ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΧΑΡΗ (Χαρ. Μπούσιας)

Ζοῦμε μέσα στὴ χάρη.

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.             Μόλις συμπληρώθηκαν πενήντα ἡμέρες ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας καὶ ἐνῶ οἱ μαθητές του ἦταν μαζεμένοι στὸ φιλόξενο σπίτι τῆς Μαρίας, τῆς μητέρας τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου καὶ ἀδελφῆς τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα, στὸ γνώριμο σπίτι μὲ τὸ Ὑπερῶο, ὅπου ἔγινε ὁ «Μυστικὸς Δεῖπνος», δηλαδὴ ἡ παράδοση σὲ ἐμᾶς τῶν φρικτῶν Μυστηρίων, στὶς ἐννιὰ τὸ πρωΐ, ­ἀκούσθηκε ἕνας θόρυβος σὰν βοὴ σφοδροῦ ἀνέμου, ποὺ γέμισε ὅλον τὸν περιβάλλοντα χῶρο. Ὅλοι τότε οἰ μαθητὲς εἶδαν νὰ τοὺς διαμοιράζονται γλῶσσες παρόμοι­ες μὲ γλῶσσες φωτιᾶς καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν οἱ ἴδιοι, οἱ ἀγράμματοι ἁλιεῖς τῆς Γαλιλαίας, ἄρχισαν νὰ ὁμιλοῦν ξένες γλῶσσες. «Πάντες ἤρξαντο φθέγγεσθαι, ξένοις ῥήμασι, ξένοις δόγμασι, ξένοις διδάγμασι, τῆς Ἁγίας Τριάδος», θὰ μᾶς πεῖ τὸ γνωστὸ τροπάριο τῆς Ἑορτῆς. Κατέβηκε μὲ μορφὴ πυρίνων γλωσσῶν τὸ Πανάγιο Πνεῦμα στοὺς μαθητὲς καὶ ὅλοι ἔγιναν πνευματοφόροι, μὲ μιὰ δύναμη γνώσεων ἀσύλληπτη στὸ ἀνθρώπινο μυαλό. Μὲ αὐτὴ τὴ δύναμη ἱ­­δρ­ύ­θηκε ἔκτοτε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας στὴ γῆ, αὐτὴ ποὺ εἶναι καὶ παραμένει διηνεκῶς ἡ ταμιοῦχος τῆς Χάριτος.
.             Οἱ Χριστιανοὶ ἀπὸ τότε ἐὰν ζοῦμε μέσα στὴν Ἐκκλησία, ζοῦμε μέσα στὴ χάρη. Ἔπαψε ἡ περίοδος τοῦ νόμου καὶ ἀπολαμβάνουμε τὴν περίοδο τῆς χάριτος, δηλαδὴ τῆς ἀγάπης ποὺ μᾶς δίδαξε ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς μας, ὁ ὁποῖος γιὰ ἐμᾶς σταυρώθηκε καὶ χύνοντας τὸ πανάχραντο αἷμα Του πάνω στὸ Σταυρὸ ἄνοιξε τοὺς καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ, γιὰ νὰ μᾶς ποτίσει μὲ «τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν» (Ἰω. δ´ 10). Καὶ καθὼς μᾶς ὑποσχέθηκε ὅτι «ἄλλον Παράκλητον» (Ἰωάν. ιδ´ 16) θὰ μᾶς στείλει ἀπὸ τὸν οὐρανό, ἔστειλε νὰ μᾶς ἀγκαλιάσει ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ἀναγεννητική, ἡ ἁγιαστική, ἡ φωτιστική, ἡ εἰρηνοποιὸς καὶ παρακλητική.
.             Πάντοτε ἡ χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἐνεργοῦσε, καὶ πρὸ ­Χριστοῦ, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό, ἡ ­ἀ­­­δια­ί­­­­ρετη Ἁγία Τριάς, καὶ ­εὐεργετοῦσε τοὺς ἀνθρώπους. Ἀλλὰ τώρα, μετὰ τὴν Πεντηκοστή, ­ἐκχύνεται πλουσιοπάροχα, δαψιλέστατα «ἐπὶ πᾶσαν σάρκα» (Πράξ. β´ 17, Ἰωὴλ γ´ 1) μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ χαρίζει ὄχι ἁπλῶς κάποιες παροδικὲς ἐλλάμψεις ἢ ἐνισχύσεις, ἀλλὰ προκαλεῖ μόνιμα καὶ ριζικὰ τὴν καλὴν ἀλλοίωση σὲ ὅλους ἐμᾶς τοὺς δύσμορφους ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ μᾶς μεταμορφώνει , ὥστε νὰ ἀποτελοῦμε τὴν «καινὴ κτίσιν» (Β΄ Κορ. ε΄ 17), τὴ νέα ­δημιουργία, ἀφοῦ γινόμαστε υἱοὶ Θεοῦ κατὰ χάριν. «Τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ καινὰ γέγονε τὰ πάντα» (Β´ Κορ. ε´ 17) συνεχίζει πάλι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Πέρασαν τὰ παλαιά, ἡ παλαιὰ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, ὅπου αὐτὸς ἦταν ὑποχείριος τῶν παθῶν του καὶ παίγνιο τῶν δαιμόνων ξεπεράσθηκε. Ἰσχύει νέα πραγματικότητα, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ βασιλεία τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς δικαιοσύνης, ἡ βασιλεία τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ ποὺ ζοῦν μέσα στὸ φῶς τῆς μεγαλωσύνης Του. Αὐτὴ τὴ χάρη ζοῦμε ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ μας.
.             Σήμερα δὲν εἴμαστε «ὑπὸ νόμον, ἀλλ᾿ ὑπὸ χάριν» (Ρωμ. ϛ´ 14). Δὲν ἔχει πιὰ δύναμη ­ἐπάνω μας ἡ ἁμαρτία, ἂν καὶ δὲν τὴν ἀποχωριζόμαστε ὡς σαρκοφόροι ἄνθρωποι, γιατὶ βρισκόμαστε ὑπὸ τὸ κράτος τῆς Χάριτος. Ζεῖ μέσα μας τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Δὲν ὑπάρχει πάθος ἀνίατο οὔτε πειρασμὸς ἀνίκητος. ­Μποροῦμε νὰ νικήσουμε τὸ ­διάβολο, ­μποροῦμε νὰ νικήσουμε τὸν κακὸ ἑαυτό μας, νὰ τὸν νεκρώσουμε τελείως. Ὄχι, ὅμως, μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις ἀλλὰ μὲ τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ εἶναι μαζί μας. Μποροῦμε νὰ συγχωρήσουμε, νὰ ἀγαπήσουμε, νὰ ­καλλιεργήσουμε τὴν ἀρετή, νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Θεό.
.             Ὅταν καθημερινῶς ἐπικαλούμαστε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα λέγοντας στὴν προσευχή μας: «Βασιλεῦ ουράνιε, Παράκλητε… ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν» σκιρτοῦμε ἀπὸ ἀγαλλίαση, γιατὶ Αὐτὸ μᾶς βοηθεῖ, μᾶς συμπαρίσταται στὶς φυσικὲς καὶ ἠθικὲς ἀδυναμίες μας, ἀναπληρώνει τὶς ἐλλείψεις μας καὶ μᾶς δίνει τὴ δύναμη νὰ τὶς ὑπερβοῦμε. Στὸ πολυκύμαντο ταξίδι τῆς ζωῆς μας μέχρι τὸ γαλήνιο λιμάνι τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἂν κατορθώσουμε νὰ ἀγκυροβολήσουμε, δὲν πλέουμε πλέον μόνοι. Εἶναι μαζί μας ὡς ἀνύστακτος κυβερνήτης, ὡς πολύτιμος συναυτίλος, ­στοργικὸς φίλος καὶ ἀρωγὸς ἑτοιμότατος ὄχι ἕνας ἐκλεκτὸς ἀπεσταλμένος τοῦ οὐράνιου Βασιλιᾶ, ἀλ­λὰ ὁ ἴδιος ὁ Βασιλιᾶς! Ὄχι ἄγγελος οὔτε ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Εἶναι τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Αὐτὸ ἐφ’ ὅσον ζητήσουμε μόνιμα νὰ μένει στὶς καρδιές μας εἶναι ὁ ἀκούραστος σύντροφος τῆς ζωῆς μας. Μᾶς ἐμπνέει μετάνοια, σκύβει πάνω ἀπὸ τὶς φλεγμονώδεις πληγὲς τῆς ψυχῆς μας καὶ μὲ διάκριση τὶς περιποιεῖται καὶ τὶς θεραπεύει. Αὐτὸ μᾶς ­ἀνορθώνει ἀπὸ τὶς καθημερινές μας πτώσεις, μᾶς παρηγορεῖ ὅταν ­θλιβόμαστε, συμπολεμεῖ μαζί μας στὸ νυχθήμερο ἀγώνα μας κατὰ τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους, πρὸς τοὺς «κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου» (Ἐφεσ. ϛ´ 12). Αὐτὸ δυναμώνει τὴν ­ἐλπί­δα μας καὶ κραταιώνει τὴν πίστη μας. ­Αὐτὸ φτερώνει τὸ νοῦ σὲ οὐράνιες ἀναβάσεις, γεννᾶ πό­θους ἱερούς, ἐνισχύει τὴ θέληση, ­διανοίγει τὰ πνευματικά μας αἰσθητήρια, γιὰ νὰ ­ἀντιλαμβανόμαστε τὶς θεῖες ­ἀλήθειες καὶ τὰ οὐράνια μυστήρια. Αὐτὸ μᾶς φωτίζει στὸ διάβασμα καὶ στὴν πνευματικὴ μελέτη. Γι’ αὐτὸ λέμε ὅτι ζοῦμε μέσα στὴ χάρη, ἀφοῦ ἔχουμε τὸ Παράκλητο Πνεῦμα μονίμως νὰ μᾶς συνοδεύει καὶ νὰ μᾶς ὁδηγεῖ ἀπὸ πρόοδο σὲ πρόοδο, σὲ πνευματικὲς ἀνατάσεις.
.             Τὸ Πανάγιο Πνεῦμα εἶναι αὐτὸ ποὺ συγκροτεῖ ὅλο τὸν θεσµὸ τῆς Ἐκκλησίας, αὐτῆς ποὺ εἶναι τὸ πνευµατικό μας θεραπευτήριο, μέσα στὸ ὁποῖο θεραπευόμαστε ὅλοι οἱ τραυµατισµένοι ἀπὸ τὴν ἁµαρτία ἄνθρωποι. Αὐτὸ ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία μας «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰωάν. ιϛ´ 13), μᾶς ἁγιάζει μὲ τὰ Ἱερά της Μυστήρια καὶ μᾶς συγχωρεῖ μέσα ἀπὸ τοὺς πνευματικούς της πατέρες τὰ ἀνομήματα καὶ τὰ ἐγκλήματα ποὺ μᾶς βαραίνουν.
.             Ὁ ἀνέμος τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἔγινε «βιαία πνοή», ἡ ὁποία φούσκωσε τὰ πανιὰ στὸ ἰστιοφόρο πλοῖο τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ νὰ ξεκινήσει τὸ ἀτέλειωτο ταξίδι της, τὸ ζωογόνο ταξίδι της στοὺς αἰῶνες καὶ νὰ σώσει τὶς ψυχές, γιὰ τὶς ὁποῖες ὁ «Χριστὸς ἀπέθανε» (Ῥωμ. ιδ´ 15). Αὐτὸ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν τελείωση χωρὶς ποτὲ νὰ τελειώνει, μᾶς παρέχει πνευματικὴ πλήρωση χωρὶς νὰ ἔχει ἀνάγκη πληρώσεως, μᾶς θεώνει, ἀφοῦ εἶναι Θεός, μᾶς φωτίζει ἀφοῦ εἶναι φῶς, ὅπως πολὺ χαρακτηριστικὰ ψάλλουμε: «Φῶς ὁ Πατήρ, φῶς ὁ Λόγος, φῶς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα». Αὐτὸ μᾶς παρηγορεῖ στὶς θλίψεις μας, ἀφοῦ εἶναι ὁ παρηγορητής μας, ὅπως σημαίνει καὶ τὸ ὄνομά Του «Παράκλητος». Μᾶς παρηγορεῖ «οὐχ ὡς δεύτερον Θεοῦ πρόσωπον, ἀλλ’ ὡς Θεός», γιατὶ ἰδιαίτερο χαρακτηριστικὸ τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ νὰ παρηγορεῖ.
.             Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς προτρέπει νὰ βαδίζουμε τὴν ὁδὸ τῆς κατὰ Χριστὸν ἀρετῆς, ἀλλὰ καὶ μᾶς ἐνισχύει στὴ δύσκολη αὐτὴ πορεία τῆς ἀγιότητος, γιατὶ χωρίς τὴ ζωοποιὸ δύναμή του δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει πνευματικὴ ζωή. Ὅταν σκηνώσει στὴν ψυχή μας, τὴν καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτωλὸ μολυσμό, τὴ λαμπρύνει καὶ τὴν ἀναπαύει ἀπὸ τοὺς βασανιστικοὺς ἐλέγχους τῆς ἁμαρτίας. Μᾶς παρηγορεῖ, γιατὶ μᾶς ἐνισχύει καὶ μᾶς στηρίζει στὴν ὥρα τῶν φυσικῶν καὶ ἠθικῶν ἀδυναμιῶν μας. Μᾶς διδάσκει ἀκόμη καὶ πῶς πρέπει νὰ προσευχόμαστε καὶ τὶ πρέπει νὰ ζητοῦμε τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς μας (Ῥωμ. η´ 26), ὥστε νὰ ἀντλοῦμε παράκληση ἀπὸ τὸ θρόνο τῆς Χάριτος.
.             Ὅταν τὸ Παράκλητο Πνεῦμα γίνεται «βιαία πνοή», τότε μᾶς καθαρίζει ὁλοκληρωτικὰ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ξεκινάει τὸ πλοῖο τῆς ψυχῆς μας γιὰ τὸ ταξίδι πρὸς τὴν ἀφθαρσία, πρὸς τὴν αἰωνιότητα, πρὸς τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ὅπου μᾶς περιμένουν ἀγαθά «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασε Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν» (Α´ Κορ. β´ 9). Ὅταν ἡ βίαιη αὐτὴ πνοὴ γίνεται ἐντονότερη, γίνεται θύελλα, γίνεται ἀνεμοστρόβιλος, τότε παρασύρει βαθιὰ ριζωμένα πάθη στὶς καρδιές μας καὶ τὰ ξερριζώνει, ὅπως παρασύρει καὶ ξερριζώνει τὰ δένδρα. Πάθη ἐγωϊσμοῦ, πάθη, κακίας, πάθη αἱρετικῶν δοξασιῶν, πάθη πλάνης, πάθη φιληδονίας, πάθη ποὺ μολύνουν τὶς πέντε αἰσθήσεις μας καὶ νεκρώνουν τὴν ἔφεση γιὰ ἁγιασμό μας.
.             Τὸ Παράκλητο Πνεῦμα εἶναι ἀγάπη· ὄχι λίγες σταγόνες ἀγάπης, ἀλλὰ ποτάμι ἀστείρευτο ἀγάπης, συμπόνοιας, προσφορᾶς στὶς ἀνάγκες τοῦ πλησίον. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας μέσα ἀπὸ τὸ Παράκλητο Πνεῦμα περνάει καὶ στὶς καρδιές μας σὰν ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. Μᾶς τὸ τονίζει αὐτὸ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν» (Ρωμ. ε´ 5). Αὐτὴ ἡ ἀγάπη μᾶς ζωογονεῖ καὶ μᾶς ὀμορφαίνει τὶς ἡμέρες τῆς ἐπὶ γῆς παρουσίας μας. Ἀποτελεῖ τὸ ὀξυγόνο τῆς ζωῆς. Ἂς τὸ εἰσπνέουμε μέσα σὲ ἁγιοπνευματικὸ περιβάλλον, ὅπου πνέει καὶ μᾶς δροσίζει σὰν λεπτὴ αὔρα τὸ Παράκλητο Πνεῦμα καὶ ἂς χαροῦμε ποὺ ἀξιωνόμαστε νὰ ζοῦμε μέσα στὴ Χάρη.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

, , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: