ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΔΕΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ μέγιστο καὶ τὸ μηδὲν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ ἄνθρωπος βιώνει τὸ μέγιστο τῆς ἀξίας του. Μὲ τὰ ὅσα προτείνουν γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ μυστηρίου τῆς ὕπαρξης οἱ Σάντ, Νίτσε, Σάρτρ καὶ οἱ ἰδεολογικοὶ ὁδηγοὶ ὑπουργῶν τῆς σημερινῆς κυβέρνησης (Φρόϊντ, Μάρξ, Ἀλτουσέρ, Πουλαντζᾶς, Ντεριντά) ὁ ἄνθρωπος εἶναι μηδὲν καὶ χωρὶς νόημα ἡ ὕπαρξή του. Ὁ Σαρτρ λ.χ. στὸ ἔργο του «Τὸ Εἶναι καὶ τὸ Μηδὲν» τονίζει ὅτι εἶναι μάταιος ὁ χαρακτήρας τῆς ὕπαρξης…
.             Ἡ μεγίστη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι προφανὴς ἀπὸ τὴν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας του θυσία τοῦ ἴδιου τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ὁ ὑμνογράφος ἔτσι περιγράφει ἐπιγραμματικὰ τὸ λόγο τῆς ἑκούσιας θυσίας τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ: «Ὁ συνέχων τὰ πέρατα τάφῳ συσχεθῆναι κατεδέξω, Χριστέ, ἵνα τῆς τοῦ Ἅδου καταπόσεως λυτρώσῃς τὸ ἀνθρώπινον καὶ ἀθανατίσας ζωώσῃς ἡμᾶς ὡς Θεὸς ἀθάνατος». Ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου φαίνεται καὶ ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ ἴδιου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Ματθ. ιϛ΄ 26).
.             Μεγίστη εἶναι ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου, γιατί ἡ ὕπαρξή του προεκτείνεται στὴν αἰωνιότητα καὶ παίρνει νόημα ἀπὸ τὴν προοπτικὴ τῆς αἰωνιότητας. Βάση γιὰ τὴν πρόγευση τῆς αἰωνιότητας εἶναι ἡ ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὸν συνάνθρωπο, ὁ ἀλτρουισμός, ἡ ταπεινοφροσύνη. Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς ἀπὸ ἀγάπη ταπεινώθηκε καὶ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ σώσει τὸν κάθε ἄνθρωπο καὶ τοῦ δίνει ὁ Ἴδιος τὸ παράδειγμα «νὰ ἀγαπᾶ τοὺς ἐχθρούς του, νὰ εὐλογεῖ αὐτοὺς ποὺ τὸν καταρῶνται, νὰ εὐεργετεῖ αὐτοὺς ποὺ τὸν μισοῦν, νὰ προσεύχεται ὑπὲρ ὅσων τὸν καταδιώκουν» (Ματθ. ε΄ 44). Αὐτὸ μπορεῖ νὰ θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς Γῆς ἀδυναμία, ἀλλὰ στὴν πράξη ἀποδεικνύεται ὅτι «τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά». (Α΄ Κορ. α΄ 27).
.             Ἀκόμη καὶ τὸ μεγαλοφυέστερο ἀνθρώπινο μυαλό, ἔχει ἀδυναμία νὰ συλλάβει τὴν αἰτία τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου, προφανῶς καὶ τὴν ἀξία της. Λογικὰ εἶναι παράδοξο ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πάνω ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς ὅλου τοῦ κόσμου, τὸ ἀδύναμο αὐτὸ ὄν, ποὺ ζεῖ λίγα χρόνια σὲ ἕνα μικροσκοπικὸ πλανήτη, ἑνὸς ἀπὸ τὰ μὴ μετρήσιμα ἡλιακὰ συστήματα τοῦ σύμπαντος…Ὅπως ἐπίσης ξεφεύγει ἀπὸ τὴ λογικὴ ἡ αἰτία καὶ ὁ λόγος ὕπαρξης αὐτοῦ ποὺ εἶναι ἀντιληπτὸ μὲ τὶς αἰσθήσεις καὶ τὴν τεχνολογία: ἀπὸ τὸ σύμπαν, ἕως τὴν ἀμοιβάδα….
.             Ἡ θεμελιώδης σκέψη τοῦ Ντεκάρτ, «σκέφτομαι ἄρα ὑπάρχω», εἶναι ἀτελής. Ἀμέσως γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, φτάνει ἡ σκέψη ὡς ἀπόδειξη τῆς ὕπαρξης; Ἡ σκέψη καὶ τὰ παράγωγά της, ποὺ εἶναι ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ τεχνολογία, εἶναι μέσα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ λύσει ζητήματα τῆς καθημερινότητάς του, ὅμως δὲν μποροῦν νὰ τοῦ λύσουν τὰ ὑπαρξιακά του προβλήματα. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ὁδηγοῦν εἴτε στὴν Πίστη εἴτε στὴν ἀθεΐα. Ἡ ἡδονὴ πάλι στὶς ποικίλες μορφές της προέρχεται ἀπὸ τὸν ἐγωισμὸ τοῦ ἀνθρώπου καὶ εἶναι αἰτία καὶ ἔκφραση τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τοῦ μηδενισμοῦ. Ἀντίθετη τῆς ἡδονῆς εἶναι ἡ «πνευματικὴ ζωή», ποὺ εἶναι «ἡ πορεία πρὸς τὴν ὕπαρξη», κατὰ τὸν Γ. Σαραντάρη.
.             Τὸν μηδενισμὸ πρῶτος περιέγραψε ὁ Τουργκένιεφ στὸ ἔργο του «Πατέρες καὶ γιοὶ» (1862). Σὲ βαθύτερη προσέγγιση τοῦ μηδενισμοῦ καὶ τῶν τῶν μηδενιστῶν προχωρεῖ ὁ Ντοστογιέφσκι στὰ ἔργα του «Δαιμονισμένοι» (1871-72) καὶ «Ἀδελφοὶ Καραμάζοφ» (1879-1880). Εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ μεγάλος ρῶσος συγγραφέας, πὼς ὅταν ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν Θεὸ καὶ θὰ ἐπικρατήσει ὁ μηδενισμός, τότε «θὰ καταρρεύσει ἡ παλαιὰ ἠθικὴ» καὶ στὸν «καινούργιο ἄνθρωπο ὅλα θὰ ἐπιτρέπονται»…
.             Ὁ μηδενισμὸς παρουσιάζεται σὲ διάφορες ἐκφάνσεις. Ὁ γνωσιολογικὸς μηδενισμὸς ἀμφιβάλλει γιὰ κάθε γνώση, ὁ ἠθικὸς ἀπορρίπτει τὶς ἠθικὲς ἀξίες καὶ ὁδηγεῖ στὸν ἀμοραλισμό, ὁ μεταφυσικὸς ἀπορρίπτει τὴν ὕπαρξη νοήματος στὴ ζωή, ὁ κοινωνικὸς ἀπορρίπτει κάθε θεσμὸ καὶ κατὰ τὸν ἱστορικὸ μηδενισμὸ δὲν ὑπάρχει τελικὸς σκοπὸς ἢ νόημα στὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη. Οἱ ἀναρχικοὶ καὶ οἱ μηδενιστὲς δὲν πιστεύουν σὲ τίποτε παρὰ μόνο στὴν ἐπανάσταση καὶ σκοπὸ ἔχουν μόνο νὰ γκρεμίσουν τὶς ἀξίες τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸν πολιτισμό του, χωρὶς νὰ οἰκοδομήσουν τίποτε.
.             Ἀπὸ τὴ μία ὁ Ἀναστὰς Χριστὸς μὲ τὴ ζωή Του καὶ τὴ διδασκαλία Του προβάλλει τὴ μεγίστη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ὕπαρξής του. Ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ κάθε εἴδους μηδενιστὲς καὶ ἡδονιστὲς ἐπιδιώκουν νὰ ἐπιβάλουν στὸν ἄνθρωπο ὅτι εἶναι ἕνα τίποτε, ἕνα μηδέν. Ἡ ἐπιλογὴ γιὰ ὅσους ἀνθρώπους ἔχουν ἐλευθερία σκέψης, ἐντιμότητα καὶ λογικὴ θά ᾽πρεπε νὰ εἶναι εὔκολη. Καὶ ὅμως δὲν εἶναι. Ἡ ὑλιστικὴ – μηδενιστικὴ ζωὴ εἶναι ἑλκυστικὴ καὶ ὁ ἄνθρωπος πάντα ἔχει μέσα του τὸν πειρασμὸ τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας.-

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: