ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ: «ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ» (Χαρ. Μπούσιας)

Ἀνεκτικότητα

 Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Κάθε ἄνθρωπος ἔχει διαφορετικὸ χαρακτήρα ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ἔτσι μᾶς ἔχει πλάσει ὁ Θεός, γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχει ταύτιση προσώπων, ὅπως δὲν ὑπάρχει καὶ ταύτιση χαρακτήρων. Κανείς μας δὲν μοιάζει ἀπόλυτα μὲ τοὺς συνανθρώπους μας. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἕνα κρᾶμα ἀπὸ ἱκανότητες καὶ ἀδυναμίες, ἀπὸ πλεονεκτήματα καί μειονεκτήματα. Δυνατοὶ καὶ γενναῖοι, ἀσθενεῖς καὶ ἀδύνατοι, ἅγιοι καὶ ἁμαρτωλοί, στρατιῶτες εὐπειθεῖς καὶ λιποτάκτες, μεγάλοι καὶ μικροί, ὅλοι εἴμαστε εἰκόνες Θεοῦ καὶ ὀφείλουμε νὰ σεβόμαστε τὴν ἰδιαιτερότητα τῶν ἄλλων. Ἂν κρίνουμε τοὺς ἀνθρώπους μὲ ὑποκειμενικὰ κριτήρια καὶ μὲ τὴ θεώρηση τοῦ τέλειου νὰ ταυτίζεται μὲ τὸν ἑαυτό μας, τότε ἡ διαφορετικότητά τους, οἱ τρόποι συμπεριφορᾶς καὶ ἀντιδράσεώς τους θὰ μᾶς σκανδαλίζουν, θὰ μᾶς ἐξαγριώνουν, θὰ μᾶς κουράζουν. Ἂν προσπαθήσουμε, ὅμως, νὰ κατανοήσουμε τὴ διαφορετικότητα τότε δὲν θὰ βλέπουμε μόνο ἐλαττώματα καὶ ἀδυναμίες στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ καὶ προσόντα καὶ πλεονεκτήματα. Θὰ εἴμαστε πιὸ καταδεκτικοί, πιὸ ἀνεκτικοὶ καὶ θὰ τηροῦμε τὴν ἀποστολικὴ σωτήρια ἐντολή: «ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. δ´ 2).
.             Ἔλεγε ἕνας σύγχρονος Γέροντας σὲ ἕνα πνευματικό του παιδὶ ποὺ ὁδηγοῦσε νευρικὰ τὸ αὐτοκίνητό του καὶ ἀγανακτοῦσε μὲ τοὺς ἄλλους ὁδηγούς :
-Ἂν βλέπεις συνεχῶς τὰ λάθη καὶ τὰ παραπτώματα τῶν ἄλλων ὁδηγῶν καὶ συνεχῶς ἀγανακτεῖς, αὐτόματα χάνεις τὴν ἠρεμία σου καί, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν κίνδυνο ποὺ ἐνέχει ἡ νευρική σου ὁδήγηση, δὲν θὰ μπορέσεις νὰ ἀποδώσεις στὴν ἡμερήσια ἐργασία σου, ἡ συμπεριφορά σου θὰ εἶναι ἀντικοινωνική, ἀντιεπαγγελματικὴ καὶ ἐχθρικὴ ἀπέναντι στοὺς ἄλλους. Τέλος θὰ χάσεις καὶ τὸ μισθὸ τῶν πνευματικῶν σου ἀγωνισμάτων.
.             Ἡ ἀνεκτικότητα προϋποθέτει ταπεινὸ φρόνημα, πραότητα καὶ μακροθυμία. Ἀνοίγει τὰ μάτια μας νὰ δοῦμε καὶ νὰ μετροῦμε τὰ σκαλοπάτια ποὺ μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ ὄχι τὶς ἀποστάσεις ποὺ μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Κατεδαφίζει τὸν ἐγωϊσμό μας, αὐτὸν ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τυχὸν ἐλεημοσύνες καὶ καλὲς πράξεις, γιὰ τὶς ὁποῖες θὰ πρέπει νὰ παρακαλοῦμε τὸ Θεό μας, νὰ μᾶς τυφλώσει, ὥστε νὰ μὴν τὶς βλέπουμε, ἔτσι ὥστε ὁ,τιδήποτε καλὸ καὶ νὰ πράττουμε νὰ λέμε ὅτι «δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν» (Λουκ. ιζ´ 10).
.             Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολή του μᾶς παρακινεῖ νὰ ὑπομένουμε ὁ ἕνας τὶς παραξενιὲς καὶ τὶς ἐνοχλήσεις τοῦ ἄλλου ποὺ ὀφείλονται στὰ ἐλαττώματα καὶ τὶς ἐλλείψεις του. Νὰ τὶς ὑπομένουμε μὲ πραότητα καὶ μακροθυμία προτάσσοντας πάντοτε τὴν ἀγάπη. Μὲ τὴν ὑπομονετικὴ αὐτὴ ἀνο­χὴ ἐκπληρώνουμε ­τελείως τὸν νό­­μο τοῦ Χρι­στοῦ, δηλαδὴ τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης. Ἔτσι, γράφει: «Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. ϛ´ 2).
.             Ποιά εἶναι, ὅμως, τὰ βάρη γιὰ τὰ ὁποῖα μιλάει ὁ θεῖος Ἀπόστολος; Εἶναι τὰ ἐλαττώματα, οἱ ἐλλείψεις καὶ οἱ ­ἀδυναμίες μας τόσο οἱ σωματικὲς ὅσο καὶ οἱ πνευματικές. Τὰ ἐλαττώματα σὰν ἄλλο φορτίο βαραίνουν ὅλους μας καὶ ἐνοχλοῦν τοὺς ἀνθρώπους τοῦ ­περιβάλλον­τός του. Ἔτσι, ὁ ­θυμώδης ­γίνεται ἐκτὸς ἑαυτοῦ καὶ κουράζει τοὺς ἄλλους μὲ τὶς φωνές του. Καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐκτὸς ἑαυτοῦ τότε μέσα του βασιλεύει ὁ πονηρός, ὁ ὁποῖος βρίσκει εὐκαιρία, ὅταν τὸ ἀφεντικὸ λείπει νὰ μπαίνει αὐτὸς καὶ νὰ κυριαρχεῖ στὸ σπίτι του. Ὁ φλύαρος μιλάει ἀ­­σταμάτητα καὶ δὲν ἀφήνει τοὺς ἄλλους νὰ ­ἡσυχάσουν λησμονώντας τὸ «κρεῖττον σιγᾶν» τῶν ἀρχαίων προγόνων μας καὶ τὸ Παύλειο «μωρὰς συζητήσεις καὶ γενεαλογίας περιΐστατο» (Τῖτ. γ´ 9). Ὁ βλάσφημος ξεστομί­ζει ­βλασφημίες καὶ ἀφ’ ἑνὸς μὲν δημιουργεῖ ­βαριὰ ἀ­­­­­­τμόσφαιρα στὸ περιβάλλον του, ἀφ’ ἑτέρου δὲ προκαλεῖ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ μὲ τὴν ἀπρεπὴ συμπεριφορά του. Αὐ­­τοὶ ποὺ φέρονται ­ἐγωϊστικὰ εἶναι μόνιμα παράξενοι καὶ ὄχι μόνο οἱ ἴδιοι ὑποφέρουν, ἀλλὰ καὶ γίνονται ἐνοχλητικοὶ στὸ περιβάλλον τους. Τὰ ἐλαττώματα, τὶς ἐλλείψεις καὶ τὶς ἀδυναμίες τῶν συνανθρώπων τους δὲν τὶς ἀντιμετωπίζουν μὲ πραότητα καὶ συγκατάβαση. Ἔρχονται σὲ μετωπικὴ σύγκρουση μαζί τους καὶ δημιουργοῦν θερμὰ ἐπεισόδια ἀκόμη καὶ μέσα στὴν ἴδια τους τὴν οἰκογένεια. Μὲ αὐτὴ τὴ συμπεριφορὰ ἀντὶ νὰ λύσουν τὰ προβλήματα, ­δημιουργοῦν ­περισσότε­ρα.
.             Πό­­­σες οἰκογένειες ­ταράσσονται ἀπὸ τὴν ἔλλειψη ἀνοχῆς! ­Πόσες ἐπιχειρήσεις διαλύονται! Πόσα προβλήματα δημιουργοῦνται στὶς κοινωνίες τῶν ἀνθρώπων, ὅταν αὐτοὶ φθάνουν στὰ ἄκρα! Αὐτὴ ἡ ἔλλειψη μᾶς κάνει νὰ διαχωρίζουμε τὶς εὐ­­θύνες μας, ἐπειδὴ ἐνοχλούμαστε ἀπὸ τὰ ἐλαττώματα τῶν ἄλλων, καὶ ὁποιαδήποτε συνεργασία μας νὰ προσκρούει σὲ αὐτά, τὰ ὁποῖα ὑπερμεγενθύνουμε χωρὶς νὰ βλέπουμε τὰ δικά μας. Νὰ μὴν κάνουμε, ὅπως λέμε, τὴν τρίχα τριχιά. Ἀκόμη, νὰ μὴ δυσανασχετοῦμε γιὰ τὶς διαφορές τους, ἀφοῦ δὲν μπορεῖ νὰ εἴμαστε ὅλοι ἴδιοι. Καὶ ἐπιπλέον νὰ ἀποδεχόμαστε τὴ διαφορετικότητα τοῦ ἄλλου μὲ ἐλευθερία καὶ σεβασμὸ στὸ Δημιουργό μας Κύριο.
.             Λησμονοῦμε, δυστυχῶς, ἐμεῖς οἱ θνητοὶ ὅτι δὲν εἴμαστε κοινωνία ἀγγέλων. Εἴμαστε κοινωνία ἀνθρώπων μὲ ἐλαττώματα καὶ ἀδυναμίες. Ἄρα ἡ σωστὴ ἀντιμετώπιση τῶν ἐλαττωμάτων τῶν συνανθρώπων μας δὲν εἶναι νὰ φθάνουμε στὰ ἄκρα, ἀλ­λὰ νὰ ὑπομένουμε μὲ ταπείνωση τὶς ὁποιεσδήποτε ἀδυναμίες τῶν ἄλλων. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σημειώνει, ὅτι ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἄνθρωπος χωρὶς ἐλαττώματα, ὀφείλουμε νὰ ὑπομένουμε τοὺς πλησίον μας, γιὰ νὰ ὑπομένουν καὶ ἐκεῖνοι τὰ δικά μας.
.             Ὁ ἅγιος Θεοφύλακτος Ἀχρίδος προσ­θέτει κάτι ἀκόμη, ἐπίσης ­ἀξιοπρόσεκτο. Δὲν ἔχουμε, λέει, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὰ ἴδια ἐλαττώματα. Αὐτὸ ποὺ ἔχεις ἐσὺ δὲν τὸ ἔχει ὁ ἄλλος καὶ τὸ ἀντίθετο. Νὰ ὑπομένεις, λοι­πόν, ἐσὺ τὸ ἐλάττωμα ἐκείνου καὶ ἐκεῖνος τὸ δικό σου. Λόγου χάριν, ὁ σύζυγος ἔχει τὸ ἐλάττωμα τοῦ θυμοῦ καὶ ἡ σύζυγος τὸ ἐλάττωμα τῆς πολυλογίας. Ὁ ἕνας συνάδελφος ἔχει τὸ πάθος τοῦ φθόνου κι ὁ ἄλλος τὸ πάθος τῆς ἐπιδείξεως. Πόσο καλύτερη ἀντιμετώπιση εἶναι νὰ ὑπομένουμε ἐμεῖς τὸ δικό τους ἐλάττωμα, γιὰ νὰ ὑπομένουν κι ἐκεῖνοι τὸ δικό μας! Καὶ ἡ ἀνοχή μας δὲν πρέπει νὰ εἶναι στιγμιαία. Δὲν ἐξαντλεῖται μὲ μία φορά. Δὲν λέμε ποτέ: «Δὲν ὑποφέρεσαι, ἐξαν­τλή­θηκε ἡ ὑπομονή μου. Μέχρις ἐδῶ!». Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς διδάσκει νὰ μὴν ἐξαντλεῖται ποτὲ ἡ ὑπομονή μας, ἀλλὰ νὰ ἀνεχόμαστε τοὺς ἄλλους μὲ ἀγάπη. Τὴν ἐφαρμοσμένη αὐτὴ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἄλλους τέλος νὰ τὴν αἰσθανόμαστε ὡς ­χρέος, νὰ τὴν αἰσθανόμαστε ὡς ὀφειλὴ ποὺ ὀφείλουμε νὰ τὴν ξεχρεώσουμε, γιατὶ μόνον ἔτσι ἐκπληρώνουμε τελείως τὸ νόμο τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ τελεία, ἀνυπόκριτη καὶ ἐνεργὴ ἀγάπη. Ὅταν ὑπάρχει ἀγάπη, ὑπάρχει ἀνοχή. Καὶ ὅλοι μας μποροῦμε παρ’ ὅλες τὶς διαφορές μας, νὰ ζοῦμε ἁρμονικὰ.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: