Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ (Χαρ. Μπούσιας)

Ὁ Χριστὸς εἶναι ποὺ δίνει τὴ χαρὰ καὶ τὴν εἰρήνη

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.             Ὡς ἄνθρωποι φιλήσυχοι καὶ εἰρηνοφόροι θέλουμε νὰ εἰρηνεύουμε καὶ ἀποστρεφόμαστε τὴν ἀκαταστασία καὶ τὴν ταραχή. Ὡς κοινωνία ἐπιδιώκουμε τὴν εἰρήνη, γιατὶ μόνο μέσα σὲ αὐτὴ χαιρόμαστε παγματικὰ καὶ προοδεύουμε. Ὡς ἔθνος, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, οἱ ἔχοντες μεγάλη καὶ κακὴ ἐμπειρία πολέμων ἀπὸ ἐπιβούλους ἐχθρούς, κοπιάζουμε κάνοντας πολλὲς ὑποχωρήσεις γιὰ νὰ διατηρήσουμε τὴν εἰρήνη. Ὡς Χριστιανοὶ καὶ μάλιστα Ὀρθόδοξοι νοιώθοντας τὶς ἐπιθέσεις τοῦ ἀρχαίου πολεμήτορος ἐπιθυμοῦμε τὴν εἰρήνη «τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν». Τὴν ἐπιθυμοῦμε καὶ προσευχόμαστε γι’ αὐτήν, γιατὶ πιστεύουμε ὅτι ἡ εἰρήνη στὸν κόσμο εἶναι δῶρο Θεοῦ, τὸ ἴδιο ὅπως καὶ ὁ καλὸς καιρὸς καὶ ἡ βροχὴ καὶ ἡ καρποφορία τῆς γῆς καὶ ἡ ὑγεία καὶ ἡ ἴδια μας ἡ ζωή. Γι᾿ αὐτὸ προσευχόμαστε στὸ Χορηγὸ ὅλων τῶν καλῶν δώρων, τὸν «βρέχοντα ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» (Ματθ. ε´ 45), νὰ χορηγήσει τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο καὶ γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας διαρκῶς εὐλογεῖ καὶ εὔχεται «εἰρήνη πᾶσι».
.             Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγει ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, «Αὐτός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν» (Ἐφ. β´ 14). Ἡ εἰρήνη ἔρχεται στὴν ψυχή μας σὰν δῶρο τοῦ οὐρανοῦ στὴν καθαρὴ καὶ ἀμίαντη ζωή μας. Ὁ μολυσμένος ἀπὸ τοὺς ἰοὺς τῆς ἁμαρτίας δὲν μπορεῖ νὰ εἰρηνεύσει γιὰ δύο λόγους. Πρῶτα γιατὶ τὸν ἐλέγχει ἡ συνείδησή του καὶ δεύτερον γιατὶ ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν καρδιά του ὁ Χριστός μας, δὲν κατοικεῖ σὲ αὐτὴν ὁ εἰρήναρχος Κύριος, ὁ αἰνούμενος καὶ δοξολογούμενος στοὺς αἰῶνες. Ἡ εἰρήνη, λοιπον, ἔρχεται σὰν συνέπεια τῆς ἐνάρετης βιοτῆς μας καὶ ὄχι σὰν προϊὸν ἐπιδεξιότητός μας.
.             Ἡ εἰρήνη ἀποτελεῖ τὸ κύριο γνώρισμα τῆς θεότητος καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ὀνομάζεται «Θεός τῆς εἰρήνης» (Β´ Κορ. ιγ´ 11). Ἔτσι, ὁ σκοπὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ Του ἦταν, νὰ ἐπιφέρει τὴν εἰρήνη μεταξὺ τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ τῶν ἀνθρώπων, εἰρήνη ἡ ὁποία εἶχε διαταραχθεῖ ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἀμάρτημα καὶ ἀπὸ τὶς μετέπειτα ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Δὲν ἦταν σκοπὸς νὰ σταματήσουν οἱ πόλεμοι καὶ νὰ ἐπικρατήσει εἰρήνη ἐδῶ στὸν κόσμο. Αὐτὸ ἦταν καὶ εἶναι ἀδύνατο, ἀφοῦ οἱ ἄνθρωποι δὲν δέχονται ὅλοι τὸν Χριστό μας, ὁ ὁποῖος μόλις ἐμφανίσθηκε ἀναστημένος στοὺς μαθητές, τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ τοὺς εἶπε ἦταν· «Εἰρήνη ὑμῖν» (Ἰωάν. κ´19).
.             Ἡ εἰρήνη ἐξ ἄλλου χαρακτηρίζεται καὶ εἶναι καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «Ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματος ἐστὶν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη..» (Γαλ. ε´22). Ἔτσι, αὐτοὶ ποὺ προκαλοῦν σχίσματα καὶ προστριβὲς δὲν εἶναι εἰρηνοποιοί, δὲν εἶναι πνευματικοὶ ἄνθρωποι. Εἶναι σαρκικοὶ σὰν αὐτούς, γιὰ τοὺς ὁποίους ρωτάει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τοὺς Κορινθίους: «ὅπου ἐν ὑμῖν ζῆλος καὶ ἔρις καὶ διχοστασίαι, οὐχὶ σαρκικοί ἐστε καὶ κατὰ ἄνθρωπον περιπατεῖτε;» (Α´ Κορ. γ´ 3). Παρόμοια δὲν εἶναι καὶ ἡ φράση τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου: «Ὅπου ζῆλος καὶ ἐριθεία, ἐκεῖ ἀκαταστασία καὶ πᾶν φαῦλον πρᾶγμα. Ἡ δὲ ἄνωθεν σοφία πρῶτον μὲν ἀγνή ἐστιν, ἔπειτα δὲ εἰρηνική…» (Ἰακ. γ´ 16).
.             Ἐὰν μετρηθοῦμε ὅλοι μας μὲ τὸ μέτρο τοῦ Εὐαγγελίου ἐλάχιστοι θὰ βρεθοῦμε πνευματικοί. Δυστυχῶς τηροῦμε τοὺς τύπους, πολλὲς φορὲς ἀσυνείδητα, μὲ ἐκκλησιασμὸ καὶ μὲ ἀπὸ τὸ περίσσευμά μας ἐλεημοσύνες, ἀλλὰ ἡ διαίρεση, τὸ σχίσμα, ἡ φατρία ὀργιάζει στὴν καθημερινότητά μας. Ἔτσι, πνευματικὴ ζωὴ χωρὶς εἰρήνη δὲν νοεῖται.
.             Οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ πάνω ἀπὸ τὸ ταπεινὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ στὸν ὕμνο πρὸ τὸν ἐνσαρκωμένο Θεάνθρωπο πρῶτα τόνισαν τὴ δοξολογία τοῦ Θεοῦ καὶ ὕστερα τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο. «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. β´ 14). Ἐκεῖνοι πού δέν δοξάζουν πρῶτα μέ πίστη καί προσευχή τόν Ὕψιστο Δημιουργό τους, ἔχουν διαρκεῖς πτώσεις στὴ ζωή τους καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν εἰρήνη στὴν ψυχή. Ταραγμένη ψυχὴ πῶς μπορεῖ νὰ ἔχει χαρὰ καὶ νὰ προάγει τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο; Ὁ λόγος τοῦ Παύλου γιὰ τὸ Χριστό μας «Αὐτός γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν» (Ἐφ. β´ 14) μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στήν οὐσία εἶναι ἡ μόνη στόν κόσμο ὑπάρχουσα Ἐπιστήμη περί τῆς Εἰρήνης καὶ ἡ ἀπόλυτη ἐφαρμογή του εἶναι ἡ ἀπόλυτη εἰρήνη. Τὰ ἀνδρόγυνα εἰρηνεύουν ὅταν ἐφαρμόζουν τὸ νόμο τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης. Στὴν οἰκογένεια ὅπου δοξάζεται ὁ Θεός, κυριαρχεῖ ἡ τιμιότητα καὶ ἡ εἰρήνη εἶναι διάχυτη παντοῦ. Ὅπως ἡ ζέστη εἶναι συνέπεια τῆς φωτιᾶς ἔτσι καὶ ἡ εἰρήνη εἶναι συνέπεια τῆς ἐνθρονίσεως στὶς καρδιές μας τοῦ Χριστοῦ μας, τοῦ Εἰρηνάρχου Θεοῦ μας, τῆς προτυπώσεως τῆς ἀρετῆς. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὶς κοινωνίες τῶν προσώπων. Ὅπου καλλιεργεῖται ἡ ἀρετὴ οἱ λαοὶ εἰρηνεύουν. Ὅπου αὐτὴ ταλαντεύεται ἡ εἰρήνη ἀπομακρύνεται καὶ οἱ ἔριδες καὶ οἱ συγκρούσεις καὶ οἱ πόλεμοι δίνουν τὸ καταστροφικό τους παρόν.
.             Σήμερα ὁ Χριστὸς ἔχει φύγει ἀπὸ τὴ ζωή μας. Καὶ δὲν ἔχει φύγει μόνος Του. Ἐμεῖς τὸν διώξαμε μὲ τὴ συμπεριφορά μας, μὲ τοὺς ἐγωϊσμούς μας, μὲ τὶς ἁμαρτίες μας, μὲ τὴν αὐτονόμησή μας. Ἡ ἀπομάκρυνση, ὅμως, τοῦ Θεοῦ μας ἔχει καὶ τὶς συνέπειές της. Ἔτσι, ζοῦμε σὲ ἕνα κόσμο ταραγμένο. Σὲ ἕνα κόσμο ποὺ ψάχνει νὰ βρεῖ διεξόδους στὰ ἀδιέξοδά του στὰ τυφλά. Ὁ Χριστός μας εἶναι τὸ φῶς. Ἐὰν τὸ σβήσουμε περιπατοῦμε στὸ σκοτάδι καὶ «ὁ περιπατῶν ἐν τῆ σκοτίᾳ οὐκ οἶδεν ποῦ ὑπάγει» ( Ἰωάν. ιβ´ 35) μᾶς λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς τῆς ἀγάπης. Κοντὰ στὸ Χριστό μας εἴμαστε ἀσφαλισμένοι, μακρυά Του νοιώθουμε ἀνασφάλιστοι. Κοντά Του εἰρηνεύουμε, μακρυά Του ταραζόμαστε. Κοντά Του ζοῦμε ἥσυχα καὶ προοδεύουμε, μακρυά Του κινδυνεύουμε καὶ ὀπισθοχωροῦμε.
.             Σήμερα μὲ τὴν κρίση ποὺ μαστίζει τὴν πατρίδα μας ὅλοι νοιώθουμε ἀνασφαλεῖς, τὸ αὔριο ἔρχεται ἀβέβαιο, πόλεμοι καὶ συρράξεις ἀκούγονται γύρω μας καὶ ἡ ταραχὴ ἔχει καταλάβει τὸ μέρος τῆς εἰρήνης στὶς καρδιές μας. Τώρα περισσότερο, ὅμως, ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ ὀφείλουμε νὰ θρονιάσουμε στὶς καρδιές μας τὸν Χριστό μας, τὸ Ἄρχοντα τῆς Εἰρήνης, καὶ νὰ θυμηθοῦμε μὲ πόσο σαφῆ καὶ κατηγορηματικὸ τρόπο μᾶς διαβεβαιώνει ὁ ἴδιος λέγοντας στὸν καθένα μας: «Οὐ μὴ σὲ ἀνῶ, οὐδ’ οὐ μὴ σὲ ἐγκαταλίπω» (Ἑβρ. ιγ´ 5). Ἂς τὸν δοξολογήσουμε, λοιπόν, ἂς τὸν καλέσουμε κοντά μας λέγοντάς Του: «Κύριε, μεῖνον μεθ’ ἡμῶν» (Λουκ. κδ´ 29) καὶ τότε θὰ ἀκούσουμε τὴν εὐλογημένη του φωνὴ νὰ μᾶς λέει: Παιδί μου, δὲν πρόκειται νὰ σὲ ἀφήσω μόνο καὶ ἀπροστάτευτο. Βοηθός σου εἶμαι «ἐν θλίψεσι» (Ψαλμ. θ´ 10 ), γι’ αὐτὸ ζήτησέ Με. «Ἐπικάλεσαί με ἐν ὥρᾳ θλίψεως καὶ ἐξελοῦμαί σε» (Ψαλμ. μθ´ 15). Μὴν ἀπογοητεύεσαι ἐμπρὸς στὰ προβλήματα τῆς ζωῆς. Ζήτησε τὴ βοήθειά μου καὶ ἐγὼ θὰ σὲ βγάλω ἀπὸ κάθε δυσκολία. Σὲ περιμένουν καὶ ἐσένα θλίψεις, ἀλλὰ μὴν ἀπογοητευθεῖς ἀπὸ αὐτές. Παῖρνε δύναμη, μὴν κάμπτεσαι, μὴ χάνεις τὸ θάρρος σου. Ἐγὼ «νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ιστ´ 33). Ἡ πίστη σου ἂς γίνει πηγὴ δυνάμεως, πηγὴ ὑπομονῆς, πηγὴ ψυχικοῦ ἡρωϊσμοῦ, πηγὴ εἰρήνης. Ἐγὼ θὰ εἶμαι μαζί σου ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς σου «ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων» (Ματθ. κη´ 20) καὶ θὰ σοῦ δίνω πάντοτε χαρὰ καὶ εἰρήνη.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

θελήματος στην αγάπη του Θεού, έτσι και κάθε πόλεμος αποτελεί την επιθυμία του ανθρώπου να επιβάλλει το θέλημά του στον άλλο, τον συνάνθρωπό του, την κοινωνία, τον λαό, όχι για να υπερασπίσει ό,τι ο Θεός και ο κόπος του έχουν εξασφαλίσει γι’ αυτόν, αλλά για να αποσπάσει και περαιτέρω.

Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο όχι για να υφαρπάσει την ελευθερία του ανθρώπου, αλλά για να προσφέρει στην ανθρώπινη ύπαρξη την γνήσια ειρήνη. Ο κατά Χριστόν άνθρωπος αγωνίζεται εναντίον των παθών του, ελεύθερα επιλέγει το θέλημα του Θεού και ζητά ο Χριστός, εν Αγίω Πνεύματι, να κατοικήσει στην ζωή του, νιώθοντας αυτή την εμπιστοσύνη που η αγάπη του Χριστού προσφέρει σε όποιον βιώνει αυτή την πνευματική κατάσταση.

Ή ειρήνη που φέρνει ο Χριστός δεν είναι μόνο εσωτερική, αλλά και εξωτερική. Όταν κανείς αγαπά χωρίς ιδιοτέλεια, κι αυτό συμβαίνει στον εσωτερικά ειρηνικό άνθρωπο ο οποίος δεν επιθυμεί τα του πλησίον του, τότε έχει τις προϋποθέσεις να δεχτεί την καταλλαγή με τον άλλο σε οιοδήποτε επίπεδο. Αν οι κοινωνίες, αλλά και τα κράτη μας στόχευαν στην ειρήνη, τότε θα φρόντιζαν για την εξάλειψη της αδικίας, θα αναπτύσσονταν και θα προσέφεραν στους αδυνάμους εκ του περισσεύματός τους, αλλά και θα αρνούνταν την καταφυγή σε πολέμους και βία, που κρατούν τον θάνατο και την δυστυχία στη ζωή μας.

Πιστεύουμε στον Θεό της ειρήνης και Αυτόν που λειτουργεί ως οικτίρμων και εύσπλαχνος. Ζούμε την ειρήνη που ο Χριστός μας παρέχει και θλιβόμαστε για τους πολέμους και την αδικία στον κόσμο μας. Δεν παύουμε να προσευχόμαστε “υπέρ της άνωθεν ειρήνης” και για μας τα Χριστούγεννα αποτελούν αφορμή υπενθύμισης του μηνύματος της Βηθλεέμ: ότι μόνο όταν ειρηνεύσουμε εντός ημών με τον αγώνα, την άσκηση, τη συμμετοχή μας στην Κοινωνία με τον Χριστό, θα μπορούμε να ζήσουμε και την καταλλαγή με τον κόσμο. Ας αποτελέσουν τα φετινά Χριστούγεννα την αφετηρία μιας διαφορετικής προσέγγισης της ειρήνης για τον καθέναν μας προσωπικά, αλλά και για τον κόσμο μας και ας το ζητούμε από τον Κύριό μας ως δωρεά Του στην καταταλαιπωρημένη και ελάχιστη ευτυχισμένη εποχή μας.

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: