ΔΙΑΝΟΜΗ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ (Χαρ. Μπούσιας) «Ἔχουμε θεϊκὰ γονίδια»

Ἑνὶ ἑκάστῳ ἐδόθη ἡ χάρις
κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ (Ἐφεσ. δ´ 7)

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ 
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος χωρὶς χαρίσματα, χωρὶς τάλαντα κατὰ τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου, ἢ χωρὶς ταλέντα κατὰ τὴ σημερινὴ φράση. Ὅλοι εἴμαστε παιδιὰ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Πατέρα μας τοῦ οὐράνιου, ὅπως τὸν ὀνομάζουμε στὴν καθημερινή μας προσευχή, ποὺ ἀρχίζει μὲ αὐτὴ τὴν ἐπίκληση, «Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. ϛ´ 9), καὶ ἔχουμε προικισθεῖ μὲ δῶρα οὐράνια πάμπολλα. Ἔχουμε θεϊκὰ γονίδια, ἀλλά, εἴτε δὲν τὰ γνωρίζουμε, εἴτε τὰ καταστρέφουμε μὲ τὴν ἐφάμαρτη ζωή μας. Εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ μοιάζουμε μὲ τὸν Πατέρα μας, ὅπως κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς ἔχει τὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῶν γονιῶν του. Ἔχουμε πλασθεῖ ἀπὸ Ἐκεῖνον «κατ’ εἰκόνα» Του (Γεν. Α´ 26), ἀλλὰ μὲ τὸ ποὺ ἔχουμε ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ Ἐκεῖνον μὲ τὴν ὑλιστικὴ ζωή μας καὶ τὴν ἄρνηση τῆς Πατρότητός Του, ἔχουμε ἀλλοιώσει τὰ χαρακτηριστικά μας καὶ μάλιστα τὴν ἀκένωτη προσφορὰ ἀγάπης μας πρὸς τοὺς ἄλλους, ποὺ εἶναι τὸ δικό Του γνώρισμα. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ εἴμαστε παιδιά Του, ἔστω καὶ ἄσωτα, καὶ «κατ’ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι Του (Γαλ. γ´ 29). Εἴμαστε μάλιστα προικισμένα μὲ πολλὰ τάλαντα.
.           Δὲν μᾶς ἔχει, ὅμως, δώσει ὁ Θεός-Πατέρας σὲ ὅλους τὰ ἴδια χαρίσματα, ὅπως δὲν ἔχουν τὰ ἴδια χαρίσματα καὶ ὅλα τὰ ἀδέλφια, παιδιὰ τοῦ ἴδιου πατέρα. Διαφέρουν τὰ τάλαντά μας, γιατὶ ὁ καθένας μας εἶναι διαφορετικὸς καὶ δὲν πρέπει νὰ ζηλεύουμε τὰ τῶν ἄλλων. Νὰ κατανοήσουμε ὅτι ὅλοι μας εἴμαστε προσοντοῦχοι.
.           Σὲ κάθε ἕνα μας ἔχουν δοθεῖ τάλαντα, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μας. «Ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφεσ. δ´ 7). Μᾶς δόθηκαν τάλαντα, μᾶς δόθηκαν χαρίσματα μὲ πολλὴ χάρη καὶ εὐλογία, μᾶς δόθηκαν ἁπλόχερα ἀπὸ τὸν πλουσιόδωρο Πατέρα μας. Μᾶς τὰ ἔδωσε «κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς Του», δηλαδή, ὅπως ξέρει καί μοιράζει μόνο Ἐκεῖνος.
.           Ἀφοῦ, λοιπόν, ὅλοι μας εἴμαστε προσοντοῦχοι, δὲν ἔχουμε δίκιο νὰ παραπονούμαστε καὶ νὰ γκρινιάζουμε, ὅτι δὲν ἔχουμε λάβει ἄφθονη χάρη καὶ πολλὰ χαρίσματα. Δὲν ἔχει κανένας δίκιο νὰ ζηλεύει καί νὰ φθονεῖ τόν ἄλλο, γιὰ κάτι ποὺ αὐτὸς δὲν ἔχει. Γιατί ἀνοίγουμε τὰ μάτια μας καὶ βλέπουμε μόνο τὶς ἀρετὲς καὶ τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων, μόνο γιὰ νὰ τοὺς φθονήσουμε καὶ δὲν σκύβουμε στὸν ἐσωτερικό μας κόσμο, δὲν ἔχουμε τὸ «γνῶθι σαὐτόν», γιὰ νὰ δοῦμε τὸν πλοῦτο τῶν δικῶν μας χαρισμάτων; Κανένας μας δὲν εἶναι καὶ δὲν πρέπει νὰ νοιώθει φτωχὸς καὶ παραπεταμένος.
.           Εἶναι φυσικὸ καὶ ὀφείλουμε νὰ ἔχουμε τὰ μάτια μας ἀνοιχτά, ὄχι ὅμως γιὰ νὰ παραπονούμαστε στὸ Θεὸ γιὰ τὶς δικές μας ἀδυναμίες, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε καὶ τὰ κρυμμένα μας χαρίσματα καὶ νὰ τὰ πολλαπλασιάσουμε, ὥστε νὰ μὴν μᾶς ἀποκαλέσει ὁ Θεὸς Πατέρας μας πονηροὺς τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Ἂν γνωρίσουμε τὰ δικά μας χαρίσματα, τότε δὲν θὰ αἰσθανόμαστε μειονεκτικοὶ ἀπέναντι στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ προσοντοῦχοι καὶ θὰ δοξάζουμε καὶ θὰ εὐχαριστοῦμε τὸν δωρεοδότη μας Πατέρα τόσο γιὰ τὰ δῶρα τὰ δικά μας, ὅσο καὶ γιὰ τὰ δῶρα πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας.
.           Τὰ δῶρα ποὺ μᾶς μοίρασε ὁ Θεὸς Πατέρας μας δὲν εἶναι ἐφήμερα καὶ ἐπίγεια, ἀλλὰ πνευματικὰ καὶ αἰώνια. Οὔτε πάλι αὐτὰ ἀποσκοποῦν στὴν ἀτομική μας εὐημερία ἢ πρόοδο, ἀλλὰ στὴν καλλιέργεια καὶ στὴν οἰκοδομὴ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι, ἄλλον ὁ Θεὸς τὸν κάνει προφήτη, ἄλλο διδάσκαλο, ἄλλον ποιμένα, ἄλλον εὐαγγελιστή, ἄλλο γιατρό. Ὅλοι αὐτοί, ὅπως ὅλοι μας, χρειαζόμαστε, γιὰ νὰ προοδεύσει πνευματικὰ ἡ κοινωνία μας καὶ νὰ δοξάζεται ὁ Θεός-Πατέρας μας.
.           Ἔχοντας ἐπίγνωση τῶν χαρισμάτων μας δὲν ὠφελεῖ νὰ καυχώμαστε γιὰ τὰ χαρίσματα ποὺ διαθέτουμε. Δὲν εἶναι δικά μας, ὁ Θεός-Πατέρας μᾶς τὰ ἔδωσε καὶ μάλιστα ὄχι γιὰ νὰ τὰ κρατᾶμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας, μιμούμενοι τὸ δοῦλο ποὺ ἔθαψε στὴ γῆ τὸ «δοθὲν τάλαντον» (Ματθ. κε´ 14-30), ἀλλὰ γιὰ νὰ τὰ μοιραζόμαστε μὲ ὅλους καὶ γιὰ νὰ πλουτίζουμε ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ. Ὅλοι μας συντελοῦμε στὸ κτίσιμο τοῦ οἰκοδομήματος τῆς εὐλογημένης κοινωνίας μας, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας, καὶ ὅλοι μας εἴμαστε χρήσιμοι. Ὅπως γιὰ τὴν οἰκοδομὴ ἑνὸς σπιτιοῦ εἶναι ἐξίσου σημαντικὴ ἡ λάσπη, οἱ πέτρες, ὁ ἀσβέστης, τὸ τσιμέντο, τὰ παράθυρα, οἱ πόρτες καὶ τὰ κεραμίδια, ἔτσι καὶ γιὰ τὴν πνευματικὴ οἰκοδομὴ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας τὸ κάθε χάρισμα εἶναι σημαντικὸ καὶ ἀπαραίτητο, καὶ συνεργάζεται μὲ τὰ ὑπόλοιπα γιὰ ἀλληλοσυμπλήρωση. Μόνον ὅταν δοξάζουμε τὸν Θεό-Πατέρα καὶ εἴμαστε εὐγνώμονες γιὰ τὶς πλούσιες δωρεές Του, μόνον τότε θὰ φθάσουμε στὰ μέτρα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς πληρότητάς Του.
.           Ἐμπόδιο μεγάλο στὴν πνευματική μας πρόοδο ἀποτελεῖ ὄχι μόνο ἡ ἄγνοια τοῦ ἑαυτοῦ μας, τῶν χαρισμάτων μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς προίκισε ὁ Θεός μας, ἀλλὰ καὶ ὁ φθόνος καὶ ἡ ζήλεια γιὰ τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων.
.           Λέει ἕνας σοφός: «Ὁ φθόνος εἶναι ἕνα μεγάλο κακό, ποὺ χορεύει. Καὶ ξέρετε, λέει. Ἐνῶ γιὰ νὰ χορέψουμε θέλουμε ἁπλωσιά, θέλουμε πίστα, θέλουμε μεγάλη πλατεῖα καὶ μεγάλη αἴθουσα, ὁ φθόνος εἶναι ἕνα τόσο μεγάλο κακό, ποὺ ὅσο πιὸ στενὴ καρδιὰ βρεῖ, τόσο πιὸ εὔκολα χορεύει. Γι’ αὐτὸ μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «πλατύνθητε» (Β´ Κορ. ϛ´ 13), μὴν ἔχετε στενὴ καρδιά, πλατύνατέ την μὲ τὴν ἀγάπη, γιὰ νὰ μὴ νοιώθετε στενοχώρια ἀπὸ τὴν εὐκολία ποὺ θὰ χορεύει τὸ ταγκαλάκι.
.           Ὅταν ἀνοίγουμε τὰ μάτια μας καὶ βλέπουμε τὰ δικά μας χαρίσματα πρέπει νὰ νοιώθουμε φοβερὰ εὐεργετημένοι, πρέπει νὰ τὰ μελετᾶμε καὶ νὰ δοξάζουμε τόν Θεό-Πατέρα χωρὶς νὰ ζηλεύουμε γιὰ τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων.
.           Ἦταν κάποια φορὰ ἕνας ἄνθρωπος πάμπλουτος. Δὲν ἤξερε τὶ εἶχε. Μεγάλος ἐπιχειρηματίας καὶ ἔξυπνος. Ἦταν πολυεκατομμυριοῦχος, ἀλλὰ εἶχε τὸ ἕνα του πόδι κουτσό. Ὅταν ἔβλεπε κανένα λεβεντόπαιδο νὰ πηδάει ἀπὸ μακρυὰ πάνω στὸ ἄλογο καί νὰ καλπάζει ἄφριζε ἀπὸ τὸ φθόνο του καὶ ἀπὸ τὴ ζήλεια του. Τὸν ἔπιαναν τὰ κλάμματα. Δὲν ἔβλεπε πόσα χαρίσματα τοῦ εἶχε δώσει ὁ Θεός. Ζήλευε καὶ φθονοῦσε τοὺς ἄλλους γιὰ τὴν ἀρτιμέλειά τους.
.           Ζήλευε, γιατὶ εἶχε στενὴ καρδιά. Ζήλευε τὸ πόδι τοῦ φτωχοῦ νεαροῦ. Καὶ ὁ φτωχός νεαρός, ἔχοντας αὐτὸ τὸν πλοῦτο νὰ ἔχει τὸ πόδι του γερό, τὸ μπράτσο του δυνατὸ καὶ τὸ μάτι του διαπεραστικό, μερικὲς φορὲς ζήλευε τὸ σακάτη ποὺ εἶχε οἰκονομικὴ ἄνεση καὶ πλοῦτο ἄφθονο.
.           Ἔγραφε κάπου ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος, ὅτι μιὰ φορὰ περπατοῦσαν δυὸ ἀδελφάκια. Καὶ τὸ ἕνα λέει στὸ ἄλλο:

-Βλέπεις, Τάκη, πάνω στὴ δική μου ὀμπρέλλα βρέχει περισσότερο ἀπ’ ὅτι στὴ δική σου.
Ἔβρεχε κείνη τὴ στιγμή. Καὶ τὸ ἄλλο παιδάκι ἦταν ζηλιάρικο καὶ ἀμέσως ἔβαλε τὰ κλάματα, γιατὶ στὴν ὀμπρέλλα τοῦ ἀδελφοῦ του, ἔβρεχε περισσότερο ἀπὸ ὅτι στὴ δική του. Ἐπειδὴ ἦταν παιδάκι, δὲν εἶχε ἠρεμία, μυαλό, κρίση, νὰ πεῖ:
-Γιὰ στάσου, αὐτὸ εἶναι καὶ καλό. Μακάρι νὰ βρέχει λιγότερο ἐπάνω σὲ μένα, στὴ δική μου ὀμπρέλλα.
Ἔτσι τὴν παθαίνουμε ὅλοι μας. Δὲν κοιτάζουμε τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ μὲ ἠρεμία, μὲ εἰρήνη, μὲ ταπείνωση νὰ δοῦμε τὶ ἔχει δώσει σὲ ἐμᾶς ὁ Θεός, νὰ τὸν δοξάζουμε.
.                Ἡ ἐπίγνωση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τῶν χαρισμάτων μας μᾶς κάνει νὰ νοιώθουμε πάντοτε πλούσιοι, νὰ μὴν αἰσθανόμαστε μειονεκτικοὶ ἀπέναντι στοὺς ἄλλους, νὰ μὴν ζηλεύουμε γιὰ τὰ δικά τους χαρίσματα, καὶ νὰ δοξάζουμε ἀσταμάτητα τὸν δωρεοδότη οὐράνιο Πατέρα μας.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: