ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Ε´ΛΟΥΚΑ Ἡ παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου-1 (Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς) «Ποῦ εἶναι ὁ πλοῦτος τοῦ Κροίσου; Ποῦ εἶναι τὰ συμπόσια τοῦ Λούκουλλου; Ποῦ ἡ αὐτοκρατορία τοῦ Καίσαρα; Ποῦ ἡ δύναμη τοῦ Ναπολέοντα;»

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Ε´ ΛΟΥΚΑ
Ἡ παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου
(Λουκ. ιϛ´ 19-31)
Α´

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὁμιλίες Ε´- Κυριακοδρόμιο Β´»,
Ἀθῆναι 2013,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 247 ἑξ.

%cf%80%cf%84%cf%89%cf%87-%ce%bb%ce%b1%ce%b6.         Οἱ ἄνθρωποι ἀγωνίζονται γιὰ τὰ ὑπάρχοντά τους ἐδῶ στὴν γῆ. Οἱ ἐξαντλητικοὶ καὶ ἀνώφελοι διαπληκτισμοί τους δὲν ἔχουν τέλος. Ἄχ, ἄνθρωποι! Ποῦ ἀνήκετε; Εἶστε κοπάδι, ποὺ μάχεστε γιὰ ἕνα βοσκοτόπι. Ὁ ἰδιοκτήτης τόσο τοῦ κοπαδιοῦ ὅσο καὶ τοῦ λιβαδιοῦ στέκεται καὶ κοιτάζει μὲ ἔκπληξη τὸ κοπάδι του νὰ διαπληκτίζεται γιὰ τὴ βοσκή του, ὅταν τόσο τὸ κοπάδι ὅσο καὶ ἡ βοσκὴ ἀνήκουν σ’ ἐκεῖνον.
.             Οἱ ἄνθρωποι θυμοῦνται πολλὰ πράγματα. Ἕνα μόνο πράγμα δὲν θυμοῦνται ποτέ, ὅσο συχνὰ καὶ νὰ τ’ ἀκοῦνε: πὼς ἔρχονται γυμνοὶ σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, χωρὶς νὰ κουβαλᾶνε τίποτα μαζί τους, καὶ γυμνοὶ ξαναφεύγουν.
.             Οἱ ἄνθρωποι μοιράζουν τὴν γῆ αὐτή, ἂν καὶ ποτὲ σχεδὸν δὲν καταφέρνουν νὰ τὸ κάνουν σωστά. Προστατεύουν τὰ ὅρια τῆς γῆς τους μὲ τὴν ζωή τους. Καὶ παρ’ ὅλα αὐτά, τὰ σύνορα μετακινοῦνται. Τὸ πιὸ φτηνὸ πράγμα συνήθως καταλήγει πολὺ ἀκριβότερο. Οἱ ἄνθρωποι δὲν διαφωνοῦν σ’ αὐτό, ἀλλὰ δίνουν στὸ τρομερὸ κόστος τὰ ἐπίθετα «δικαιοσύνη» ἢ «πατριωτισμὸς» ἢ κάποιο ἄλλο βολικὸ ὄνομα. Τ μόνο πο δὲν λένε ποτέ, εναι πς συνιστ παραφροσύνη ν πεθαίνουν πρόβατα γι μία γκαλι χόρτα, ταν τ χόρτα εναι κε γι ν στηρίξουν τὴν ζωή, χι γι λλο λόγο.
.             Τὸ ζήτημα τῆς ἰδιοκτησίας, σὲ τελευταία ἀνάλυση, εἶναι ζήτημα χόρτου. Ὅλα ὅσα τρῶνε καὶ ντύνονται οἱ ἄνθρωποι εἶναι χορτάρι ἢ κάτι πιὸ νεκρὸ ἀπὸ τὸ χορτάρι. Στὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀναφέρεται πὼς ὁ Θεὸς ἔδωσε στοὺς ἀνθρώπους καὶ στὰ ζῶα φυτὰ καὶ χόρτα γιὰ τροφὴ (Γέν. α´ 29-30). Ἂν ρωτήσεις τοὺς ἀνθρώπους νὰ σοὺ ποῦνε: «τί ἀξίζει περισσότερο, τὸ χορτάρι ἢ οἱ ἄνθρωποι;», θ’ ἀκούσεις μόνο μία ἀπάντηση: οἱ ἄνθρωποι. Μὲ τὶς πράξεις τοὺς ὅμως οἱ ἄνθρωποι δείχνουν πὼς λογαριάζουν πιὸ πολύτιμο τὸ χορτάρι ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ γι’ αὐτὸ θυσιάζουν καὶ τὴ δική τους ζωὴ καὶ τῶν ἄλλων γιὰ τὸ εὐτελὲς χόρτο.
.             Ἂν τὸ πρόβλημα τῆς ἰδιοκτησίας εἶναι πρόβλημα τοῦ χορταριοῦ, τότε αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο, ὁ «λίθος προσκόμματος» τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου στὴν γῆ. Μόνο ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἀποκτήσει τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δὲν σκαλώνουν στὸ ἐμπόδιο αὐτό, ἀλλὰ τὸ παρακάμπτουν εἰρηνικὰ κι ἀφήνουν σὲ ἄλλους τὴν περιουσία τους. Γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους τὸ ἐμπόδιο αὐτὸ εἶναι αἰτία φιλονικίας, ἀντεγκλήσεων, ἀτέρμονου μόχθου καὶ ἱδρώτα· τὸ πρόβλημα καὶ τὸ περιεχόμενο ὅλης τῆς ζωῆς τους καὶ τελικὰ τῆς μνήμης τους.
.             Ποῦ εἶναι ὁ πλοῦτος τοῦ Κροίσου; Ποῦ εἶναι τὰ συμπόσια τοῦ Λούκουλλου; Ποῦ ἡ αὐτοκρατορία τοῦ Καίσαρα; Ποῦ ἡ δύναμη τοῦ Ναπολέοντα; Ἀπ’ ὅλους τους ἔμειναν κάποια ἴχνη, μὲ τὴ μία ἢ τὴν ἄλλη μορφή, ποὺ ὅμως δὲν εἶναι ἱκανὰ ν’ ἀπαντήσουν στὸ ἐρώτημα: Ποῦ εἶναι τώρα ὁ πλούσιος Κροῖσος; Ποῦ ὁ κοιλιόδουλος Λούκουλλος; Ποῦ οἱ φιλοκυρίαρχοι Καίσαρες; Ποῦ ὁ παντοδύναμος Ναπολέων; Ἀξίζει πολὺ περισσότερο νὰ μάθουμε ποῦ βρίσκονται οἱ ἄνθρωποι, ὄχι ποῦ βρίσκονται οἱ κτήσεις κι ἡ περιουσία τους. Αὐτὸ ὅμως δὲν μποροῦμε νὰ τὸ μάθουμε, προτοῦ ἀνακαλύψουμε ποῦ ἀνήκουν οἱ ἄνθρωποι.
.             Σὲ ποιόν λοιπὸν ἀνήκουν οἱ ἄνθρωποι; Αὐτὸς ποὺ θὰ βρεῖ τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτό, θὰ βρεῖ εὔκολα ἀπάντηση καὶ στὸ πρόβλημα τῆς ἰδιοκτησίας τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως οἱ ἐργαζόμενοι στὸ δρόμο ποὺ πρῶτα μετακινοῦν τὰ βράχια κι ἔπειτα μποροῦν νὰ τακτοποιήσουν τ’ ἀμμοχάλικα καὶ ἄλλα ὑλικά.
.             Ὅταν οἱ ἄνθρωποι βροῦν τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτὸ μακριὰ ἀπὸ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅπως ἔκαναν χιλιάδες χρόνια ὣς τώρα, θὰ πρέπει νὰ τὸ ἔκαναν ἀκολουθώντας τὸν ἕνα ἀπὸ τοὺς δύο δρόμους: Πρῶτον, πὼς ὁ ἄνθρωπος κατέχεται ἀπὸ κακὲς καὶ πονηρὲς πνευματικὲς δυνάμεις, ποὺ κρύβονται πίσω ἀπὸ τὴ φύση καὶ τὰ παράγωγά της. Ἤ, δεύτερον, πὼς ὁ ἄνθρωπος ἀνήκει στὴν φύση ποὺ τὸν δημιούργησε, τὸν συντηρεῖ γιὰ κάποιο διάστημα, ὅπως ἕνα ἔπιπλο ἀνάμεσα σὲ πολλὰ ἄλλα, καὶ τελικὰ τὸν ἀποκόπτει καὶ τὸν θανατώνει. Ὅλοι οἱ σοφοὶ ἀπὸ τὴν δημιουργία τοῦ κόσμου δὲν δανείστηκαν οὔτε ἕνα ψῆγμα ἀντίληψης ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἔχουν μόνο τὶς δύο αὐτὲς ἀπαντήσεις στὸ ἐρώτημα: σὲ ποιόν ἢ σὲ τί ἀνήκει ὁ ἄνθρωπος;
.             Ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ξεκαθαρίζει πὼς ὁ ἄνθρωπος ἀνήκει στὸν Πανεύσπλαγχνο Θεό. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι «κτῆμα», ὅπως τὰ πράγματα ποὺ ἀνήκουν σὲ κάποιον. Ἀνήκει στὸν Θεὸ ὡς ἐλεύθερη καὶ λογικὴ ὕπαρξη, ὡς υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀπάντηση αὐτὴ δὲν δόθηκε ἀπὸ κάποιον φιλόσοφο. Ἂν ἦταν ἔτσι τὰ πράγματα δὲν θὰ τὸν πιστεύαμε. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ παντεπόπτου Θεοῦ, ποὺ ἐπισκέφτηκε τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸ τριαδικὸ σύστημα ὕπαρξης καὶ ζωῆς, ἀπ’ ὅπου πηγάζει ἡ ζωή. Πιστεύουμε ἑπομένως πὼς ἡ ἀπάντηση αὐτὴ εἶναι ἡ σωστὴ καὶ τὴν κρατᾶμε ὡς σωστικὴ ἀλήθεια. Αὐτὴ στὴν πραγματικότητα δὲν μπορεῖ νὰ κληθεῖ ἁπλὰ «ἀπάντηση», ἀλλὰ μαρτυρία τοῦ πάνσοφου Θεοῦ.
.             Μὲ τὴν μαρτυρία αὐτὴ παίρνουμε τὴν ἀπάντηση στὸ πρόβλημα γιὰ τὰ ὑπάρχοντα τοῦ ἀνθρώπου, σ’ ὅλες τὶς ἐρωτήσεις γιὰ τὴν ἰδιοκτησία, τὰ οἰκονομικὰ καὶ τὶς πολιτικὲς πάνω στὴν γῆ. Ὁ ἄνθρωπος ἀνήκει στὸν Θεό. Ἡ φύση ἐπίσης ἀνήκει στὸν Θεό. Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὅλα ὅσα ὁ ἄνθρωπος ὀνομάζει ὑπάρχοντά του, στὴν πραγματικότητα εἶναι τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς τὰ δανείζει στὸν ἄνθρωπο. Ὁ Θεὸς δάνεισε τὰ ὑπάρχοντα αὐτὰ στοὺς ἀνθρώπους ἄνισα. Γιατί αὐτό; Ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἐλεύθερες καὶ λογικὲς ὑπάρξεις. Ὁ Θεὸς δὲν μοιράζει ἄνισα τὰ πράγματα σὲ νεκροὺς ἢ σὲ μισοπεθαμένες ὑπάρξεις ποὺ δὲν ἔχουν ἀντίληψη, ποὺ δὲν λειτουργεῖ ὁ νοῦς τους. Ἔκανε ὅμως τὴν μοιρασιὰ στὶς λογικὲς κι ἐλεύθερες ὑπάρξεις ἄνισα, γιὰ νὰ φανεῖ καθαρὰ ἡ ἀντίληψη κι ἡ ἐλευθερία τους· γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ ἄνθρωποι τὴν ἀλληλεξάρτησή τους καὶ μὲ τὴν σωστὴ καὶ λογικὴ χρήση τῶν ἀγαθῶν ποὺ τοὺς δάνεισε ὁ Θεός, νὰ ἐργαστοῦν τόσο γιὰ τὴν δική τους σωτηρία, ὅσο καὶ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀδελφῶν τους. Ἔτσι αὐτὰ ποὺ τοὺς δάνεισε ὁ Θεὸς καὶ ποὺ οἱ ἄνθρωποι ὀνομάζουν λαθεμένα περιουσία τους, πρέπει νὰ γίνουν μέσα γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

* * *

.             Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μᾶς μιλάει γιὰ ἕναν πλούσιο ἄνθρωπο, ποὺ δὲν ἔβλεπε μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὰ ὑπάρχοντά του, ἀλλὰ μ’ ἕναν ἐντελῶς διαφορετικὸ τρόπο. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ὅμως βασανίστηκε τόσο πολύ, ποὺ ἡ καρδιά μας παγώνει στὸ ἄκουσμα τῶν βασάνων του καὶ οἱ τρίχες τοῦ κεφαλιοῦ μας σηκώνονται ὄρθιες καὶ μόνο ἀπὸ τὴν περιγραφή τους.
.             Εἶπε ὁ Κύριος: «Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς. πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλώνα αὐτοῦ ἡλκωμένος καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ» (Λουκ. ιϛ´ 19-21). Αὐτὴ εἶναι μία φοβερὴ εἰκόνα ποὺ περιγράφει τὴν ἐπίγεια ἀνισότητα. Σταθεῖτε ὅμως. Ἀργότερα θὰ δοῦμε μία φοβερὴ εἰκόνα τῆς οὐράνιας ἀνισότητας. Πόσο ἀντίθετη παράθεση! Ἀπὸ τὴ μία ὁ πλούσιος ἄνθρωπος, ντυμένος μὲ πορφύραν καὶ βύσσον, μὲ κόκκινα, πορφυρὰ ἐνδύματα καὶ μὲ πολυτελῆ λινὸ χιτώνα. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἕνας ζητιάνος, γεμάτος πληγές, ἕλκη. Ἀπὸ τὴ μία μεριὰ ὁ ἄνθρωπος ποὺ κάνει παρέα μὲ ἄλλους σὰν κι αὐτόν, δηλαδὴ πλούσιους, καλοθρεμμένους, χαρούμενους κι εὐτυχισμένους. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μόνη παρέα του εἶχε τὰ σκυλιά. Ἀπὸ τὴ μία χλιδή, ὑγεία καὶ γεμάτα στομάχια. Ἀπὸ τὴν ἄλλη φτώχεια, ἀρρώστια καὶ πείνα. Στὴ μία μεριὰ τὰ τραγούδια κι οἱ χοροὶ ἀντιλαλοῦσαν στὸ στερέωμα. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ σιωπηλὴ ἐλπίδα γιὰ ἕνα ψίχουλο ψωμί, μία ἄλαλη παρακολούθηση τοῦ ἱδρώτα νὰ τρέχει ἀπὸ τὸ σῶμα του, μία ἄδηλη ἀναμονὴ τοῦ θανάτου. Βουβὸς καὶ ἄρρωστος. Τὸ εὐαγγέλιο δὲν μᾶς λέει ὅτι ὁ Λάζαρος ζήτησε ποτὲ βοήθεια, ὅπως κάνουν οἱ ἄλλοι ζητιάνοι. Αὐτὸς γύρευε νὰ κορέσει τὴν πείνα του μόνο ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ ἔπεφταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλούσιου, χωρὶς ποτὲ τοῦ νὰ μιλήσει. Μιλοῦσε μὲ κάποιους στὴν καρδιά του, μὰ ποτὲ μὲ τὴν γλῶσσα του. Τί θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ μὲ τὴν γλῶσσα γιὰ τὴ φτώχειά του, ἀφοῦ ὅλο τὸ σῶμα του ἦταν τριγυρισμένο ἀπὸ σκυλιά; Κι αὐτὸ μιλοῦσε ἀπὸ μόνο του κι ἦταν πολὺ πιὸ εὔγλωττο ἀπὸ πολλὰ λόγια.
.             Ἂς προσέξουμε ἐδῶ ἕνα πολὺ σπουδαῖο σημεῖο: Ὁ Κύριος δὲν ἀναφέρει τὸ ὄνομα τοῦ πλουσίου, μᾶς δίνει ὅμως τὸ ὄνομα τοῦ φτωχοῦ, τοῦ ζητιάνου. Τὸ ὄνομα τοῦ πλουσίου δὲν ἀναφέρεται καθόλου στὴν παραβολή, μᾶς εἶναι ἄγνωστο, ἐνῶ ὁ Λάζαρος ἀναφέρεται καὶ στὴν γῆ καὶ στὸν οὐρανό. Τί σημαίνει αὐτό; Δὲν εἶναι κάτι ἐντελῶς ἀντίθετο ἀπὸ τὴ συνηθισμένη πρακτικὴ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ θὰ ἦταν ν’ ἀναφερθεῖ τὸ ὄνομα τοῦ πλουσίου καὶ ν’ ἀγνοηθεῖ τὸ ὄνομα τοῦ φτωχοῦ ἤ, ἀκόμα κι ἂν αὐτὸ ἦταν γνωστό, νὰ μὴν ἀναφερθεῖ καθόλου γιὰ νὰ μὴν ἐνοχλήσει; Οἱ φτωχοὶ βαδίζουν ἢ ἕρπουν ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους σὰν ἀνώνυμες σκιὲς ποὺ πετάγονται ξαφνικὰ σὰν ζητιάνοι, ἐνῶ τὰ ὀνόματα τῶν πλουσίων ἀντηχοῦν ἀκόμα καὶ μέσα στὰ βασιλικὰ παλάτια, τραγουδιοῦνται στὰ ἔπη, γράφονται στὴν ἱστορία, ἀναφέρονται στὰ μέσα ἐπικοινωνίας καὶ χαράζονται σὲ μνημεῖα.
.             Αὐτὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὁ Κύριος δὲν ἀναφέρει τὸ ὄνομα τοῦ πλουσίου: γιὰ νὰ μὴν τιμήσει ἰδιαίτερα κάποιον ποὺ οἱ ἄνθρωποι τιμοῦν πολύ· γιὰ νὰ ξεκαθαρίσει πὼς ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ διαφέρει καὶ συνήθως εἶναι ἐντελῶς ἀντίθετη ἀπὸ τὴν κρίση τῶν ἀνθρώπων· γιὰ νὰ δείξει πῶς ἀμείβει ὁ οὐρανὸς τοὺς ἀνθρώπους. Παραλείποντας τὸ ὄνομα τοῦ πλουσίου ὅμως, ἀποκάλυψε κι ἕνα οὐράνιο μυστήριο. Τὸ ὄνομα τέτοιου πλούσιου θὰ εἶναι ἄγνωστο στὸν οὐρανό. Δὲν θ’ ἀναφερθεῖ μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἁγίους. Θὰ διαγραφεῖ ἀπὸ τὸ Βιβλίο τῆς Ζωῆς. Θὰ μποροῦσε ὁ Κύριος νὰ δώσει κάποιο ὄνομα στὸν πλούσιο, ὅπως ἔκανε καὶ γιὰ τὸν φτωχό. Ἀλλὰ δὲν εἶχε καμία πρόθεση νὰ τὸ προφέρει μὲ τ’ ἅγια χείλη Του, γιὰ νὰ μὴν τὸν ἀναζωογονήσει κατὰ κάποιο τρόπο, ἀφοῦ εἶχε διαγραφεῖ ἀπὸ τὸ Βιβλίο τῆς Ζωῆς.
.             Ὀφείλουμε νὰ παρατηρήσουμε πὼς ὁ Κύριος φρόντισε ἰδιαίτερα νὰ μὴν ἀναφέρει τὰ ὀνόματα τοῦ Ἡρώδη, τοῦ Πιλάτου ἢ τοῦ Καϊάφα. «Εἴπατε τὴ ἀλώπεκι ταύτη» (Λουκ. ιγ´ 32), εἶπε γιὰ τὸν Ἡρώδη, χωρὶς νὰ πεῖ τ’ ὄνομά του. Πολὺ νωρίτερα ὁ Θεὸς εἶχε πεῖ γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς μὲ τὸν Ψαλμωδό: «οὐδ’ οὐ μὴ μνησθῶ τῶν ὀνομάτων αὐτῶν διὰ χειλέων μου» (Ψαλμ. ιε´ 4). Γιὰ τοὺς δικαίους ὅμως εἶπε ὁ Κύριος Ἰησοῦς: «χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Λουκ. ι´ 20). Τοποθετεῖ τὴ χαρὰ αὐτὴ πάνω ἀπὸ κάθε ἄλλη χαρά, παραπάνω κι ἀπὸ τὴ χαρὰ ποὺ ἔνιωθαν οἱ ἀπόστολοι, ὅταν διαπίστωσαν πὼς τὰ πνεύματα ὑποτάσσονται σ’ αὐτούς.
.             Τί κακὸ ἔκανε ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὥστε ὁ Κύριος νὰ μὴν ἀναφέρει τ’ ὄνομά Του; Ὁ Κύριος δὲν τὸν κατηγόρησε οὔτε γιὰ κλοπή, οὔτε γιὰ ψεύδη ἢ γιὰ μοιχεία, γιὰ ἔγκλημα ἢ γι’ ἀπιστία στὸν Θεό, οὔτε γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἀπέκτησε τὰ πλούτη του. Γιὰ ποιό λόγο λοιπὸν τὸν κατηγόρησε ὁ Κύριος; Μὰ ἡ ζωντανὴ κατηγορία ἔστεκε μπροστὰ στὴν πύλη τοῦ ἀρχοντικοῦ του. Δὲν ἦταν γραμμένη σὲ χαρτὶ μὲ μελάνι, ἀλλὰ μὲ πληγὲς καὶ ἕλκη στὸ σῶμα τοῦ ζωντανοῦ ἀνθρώπου.
.             Ὁ πλούσιος εἶχε σίγουρα ὅλα τὰ πάθη καὶ τὶς κακίες ποὺ ἀναπόφευκτα κουβαλοῦν μαζί τους τὰ πλούτη στὸν ἐλαφρόμυαλο ἄνθρωπο. Αὐτὸς ποὺ κάθε μέρα ντύνεται μὲ λαμπρότητα, τρώει καὶ πίνει πλουσιοπάροχα καὶ ξοδεύει τὸν καιρό του σὲ ἡδονὲς καὶ ἀπολαύσεις, δὲν ἔχει μέσα του θέση γιὰ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Δὲν μπορεῖ νὰ συγκρατήσει τὴν γλῶσσα του ἀπὸ τὸ κουτσομπολιό, τὸ στομάχι του ἀπὸ τὴν πολυφαγία καὶ τὴν καρδιά του ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὴν ματαιότητα, τὴν καταφρόνηση τῶν ἄλλων καὶ τὴν ἀπαξίωση τῶν πραγμάτων τοῦ Θεοῦ. Ὅλ’ αὐτὰ ὁδηγοῦν ἀναπόφευκτα τὸν ἄνθρωπο στὴν φιληδονία, στὴν ἀπάτη, στὴν ἐκδικητικότητα, στὸ ἔγκλημα καὶ στὴν ἀπόρριψη τοῦ Θεοῦ. Καμιὰ ἀπ’ αὐτὲς τὶς ἁμαρτίες καὶ τὶς κακίες ὅμως δὲν ἀνέφερε ὁ Κύριος γιὰ τὸν πλούσιο. Ἀπὸ τὴν παραβολὴ μόνο μία ἀνομία εἶναι καθαρὴ γιὰ τὸν πλούσιο: ἡ ὑπερβολικὴ περιφρόνησή του γιὰ τὸ φτωχὸ Λάζαρο, γιὰ τὴν ἀρρώστια καὶ τὴν φτώχειά του.
.             Ἂν ὁ Λάζαρος ἦταν ὑγιὴς ἄνθρωπος, ντυμένος στὰ μεταξωτὰ καὶ παρουσιαζόταν στὴν πύλη, ὁπωσδήποτε θὰ τὸν ὑποδεχόταν ὁ πλούσιος καὶ θὰ τὸν καλοῦσε στὸ τραπέζι του. Θὰ τὸν ὑποδεχόταν καὶ θὰ τὸν καλοῦσε σὰν ἄνθρωπο. Ὁ πλούσιος ὅμως δὲν ἔβλεπε καὶ δὲν ἀναγνώριζε κάποιον ἄνθρωπο στὸν Λάζαρο, μέσα στὴν φτώχεια καὶ τὶς πληγές του. Περιφρονοῦσε τὸ πλάσμα αὐτὸ τοῦ Θεοῦ σὰν νὰ μὴν ὑπῆρχε καθόλου. Γύριζε ἀλλοῦ τὰ μάτια του γιὰ νὰ μὴ τὸν βλέπει καὶ μολύνει τὴν ὅρασή του. Τὰ πλούτη του τὰ λογάριαζε ἀποκλειστικὰ δικά του, ὄχι σὰν δανεικὰ ποὺ εἶχε πάρει ἀπὸ τὸν Θεό. Τὸ τάλαντο ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς τὸ ἔθαψε στὴν γῆ τοῦ κορμιοῦ του κι ἔτσι κανένας ἄλλος δὲν ὠφελήθηκε ἀπ’ αὐτό. Ἡ καρδιά του ἦταν δοσμένη «ἐν κραιπάλῃ καὶ μέθῃ» (Λουκ. κα´ 34). Ὁ πνευματικὸς κόσμος κι οἱ πνευματικὲς ἀξίες δὲν ὑπῆρχαν γι’ αὐτόν. Ἔβλεπε μόνο μὲ τὰ σωματικά του μάτια, ἄκουγε μόνο μὲ τὰ σωματικά του αὐτιὰ καὶ ζοῦσε ἀποκλειστικὰ μὲ ἀφοσίωση στὰ σαρκικὰ πράγματα.
.             ψυχ το πλουσίου ταν γεμάτη πληγές, πως ταν κα τ σμα το Λάζαρου. ψυχή του ταν πραγματικ εκόνα το σώματος το Λαζάρου κα τ σμα το Λαζάρου ληθιν εκόνα τς ψυχς του. τσι Θες βαλε δύο νθρώπους στὴν γ γι ν γίνουν νας καθρέφτης το λλου. Ὁ ἕνας ζοῦσε στὸ μέγαρο κι ὁ ἄλλος στὴν πύλη. Ἡ ἐξωτερικὴ λαμπρότητα τοῦ πλούσιου καθρέφτιζε τὴν ἐσωτερικὴ κατάσταση τοῦ Λαζάρου. Ἡ ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση τῶν πληγῶν τοῦ Λαζάρου καθρέφτιζε τὴν ἐσωτερικὴ κατάσταση τοῦ πλούσιου. ταν παραίτητο νπαριθμήσει Κύριος λες τς μαρτίες το πλούσιου; Μ ταν λοφάνερες μ τν πρώτη ματι κα μάλιστα καθεμι π’ ατές. Ἡ ἔλλειψη συμπάθειας τοῦ πλούσιου πρὸς τὸν Λάζαρο τράβηξε τὴν κουρτίνα τῆς ψυχῆς του καὶ φανερώθηκε ἀμέσως -στὰ μάτια, στ’ αὐτιά, στὴ μύτη καὶ τὴν γλῶσσα- ὁ βόρβορος ποὺ εἶχε μέσα του.
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰκόνα δύο ἀνθρώπων ποὺ ζοῦνε στὴν γῆ: τοῦ ἑνὸς τὸ ὄνομα εἶναι πασίγνωστο στοὺς ἀνθρώπους κι ἀναφέρεται πάντα μὲ συμπάθεια· τοῦ ἄλλου τὸ ὄνομα δὲν τὸ ξέρει κανένας, μὰ οὔτε κι ἐνδιαφέρεται νὰ τὸ μάθει. Καὶ τώρα θὰ δοῦμε τὴν εἰκόνα τῶν δύο αὐτῶν ἀνθρώπων στὸν οὐρανό.

 ΣYNEXIZETAI

ΠΗΓΗ: alopsis.gr

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: