ΟΙ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΕΙΣ «ΒΑΡΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ» ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, ΜΕ… ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΣΟΔΑ

Ο γιοποιήσεις, «βαρι βιομηχανία» το Βατικανο,
μέ… τεράστια
σοδα

Μόνο ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β´ κατὰ τὴ θητεία του
εἶχε προτείνει συνολικὰ 1.351 ἀποθανόντες,
στοὺς ὁποίους «εἶδε» θεῖα χαρίσματα.

Ἀπὸ τὸν Σωτήρη Λέτσιο

.                 Στὴν πιὸ ἐπιτυχημένη μονάδα… ἀθρόας παραγωγῆς ἁγίων ἔχει μετεξελιχθεῖ τὸ Βατικανὸ τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Ἀναφερόμαστε, ἀσφαλῶς, στὴν περίοδο ὅπου στὴν ἕδρα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας βρισκόταν ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β´ (1920-2005), ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε ἐνδοιασμοὺς κατὰ τὴ θητεία του νὰ προτείνει συνολικὰ 1.351 ἀνθρώπους γιὰ ἁγιοποίηση.
.                 Ἐν τέλει, ἀνακηρύχθηκαν ἅγιοι μόλις 464. Οὕτως ἢ ἄλλως, ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς παραμένει ἐντυπωσιακός, ἀφοῦ τὴν περίοδο ποὺ ἡγεῖτο τῆς Ἁγίας Ἕδρας -ἀπὸ τὸ 1978 ἕως τὸ 2005- ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β´ οἱ ἁγιοποιήσεις ἦταν σχεδὸν κατὰ 55% περισσότερες σὲ σχέση μὲ ἐκεῖνες ποὺ εἶχαν γίνει τὰ προηγούμενα 500 χρόνια! Ρίχνοντας μία προσεκτικὴ ματιὰ στὰ στατιστικὰ στοιχεῖα, βλέπουμε ὅτι ἀπὸ τὸ 1588 ἕως τὸ 1700 ἔγιναν 25 ἁγιοποιήσεις, μέσα στὸν 18ο αἰώνα 29, τὸν 19ο αἰώνα οἱ ἁγιοποιήσεις ἔφτασαν τὶς 79, ἐνῶ ἀπὸ τὸ 1900 ἕως τὸ 1978 σημειώθηκαν 168. Στὴ θητεία τοῦ Πάπα Ἰωάννη Παύλου Β´ οἱ ἀνακηρύξεις τῶν ἁγίων ἔφτασαν τὶς 460!
.                 Μετὰ τὸν θάνατό του ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος ἀνακηρύχθηκε ἅγιος στὶς 27 Ἀπριλίου 2014 (εἶχε προηγηθεῖ ἡ ὀσιοποίησή του τὸ 2011), ἐνῶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 2011 ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία τοῦ εἶχε ἀποδώσει ἐπίσημα τὸ πρῶτο του θαῦμα. Ἀξιοπερίεργο εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ θαῦμα τοῦ Πάπα Ἰωάννη Παύλου Β´ ἔγινε ἐνῶ εἶχε… ἀποβιώσει. Ἡ Γαλλίδα καλόγρια Μαρὶ Σιμὸν Πιερ, ἡ ὁποία ἔπασχε ἀπὸ τὴ νόσο Πάρκινσον -ἀπὸ τὴν ὁποία ἔπασχε καὶ ὁ Πάπας- προσευχήθηκε στὴ µνήµη τοῦ δύο μῆνες μετὰ τὸν θάνατό του. Καί, ὅπως δήλωσε ἡ καλόγρια, ξαναγεννήθηκε, θεραπεύτηκε ἀπὸ τὴ νόσο καὶ μπόρεσε καὶ πάλι νὰ περπατήσει, νὰ γράψει καὶ νὰ ὁδηγήσει! Ἐντός τοῦ 2016 εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ ἀνακηρυχθεῖ ἁγία καὶ ἡ Μητέρα Τερέζα (1910-1997), ἡ ὁποία ὁσιοποιήθηκε τὸ 2003, ἂν καὶ ἔχουν διατυπωθεῖ σοβαρὲς ἐνστάσεις ἀπὸ διάφορες πλευρὲς γιὰ τὴν προσωπικότητα καὶ τὸ ἔργο της.
.               Κάνοντας μία σύντομη ἀναδρομὴ σὲ παλαιότερους αἰῶνες, διαπιστώνουμε πώς, ὅταν ἡ Ἐκκλησία βάδιζε σὲ συνθῆκες ἑνότητας καὶ σύμπνοιας, οἱ κανόνες ἦταν ἐξ ἴσου σεβαστοὶ καὶ ἀπὸ τοὺς Δυτικούς. Δὲν χρειαζόταν ὅμως νὰ συμβεῖ τὸ Σχίσμα τοῦ 1054, γιὰ νὰ ἐξακριβωθεῖ καὶ ἐπισήμως ἡ ριζικὴ διαφοροποίηση τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ τὸν 9ο αἰώνα ὁ Πάπας παρενέβαινε εἴτε ἀπὸ μόνος του εἴτε ἔπειτα ἀπὸ αἴτημα τῶν ἐπισκόπων, προκειμένου νὰ ἐπισημοποιήσει τὶς ἀποφάσεις τῶν τελευταίων περὶ ἁγιοποιήσεων.
.               Μετὰ τὸ 1230 ἡ εὐθύνη τῶν ἁγιοποιήσεων περνᾶ ἀποκλειστικὰ στὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ἑκάστοτε Πάπα, ἐπισημοποιώντας στὴν πράξη τὸ χάσμα ποὺ εἶχε ἀνοίξει μὲ τὸ Σχίσμα ἀνάμεσα στὶς δύο Ἐκκλησίες. Γιὰ νὰ μετονομαστεῖ ἕνας ἁπλὸς θνητὸς σὲ ἅγιο στὴ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία, διαμορφώνεται τὸ σκηνικὸ μίας διαδικασίας -ποὺ δὲν ἀπέχει καὶ πολὺ ἀπὸ τὸ νὰ χαρακτηριστεῖ δίκη-, ὅπου μὲ πολὺ σχολαστικὸ τρόπο γίνεται λεπτομερὴς ἀναφορὰ στὶς συνθῆκες ζωῆς, στὶς ἀρετὲς καὶ στὰ θαύματα τοῦ ἐν λόγω προσώπου. Τὴν ἁρμοδιότητα γιὰ τὶς «δίκες» αὐτὲς ἔχει ἀναλάβει ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὸ 1588 ἕως σήμερα ἕνας ρωμαϊκὸς ὀργανισμός, ὁ ὁποῖος δὲν χάνει τὸν χρόνο του μὲ τὸ νὰ ἀσχολεῖται συγχρόνως καὶ μὲ ἄλλα ζητήματα! Πέραν τῆς ἁγιοκατάταξης, τοὺς καθολικοὺς ἀπασχολεῖ καὶ τὸ θέμα τῶν «μακαρίων» της, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης ἀναμένουν μὲ τὴ σειρά τους νὰ λάβουν θέση στὸ πάνθεον τῶν ἁγίων! Ἀλλὰ καὶ στὴν περίπτωση τῶν «μακαρίων» ἔχουμε… ρεκὸρ ἀνακηρύξεων. Τὸν 17ο αἰώνα εἴχαμε 77, τὸν 18ο καὶ 19ο αἰώνα 269, ἐνῶ τὸν 20ό αἰώνα καὶ ἕως τὸ 1978 εἴχαμε 799. Ἀπὸ τὴ χρονιὰ ὅμως ἐκείνη ἕως τὸ 2003 -ἐπὶ Πάπα Ἰωάννη Παύλου Β´- οἱ «μακάριοι» ἐκτοξεύτηκαν στοὺς 1.291! Βέβαια, ὅλες αὐτὲς οἱ ἁγιοποιήσεις δὲν γίνονταν πάντοτε δεκτὲς μὲ τὰ πιὸ ἐπιδοκιμαστικὰ σχόλια στὴν τάξη τῶν ἀξιωματούχων τοῦ Βατικανοῦ. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις, μάλιστα, οἱ συγκεκριμένες ἀποφάσεις συνδέθηκαν μὲ πολιτικὰ καὶ ἄλλα «κοσμικὰ» κριτήρια, ποὺ κάθε ἄλλο παρὰ ἔχουν σχέση μὲ τὸν πνευματικὸ χαρακτήρα τῆς Ἐκκλησίας. Στὸ ἴδιο πάνω κάτω πνεῦμα κινεῖται καὶ ὁ σημερινὸς Πάπας Φραγκίσκος, ὁ ὁποῖος συνεχίζει τὶς ἁγιοποιήσεις.

Ὁ καρδινάλιος ποὺ κατηγορήθηκε για τὴν ἐξόντωση χιλιάδων Σέρβων

.               Ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν ἁγιοποίηση τὸ 2014 τόσο τοῦ Πάπα Ἰωάννη ΚΓ´ (ἡγήθηκε τῶν καθολικῶν ἀπὸ τὸ 1958 ἕως τὸ 1963) ὅσο καὶ τοῦ Πάπα Ἰωάννη Παύλου Β´ τὴν ἴδια χρονιὰ προκάλεσε προβληματισμὸ καὶ διαφωνίες. Ὡστόσο μεγαλύτερες ἀντιδράσεις προκάλεσε καὶ ἡ ἁγιοποίηση πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια του Κροάτη καρδινάλιου Ἀλοΐσιους Στέπινατς, ὁ ὁποῖος ἔχει κατηγορηθεῖ ὅτι συνέδραμε στὴν ἐξόντωση χιλιάδων Σέρβων κατὰ τὸν Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τὸ γεγονὸς αὐτό, μάλιστα, δὲν πέρασε ἀπαρατήρητο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, καθὼς ὁ Πατριάρχης Σερβίας Εἰρηναῖος εἶχε δηλώσει τότε μὲ ἀφορμὴ τὸ γεγονὸς αὐτό: «Μὲ τὴν ἁγιοποίησή του ἡ σχέση μας μὲ τὸ Βατικανὸ δὲν θὰ ἀπειληθεῖ, ἀλλὰ θὰ ρίξει μία σκιὰ πάνω ἀπὸ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία».
.               Διόλου ἀπαρατήρητη δὲν πέρασε καὶ ἡ ἁγιοποίηση πρὶν ἀπὸ ἕναν χρόνο τοῦ ἱεραπόστολου Χουνιπέρο Σέρα (18ος αἰώνας), τὸν ὁποῖο πολλοὶ ἱστορικοὶ θεωροῦν ὑπεύθυνο γιὰ δολοφονίες Ἰνδιάνων τῆς Βόρειας Ἀμερικῆς. Τὸ φθινόπωρο τοῦ 2015 τὴ «σκυτάλη» τῆς ἁγιοποίησης πῆραν οἱ γονεῖς τῆς Ἁγίας Τερέζας τοῦ Λιζιέ, ὁ Λουὶς Μαρτὶν καὶ ἡ Μαρὶ Ἀζελιὲ Γκερίν. Πρόκειται γιὰ τὸ πρῶτο παντρεμένο ζευγάρι τὸ ὁποῖο ἀνήκει στὶς τάξεις τῶν ἁγίων στὴ σύγχρονη ἱστορία. «Τὸ ἱερὸ ζεῦγος Λουὶς Μαρτὶν καὶ Μαρὶ Ἀζελιὲ Γκερὶν ἦταν πρότυπο χριστιανικῆς οἰκογένειας. Καθημερινὰ οἰκοδομοῦσαν ἕνα περιβάλλον πίστης καὶ ἀγάπης στὴν οἰκογένεια» ἀνέφερε ὁ Πάπας Φραγκίσκος τὴν ἡμέρα τῆς ἀνακήρυξής τους. Σύμφωνα μὲ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία, ἡ ἁγιοποίηση τοῦ ζεύγους ἀπὸ τὴ Σύνοδο ἀναδεικνύει τὸν ἐξέχοντα ρόλο ποὺ ἔχουν οἱ γονεῖς στὴν πνευματικὴ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν τους. Ὡστόσο τὸ ἔργο τῶν ἁγιοποιήσεων δὲν σταματᾶ ἐκεῖ, ἀφοῦ στὴ συνέχεια ἁγιοποιήθηκαν ὁ Ἰταλὸς ἱερέας Βιτσέντζο Γκρόσι, ὁ ὁποῖος ἀφιέρωσε τὴ ζωή του σὲ φιλανθρωπικὰ ἔργα, καὶ ἡ Ἰσπανίδα καλόγρια Μαρία Ἰζαμπὲλ Σαλβὰτ Ρομέρο.

Οἱ μεγάλες διαφορές μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὰ κριτήρια ποὺ ἔχουν τεράστιες ἀποκλίσεις

.             «Δὲν ἔχουμε μόνο κατὰ συρροὴν ἀνακηρύξεις ἁγίων στὴ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία μὲ τὸν εὐκολότερο τρόπο, ἀλλὰ καί… ἐκπτώσεις ἁγίων», σημειώνει ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνὸς καὶ συμπληρώνει: «Τὸ 1969 εἶχα γράψει ἕνα ἄρθρο μὲ ἀφορμὴ τὴν καθαίρεση ἀπὸ τὸ Βατικανὸ -μὲ ἀπόφαση τοῦ Πάπα Παύλου ϛ´- τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης καὶ ἄλλων Ἁγίων μὲ τὸ αἰτιολογικὸ ὅτι δὲν ὑπῆρχαν ἐπαρκῆ ἱστορικὰ στοιχεῖα ὑπὲρ αὐτῶν. Τὸ ἀπόλυτο κέντρο καὶ ἡ πηγὴ κάθε ἐξουσίας στὴ δυτικὴ χριστιανοσύνη εἶναι ὁ Πάπας. Ἑπομένως, ἡ ἐκεῖ ἀνακήρυξη ἁγίων ἀπὸ τὸ Σχίσμα καὶ ἔπειτα ἔχει χάσει τὰ στοιχεῖα καὶ τὰ κριτήρια τῆς ἀρχαίας πατερικῆς παράδοσης. Σὲ ἐμᾶς, ἀντιθέτως, ἡ Ἐκκλησία ἔχει κρατήσει τὰ στοιχεῖα αὐτὰ διὰ τῶν Ἁγίων της. Τηροῦμε ὁρισμένες ἁγιολογικὲς προϋποθέσεις, μὲ τὶς ὁποῖες προχωρᾶ ὡς σῶμα ἡ Ἐκκλησία στὸ θέμα τῆς ἁγιοκατάταξης. Πρώτη φορὰ ποὺ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀναμειγνύεται στὸ θέμα τῆς ἁγιοκατάταξης ἦταν τὸ 1368 γιὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ.
.               Ἡ πράξη τῆς ἀνακήρυξης γινόταν τότε ἀπὸ τὴν τοπικὴ κοινωνία. Στὴν περίπτωση τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος (5ος αἰώνας) ἔχουμε στοιχεῖα πὼς ἴσχυε ὅτι οἱ μόνοι ποὺ μποροῦσαν νὰ ὁμολογήσουν ὡς σῶμα ὅτι ἔχει φτάσει κοντὰ στὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ στὴ θέωση ἦταν οἱ ἐπιχώριοι: γιὰ “τὰ θαυμάσια αὐτοῦ (τὰ θαύματά του) ἴσασι οἱ ἐπιχώριοι”, οἱ ντόπιοι κάτοικοι, δηλαδή, μίας περιοχῆς ποὺ ζοῦνε κάθε θαῦμα του». Ὁ π. Γεώργιος ἀναφέρεται καὶ στὴ συγκρότηση ἑνὸς δικαστηρίου στὸ ὁποῖο προεδρεύει ὁ ἑκάστοτε Πάπας, ὅπου βάσει αὐτοῦ κρίνεται ἐὰν πρέπει νὰ ἁγιοποιηθεῖ ἕνα πρόσωπο ἢ ὄχι. Ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ βρίσκεται ὁ advocatus diavoli, ὁ ὁποῖος παρουσιάζει ὅλα τὰ ἀρνητικὰ στοιχεῖα ποὺ τυχὸν ὑπάρχουν γιὰ τὸ συγκεκριμένο πρόσωπο, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ συνήγορος ὑπεράσπισης.
.               Ὑπενθυμίζει, μάλιστα, καὶ ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα: «Ὑπῆρξε κάποτε ἡ περίπτωση ἑνὸς Πάπα ὑποψήφιου γιὰ ἁγιοποίηση, στὸν ὁποῖο καταλογίστηκε ὅτι… ἔτρωγε πολλὰ μακαρόνια! Καταλαβαίνετε ποῦ φτάνουμε..» Ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνὸς τονίζει ὅτι σήμερα ἔχουμε χάσει τὴν ἐπαφὴ μὲ τοὺς Ἁγίους μας, ἐνῶ συγχρόνως χάνουμε καὶ τὰ ὀρθόδοξα κριτήρια. «Πάντοτε ἐζητοῦντο δύο στοιχεῖα: τὸ λείψανο καὶ ἡ κατάσταση τοῦ λειψάνου. Κατὰ πόσο εἶναι αὐτὸ ἀκέραιο, ὑπερβαίνοντας τὴ φθορὰ τοῦ χρόνου, ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, τοῦ Ἁγίου Διονυσίου κ.α. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, μπορεῖ νὰ διαλυθεῖ τὸ λείψανο, ἀλλὰ νὰ ὑπάρχει ἐκπομπὴ εὐωδίας. Αὐτὰ εἶναι στοιχεῖα ἔκτακτα, ποὺ μαρτυροῦν περὶ τῆς ἁγιότητας. Χωρὶς λείψανο μὲ αὐτὲς τὶς ἰδιότητες καὶ χωρὶς τὴν ὕπαρξη θαυμάτων δὲν ἀνακηρύσσεται κάποιος Ἅγιος» λέει ὁ π. Γεώργιος καὶ συμπληρώνει:«Ἅγιος ποὺ δὲν θαυματουργεῖ δὲν θεωρεῖται Ἅγιος. Τὴν παροιμία “Ἅγιος ποὺ δὲν θαυματουργεῖ δὲν τιμᾶται ὡς Ἅγιος” τὴ βρῆκα, μάλιστα, στὴ Σουηδία, σὲ κάποια ἔρευνα ποὺ διεξήγαγα ἐκεῖ. Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν εἶναι κάποιος εὐσεβής, καλὸς καὶ ὑπάκουος, ἀλλὰ ἂν φανερώνει τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐνοικεῖ μέσα του. Ἂν ἔχει γίνει ὁ ἄνθρωπος Ναὸς τοῦ Θείου Πνεύματος».
.               Τὸ 1988 στὴν τότε ἐπέτειο τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε ἡ περίπτωση τῆς ἀνακήρυξης 12 Ἁγίων μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ μία σχετικὴ ἐντύπωση. Ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀναγνωρίστηκαν ὡς Ἅγιοι μόνο δύο συγκέντρωναν τεκμηριωμένα τὰ στοιχεῖα τῆς ἁγιότητας. Ἡ Ὁσία Ξένη ἡ διὰ Χριστὸν σαλὴ καὶ ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ἁγιορείτης. Μὲ βάση τὴν ἁγιολογικὴ παράδοσή μας γίνονται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οἱ ἀνακηρύξεις Ἁγίων, ὡστόσο παραμένουν τὰ ἐρωτήματα γιὰ κάποιες περιπτώσεις ἀπὸ τὴν περίοδο μετὰ τὴν Τουρκοκρατία ἕως σήμερα. «Ὡς πρὸς τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Παϊσίου καὶ τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου, τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, αὐτὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθοῦν. Ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται εἶναι τὸ “μὴ ἀμφισβητεῖν τοῖς Ἁγίοις”, ποὺ ἔλεγε ὁ Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Αὐτοὶ ἔχουν τὴν ἐμπειρία τῆς ἁγιότητας» ἐπισημαίνει ὁ π. Γεώργιος καὶ καταλήγει: « Ἡ κρίση τῶν σοφῶν ποὺ ἀμφισβητοῦν τὰ θαύματα δὲν ἔχει καμία ἀξία, ἀξία ἔχει μόνο ἡ κρίση τῶν Ἁγίων, ποὺ ἔχουν τὴν ἐμπειρία τῆς θέωσης. Μπορεῖ νὰ ἀμφισβητεῖ καθένας ὅ,τι θέλει. Αὐτὸς βρίσκεται ὅμως ἐκτός της Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ».

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr (Ἀπὸ τὴν Ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξη Ἀλήθεια») 

 

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: