ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ (τότε) ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, δηλ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΣΤΟΝ ΓΙΑΧΒΕ «Ἢ ὁ Γιαχβὲ ἢ ὁ Βάαλ εἶναι Θεός. Τρίτον τι δὲν χωρεῖ! Εἶναι ὡς νὰ λέγουμε σήμερα: Ἢ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἢ οἱ Παπικοὶ εἶναι Ἐκκλησία. ΜΙΑ εἶναι ἡ Ἐκκλησία» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας)

Ο γνες τν Προφητν γι τν καθαρότητα τς πίστης στν Γιαχβ

Εἰσήγηση τοῦ Μητροπ. Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου
στὴν  ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ – ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ
«ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ»
Με­γά­λη προ­ε­τοι­μα­σί­α, χω­ρίς προσ­δο­κί­ες
Τε­τάρ­τη, 23 Μαρ­τί­ου 2016, 09.00-21.00
Στά­διο Εἰ­ρή­νης καί Φι­λί­ας
Αἴ­θου­σα: «Με­λί­να Μερ­κού­ρη», Πει­ραι­ᾶς

 

Σεβασμιώτατοι Πατέρες, Συλλειτουργοὶ Ἱερεῖς, Ὁσιώτατοι Μοναχοὶ καὶ Μοναχές, Ἐλλογιμώτατοι Καθηγητὲς καὶ ἐκλεκτὲ λαὲ τοῦ Θεοῦ,

.             Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν τιμὴ νὰ ὁμιλήσει καὶ ἡ ταπεινότητά μου στὴν Ἡμερίδα αὐτή, τὴν ὁποία διοργάνωσε ἡ ἀγωνία Πατέρων Ἱεραρχῶν, Ἱερέων καὶ Μοναχῶν καὶ Θεολόγων Καθηγητῶν γιὰ τὸν στηριγμὸ τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.
.             Τὸ θέμα μου εἶναι «Οἱ ἀγῶνες τῶν Προφητῶν γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς πίστης στὸν Γιαχβέ». Τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι πολὺ σοβαρό, εἶναι ὅλη ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, καί, ὅπως τὸ ἐννοοῦμε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαντληθεῖ στὰ στενὰ καὶ περιορισμένα ὅρια μιᾶς 20/λέπτου ὁμιλίας, ὅπως καθορίζει τὸ πρόγραμμα γιὰ τοὺς ὁμιλητές. Ὀλίγα μόνο γενικὰ θὰ πῶ γιὰ τὸ θέμα καὶ παρακαλῶ νὰ τὰ δεχθεῖτε.

1.Ὅπως μᾶς εἶναι γνωστόν, ὁ Μωυσῆς, στὴν θεοφάνειά του ἐκείνη στὸ ὄρος Σινᾶ, ἔλαβε τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖον καὶ παρέδωσε στοὺς Ἰσραηλίτες. Αὐτὴ τὴν «Μωσαϊκὴ θρησκεία», ἂς τὴν ποῦμε ἔτσι, τὴν κράτησαν οἱ Ἰσραηλίτες κατὰ τὴν πορεία τους στὴν ἔρημο καθαρή, ἀλλὰ ὅταν εἰσῆλθαν στὴν Χαναάν, βρῆκαν τὸν ἀνθηρὸ πολιτισμὸ τῶν Χαναναίων μὲ τὴν πολυθεϊστική τους θρησκεία. Ἡ Χαναανιτικὴ αὐτὴ θρησκεία εἶχε τοπικοὺς θεούς, ἀλλὰ ἐλάτρευε καὶ πλῆθος ἄλλων Βαβυλωνιακῶν καὶ Αἰγυπτιακῶν θεῶν. Ἐπειδὴ κύριος θεὸς τῶν Χαναναίων ἦταν ὁ Βάαλ καὶ ἡ Ἀστάρτη, θεοὶ τῆς βλαστήσεως, γι᾽ αὐτὸ ἡ λατρεία τῶν Χαναναίων ἦταν ὀργιαστική. Οἱ Ἰσραηλίτες λοιπὸν τώρα, ἐγκατασταθέντες στὴν Χαναάν, ὅπως παρέλαβαν ἀπὸ τοὺς Χαναναίους τὸν πολιτισμό τους, ἔτσι παρέλαβαν ἀπ᾽ αὐτοὺς καὶ στοιχεῖα ἀπὸ τὴν θρησκεία τους καὶ τὴν λατρεία τους. Στὴν ἀρχὴ μὲν ἡ ἐπίδραση αὐτὴ ἦταν ἐξωτερική. Οἱ Ἰσραηλίτες, δηλαδή, τελοῦντες τὴν λατρεία τους, ἐμιμοῦντο τὸν τρόπο λατρείας τῶν Χαναναίων, χρησιμοποιοῦντες καὶ αὐτοὶ ξυλόγλυπτες παραστάσεις τοῦ Θεοῦ καὶ ἐτέλουν αὐτὴν σὲ ὑψώματα, σὲ λόφους καὶ ὅρη, ὅπως τὸ ἔκαναν οἱ Χαναναῖοι (βλ. Κριτ. 8,2. 9,6. 17,1 ἑξ. 18,30 κ.λπ. Α´ Βασ. 9, 12 ἐξ.). Ἀργότερα ὅμως ὁ κίνδυνος γιὰ τὴν θρησκεία ἔγινε σοβαρότερος, γιατί οἱ Ἰσραηλίτες δὲν εἶχαν μόνο ἐξωτερικὴ ἐπίδραση ἀπὸ τὴν Χαναανιτικὴ θρησκεία, ἀλλὰ καὶ ἐσωτερική. Ἀνέμειξαν, δηλαδή, καὶ τὸν Θεό τους Γιαχβὲ μὲ τοὺς θεοὺς τῶν Χαναναίων. Ἔτσι στὸν λαὸ τοῦ Ἰσραὴλ δημιουργήθηκε μιὰ ἄλλου εἴδους θρησκεία, ποὺ εἶχε μὲν κατὰ βάσιν μωσαϊκὰ στοιχεῖα, ἀνάμεικτα ὅμως μὲ στοιχεῖα καὶ ἄλλων θρησκειῶν, καὶ ἄλλων θεῶν καὶ θεοτήτων, αὐτῶν ποὺ ἐλατρεύοντο στὴν Χαναάν. Συγκρητισμός! Οἰκουμενισμός! Τὸν τύπον αὐτὸν τῆς θρησκείας οἱ εἰδικοὶ τὸν ὀνομάζουν «λαϊκὴ θρησκεία». Παράλληλα λοιπὸν πρὸς τὴν καθαρὴ Μωσαϊκὴ θρησκεία ἔχουμε καὶ τὴν δημιουργηθεῖσα στὸν λαὸ «λαϊκὴ θρησκεία», δηλαδὴ τὴν Μωσαϊκὴ θρησκεία νοθευμένη μὲ ξένα θρησκεύματα.

2.Ὅπως τὸ καταλαβαίνουμε, γι᾽ αὐτὴν τὴν δημιουργηθεῖσα κατάσταση προῆλθε ἀντίδραση. Ἡ ἀντίδραση αὐτὴ ἦταν ἀπὸ κύκλους καὶ ὁμάδες ὀπαδῶν τῆς καθαρᾶς Μωσαϊκῆς θρησκείας. Ἐδῶ ἔχουμε τὴν ἐμφάνιση τῶν προφητῶν. Οἱ προφῆτες ἐμφανίζονται ρητὰ κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Σαμουὴλ (11ος αἰών). Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ οἱ προφῆτες μας ἐμφανίζονται καθ᾽ ὁμάδες. Ἀλλά, ἂν τὴν ἐποχὴ τοῦ Σαμουὴλ οἱ προφῆτες μας παρουσιάζονται ὁμαδικά, θὰ πρέπει τὴν ἐμφάνιση ἀπομεμονωμένων προφητῶν νὰ τὴν ἀποδώσουμε πολὺ ἀρχαιότερα, ὥστε νὰ ὑπάρξει χρόνος κατὰ τὸν ὁποῖον οἱ μεμονωμένοι προφῆτες συνενώθησαν καὶ συνεκρότησαν ὁμάδες. Ἕνας μικρὸς κύκλος γνησίων ὀπαδῶν τῆς Μωσαϊκῆς θρησκείας μᾶς παρουσιάζεται γύρω ἀπὸ τὴν Δεββώρα, ἡ ὁποία καλεῖται ρητῶς «προφῆτις» (Κριτ. 4,4) καὶ δρᾶ ἐν ὀνόματι τοῦ Γιαχβέ! Πολὺ ὅμως σπουδαιότερος εἶναι ὁ κύκλος τῶν ἱερέων στὸ προσκύνημα στὴ Σηλώ. Τὰ χρόνια, γιὰ τὰ ὁποῖα μιλᾶμε, τὸ ἱερό τῆς Σηλὼ ἀποτελεῖ τὸ κέντρον, γύρω ἀπὸ τὸ ὁποῖον συσπειροῦνται οἱ συνεχιστὲς τῆς Μωσαϊκῆς παραδόσεως ἱερεῖς καὶ προφῆτες. Καὶ ἀπὸ τὸν κύκλο αὐτὸν προῆλθε ὁ μεγάλος κριτὴς καὶ προφήτης Σαμουήλ.
.          Ὁ Σαμουὴλ διέγνωσε ὅτι ὅλος ὁ Ἰσραὴλ εἶχε ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν καθαρὴ Μωσαϊκὴ θρησκεία καὶ γι᾽ αὐτὸ γίνεται ἱεραπόστολος καὶ αὐλακώνει ὅλη τὴν χώρα, ἀπὸ τὴν Μασσηφὰθ στὴν Βαιθὴλ καὶ ἀπὸ αὐτὴν στὴν Γιλγὰλ καὶ ἀπὸ τὴν Γιλγὰλ στὴν Ραμὰ καὶ πάλι στὴν Μασσηφὰθ (Α´ Βασ. 7,6. 7,16), κηρύττοντας τὴν ἐπιστροφὴ στὴν πατρῷα θρησκεία. Τὰ χρόνια ὅμως παρέρχονται, ὁ Σαμουὴλ γηράσκει καὶ βλέπει ὅτι τὸ πνεῦμα τοῦ συγκρητισμοῦ εἶναι μεγάλο, γι᾽ αὐτό, ἀπὸ τὴν ἀγωνία του γιὰ τὴν πίστη τοῦ λαοῦ, προβαίνει σὲ μία σπουδαία καὶ σημαντικὴ πράξη γιὰ τὸ Ἰσραήλ, τὴν ἵδρυση τῆς βασιλείας σ᾽ αὐτό. Ἡ ἵδρυση τοῦ θεσμοῦ τῆς βασιλείας δὲν προῆλθε μόνο γιὰ τὸν ἀγώνα κατὰ τῶν περιοίκων ἐχθρῶν τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ ἀπὸ θρησκευτικοὺς λόγους. Ὁ Σαμουὴλ σκέφθηκε ὅτι ἡ φυσικὴ ἀντίθεση τοῦ νέου βασιλείου πρὸς τοὺς γειτονικοὺς λαοὺς θὰ συνέβαλε καὶ πρὸς τὴν ἀντίθεση τῆς θρησκείας τοῦ βασιλείου αὐτοῦ πρὸς τὴν θρησκεία τῶν ἄλλων λαῶν καὶ ἡ ἀντίθεση αὐτὴ θὰ συγκρατοῦσε τὸ ρεῦμα τοῦ συγκρητισμοῦ καὶ θὰ βοηθοῦσε πρὸς τὴν ἐπάνοδο τῆς καθαρᾶς Μωσαϊκῆς θρησκείας. Ἔτσι λοιπὸν ὁ Σαμουὴλ ἔχρισε τὸν Σαοὺλ ὡς πρῶτον βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, φίλα προσκείμενον πρὸς τοὺς προφητικοὺς κύκλους. Ὡς πολιτικὸς ὅμως τώρα ὁ Σαοὺλ εἶδε ὅτι γιὰ νὰ σταθεῖ ὡς βασιλεὺς δὲν μπορεῖ νὰ ἔλθει σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ θρησκευτικὸ κατασκεύασμα τοῦ λαοῦ, γι᾽ αὐτὸ καὶ φαίνεται νὰ συμπορεύεται μὲ αὐτό. Δὲν μποροῦσε ὅμως νὰ ἐναντιωθεῖ καὶ στὸν ἰσχυρὸ Σαμουήλ, γι᾽ αὐτὸ καὶ κινεῖται μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν πόλων (βλ. ἀντιθέτους ἐνεργείας του εἰς Α´ Βασ. 14,35. 14,41. 13,12. 28,3. 9. 14,3. 18. 19,13. 29,9 ἑξ. 14,3. 18. 22,9 ἑξ.). Ἔτσι δημιουργήθηκε ἕνας τρίτος τύπος θρησκείας, ἡ «θρησκεία τῶν ἐπισήμων», ἡ ὁποία κλίνει καὶ πρὸς τὴν παραδοσιακὴ Μωσαϊκὴ θρησκεία, ἀλλὰ καὶ δὲν ἐναντιοῦται πρὸς τὴν «λαϊκὴ θρησκεία». Ὁ Σαοὺλ λοιπὸν εἶδε τὴν θρησκεία μὲ πολιτικὸ φακὸ καὶ θέλησε νὰ τὴν ὑποτάξει στὴν πολιτική! γι᾽ αὐτὸ καὶ τελικὰ ὁ Σαμουὴλ ἀπεκήρυξε τὸν Σαοὺλ καὶ προέβη σὲ ἄλλη ἐκλογή, τοῦ Δαβίδ· ὁ Δαβίδ, προερχόμενος ἀπὸ ποιμενικοὺς κύκλους, ἦταν σαφῶς ὀπαδὸς τῆς Μωσαϊκῆς θρησκείας, γι᾽ αὐτὸ καὶ φαίνεται νὰ ἔχει στενὴ ἐπαφὴ καὶ συνεργασία μὲ τοὺς προφῆτες Γὰδ καὶ Νάθαν.

3.Γιὰ τὸ θέμα μας μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἐποχὴ τοῦ προφήτου Ἠλία (9ος αἰών). Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ἡ «θρησκεία τῶν ἐπισήμων», ὅπως τὴν ὀνόμασαν, ὄχι μόνον ἔχει κλίνει πρὸς τὴν «λαϊκὴ θρησκεία», ἀλλὰ καὶ ἔχει ταυτιστεῖ πρὸς αὐτὴν καὶ ἦλθε λοιπὸν καὶ αὐτὴ ἄκρως ἀντιμέτωπη πρὸς τὴν Μωσαϊκὴ θρησκεία. Αὐτὸ συνέβη, γιατί τώρα προστέθηκε κα νέος λόγος πρς τν συγκρητισμό, ο πιγαμίες τν βασιλέων. Ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ κράτους Ἀχὰβ νυμφεύθηκε τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως τῶν Φοινίκων, τὴν Ἰεζάβελ, καὶ ἵδρυσε ὑπὲρ αὐτῆς ναὸ τοῦ Βάαλ τῆς Τύρου, μεγάλων διαστάσεων ναό, μαζὶ βέβαια μὲ τὸ ἀναγκαῖο θυσιαστήριο (Δ´ Βασ. 10,19 ἑξ. 16,32). Ἀλλὰ καὶ ὁ πατέρας αὐτοῦ Ὀμρί, ἐπιδιώκοντας τὴν φιλία μὲ τοὺς Ἀραμαίους, ἐπέτρεψε στὴν πρωτεύουσα Σαμάρεια τὴν δημιουργία συνοικίας τῶν Σύρων, οἱ ὁποῖοι ἔκτισαν σ᾽ αὐτὴν ἱερὰ ξένων θεῶν (Γ´ Βασ. 21, 34). Καὶ τώρα ἔχουμε ἐδῶ τοὺς σκληροὺς ἀγῶνες τοῦ προφήτου Ἠλία κατὰ τοῦ βασιλέως Ἀχάβ. Ὁ προφήτης συναντήθηκε μὲ τὸν βασιλέα, ὁ ὁποῖος ταράχθηκε μὲ τὴν παρουσία του καὶ τοῦ ἐπιτέθηκε ἀποκαλώντας τον «καταστροφέα τοῦ Ἰσραήλ»!… Ἀπεκάλεσε ἔτσι ὁ Ἀχὰβ τὸν Ἠλία, γιατί μὲ τὸν λόγο του καὶ τὴν ὅλη του δράση ὁ προφήτης τὸν ἐμπόδιζε γιὰ νὰ κάνει τὸ φθοροποιό του ἔργο. Ἀλλὰ καὶ ὁ προφήτης, ἀνταποδίδων τὰ ἴσα, ἀπεκάλεσε τὸν Ἀχὰβ «διαφθορέα τοῦ Ἰσραὴλ» (βλ. Γ´ Βασ. κέφ. 17-18. Β. Βέλλα, Θρησκευτικαὶ Προσωπικότητες, Α´ τόμος, σελ. 138)!
.         Στὴν σύγχυση ποὺ ὑπῆρχε στὸ Ἰσραὴλ τοῦ Γιαχβὲ μὲ τὸν Βάαλ, ὁ προφήτης Ἠλίας ἔθεσε ὀρθὰ τὸ πρόβλημα: Γιαχβ Βάαλ εναι Θεός. Τρίτον τι δν χωρε! Εναι ς ν λέγουμε σήμερα: μες ο ρθόδοξοι ο Παπικο εναι κκλησία. ΜΙΑ εναι κκλησία. – Ὁ Ἠλίας μὲ ὑπέρμετρο ζῆλο, μὲ ἄφθαστο ἐνθουσιασμό, ποὺ τὸν ἐμπνέει ἡ ἰδεώδης ἐκείνη Μωσαϊκὴ ἐποχή, ἀγωνίζεται νὰ ἀποδείξει ὅτι ὁ Γιαχβὲ εἶναι ὁ πραγματικὸς Θεὸς καὶ ἀναλαμβάνει γι᾽ αὐτὸ σκληρὸ ἀγώνα κατὰ τοῦ Βάαλ. Ἀπαράδεκτο γιὰ τὸν προφήτη Ἠλία νὰ λατρεύεται ὁ Γιαχβὲ μαζὶ μὲ τὸν Βάαλ. Εἶναι σὰν νὰ κουτσαίνει κανεὶς καὶ μὲ τὰ δύο τὰ πόδια. «Ὑμεῖς χωλανεῖτε ἐπ᾽ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις» (Γ´ Βασ. 18,21), ἔλεγε ὁ προφήτης στοὺς Ἰσραηλίτες, γιατί μαζὶ μὲ τὸν Γιαχβὲ λάτρευαν καὶ ἄλλους θεούς, γιατί δηλαδὴ ἦσαν Οἰκουμενιστές!

4.Γιὰ ἕναν ἄλλο μετέπειτα προφήτη, τὸν προφήτη Ὠσηέ, τὸ νὰ προσεταιρίζονται οἱ Ἰσραηλίτες καὶ ἄλλον ἢ καὶ ἄλλους θεοὺς καὶ νὰ λατρεύουν καὶ αὐτοὺς συγχρόνως (οἰκουμενισμὸς) αὐτὸ καλεῖται καθαρὰ «πορνεία»! Εἶναι πολὺ ἐνδιαφέρουσα ἡ διδασκαλία τοῦ προφήτη Ὠσηέ, γιὰ τὸ θέμα μας, ἀλλὰ κατανοεῖται μόνο ἀπὸ τὸ προσωπικό του οἰκογενειακὸ ἐπεισόδιο. Τὸ λέγω σύντομα μὲ ὀλίγα λόγια, γιατί ἀποτελεῖ κλειδὶ ἑρμηνείας τοῦ ὅλου βιβλίου του, ἀναφερομένου ἀκριβῶς στὸ θέμα μου. Ὁ προφήτης νυμφεύθηκε μὲ μία γυναίκα, τὴν Γῶμερ. Καλὴ αὐτὴ ἡ γυναίκα στὴν ἀρχή, ἀλλὰ ἔπειτα ἔγινε ἐρωμένη ἑτέρου ἀνδρός. Ὁ προφήτης τὸ διεπίστωσε αὐτό, ἐπειδὴ ὅμως ἀγαποῦσε τὴν Γῶμερ, τὴν ἀνεχόταν, ἐλπίζοντας στὴν μετάνοιά της. Ὅταν ὅμως τελικὰ εἶδε τὸ ἀδιόρθωτο τῆς γυναίκας του, τὴν ἀπεδίωξε ἀπὸ τὸν οἶκο του. Ἀλλὰ τότε ἡ Γῶμερ, μακράν τοῦ συζυγικοῦ οἴκου εὑρισκόμενη, μετενόησε καὶ ἐπεθύμησε τὸν Ὠσηέ, ὡς τὸν νόμιμο ἄνδρα της, καὶ ἐπέστρεψε ἐν μετανοίᾳ σ᾽ αὐτόν. Καὶ ὁ προφήτης ἐδέχθη τὴν μετάνοιά της καὶ τὴν προσέλαβε ὡς σύζυγό του. Ἁπλὸ καὶ καταληπτὸ εἶναι τὸ ἐπεισόδιο αὐτό, ἀλλὰ προφήτης τν οκογενειακή του ατ περιπέτεια τν εδε μ θρησκευτκ μμα ς εκονίζουσα τ συμβαίνοντα στν σραήλ. Σ᾽ αὐτὸ ποὺ θὰ πῶ τώρα πλέκεται τὸ ὅλο βιβλίο τοῦ προφήτου Ὠσηέ. Ἀκοῦστε: Ὅπως ὁ προφήτης ἀπὸ ὅλες τὶς γυναῖκες ἐξέλεξε μιὰ καὶ συνῆψε μαζί της διαθήκη γάμου, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη ἐξέλεξε ἕνα ἔθνος, τὸ Ἰσραήλ, μὲ τὸ ὁποῖο συνῆψε διαθήκη στὸ ὄρος Σινᾶ. Ὅπως ἡ Γῶμερ ἦταν πιστὴ ἀρχικὰ στὸν ἄνδρα της, ἔτσι καὶ ὁ Ἰσραὴλ ἦταν πιστὸς στὴν ἀρχὴ στὸν Θεό του. Τότε κατὰ τὴν πορεία του στὴν ἔρημο, ἰδανικὴ ἐποχή, κατὰ τὸν προφήτη Ὠσηὲ ἀπὸ θρησκευτικὴ ἄποψη· γι᾽ αὐτὸ καὶ στὸ βιβλίο τοῦ προφήτου τονίζεται πολὺ ἡ ἔρημος. Ἀλλὰ ὅπως ἔπειτα ἡ γυναίκα τοῦ προφήτου ἀρνήθηκε τὸν νόμιμο ἄνδρα της καὶ ἀγάπησε ἄλλον, ἔτσι καὶ ὁ Ἰσραὴλ ἀρνήθηκε τὸν Γιαχβέ, μὲ τὸν ὁποῖον συνῆψε στενὴ διαθήκη στὸ ὄρος Σινᾶ καὶ στράφηκε στὰ εἴδωλα. Καὶ ὅπως ὁ προφήτης ἀνεχόταν τὴν πορνεία τῆς γυναίκας του, γιατί τὴν ἀγαποῦσε, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς ἀνέχεται τώρα τὸν ἀποστάτη λαό του, γιατί ἀναμένει τὴν μετάνοιά του. Ἀλλά, ὅπως ὁ προφήτης ἀπεδίωξε τὴν γυναίκα του, γιατί δὲν ἔβλεπε τὴν μετάνοιά της, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς θὰ ἀποδιώξει τὸν Ἰσραὴλ ἀπὸ τὸν οἶκό του, θὰ τὸν ὁδηγήσει αἰχμάλωτο στὴν Ἀσσυρία. Ἐδῶ ἔχουμε προφητεία τοῦ προφήτου Ὠσηὲ περὶ καταστροφῆς τοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς Ἀσσυρίους καὶ τὸν ἐκπατρισμό του, πράγμα ποὺ συνέβη τὸ 722 π.Χ. Ἀλλὰ ὁ προφήτης, ὁρμώμενος ἀπὸ τὸ προσωπικό του χαροποιὸ συμβάν, τῆς μετανοίας τῆς γυναικός του, δὲν σταματᾶ τὴν ἱστορία τοῦ Ἰσραὴλ στὴν αἰχμαλωσία του, ἀλλά, ἐλπίζοντας καὶ αὐτοῦ τὴν μετάνοια, προφητεύει τὴν ἐπάνοδό του ἀπὸ τὴν ἐξορία στὴν πάτριο γῆ.

5.Τὴν ἴδια ἐποχή, τὸν 8ο δηλαδὴ αἰώνα, ἔχουμε καὶ ἄλλο πρόσθετο λόγο, πιὸ δυναμικὸ μάλιστα, γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ συγκρητισμοῦ στὸ Ἰσραήλ, τὴν λεγομένη «πολιτικὴ τῶν συμμαχιῶν». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ ἀδύναμο Ἰσραηλιτικὸ κράτος, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἀποκρούσει τοὺς ἀπειλοῦντας ἐχθρούς του, συνῆπτε συμμαχία μὲ τὰ διάφορα ἰσχυρὰ κράτη. Συμμαχία ὅμως ἐκείνη τὴν ἐποχὴ μὲ ἕνα ἔθνος ἐσήμαινε ὅτι πρέπει νὰ δεχθοῦν καὶ τοὺς θεοὺς τοῦ ἔθνους αὐτοῦ. Γι᾽ αὐτὸ καὶ οἱ προφῆτες ἦταν σφόδρα ἐνάντιοι πρὸς τὴν πολιτικὴ τῶν συμμαχιῶν καὶ ἀπέτρεπαν τοὺς βασιλεῖς τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὸ ἐγχείρημα αὐτό, γιατί κινδύνευε ἡ πίστη. Γι τος προφτες προτιμώτερο θ ταν ν καταστραφε τ θνος, παρ ν χαθε ν φθαρε πίστη το λαο. Εἶναι αὐτό, δηλαδή, ποὺ ἔγραφε ὁ μακαριστὸς ἅγιος πατὴρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος πρὸς τὸν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν: «Μυριάκις προτιμώτερον – τοῦ ἔγραφε – νὰ ἐκριζωθῆ ὁ ἱστορικός τῆς Κωνσταντινουπόλεως Θρόνος καὶ νὰ μεταφυτευθῆ εἴς τινα ἔρημον νησίδα τοῦ Πελάγους, ἀκόμη δὲ καὶ νὰ καταποντισθῆ εἰς τὰ βάθη τοῦ Βοσπόρου, ἢ νὰ ἐπιχειρηθῆ ἔστω καὶ ἡ ἐλαχίστη παρέκκλισις ἀπὸ τῆς χρυσῆς τῶν Πατέρων γραμμῆς, ὁμοφώνως βοώντων: “Οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς Πίστεως”». Γι᾽ αὐτὸ λοιπὸν καὶ οἱ προφῆτες ἦταν ἐνάντιοι μὲ τὶς δημιουργούμενες στὸ Ἰσραὴλ φιλο-ἀσσυριακὲς ἢ φιλο-αἰγυπτιακὲς μερίδες, οἱ ὁποῖες μὲ ἀντιπροσώπους τους κατέφευγαν στὰ ἔθνη αὐτά, γιὰ νὰ πετύχουν τὴν συμμαχία τους. Ἡ ἐνέργεια αὐτὴ ἐξ ἄλλου προέδιδε καὶ ἀπιστία στὸν παντοδύναμο Θεὸ Γιαχβέ, καὶ κατ᾽ οὐσίαν ἄρνησή του, ἀφοῦ ἐδέχοντο τὸν ὅρο τῆς συμμαχίας νὰ δεχθοῦν τοὺς θεοὺς τοῦ συμμάχου κράτους. γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Ἠσαΐας λέγει μὲ ἀγανάκτηση καὶ πόνο:

«Οὐαὶ στοὺς καταβαίνοντας
στὴν Αἴγυπτο γιὰ βοήθεια!
………………………………….
Δὲν προσβλέπουν στὸν Ἅγιο τοῦ Ἰσραὴλ
καὶ τὸν Γιαχβὲ δὲν ἐκζητοῦν
………………………………….
Οἱ Αἰγύπτιοι εἶναι ἄνθρωποι
καὶ ὄχι Θεὸς
οἱ ἵπποι τους εἶναι σάρκα
καὶ ὄχι πνεῦμα» (Ἠσ. 31,1-3)!
.        Κατὰ ταῦτα καὶ ὁ Ἠσαΐας ἀποκαλεῖ «πόρνη» τὴν Ἱερουσαλήμ, γιατί μαζὶ μὲ τὸν Γιαχβὲ λατρεύει καὶ ἄλλους θεούς. Σὲ ἕνα θρηνώδη του στίχο ὁ προφήτης παρουσιάζει τὸν Θεὸ νὰ λέγει περίλυπος: «Πῶς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστὴ Σιών, ἐν ᾗ δικαιοσύνη ἐκοιμήθη ἐν αὐτῇ νῦν δὲ φονευταὶ» (1,21). Καὶ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο πάλι, τῆς ἀναμείξεως τῆς λατρείας τοῦ Γιαχβὲ μὲ τὴν λατρεία τῶν ξένων θεῶν (γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό, δηλαδή), ὁ προφήτης λέγει: «Οἱ κάπηλοι μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι» (1,22).

6. Τὸ χειρότερο ὅμως ὅλων εἶναι ὅτι τὴν θρησκευτικὴ αὐτὴ πτώση τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων καὶ τοῦ λαοῦ ἀκολουθοῦσαν καὶ ἱερεῖς καὶ ψευδοπροφῆτες. Τὸ κακὸ αὐτὸ ἔγινε ὅταν τὰ ἱερὰ ἔγιναν «βασιλικὰ» καὶ περιῆλθαν στὴν κυριότητα τοῦ βασιλέως. Ἔτσι, πλεῖστοι ἱερεῖς τῆς Ἰσραηλιτικῆς θρησκείας γιὰ νὰ εἶναι εὐάρεστοι στὸν βασιλέα καὶ γιὰ ὑλικό τους συμφέρον δὲν εἶχαν τὴν δύναμη νὰ ἀντιδράσουν κατὰ τοῦ βασιλέως καὶ ὑπεστήριζαν τὴν τακτική του. «Οἱ ποιμένες ἠφρονεύσαντο», ὅπως λέγει ὁ προφήτης Ἱερεμίας (10,21). Οἱ ἀληθινοὶ προφῆτες τοῦ Γιαχβέ, οἱ ἀκολουθοῦντες τὴν καθαρὰ Μωσαϊκὴ θρησκεία, διεξάγουν τώρα πολυμέτωπο ἀγώνα ὄχι μόνον κατὰ τῶν πολιτικῶν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν θρησκευτικῶν ἀρχόντων, τῶν ἱερέων καὶ αὐτοῦ του μεγάλου ἀρχιερέως. Οἱ πηγές μας μᾶς παρέχουν ἄφθονο ὑλικό, πολλὰ χωρία, στὰ ὁποῖα μαρτυρεῖται ἡ προδοτικὴ στάση τῶν ἱερέων καὶ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἱ ὁποῖοι συμμαχοῦσαν μὲ τοὺς ἄρχοντες ἐπιτιθέμενοι κατὰ τοῦ κηρύγματος τῶν πιστῶν προφητῶν τοῦ Γιαχβέ. Ἐλλείψει χρόνου ἀναφέρω μόνο μία περικοπή, ἡ ὁποία διασώζεται στὸ βιβλίο τοῦ προφήτου Ἠσαΐου. Ἡ σκηνὴ διεξάγεται μᾶλλον στὴν αὐλὴ τοῦ Σολομῶντος ἢ σὲ κάποιο ἄλλο ἱερό, ὅπου μετὰ ἀπὸ μία προσφερθεῖσα θυσία εἶχε παρατεθεῖ πολυτελέστατο δεῖπνο μὲ ἄφθονα σφάγια καὶ κρασί, στὸ ὁποῖο δεῖπνο συνέτρωγαν καὶ συνέπιναν οἱ ἱερεῖς καὶ ψευδοπροφῆτες μὲ τοὺς ἄρχοντες. Στὸ εὔθυμο αὐτὸ δεῖπνο ἐμφανίστηκε Ἠσαΐας, ὁ ὁποῖος τοὺς ἤλεγξε λέγοντάς τους ὅτι «σκοτίζονται ἀπὸ τὰ ποτὰ καὶ παρακρούουν ἀπὸ τὸ κρασί. Σκοτισμένοι εἶναι κατὰ τὰς ὁράσεις καὶ ζαλισμένοι ὅταν πρόκειται νὰ κρίνουν». Ἀκόμη τοὺς εἶπε ὅτι οἱ τράπεζές τους εἶναι γεμάτες ἀπὸ «ἀκάθαρτες τροφές». Ὑποθέτω ὅτι αὐτὴ ἡ τελευταία ἔκφραση, «ἀκάθαρτες τροφές», ὑποδηλώνει ὅτι ἡ θρησκευτικὴ πτώση εἶχε προχωρήσει τόσο πολύ, ὥστε κατὰ τὶς θυσίες στὸν Γιαχβὲ προσεφέροντο θυσίες καὶ σὲ ἄλλους θεοὺς καὶ γι᾽ αὐτὸ τὰ σφάγια αὐτὰ τῶν ξένων θυσιῶν λέγονται ἀκάθαρτα. Αὐτὸ δὲ εἶναι ποῦ ταράσσει περισσότερο τὸν προφήτη μας, τὸ ὅτι δηλαδὴ ἡ λατρεία τοῦ Γιαχβὲ ἐνεπλέκετο μὲ τὴν λατρεία καὶ θυσία τῶν ἄλλων θεῶν. Στὸν ἔλεγχο αὐτὸ τοῦ προφήτου ἔχουμε ἀνταπάντηση τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων καὶ τῶν ψευδοπροφητῶν πρὸς τὸν προφήτη μας, τὸν ὁποῖο ἀπεκάλεσαν ὁμοὺ ὡς «ἀποκεκομμένο πρὸ ὀλίγου ἀπὸ τὸ γάλα», ὡς «ἀποσπασμένο πρὸ μικροῦ ἀπὸ τὸν μαστὸν» (Ἠσ. 28,7-9). Μὲ τὶς ἐκφράσεις αὐτὲς ἤθελαν οἱ προδότες καὶ ἐμπαῖκτες ἡγέτες τοῦ Ἰσραὴλ νὰ ταπεινώσουν τὸν προφήτη χαρακτηρίζοντάς τον ὡς νήπιο, ποὺ δὲν ξέρει νὰ ὁμιλεῖ, ὅτι δηλαδὴ στὰ κηρύγματά του λέγει παιδαριώδη πράγματα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς ἀπαντήσεως τῶν ἐμπαικτῶν αὐτῶν, ὅπως φαίνεται καθαρὰ ἀπὸ τὴν ἑπομένη δυσνόητη φράση τους, «διότι στὰβ λατσὰβ τσὰβ λατσὰβ κὰβ λακὰβ ὀλίγον ἐδῶ ὀλίγον ἐκεῖ» (στίχ. 10). Στὸ χωρίο αὐτὸ παρατηροῦμε ὅτι ὅλος ὁ στίχος αὐτὸς πλέκεται περὶ τὰς συλλαβὰς «τσὰβ» καὶ «κάβ». Στὶς σειρὰ δὲ τοῦ ἑβραϊκοῦ ἀλφαβήτου γνωρίζουμε ὅτι τὸ τσάδαι προηγεῖται ἀμέσως τοῦ κώφ. Ἄρα μὲ τὸν λόγο τους αὐτὸ οἱ ψευδοπροφῆτες σὰν νὰ θέλουν νὰ ποῦν στὸν Ἠσαΐα ὅτι εἶναι ἀγράμματος, ὅτι τώρα μαθαίνει τὴν ἀλφαβήτα, καὶ πῶς λοιπὸν τολμάει αὐτός, τὸ ἀγράμματο νήπιο, νὰ ἐλέγξει αὐτοὺς τοὺς ἐπισήμους καὶ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραήλ; Ἂς σημειώσουμε δὲ μὲ τὴν εὐκαιρία τοῦ λόγου ὅτι ὁ προφήτης Ἠσαΐας, ὅπως τὸ δεικνύει τὸ βιβλίο του μὲ τὰ ὑψηλά του νοήματα καὶ τὴν καλλιέπεια τῆς γλώσσης, ἦταν πολὺ μορφωμένος, ἦταν μᾶλλον, ὅπως ὑποθέτουν οἱ ἑρμηνευτές, ἰατρὸς στὴν ἰδιότητα.
.           Ἡ ἴδια πολεμικὴ καὶ ὁ ἐμπαιγμὸς καὶ ἡ ὑβρεολογία ἔγινε καὶ σὲ προηγούμενα χρόνια ἐναντίον τοῦ προφήτου Ὠσηέ. Ὁ λαός, παρασυρόμενος βεβαίως ἀπὸ τοὺς ἄρχοντές του, ἀποκαλοῦσε τὸν προφήτη Ὠσηὲ «ἀνόητο» καὶ «τρελλό». Καὶ ἀκόμη περισσότερο διοργάνωναν συνωμοσίες γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν. Ὁ ἴδιος ὁ προφήτης, περιγράφοντας τὴν δίωξη καὶ τὰ δεινά, τὰ ὁποῖα ὑφίστατο λόγω τοῦ κηρύγματός του, λέγει σὲ μία περικοπή:
«Ὁ Ἰσραήλ (μοῦ) φωνάζει:
Ἀνόητος εἶναι ὁ προφήτης,
τρελλὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος.
………………..
Ὁ Ἐφραὶμ παραμονεύει
παρὰ τὴν σκηνὴν τοῦ προφήτου
παγίδες στήνει σὲ ὅλους τους δρόμους τοῦ» (Ὠσ. 9,7-8).

7.Ἀγαπητοί μου ἀκροατές, τελείωσα τὸν ταπεινό μου λόγο, ἔχοντας πλήρη τὴν συναίσθηση ὅτι δὲν ἀνέπτυξα ἐπαρκῶς τὸ θέμα μου, ἀλλὰ ἁπλὰ τὸ ἔθιξα καὶ μάλιστα ἀκροθιγῶς. Ὁ μελετητὴς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γνωρίζει ἀπὸ τὰ ἱερά της βιβλία τοὺς δυνατοὺς ἀγῶνες τῶν προφητῶν γιὰ τὴν διατήρηση τῆς θρησκείας τοῦ Γιαχβέ, ὅπως ὁ Ἴδιος τὴν παρέδωσε στὸ ὅρος Σινά· ὅπως καὶ πάλι ἀπὸ τὰ κείμενά μας φαίνεται ἡ σκληρὴ πολεμικὴ κατὰ τῶν προφητῶν, πολεμικὴ ἐκ μέρους τῶν θρησκευτικῶν καὶ πολιτικῶν ἀρχόντων, γιὰ τὸ κήρυγμά τους, τὸ ὁποῖο ἐσάλπιζε στὴν ἀποστάτιδα κοινωνία τοῦ Ἰσραὴλ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν πατρώα θρησκεία.
.           Ἡ ἱερὰ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται, ἀναδιπλοῦται καὶ ἀνακυκλοῦται. Ἔτσι τὸ διαβάζουμε στὴν Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία. Πάντοτε ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μᾶς ἀντιμετώπιζε τὸν κίνδυνο αὐτὸ τῆς ἀλλοιώσεως καὶ τῆς νοθεύσεως τῆς ἀληθείας της ἀπὸ τὶς ψευδοδιδασκαλίες τῶν αἱρετικῶν. Ἀλλά, ὅπως τὸ γνωρίζουμε, ὁ Θεὸς πάντοτε ἀνεδείκνυε προφῆτες, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν διδασκαλία τους, γραπτὴ καὶ προφορική, καὶ μὲ τὸν ἅγιο βίο τους, κράτησαν τὴν πίστη καθαρή, χωρὶς τὸ παραμικρὸ ξένο στοιχεῖο, ἀκολουθοῦντες τὴν γραμμή, ὅτι δὲν χωρεῖ οὐδεμία παραχώρηση, οὐδὲ ἡ παραμικρή, στὰ θέματα τῆς πίστεως. Καὶ βέβαια δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ νοθευθεῖ ἡ πίστη μας, διότι αὐτὴ δὲν εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ὥστε νὰ μεταβάλλεται, ἀλλὰ ἔχει ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν προέλευσή της καὶ γι᾽ αὐτὸ εἶναι αἰωνία, διότι εἶναι ἀληθής. Καὶ σήμερα βεβαίως βλέπουμε πολλὰ προδοτικὰ κινήματα, περισσότερα ἴσως ἀπὸ κάθε ἄλλη φορᾶ. Καὶ σήμερα «κάπηλοι μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι», ὅπως ἔλεγε ὁ προφήτης Ἠσαΐας γιὰ τοὺς ψευδοπροφῆτες τῆς ἐποχῆς του.
.           Ἀλλὰ ὑπενθυμίζουμε στοὺς ἥρωες τῶν κινημάτων αὐτῶν ὅτι εἶναι «σκληρὸ πράγμα νὰ χτυπάει κανεὶς τὰ καρφιὰ μὲ γυμνὰ τὰ πόδια»! Εὐχαριστοῦμε τὸν Θεό, γιατί ὅπως πάντοτε ἔτσι καὶ σήμερα ἔχει ἀναδείξει προφῆτες, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ἱεράρχες καὶ μοναχούς, ἐναρέτους καὶ ἰσχυροὺς στὸ φρόνημα θεολόγους, οἱ ὁποῖοι δίδουν ἰσχυρὴ μαρτυρία γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας ἐνάντια πρὸς τὸν ἐκχαναανιτισμό, γιὰ τὸν ὁποῖο μίλησα, δηλαδή, γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό. Οἱ σημερινοὶ αὐτοὶ ἀγωνιστὲς τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας μᾶς ὑπενθυμίζουν μὲ τὴν ἰσχύ τους τὸν προφήτη Μιχαία, ὁ ὁποῖος, παρὰ τὴν πολεμικὴ τῶν συγχρόνων του νὰ σιγάσει, αὐτὸς ἔλεγε: «Τοὐναντίον ἐγὼ εἶμαι πλήρης δυνάμεως καὶ ἰσχύος, γιὰ νὰ ἐξαγγέλλω τοῦ Ἰακὼβ τὴν ἀσέβεια καὶ τοῦ Ἰσραὴλ τὴν ἁμαρτία» (Μιχ. 3,8).

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: