εἶχε δημιουργήσει τὸν κόσμο καὶ τοὺς ἀνθρώπους σύμφωνα μὲ ἕναν σκοπό. Βέβαια ὁ Γαλιλαῖος εἶχε φέρει μία ἀναστάτωση, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς πίστευε σταθερὰ στὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς φύσης καὶ τὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἁγία Γραφή. Ὁ Δαρβίνος ἦταν αὐτὸς ποὺ “ἄνοιξε τὸν ἀσκὸ τοῦ Αἰόλου” μὲ τὴν ἐξελικτικὴ θεωρία του γιὰ τὴν προέλευση τῆς ζωῆς, τὴ θέση τοῦ ἀνθρώπου στὸν φυσικὸ κόσμο καὶ τὴ σχέση του μὲ τὸν Θεό… Ὁ Δαρβίνος σκόπευε νὰ γίνει κληρικός, ἀλλὰ εἶχε δεχτεῖ πρόθυμα μία πρόταση νὰ γυρίσει ὅλο τὸν κόσμο, γιὰ νὰ παρατηρήσει καὶ νὰ συλλέξει φυτά, πουλιά, ζῶα καὶ ἀπολιθώματα. Σ’ αὐτὸ τὸ στάδιο τῆς ζωῆς του ἦταν θρησκευόμενος, διάβαζε τὰ Εὐαγγέλια καὶ φιλοσοφοῦσε σὲ θρησκευτικὰ θέματα, προκαλώντας μάλιστα τὴ θυμηδία τοῦ πληρώματος τοῦ σκάφους. Ἀλλὰ βαθμιαία ἄρχισε νὰ ἐπικρίνει τὴ Βίβλο, φρονώντας ὅτι ἡ ἱστορία της ἦταν ψεύτικη καὶ ἡ εἰκόνα, ποὺ παρουσίαζε γιὰ τὸν Θεό, τυραννική… Ὁ Δαρβίνος μνημόνευε τὸν Θεὸ ὡς δημιουργὸ στὸ τέλος τῆς «Προέλευσης τῶν εἰδῶν» (1859), ἀλλὰ στὸ ἑπόμενο ἔργο του, τὴν «Καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου» (1871), ὁ Θεὸς ἐγκαταλείπεται ὁριστικά». (Ρόμπερτ Κρῶφορντ «Τί εἶναι θρησκεία», ἐκδ. Σαββάλα, Ἀθήνα, 2004, σελ. 173 κ.ε.).

Δ´ ΜΕΡΟΣ
Ὁ Δαρβινισμὸς καὶ ἡ ἐξέλιξη τῆς ἀντιπαράθεσης

.               Ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 20ού αἰώνα οἱ θεωρίες τοῦ Δαρβίνου βρίσκονται σὲ ἕνα νέο στάδιο ἀντιπαράθεσης μεταξὺ τῶν ἀθέων καὶ τῶν χριστιανῶν ἐπιστημόνων καὶ συγγραφέων. Αἰτία ἡ ἀνάπτυξη τῆς μοριακῆς βιολογίας, τῆς βιοχημείας καὶ τῶν ἄλλων ὅμορων σ’ αὐτὲς ἐπιστημῶν. Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1960, ὅταν ἄρχισε νὰ ἀναπτύσσεται ἡ μοριακὴ βιολογία, γιὰ τοὺς παραδοσιακοὺς ἐξελικτικοὺς φάνηκε πὼς ἦταν μία ἀπειλὴ ἀπαξίωσης τῶν ὅσων εἶχε γράψει ὁ Δαρβίνος τὸν προηγούμενο αἰώνα.
.             Πράγματι τρεῖς ἐπιστήμονες, ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἐξελικτικούς του 20ου αἰώνα, οἱ Ernst Mayr (1904-2005), Theodosius Dobzhansky (1900-1975) καὶ George Gaylord Simpson (1902-1984) ἐξέφρασαν τὸν ἔντονο σκεπτικισμό τους ἀκόμη καὶ μὲ τὶς μοριακὲς προσεγγίσεις τῆς ἐξέλιξης, εἰδικὰ ὅταν ἔρχονταν σὲ σύνδεση μὲ τὴν φυσικὴ ἐπιλογή. Εἰδικότερα ὁ Mayr ἐξέφρασε τὴ διαφωνία του καὶ μὲ τὴν θεωρία τοῦ Δαρβίνου, ὅτι τὰ πάντα προέρχονται ἀπὸ ἕναν κοινὸ πρόγονο. Σημειώνεται ὅτι ὁ Mayr ἦταν Γερμανικῆς καταγωγῆς Ἀμερικανὸς καὶ ἄθεος, ὁ Dobzhansky Οὐκρανο – Ἀμερικανὸς γενετιστὴς καὶ βιολόγος, φίλος τοῦ φημισμένου παλαιοντολόγου ρωμαιοκαθολικοῦ κληρικοῦ Teilhard de Chardin καὶ πιστὸς Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς καὶ ὁ Simpson Ἀμερικανὸς παλαιοντολόγος, ποὺ ξεκίνησε ὡς πιστὸς Χριστιανὸς καὶ προοδευτικὰ ἔγινε ἀγνωστικιστής. Ἐπιπρόσθετα οἱ ἀνακαλύψεις τοῦ Ἀμερικανοῦ βιολόγου Carl Woese (1928-2012) στὸ RNA καὶ οἱ πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια πιστοποιηθέντες παράγοντες συμβιογένεσης καὶ ὁριζόντιας μεταφορᾶς γονιδίων, εἰσήγαγαν ἀκόμη μεγαλύτερη πολυπλοκότητα στὴν ἐξελικτικὴ θεωρία.
.           Ὁ Ἄγγλος βιοχημικὸς Rupert Sheldrake (1942- ) σὲ συνέντευξή του στὸ γαλλικὸ περιοδικὸ Le monde des Religions (No 63, Janvier – Fevrier 2014, p. 68-71) διαφωνεῖ μὲ τὸν ἄθεο βιολόγο Richard Dawkins, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνα γιγαντιαῖο ρομπότ, δηλαδὴ μία ἄψυχη μηχανὴ καὶ προσθέτει: «Πιστεύω ὅτι ὁ ὑλισμὸς εἶναι ἕνας διανοητικὸς φραγμός, ὁ ὁποῖος ἐμποδίζει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ζήσουν σὲ ἁρμονία μὲ τὴν φύση… Ἂν δὲν ἀρθεῖ αὐτὸς ὁ φραγμός, δὲν θὰ μπορέσουν νὰ ἀνακαλύψουν τὸν πλοῦτο τῆς θρησκευτικῆς τους παράδοσης».
.           Ἕνας ἄλλος σημαντικὸς μοριακὸς βιολόγος καὶ βιοχημικὸς εἶναι ὁ δρ. Denis Alexander (1945- ), ἐπικεφαλῆς τοῦ προγράμματος περὶ Ἀνοσολογίας στὸ Abraham Institute, διδάσκων στὸ St. Edmund’s College τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Καίμπριτζ καὶ ἐκδότης τοῦ περιοδικοῦ «Science and Christian Belief». Σὲ ἄρθρο του σημειώνει: «Δυστυχῶς πολλοὶ δοκίμασαν νὰ κουρσέψουν τὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης, γιὰ νὰ στηρίξουν κάθε εἴδους ἰδεολογία. Ἡ ἐξέλιξη χρησιμοποιήθηκε γιὰ νὰ στηρίξει τὸ ρατσισμό, τὸν κομμουνισμό, τὸν καπιταλισμὸ καὶ ἄλλες ἰδεολογίες – πολλὲς ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ἀσύμβατες μεταξύ τους. Ἀλλὰ ἡ ἐξέλιξη εἶναι ἁπλῶς μία βιολογικὴ θεωρία, ἀρκετὰ ἀδύναμη γιὰ τόσο Ἡράκλειες ἰδεολογικὲς ἀπόψεις». (Τὸ ἄρθρο δημοσιεύθηκε στὸ διαδίκτυο μὲ τὸν τίτλο «Is Evolution atheistic?» (Εἶναι ἀθεϊστικὴ ἡ ἐξέλιξη;).
.           Ὁ Ἀμερικανὸς δρ. Henry Μ. Morris (1918-2006) ἀσχολήθηκε ἰδιαίτερα μὲ τὸ θέμα τῆς ἐξέλιξης καὶ ἦταν ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἑταιρείας Ἔρευνας τῆς Δημιουργίας. Σὲ ἄρθρο του ὑποστηρίζει: «Εἶναι γεγονὸς πὼς οἱ ἐξελικτικοὶ πιστεύουν στὴν ἐξέλιξη, ἐπειδὴ τὸ θέλουν. Εἶναι ἐπιθυμία τους μὲ κάθε κόστος νὰ ἑρμηνεύσουν τὴν καταγωγὴ τοῦ παντὸς χωρὶς τὸν Δημιουργό. ξελικτισμς” τσι στν πραγματικότητα εναι μία θεϊστικ θρησκεία. Ὁρισμένοι μπορεῖ νὰ προτιμοῦν νὰ τὸν ὀνομάζουν οὑμανισμὸ καὶ οἱ ἐξελικτικοί τῆς Νέας Ἐποχῆς μπορεῖ νὰ τὸν τοποθετοῦν στὸ πλαίσιο μίας μορφῆς πανθεϊσμοῦ, ἀλλὰ ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὁρισμοὶ καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ πιστεύω εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα. Εἴτε τὸν ὀνομάζουν ἀθεϊσμό, εἴτε οὑμανισμό, εἴτε πανθεϊσμό, ὁ σκοπός τους εἶναι νὰ ἐξαφανίσουν τὸν προσωπικὸ Θεὸ ἀπὸ κάθε ἐνεργητικὸ ρόλο στὴ δημιουργία τοῦ σύμπαντος καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ συστατικά της, συμπεριλαμβανομένου τοῦ ἀνθρώπου. …Ἐφ᾽ὅσον μαζὶ ὁ νατουραλισμὸς καὶ ὁ οὑμανισμὸς ἀποκλείουν τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη ἢ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐνεργὸ λειτουργία στὴ δημιουργία καὶ στὴ διατήρηση τῆς ζωῆς καὶ τοῦ σύμπαντος γενικά, εἶναι πασιφανὲς ὅτι θέση τους δν εναι τίποτε λλο παρ θεϊσμς κα θεϊσμς εναι μία θρησκεία!». (Τὸ ἄρθρο στὸ διαδίκτυο μὲ τίτλο: «Evolution is religion – not science» (Ἡ ἐξέλιξη εἶναι θρησκεία-ὄχι ἐπιστήμη).
.       Ὁ καθηγητὴς ἀνθρωπολογίας τοῦ πανεπιστημίου τῆς Μπολόνια Fiorenzo Facchini (1929- ) στὸ βιβλίο του «Evoluzione. Cinque questioni nel dibattito attuale» (Ἐξέλιξη – Πέντε ἐρωτήματα στὴν ἐπίκαιρη συζήτηση) (Ediz. Book, Milano) σημειώνει ὅτι οἱ ἐξελικτικοὶ πρέπει νὰ εἶναι σὲ πολὺ δύσκολη θέση μὲ τὶς νέες ἀνακαλύψεις πάνω στὴν πολυπλοκότητα τοῦ DNA. Πιὸ συγκεκριμένα σημειώνει ὅτι «τὸ DNA σὲ ἕνα ἀνθρώπινο κύτταρο ἔχει συντεθεῖ ἀπὸ περίπου τρία δισεκατομμύρια νουκλεοτίδια» καὶ πρὸς σύγκριση αὐτοῦ τοῦ δεδομένου ὁ Ἰταλὸς καθηγητὴς σημειώνει ὅτι οἱ πληροφορίες τους εἶναι ὡς τὰ στοιχεῖα χίλιων τόμων μίας βιβλιοθήκης. (Βλ.σχ. «Il Sole 24 Ore» Domenica, 4 Novembre 2012, p. 27). Θέτει λοιπὸν ὁ κ. Φακίνι τὸ ἐρώτημα ἂν ὅλα αὐτὰ καὶ οἱ συνδυασμοὶ στὴν ὑπάρχουσα πολυπλοκότητά τους συνέβησαν τυχαία.
.           Στ μηχανιστικ ποψη τς νθρώπινης ζως ο ξελικτικο πρέπει ν παντήσουν πίσης στ πς ατ μπορε ν συνδυασθε μ νώτερα νθρώπινα συναισθήματα, ὅπως εἶναι ὁ ἀλτρουισμός, ὁ ἡρωισμός, ἡ αὐτοθυσία, ἡ ἀγάπη, ἡ ἀλληλεγγύη καὶ ἡ ἴδια ἡ Ἠθική. Ἂν ἰσχύει, κατ’ αὐτούς, ἡ χρησιμοθηρία καὶ ἡ μηχανιστικὴ λογική, πῶς μποροῦν νὰ ἐξηγηθοῦν συναισθήματα καὶ πράξεις, ποὺ συμβαίνουν ἀπὸ ἀνθρώπους ἀντίθετα πρὸς αὐτὴ τὴ χρησιμοθηρία καὶ αὐτὴ τὴν συμφεροντολογικὴ λογική;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Advertisements

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: