ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ (Ἰω. Καλλιανιώτης)

Ἑλληνισμός καί Ὀρθοδοξία:
Ἡ διά τῆς Θείας Προνοίας προφητευθεῖσα ὑπό τούτου
τῆς ἀποκαλυφθείσης ἐκ ταύτης Ἀληθείας

ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

Α´. Πρόλογος

Ὁ τῶν Ἑλλήνων πολιτισμός, γλῶσσα, ἀρχαί, ἀξίαι, ἀρεταί, παιδεία, ἠθική, ἰδίωμα, θεοσέβεια, προορισμός, ἀποστολή, διανοητική καί πνευματική ἀνάπτυξις δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι τυχαῖα προσόντα τοῦ παναρχαίου τούτου λαοῦ, καθ’ ὅτι δέν ὑφίσταται τύχη, ἀλλά τά πάντα διέπονται καί κατευθύνονται ὑπό τῆς τοῦ Θεοῦ Προνοίας. Ἡ θεία αὕτη Πρόνοια κατέστησε τούς ἠθικούς Ἕλληνας ἀληθεῖς προφήτας καί οὐχί ἁπλοῦς ἑρμηνευτάς τῶν χρησμῶν τῶν «ἐθνικῶν» πολυθεϊστῶν μάντεών των. Οἱ Ἕλληνες ἦσαν οἱ πρῶτοι ἀπό τούς λαούς τῆς Ρωμαϊκῆς ταύτης περιόδου, οἱ ὁποῖοι ἀπεδέχθησαν τόν Χριστιανισμόν καί τόν ἱδρυτήν του, τόν Χριστόν, τόν ἀναμενόμενον «Ἄγνωστον Θεόν».

Ἡ Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρει πλείστας προφητείας, αἱ ὁποῖαι ἀποκαλύπτουν τήν ἔλευσιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ Μεσσίου, ὁ ὁποῖος θά σώσῃ τόν πεπτωκότα ἄνθρωπον. Ἡ Παλαιά αὕτη Διαθήκη ἦτο γεγραμμένη εἰς τήν Ἑβραϊκήν γλῶσσαν, ἡ ὁποία ὡμιλεῖτο ἀπό ἕνα μικρόν ἀριθμόν ἀνθρώπων, ἀλλά καί παρεποιήθη ὑπό τούτων ἀργότερον, καί αἱ προφητεῖαί της δέν θά ἐγίνοντο γνωσταί ἀπό τόν τότε γνωστόν κόσμον. Ἡ Ἑλληνική πλουσία γλῶσσα τῶν φιλοσόφων διεδόθη διά τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου (356-323 π.Χ.)[1] καί τῶν Διαδόχων (Ἐπιγόνων) του (323-30 π.Χ.) εἰς ὅλην τήν ἐγνωσμένην περιοχήν ἀπό τήν Ἑλλάδα ἕως τήν Ἰνδίαν.

Μέ τήν ἐγκατάστασιν τῶν Ἑλλήνων εἰς ὅλην τήν Ἀσίαν, ἐπιβάλλεται καί μανθάνεται καί ἡ θεϊκή τούτων γλῶσσα, τήν ὁποίαν ἐδέχθησαν καί οἱ Ἑβραῖοι. Ἐπί Πτολεμαίου Β΄ τοῦ Φιλαδέλφου (309-246 π.Χ.) μεταφράζονται τά βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἰς τήν Κοινήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν (lingua franca = κοινή διάλεκτος), ἡ γνωστή Μετάφρασις τῶν Ἑβδομήκοντα (Ο΄).[2] Τά Ἱερά ταῦτα Βιβλία τῶν Ἑβραίων γίνονται κτῆμα τῶν θεοσεβῶν, πνευματικῶν, ἀλλά καί πεπαιδευμένων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι τά διέσωσαν ἀπό τάς μελλοντικάς παραχαράξεις των καί τά διετήρησαν ἀμετάβλητα, καθ’ ὅτι καί οὗτοι εἶχον παρομοίας προφητείας καί εἶχον ἀνεγείρει ἀκόμη καί ναούς «τῷ Ἀγνώστῳ Θεῷ».

Β´. Ἑλλήνων Προφητεῖαι διά τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ

Οἱ Πτολεμαῖοι Ἕλληνες ἐπίγονοι τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τοῦ ἱστορικωτάτου τούτου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἐπελέχθη νά συμβάλῃ εἰς τό θεῖον σχέδιον ἐκπολιτισμοῦ τῆς Ἀσίας, ὥστε νά δεχθῇ αὕτη τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, ἔκτισαν τήν περίφημον Βιβλιοθήκην τῆς Ἀλεξανδρείας,[3] εἰς τήν ὁποίαν συνεκέντρωσαν ὅλην τήν σοφίαν τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ. Εἰς μέν τήν εἴσοδόν της ὑπῆρχεν ἐπιγραφή γράφουσα: «Ψυχῆς Ἰατρεῖον».[4] Διευθυντής δέ ταύτης διετέλεσεν ἐπί πολλά ἔτη καί ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας (περ. 298-373 μ.Χ.).

Εἰς τό ἔργον τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ’Εξηγητικόν περί τοῦ ἐν Ἀθήναις Ναοῦ,[5] παρατίθενται πλεῖσται προφητεῖαι τῶν σοφῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, αἱ ὁποῖαι ἀναφέρονται εἰς τήν ἔλευσιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθ’ὡς καί ἡ ἔγερσις τοῦ ναοῦ «τῷ Ἀγνώστῳ Θεῷ», ὑπό τινος σοφοῦ, τοῦ Ἀπόλλωνος. Εἰς τόν βωμόν αὐτόν συνεκεντρώθησαν οἱ σοφώτεροι τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἐζήτουν νά μάθουν διά τόν ναόν καί διά τήν προφητείαν, ἡ ὁποία ὡδήγησεν εἰς τήν ἵδρυσίν του. Οἱ φιλόσοφοι οὗτοι ἦσαν, ὁ Τίτων, ὁ Βίας,[6] ὁ Σόλων,6 ὁ Χείλων,6 ὁ Θουκυδίδης,[7] ὁ Μένανδρος[8] καί ὁ Πλάτων.[9] Εἶπον δέ οὗτοι εἰς τόν Ἀπόλλωνα: «Προφήτευσον ἡμῖν, προφῆτα, ὦ Ἄπολλον, τίς ἐστιν ὅδε εἶπον. Τίνος ἔστι ὁ μετά σέ βωμός οὗτος;» Καί ὁ Ἀπόλλων ἀπήντησεν: «…ἐγώ γάρ ἐφετμεύω τρισένα ὑψιμέδοντα. Οὗ λόγος ἄφθεγκτος ἐν ἀδείῳ κόρῃ ἔγκυμος ἔσται, ὥσπερ πυρφόρον τόξον ἅπαντα κόσμον ζωγρήσας, πατρί, προσάξει δῶρον. Μαρία δέ τό ὄνομα αὐτῆς.»[10]

Συνεχίζων ὁ Ἀπόλλων τήν προφητείαν του λέγει: «…ἐγώ γάρ ὑπολαμβάνω εἶναι ἐν τῷ οὐρανῷ Τρισυπόστατον μέγαν ὕψιστον βασιλέα, τούτου ἄναρχος Θεός, καί Λόγος ἐν ἀγάμῳ κόρῃ σαρκοῦται, καί ὥσπερ πυρφόρον τόξον, ἤ ὡς δυναμώτερον, εἰς ἅπαντα κόσμον φανήσεται, ἁλιεύων τούς ἀνθρώπους, ὥσπερ ἰχθύα ἐκ τοῦ βυθοῦ τῆς ἀπιστίας καί ἀγνωσίας, οὕστινας προσάξει τῷ ἑαυτοῦ πατρί δῶρον…».[11] Ὁ Τίτων ἔφη: «Ἦξα ἡ ἀνίσχουσα ὑμῖν μέλλων τόν οὐράνιον τοῦ Θεοῦ, καί πατρός παῖδα ἡ ἄναρχος κόρη κύει.»[12] Ὁ Βίας εἶπεν: «Οὗτος ἐστιν ἀπό οὐρανῶν βεβηκώς, φλογός ὑποβαλών ἀθάνατον πῦρ, ὅν τρέμει οὐρανός γῆ τε καί θάλασσα, τάρταροι καί βύθιοι δαίμονες, αὐτοπάτωρ Τρισόλβιος.»[13] Ὁ Σόλων εἶπεν: «Ὀψέ ποτε ἐπί τήν πολύ σχεδήν ταύτην ἐλάσεις Θεός γαῖαν, καί δίχα σφάλματος σάρξ γεννήσεται ἀκαμάτου θεότητος, ἀνιάτων παθῶν λύσεις φοροῦσα, καί τούτῳ πικρός γεννήσεται φθόνος λαοῦ, καί πρός ὕψος κρεμασθείς, ὡς θανάτου κατάδικος, εἰς πάντα πρᾶος πεσεῖται.»[14] Ὁ Χείλων εἶπεν: «Ἀκάματος φύσις θεοῦ γεννήσεται, ἐξ αὐτοῦ δέ ὁ αὐτός οὐσία, καί λόγος.»[15] Ὁ Θουκυδίδης εἶπε: «Θεόν σέβου καί μάνθανε. Μή ζήτει δέ τις ἐστι καί πῶς; Οὐ γάρ ἔστιν ὅτε οὐκ ἔστιν, ὡς ὄντα τοῦτον σέβου καί μάνθανε, ἀσεβής γάρ τόν νοῦν ὁ θέλων μανθάνειν θεόν.»[16] Ὁ Μένανδρος εἶπεν: «Ὁ παλαιός νέος, καί ὁ νέος ἀρχαῖος, ὁ πατήρ μόνος, καί ὁ μόνος πατήρ, τό ἕν τρία καί τά τρία ἕν, ἄσαρκον σαρκικόν, γῆ τέτοκε τόν οὐράνιον βασιλέα.»[17] Ὁ Πλάτων εἶπεν: «Ἐπειδή ὁ Θεός ἀγαθός, οὐ πάντων εἶναι αἴτιος, ὡς οἱ πολλοί λέγουσιν. Πολλῶν δέ ἀναίτιος, καί τῶν μέν ἀγαθῶν, οὐδέν ἄλλο φαμέν αἴτιον εἶναι μόνον τῶν καλῶν, κακῶν δέ οὐκέτι.»[18]

Ὁ Ἀριστοτέλης εἶπεν: «Ἀκάματος φύσις Θεοῦ γεννήσεται οὐκ ἔχουσα ἀρχήν. Ἐξ αὐτοῦ δέ ὁ πανσθενής οὐσιοῦται Λόγος.»[19] Ὁ Λουκιανός εἶπεν: «Ὁ μέν γάρ σταυρός ἀνδρείας σημεῖον.» Ὁ Ἀνάξαρχος[20] εἶπεν: «Βεβληθήσεταί τις θεῶν βροτήσιαι χειρί.»[21] Ὁ Πλάτων ἐδέχετο μέγιστον διδάσκαλον, ὁ ὁποῖος θά διδάξῃ τήν ἀλήθειαν. Ὁ Ἀντίοχος ἐκ Κολοφῶνος εἶπεν: «Ὄν ἀπ’ ὅλα πνευματικότερον, ἕνας Νοῦς ἄν καί ὑπάρχῃ, ἀπό κάθε τι, τό ὁποῖον ἔχει γεννηθῆ πνευματικότερον, Λόγος ἄφθαρτος εἶναι Υἱός, λάμψις ἀκτινοβολοῦσα πνευματικοῦ Πατρός.»[22] Ὁ Σωκράτης[23] εἶπεν εἰς τήν ἀπολογίαν του: «Τοιοῦτος οὖν ἄλλος οὐ ῥᾳδίως ὑμῖν γεννήσεται, ὦ ἄνδρες, ἀλλ’ ἐάν ἐμοί πείθησθε, φείσεσθέ μου, ὑμεῖς δ’ ἴσως τάχ’ ἄν ἀχθόμενοι, ὥσπερ οἱ νυστάζοντες ἐγειρόμενοι, κρούσαντες ἄν με, πειθόμενοι Ἀνύτῳ, ῥᾳδίως ἄν ἀποκτείναιτε, εἶτα τόν λοιπόν βίον καθεύδοντες διατελοῖτε ἄν, εἰ μή τινα ἄλλον ὁ θεός ὑμῖν ἐπιπέμψειεν κηδόμενος ὑμῶν.»[24] Ὁ Σωκράτης λέγει πρός τόν Ἀλκιβιάδη: «Ὦ Ἀλκιβιάδη, μηδέν αἰτοῦ τούς θεούς. Ἀναμείνωμεν ἕως ἄν ἐξ οὐρανοῦ τις ἀπεσταλμένος ἔλθῃ καί διδάξῃ ἡμᾶς πώς δεῖ διακεῖσθαι πρός θεούς καί ἀνθρώπους καί ἐλπίσωμεν ὅτι ἡ (παρά τῆς θείας χάριτος) ἡμέρα τῆς ἀποστολῆς ἐκείνης ἤξει οὐ διά μακροῦ.»[25]

Ἀκόμη καί ἀπό τήν μυθολογίαν μας βλέπομεν ὅτι ἀνεμένετο νά ἔλθῃ ἐξ οὐρανοῦ ὁ ἱσχυρός, εἰς τόν ὁποῖον θά δοθῇ τό ὄνομα «Σωτήρ» καί ὅτι οὗτος θά καταλύσῃ τό κράτος τῶν «κακῶν» καί θά ὑπομείνῃ πολλά παθήματα. Τά μαντεῖα καί δή τό Μαντεῖον τῶν Δελφῶν, ἦσαν θεματοφύλακες ἀρχαιοτάτης μυστικῆς προφητείας περί τῆς μελλούσης γεννήσεως υἱοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος, ὁ ὁποῖος ἔμελλε νά ἐπαναφέρῃ τήν βασιλείαν τῆς δικαιοσύνης ἐπί τῆς γῆς. Εἰς τό Μαντεῖον Σέραπι Ζεύς εἶχεν προφητευθῆ ἡ Ἁγία Τριάς ὡς ἑξῆς: «Πρῶτα Θεός, μετέπειτα Λόγος καί Πνεῦμα σοίν αὐτοῖς.» Ὁ χρησμός τοῦ Ἀπόλλωνος εἰς τούς Δελφούς λέγει: «Ἐγώ γάρ ἐφετμεύω τρισένα μόνον ὑψιμένδοντα θεόν, οὗ λόγος ἄφθιστος. Χριστός Θεός ἐμός ἐστίν, ὅς ἐν ξύλῳ ἐτανύθη, ὅς θάνεν, ὅς ἐκ τάφου εἰς πόλον ὦρτο.» Ἡ Σίβυλλα ἡ Κυμαία προφητεύει τά ἑξῆς: «Δή τότε καί μεγάλοιο θεοῦ παίς ἀνθρώποισι, ἤξοι σαρκοφόρος, θνητοίς ὁμοιούμενος ἐν γῆ. Τέσσαρα φωνήεντα φέρει, τά δ’ ἄφωνα ἐν αὐτῷ δισσών ἀγγέλων, ἀριθμοῦ δ’ ὅλον ἐξονομήνω. Ὀκτώ γάρ μονάδας, τόσας δεκάδας ἐπί τούτοις ἡ δ’ ἑκατοντάδας ὀκτώ, ἀπιστοτέροις ἀνθρώποις, σύνομαι δηλώσει. Σύ δ’ ἑνί φρεσί σήσι νόησον.»[26]

Πλεῖστοι ἅγιοι καί θεολόγοι ἀναφέρουν ὅτι αἱ προφητεῖαι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἦσαν παρόμοιαι μέ τάς προφητείας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὁ προφητικός καί ἀποκαλυπτικός λόγος τῶν Σιβυλλῶν (προφητίδων) εἶναι γνωστός εἰς τούς ἀρχαίους Ἕλληνας, ἀλλά καί εἰς τούς πρώτους Χριστιανούς. «Λάβετε καί τάς Ἑλληνικάς βίβλους. Ἐπίγνωτε Σίβυλλαν, ὡς δηλοῖ ἕνα Θεόν καί τά μέλλοντα ἔσεσθαι…».[27] Ἡ ἱέρεια τοῦ Ἀπόλλωνος, Σίβυλλα τῆς Ἐρυθραίας προεφήτευσε τήν ἔλευσιν τοῦ Χριστοῦ εἰς τήν γῆν ἀπό τήν παρθένον Μαρίαν, ἐπίσης, τόν Εὐαγγελισμόν τῆς Παναγίας, τό θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων, τά μαστιγώματα καί τά ραπίσματα, τόν ἀκάνθινον στέφανον, τό μαρτύριον τῆς Σταυρώσεως, τούς ἐσχάτους καιρούς τοῦ ἀντιχρίστου, τήν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ καί τήν τελικήν κρίσιν ζώντων καί νεκρῶν.[28] Οἱ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἐγνώριζον τούς ἀρχαίους χρησμούς ἦσαν μεταξύ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἠσπάσθησαν τόν Χριστιανισμόν, διότι ἔβλεπον τά κοινά σημεῖά του μέ τάς προφητείας τῶν ἀρχαίων μαντείων. Ὁ δέ Ἀπόστολος Παῦλος ἐλθών εἰς Ἀθήνας ἐν ἔτει 51 μ.Χ. ἀρχίζει τό κήρυγμά του ἀναφερόμενος εἰς τόν σκοπόν τῆς ἐπισκέψεώς του, ὁ ὁποῖος ἦτο ἡ ἀποκάλυψις εἰς τούτους τοῦ ἀγνώστου Θεοῦ, τόν ὁποῖον ἀνέμενον. «Ἄνδρες Ἀθηναῖοι, κατά πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς θεωρῶ. Διερχόμενος γάρ καί ἀναθεωρῶν τά σεβάσματα ὑμῶν εὗρον καί βωμόν ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο, ἀγνώστῳ Θεῷ, ὅν οὖν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε, τοῦτον ἐγώ καταγγέλω ὑμῖν.»[29]

Γ´. Ἐπίλογος

Ἡ ἀρχαία Ἑλληνική γραμματεία ἀποδεικνύει ὅτι ὁ λαός αὐτός προωρίζετο δι’ ἕνα μεγάλον ρόλον εἰς τήν ἀνθρωπότητα καί ἡ θεία Πρόνοια κατηύθυνε τά ἔργα του κατόπιν τῶν ἀποκαλύψεων, τάς ὁποίας εἶχεν οὗτος διά τῶν προφητειῶν τῶν ἱερειῶν τῶν μαντείων καί τῶν σοφῶν (τῶν ἠθικῶν φιλοσόφων) του. Διά τούς λόγους τούτους οἱ Ἕλληνες ἦσαν ὁ πρῶτος λαός, ὁ ὁποῖος ἀπεδέχθη τόν Χριστιανισμόν καί διετήρησε τήν Ὀρθοδοξίαν, τήν Ὀρθοπραξίαν καί τήν Ἱεράν Παράδοσιν τούτου. Ἑλληνισμός καί Χριστιανισμός εἶναι ἕν καί τό αὐτό φαινόμενον καί θεῖον μεγαλεῖον. Ὁ Χριστιανισμός (ἡ ἔλευσις τοῦ Χριστοῦ) προεφητεύθη ταυτοχρόνως ἀπό τούς προφήτας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τούς τοιούτους τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος. Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἦτο εἷς ἕτερος Ἕλλην μέ εἰδικήν ἀποστολήν ἀπό τόν Θεόν, διά νά διαδώσῃ τήν θεϊκήν αὐτήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν εἰς τόν τότε γνωστόν κόσμον, καί οἱ ἐπίγονοί του νά μεταφράσουν τήν Παλαιάν Διαθήκην εἰς τήν Ἑλληνικήν ὥστε νά μείνῃ αὕτη ἀναλλοίωτος καί νά γραφοῦν εἰς ταύτην τά Εὐαγγέλια καί τά ἔργα τῶν ἁγίων τῆς ἀποκαλυφθείσης νέας ἀληθοῦς θρησκείας.

Οἱ ἀγῶνες καί τό αἷμα τῶν Ἑλλήνων Χριστιανῶν ἐστερέωσαν τήν Ἐκκλησίαν ἀπό τόν πρῶτον αἰῶνα ἕως σήμερον. Ἡ Ἑλληνική Ὀρθόδοξος Μεσαιωνική Αὐτοκρατορία (τό Βυζάντιον, ἡ Ρωμανία) διετήρησεν ἀμόλυντον τήν ὀρθήν πίστιν καί τήν ἐθωράκισεν ἀπό τάς αἱρέσεις μέ τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους[30] καί ταυτοχρόνως ἐκχριστιάνισεν ἅπαντας τούς ἕως τότε βαρβάρους λαούς καί κυρίως τούς ἀνατολικούς Εὐρωπαίους καί τούς Ρώσους, τά πνευματικά παιδιά τῆς Ἑλληνορθοδοξίας ἕως σήμερον.[31] Ὁ προφητευθείς καί κατόπιν ἀποκαλυφθείς Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός, ἡ Ὀρθοδοξία ἡ μόνη ἀληθινή Χριστιανική πίστις καί τό περιούσιον γένος τῶν Ἑλλήνων τό μοναδικόν ἐπιπεφορτισμένον μέ τό Ἱερόν Χρέος νά κρατῇ μακράν τῆς ἐπιβαλλομένης πλάνης τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ ἀναμενομένου «μεσσίου» (ἀντιχρίστου) των τούς Ὀρθοδόξους καί νά διαιωνίζῃ τήν ἀληθινήν ἀποκαλυφθεῖσαν πίστιν, ἕως τήν ἐσχάτην τῶν ἡμερῶν.

Ἑλληνισμός καί Ὀρθοδοξία (Ἑλληνορθοδοξία) ἀποτελοῦν, συνεπῶς, τήν μοναδικήν θείαν κοσμοθεωρίαν, διά τῆς ὁποίας ἐπιτελεῖται ἡ ἀποστολή καί ἐπιτυγχάνεται ὁ σκοπός τῆς τοῦ ἀνθρώπου (εἰκόνος τοῦ Θεοῦ) δημιουργίας. Ὁ Ἑλληνισμός καί ἡ συνύπαρξίς του μέ τήν Ὀρθοδοξίαν εἶναι, θείᾳ Προνοίᾳ, ὁ μέγιστος πάντων τῶν πολιτισμῶν ἐπί τῆς γῆς. Λέγω μέν τοῦτο, ἄν καί ἐσχατώτατος τῶν Ἑλληνορθοδόξων, μέ ἀπόλυτον βεβαιότητα, τώρα, ἀφ’ οὗ ἐγνώρισα ἅπαντας τούς «πολιτισμούς» τοῦ κόσμου. Ὡς ἀπόγονοι δέ τοιούτων ἠθικῶν σοφῶν, ἡρώων, ἁγίων καί μαρτύρων Ἑλλήνων καί Ὀρθοδόξων προγόνων, ἔχομεν ἕν ὑπέρτατον ἱερόν χρέος, νά καταστῶμεν ἀντάξιοι μιμηταί των.

 

[1] Ὅρα, Ioannis N. Kallianiotis, “The Economic History of Alexander the Great Expedition”, International Journal of Economics and Financial Research, Vol. 2, No. 2, February 2016, pp. 16-32. http://arpgweb.com/?ic=journal&journal=5&info=archive&month=02-2016&issue=2&volume=2

[2] Ἡ Μετάφρασις τῶν Ἑβδομήκοντα (Septuagint ἀπό τήν Λατινικήν septuaginta, “seventy”= ἑβδομήκοντα) ἀποτελεῖ τήν σπουδαιοτέραν ἀπό τάς πρώτας μεταφράσεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τήν πρώτην, κατ’ οὐσίαν, γραπτήν μετάφρασιν ἀπό τήν Ἑβραϊκήν εἰς τήν Ἑλληνιστικήν Κοινήν γλῶσσαν. Ἀπετέλεσε δέ αὕτη τήν Γραφήν, τήν ὁποίαν εἶχον οἱ Ἑλληνόφωνοι Ἰουδαῖοι καί ἐχρησιμοποιεῖτο εὐρέως κατά τόν καιρόν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων Του. Εἰς τήν Καινήν Διαθήκην, αἱ περισσότεραι ἀπό τάς 320 κατά λέξιν παραθέσεις, ἀπό τό σύνολον τῶν περίπου 890 παραθέσεων καί ἀναφορῶν, εἰς τήν Παλαιάν Διαθήκην βασίζονται εἰς τήν Μετάφρασιν τῶν Ἑβδομήκοντα.

[3] Ἡ ἀρχαία βιβλιοθήκη τῆς τοῦ Ἀλεξάνδρου πόλεως, τῆς Ἀλεξανδρείας εἰς τήν Αἴγυπτον, ἱδρύθηκε κατά τήν Ἑλληνιστικήν ἐποχήν ἐπί διακυβερνήσεως Πτολεμαίου Α΄ τοῦ Σωτῆρος (367-282 π.Χ.), μέ τήν παρότρυνσιν τοῦ Δημητρίου Φαληρέως (περ. 345-280 π.Χ.), καί ἔγινε τό ἐκδοτικόν κέντρον τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου. Αὐτό τό λαμπρόν ἐπίτευγμα τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, δυστυχῶς, δέν ἔμελλε νά ἐπιβιώσῃ. Ἡ πρώτη μεγάλη καταστροφή ἔρχεται μέ τήν πολιορκίαν τοῦ Ἰουλίου Καίσαρος (100-44 π.Χ.), ὁ ὁποῖος ἔκαψε τόν ρωμαϊκόν στόλον. Ἡ φωτιά μετεδόθη εἰς τήν ξηράν εἰς τόν λιμένα καί τότε ἐκάη ἡ βιβλιοθήκη τοῦ Βρουχείου. Ἀπό τήν ἐποχήν τῆς ρωμαϊκῆς κατακτήσεως ἤρχισε ἡ κατάπτωσις καί ἡ καταστροφή της. Ὄχι μόνον ἐσταμάτησεν ἡ ἀπόκτησις νέων χειρογράφων, ἀλλά τά πολυτιμότερα ἐκ τούτων ἔπαιρναν τήν ὁδόν διά τήν Ρώμην. Ἡ δευτέρα καταστροφή συνέβη ἐπί αὐτοκράτορος Καρακάλλα (188-217 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος κατέσφαξεν ὅλην τήν νεολαίαν τῆς εὐγενοῦς τάξεως καί ἐδήμευσε καί τήν περιουσίαν τοῦ Μουσείου, τοῦ ἑνός ἀπό τά τρία φημολογούμενα κτήρια τῆς Βιβλιοθήκης, ἐδίωξε τούς σοφούς καί κατέστρεψε τήν βιβλιοθήκην. Κατόπιν ἔρχεται καί ἡ ἀραβική (μουσουλμανική) κατάκτησις τό 642 μ.Χ., διά νά ὁλοκληρώσῃ τήν καταστροφήν. Ὁ Ἰωάννης Φιλόπονος (490-570 μ.Χ), περίφημος βιβλιόφιλος, ἐξ αἰτίας τῆς εὐνοίας, τήν ὁποίαν ἀπελάμβανεν ἀπό τόν κατακτητήν Ἄμρ ἐλ Ἄς, ἐπέτυχε νά τοῦ δοθοῦν ὅλα τά βιβλία τῆς πόλεως. Ἔδειξε δέ τόσην μεγάλην χαράν καί ἐπῂνεσε τήν ἀξίαν τῶν παπύρων, ὥστε ὁ Ἄμρ ἐζήτησε καί τήν γνώμην τοῦ χαλίφη Ὀμάρ. «Ἄν περιέχουν αὐτά τά χειρόγραφα ὅ,τι καί τό Κοράνιον εἶναι περιττά. Ἄν περιέχουν πράγματα ἀντίθετα, τότε εἶναι ἐπιζήμια», τοῦ ἀπήντησεν ὁ «σοφός» ἐκεῖνος. Διετάχθη, λοιπόν, νά ριφθοῦν εἰς τήν πυράν ὡς καύσιμος ὕλη διά τά τετρακόσια λουτρά τῆς πόλεως. Tό αὐτό γεγονός ἐπαναλαμβάνει μετά ἀπό ἥμισυ αἰῶνα περίπου ὁ Ἄμπντούλ Λατίφ, ἀργότερα ὁ Ἴμπν ἀλ Κίφτι, ὁ Ἄμπούλ Φέντα καί ἄλλοι.

[4] Διόδωρος (80-20 π.Χ.), Ἱστορική Βιβλιοθήκη, 1, 49, 3.

[5] Commentarius de templo Athenarum. Ἐξηγητικὸν περὶ τοῦ ἐν ̓Αθήναις ναοῦ.. Περὶ τοῦ ναοῦ καὶ περὶ τῶν διδασκαλείων καὶ τῶν θεάτρων ἐν ̓Αθήναις.  (PG 28, σελ. 1.428 – 1.432).

[6] Ὅς ἦτο εἷς ἐκ τῶν ἑπτά σοφῶν. Οἱ ἐπικρατέστεροι θεωρούμενοι ἑπτά σοφοί τῆς ἀρχαιότητος (κατά γενικοτέραν ὁμολογίαν συγγραφέων) ἦσαν οἱ ἀκόλουθοι: (1) Θαλῆς ὁ Μιλήσιος (640 ἤ 624 π.Χ. – 546 π.Χ.), (2) Πιττακός ὁ Μυτιληναῖος (περ. 650-570 π.Χ.), (3) Βίας ὁ Πριηνεύς (6ος αἰ. π.Χ.), (4) Κλεόβουλος ὁ Ῥόδιος (6ος αἰ. π.Χ.), (5) Σόλων ὁ Ἀθηναῖος (περ. 639-559 π.Χ.), (6) Περίανδρος ὁ Κορίνθιος (668 π.Χ.-584 π.Χ.) καί (7) Χίλων ἤ Χείλων ὁ Λακεδαιμόνιος (6ος αἰ. π.Χ.).

[7] Ὁ Θουκυδίδης τοῦ Ὀλόρου ὁ Ἀλιμούσιος (πιθ.455-399 π.Χ.) ἦταν ἀρχαῖος Ἕλλην ἱστορικός, γνωστός διά τήν συγγραφήν τῆς Ἱστορίας τοῦ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου (431-404 π.Χ.).

[8] Ὁ Μένανδρος ὁ Ἀθηναῖος (342-292 π.Χ.) ἦταν ἀρχαῖος Ἕλλην συγγραφεύς, ἐκπρόσωπος τῆς Νέας Κωμωδίας. Ὅρα, http://www.gnomikologikon.gr/authquotes.php?auth=314

[9] Ὁ Πλάτων (427-347 π.Χ.) ἦταν ἀρχαῖος Ἕλληνας φιλόσοφος ἀπό τήν Ἀθήνα, ὁ γνωστότερος μαθητής τοῦ Σωκράτους καί διδάσκαλος τοῦ Ἀριστοτέλους (384-322 π.Χ.). Τό ἔργον του μέ τήν μορφήν φιλοσοφικῶν διαλόγων ἔχει διασωθῆ ὁλόκληρον. Ἤσκησε τεραστίαν ἐπιρροήν εἰς τήν ἀρχαίαν Ἑλληνικήν φιλοσοφίαν καί γενικότερα εἰς τήν δυτικήν φιλοσοφικήν παράδοσιν ἕως καί σήμερα.

[10] «Ἐγώ προφητεύω κυβερνήτην μέ τριπλῆν ὑπόστασιν εἰς μίαν. Τοῦ ὁποίου ὁ ἀνείπωτος Λόγος θά κυοφορηθῇ εἰς ἀνυποψίαστον κόρην, ὅπως ἀκριβῶς τό πυρφόρον τόξον, ἀφοῦ αἰχμαλωτίσῃ ὅλον γενικῶς τόν κόσμον, θά τόν προσφέρῃ ὡς δῶρον εἰς τόν Πατέρα. Μαρία δέ [θά εἶναι] τό ὄνομα αὐτῆς.»

[11] «Διότι ἐγώ θεωρῶ ὅτι εἶναι ὁ μέγας ὕψιστος βασιλεύς ὁ Τρισυπόστατος εἰς τόν οὐρανόν. Καί ὁ Λόγος αὐτοῦ ὡς ἄναρχος Θεός, εἰς παρθένον κόρην ἐνσαρκώνεται, ὅπως ἀκριβῶς τό πυρφόρον τόξον, ἤ ὅσο γίνεται ἰσχυρότερα, ὅλα θά τά ἀποκαλύψῃ εἰς τόν κόσμον, ἁλιεύοντας τούς ἀνθρώπους, ὅπως ἀκριβῶς τόν ἰχθύν ἀπό τόν βυθόν τῆς ἀπιστίας καί τῆς ἀγνοίας, τούς ὁποίους θά προσφέρῃ ὡς δῶρον εἰς τόν Πατέρα.»

[12] Ὁ Τίτων εἶπε: «Θά ἔλθῃ αὐτή, ἡ ὁποία θά ὑψώσῃ πρός χάριν μας τό οὐράνιον παιδίον τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, ἡ παρθένος κόρη κυοφορεῖ.»

[13] Ὁ Βίας εἶπεν: «Αὐτός εἶναι ὁ ὁποῖος ἦλθε ἀπό τούς οὐρανούς, ἀφοῦ ὑπέταξε τό ἀθάνατον πῦρ τῆς φλογός. Αὐτόν τρέμει ὁ οὐρανός, ἡ γῆ καί ἡ θάλασσα, οἱ τάρταροι καί οἱ ὑποχθόνιοι δαίμονες, Τρισμακάριος ὁ ἴδιος ὁ Πατέρας.»

[14] Ὁ Σόλων εἶπεν: «Ὡς Θεός θά φθάσῃ εἰς αὐτήν τήν πολυδιῃρημένην γῆ καί θά γεννηθῇ μέ σάρκα ἀλάθητο. Μέ ἀνεξάντλητα ὅρια ὡς θεότητα θά ἀπαλλάξῃ τόν ἄνθρωπον ἀπό τήν φθοράν τῶν ἀνιάτων παθῶν. Καί τοῦτον θά τόν φθονήσῃ ὁ ἄπιστος λαός καί ἀφοῦ κρεμαστῇ ὑψηλά ὡς κατάδικος εἰς θάνατον, ὅλα θά τά ὑποφέρῃ μέ πραότητα.»

[15] Ὁ Χείλων εἶπεν: «Ἄφθαρτος φύσις τοῦ Θεοῦ θά γεννηθῇ, ἐξ αὐτοῦ δέ ὁ ἴδιος ὡς οὐσία καί Λόγος.»

[16] Ὁ Θουκυδίδης (ἤ ὁ Μένανδρος) εἶπε: «Νά σέβεσαι τόν Θεόν καί νά κατανοῇς. Μή ζητῇς (νά μάθῃς) ποῖος εἶναι, καί πῶς; Διότι οὐδέποτε εἶναι ἀνύπαρκτος, ὡς ὑπάρχοντα λοιπόν νά τόν σέβεσαι καί νά τόν ἀντιλαμβάνεσαι. Διότι εἶναι ἀσεβής αὐτός, ὁ ὁποῖος θέλει σύμφωνα μέ τόν νοῦν νά ἐξακριβώσῃ τόν Θεόν.»

[17] Ὁ Μένανδρος (ἤ ὁ Πλάτων) εἶπεν: «Ὁ παλαιός νέος καί ὁ νέος ἀρχαῖος. Ὁ Πατέρας μοναδικός, καί ὁ μοναδικός Πατέρας. Τό ἕνα τρία, καί τά τρία ἕνα. Ἄσαρκον, ἔνσαρκον. Ἡ γῆ γέννησε τόν οὐράνιον βασιλέα.»

[18] Ὁ Πλάτων εἶπεν: «Ἐπειδή ὁ Θεός εἶναι ἀγαθός, δέν εἶναι αἴτιος διά τά πάντα, ὅπως οἱ πολλοί λέγουν. Εἶναι ἀναίτιος δέ διά πολλά, καί διά τά μέν ἀγαθά εἶναι αἴτιος, διά τίποτε ἄλλο, δέν λέμε ὅτι εἶναι αἴτιος παρά μόνον διά τά καλά, διά τά κακά καθόλου.» (Τά Εὑρισκόμενα Πάντα Ἁγίου Ἀθανασίου, Παρίσι 1698. Ἐθνική Βιβλιοθήκη Ἀθηνῶν, θεολ. 665, σελ. 598, 599). Ὅρα,

http://agiotokos-kappadokia.gr/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85/?print=print

[19] «Ἀκατάβλητος φύσις Θεοῦ θά γεννηθῇ, πού δέν ἔχει ἀρχήν. Ἀπό αὐτόν λοιπόν ἀποκτᾶ οὐσίαν ὁ παντοδύναμος Λόγος.»

[20] Ὁ Ἀνάξαρχος (4oς αἰ. π.Χ.). ἦτο σοφιστής ἀπό τά Ἄβδηρα καί ὀπαδός τοῦ Δημοκρίτου. Διετέλεσε διδάσκαλος τοῦ Πύρρωνος καί πιθανῶς τοῦ Μητροδώρου τοῦ Χίου καί ἐσυνόδευσε τόν Μέγαν Ἀλέξανδρον εἰς τήν ἐκστρατείαν του εἰς τήν Ἀσίαν.

[21] «Κάποιος ἀπό τούς θεούς θά πέσῃ ἀπό ἀνθρώπινον χέρι.»

[22] Ὅρα, http://christianiki-ekfrasis.blogspot.com/2009/10/blog-post_2611.html

[23] Ὁ Σωκράτης (470 π.Χ. ἤ 469 π.Χ. – 399 π.Χ.) ἦτο ἀρχαῖος Ἕλλην (Ἄθηναῖος) φιλόσοφος καί μία ἀπό τάς σημαντικωτέρας φυσιογνωμίας τοῦ Ἑλληνικοῦ καί παγκοσμίου πνεύματος καί πολιτισμοῦ καί ἕνας ἀπό τούς ἱδρυτάς τῆς Δυτικῆς φιλοσοφίας. Εἶχεν ἕναν πολυάριθμον κύκλον πιστῶν φίλων καί μαθητῶν, κυρίως νέων ἀπό ἀριστοκρατικάς οἰκογενείας, ἀπό ὅλην τήν Ἑλλάδα. Ὡρισμένοι ἐξ αὐτῶν ἔγιναν γνωστοί ὡς ἰδρυταί φιλοσοφικῶν σχολῶν διαφόρων κατευθύνσεων. Οἱ γνωστότεροι ἦσαν ὁ Πλάτων καί ὁ Ἀντισθένης εἰς τήν Ἀθήνα, ὁ Εὐκλείδης εἰς τά Μέγαρα, ὁ Φαίδων εἰς τήν Ἠλείαν καί ὁ Ἀρίστυπος εἰς τήν Κυρήνην. Tό σύνολον τῆς ἐπιρροῆς του, τόν κατατάσσει μεταξύ τῶν κορυφαίων παγκοσμίων προσωπικοτήτων ὅλων τῶν ἐποχῶν μέ τήν μεγαλυτέραν ἐπιρροήν, μαζί μέ τόν μαθητήν του, τόν Πλάτωνα.

[24] «Διά τοῦ Θεοῦ μόνον γίνεται ὁ ἄνθρωπος νά ἀπολυτρωθῇ ἀπό τήν ἁμαρτίαν.»

[25] Πλάτωνος, Ἀλκιβιάδης Δεύτ. Ιγ-ιδ΄. (http://www.prisonplanet.gr/prisonplanet/113856-%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%B7-%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%B7%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B3%CE%BC%CE%B1 ).

[26] «Καί τότε, ὁ Υἱός τοῦ μεγάλου Θεοῦ θά ἔλθῃ εἰς τούς ἀνθρώπους μέ σάρκα, ὁμοιάζων μέ τούς θνητούς εἰς τήν γῆν. Τέσσερα φωνήεντα θά φέρῃ, τό δέ ἄφωνον φανερώνεται εἰς αὐτόν διπλό, καί ὅλον τόν ἀριθμόν θά ἀποκαλύψω. Ὀκτώ μονάδες, τόσες δεκάδες ἐπί αὐτῶν καί ὀκτώ ἑκατοντάδες, τό ὄνομά του θά φανερώσῃ εἰς τούς ἀπίστους. Ἐσύ δέ κατανόησέ το καλά εἰς τόν νοῦ σου.» ΙΗΣΟΥΣ = 10+8+200+70+400+200=888. Ὅρα, Ἁγίου Νικοδήμου, Ὁ Ἀόρατος Πόλεμος, Ἐκδόσεις Παναγόπουλος, σ. 300.

[27] Ὅρα, Παναγιώτης Α. Τουλάτος, Τά Ἀρχεῖα τῆς Χαμένης Γνώσης, Ἐκδόσεις Πύρρα, 2012. Ἐπίσης, Πλούταρχος, Ἅγιος Ἰουστῖνος, Παυσανίας, Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς, καί Εὐσέβιος Καισαρείας.

[28] Ὅρα, Ἐπίσκοπος Καισαρείας Εὐσέβιος, Εἰς τόν Βίον Κωνσταντίνου. http://www.romiosini.org.gr/8706E92A.print.el.aspx . Ἐπίσης, https://bluebig.wordpress.com/2014/02/11/%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%83%CE%B9%CE%B2%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CF%83-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CF%81%CF%85%CE%B8%CF%81%CE%B1%CE%B9%CE%B1/

[29] Πράξ. ιζ´ 22-23.

[30] Σήμερον, οἱ ἀνθέλληνες καί ἀντι-ορθόδοξοι ἀπόγονοι τῶν σοφῶν καί θεοσεβῶν Ἑλλήνων ἀπεργάζονται τήν διάλυσιν τῆς Ἑλληνορθοδοξίας μέ ἀθέους νόμους καί ἐπιβαλλομένας νέας ψευδο-συνόδους. Τό ἀποτέλεσμα τούτων εἶναι γνωστόν. Θά ἀποτύχουν παταγωδῶς.

[31] Ὁ Ὀρθόδοξος Πρόεδρος Βλαδίμηρος Πούτιν καί ὁ Ρῶσος Πατριάρχης Κύριλλος ἦλθον εἰς τήν Ἑλλάδα καί τό Ἅγιον Ὄρος διά νά ἑορτάσουν τά 1.000 ἔτη ἀπό τήν ἵδρυσιν τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Παντελεήμονος. (TV News ALPHA, MEGA, 27-28 Μαῒου 2016).

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: