Η ΜΙΚΡΟΝΟΙΑ ΩΣ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

Ἡ μικρόνοια ὡς ἐπιλογὴ

Γράφει ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς
ἐφημ. «Καθημερινή», 25.10.15

.             Ἡ εἰκόνα πέρασε σὲ ὅλα τὰ Δελτία Εἰδήσεων. Ἕνας ξέφρενος ἐκπαιδευτικὸς νὰ κραυγάζει στὸν καινούργιο ὑπουργὸ Παιδείας τὴν ἀγανάκτησή του, μὲ ἐρώτημα καταλυτικό: «Ἀφοῦ τὸ Μνημόνιο σᾶς ἀπαγορεύει νὰ διορίσετε δασκάλους καὶ ρημάζουν τὰ σχολειά, γιατί δὲν μειώνετε τὸν ἀριθμὸ τῶν συμβούλων τοῦ κάθε ὑπουργοῦ διορίζοντας (ἰσοδύναμα) μὲ τὸ κόστος κάθε συμβούλου τρεῖς, τὸ λιγότερο, δασκάλους;».
.             Ἡ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα εἶναι προφανέστατη, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν δόθηκε – ὁ κώδικας «πολιτικῆς ὀρθότητας» στὴν παντομίμα τοῦ δημοκρατικοῦ παιγνίου τὴν ἀπαγορεύει. Τὸν κ. Τσίπρα δὲν τὸν ἐνδιαφέρουν τὰ σχολειὰ ποὺ ρημάζουν χωρὶς δάσκαλο, τὸν ἐνδιαφέρει νὰ μὴ ρημάξει τὸ κόμμα του χωρὶς βολεμένους κομματανθρώπους. Ἴδια στάση, πανομοιότυπη, μὲ αὐτὴν τοῦ Ἀντ. Σαμαρά, τοῦ Γ. Παπανδρέου (τοὐπίκλην ὀλίγιστου), Κ. Καραμανλῆ τοῦ βραχέος, Κ. Σημίτη καὶ πάει λέγοντας (ὀπισθοβατικῶς). Ἃν καὶ νέος, φρέσκος καὶ ριζοσπάστης, ὁ Ἀλ. Τσίπρας εἶναι πειθήνια ὑποταγμένος στὴν ἀπαρέγκλιτη ἀρχὴ τοῦ ἐν Ἑλλάδι συνταγματικοῦ πολιτεύματος, τῆς ἀχαλίνωτης κομματοκρατίας: «Πρῶτα τὸ κόμμα καὶ ὕστερα ἡ κοινωνία» – δὲν λέμε «ἡ πατρίδα», γιατί τὴ λέξη τὴν ἀχρηστεύει ἡ χρήση της ἀπὸ τὸν κ. Καμμένο, τὸν ἐκλεκτὸ τοῦ «προοδευτικοῦ» ἐθνομηδενισμοῦ.
.             Ἂν ὁ κ. Τσίπρας ἐνδιαφερόταν γιὰ τὴν κοινωνία (καὶ ὁ κ. Καμμένος γιὰ τὴν πατρίδα), ὑπουργὸς Παιδείας δὲν θὰ ἦταν ὁ πανάσχετος κ. Φίλης, οὔτε θὰ εἶχε προηγηθεῖ ὁ κ. Μπαλτὰς (ποὺ λογάριαζε τὴν ἀριστεία γιὰ «ρετσινιὰ» στοχεύοντας στὸ Νόμπελ τοῦ σκοταδισμοῦ). Στὸ συνονθυλευματικὸ (τέως καὶ νῦν) κόμμα τοῦ κ. Τσίπρα δὲν περιλαμβάνονται μόνο ἀφελεῖς τοῦ μηδενιστικοῦ πρωτογονισμοῦ, ὑπάρχει καὶ μερίδα σοβαρῶν ἀνθρώπων, μὲ ἐπίπονα δουλεμένες ἀπόψεις «πατριωτικῆς Ἀριστερᾶς». Ὁ κ. Τσίπρας ἔχει (ἑκών-ἄκων;) περιθωριοποιήσει αὐτὴν τὴν ποιότητα καὶ δυναμικὴ – ἐπαναλαμβάνει καὶ ἐδῶ τὴ στάση τῶν προκατόχων του πρωθυπουργῶν (ὡσὰν ἡ πρωθυπουργία ἐν Ἑλλάδι νὰ παρέχεται ὑπὸ ὅρους, ἕνας ἀπὸ τοὺς ὁποίους εἶναι ἡ ἐσκεμμένη πριμοδότηση, στερητικῶς, τοῦ φασιστοειδοῦς ἐθνικισμοῦ). Πρῶτο, λοιπόν, συμπέρασμα ἀπὸ τὴν παγερὴ πρωθυπουργικὴ ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἀγανάκτηση – πρόκληση ποὺ συνόψιζε τὸ ἐρώτημα πρὸς τὸν κ. Φίλη: Μὴν περιμένουμε τὴν παραμικρὴ διαφορὰ στὴν πολιτικὴ συμπεριφορά, νοοτροπία, στρατηγική τοῦ κ. Τσίπρα ὅσον ἀφορᾶ τὰ «οὐσιώδη». Τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὰ ὅσα συγκροτοῦν τὴν ποιότητα τῆς ζωῆς καὶ τὸ νόημα τῆς συλλογικότητας (γλώσσα, ἱστορικὴ συνείδηση, παιδευτικὴ καλλιέργεια, αἴσθηση δημοσίου συμφέροντος, κράτος δικαίου, ἐνεργὸς πολιτισμικὴ ἰδιοπροσωπία) ἀποδείχνεται τόσο λυμφατικὸ ὅσο καὶ τῶν κυβερνήσεων ποὺ μὲ ντροπὴ ἀναπολοῦμε: Σαμαρᾶ – Μπαλτάκου, Γ. Παπανδρέου – Β. Βενιζέλου, Καραμανλῆ τοῦ βραχέος.
.             Συμπέρασμα δεύτερο: Κανένας κομματικὸς ἀρχηγὸς στὴν Ἑλλάδα δὲν δείχνει νὰ διδάσκεται ἀπὸ τὸ παρελθὸν τὸ κοντινό, ὄχι τὸ ἀπώτερο. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὰ αἴτια τῆς παραλυτικῆς ἀνημπόριας νὰ λειτουργήσει κράτος, κράτος στὴν ὑπηρεσία τοῦ πολίτη, τῶν ἀναγκῶν τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν. Τὰ αἴτια εἶναι ἐξόφθαλμα, ἀλλὰ ἀδιόρατα γιὰ τοὺς πολιτευόμενους. Ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ τυφλότητα; Στὸν αὐτονόητο χαρακτήρα ποὺ ἔχει προσλάβει ἡ διαστροφὴ – καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς παρακμῆς. Ἡ παρακμὴ λαῶν καὶ ἡ ἱστορική τους ἐξαφάνιση εἶναι σαφῶς τὸ ἀποτέλεσμα μεταλλαγῆς τῆς παθολογίας σὲ φυσιολογία.
.             Ἔχουμε χρόνιους ἐθισμοὺς οἱ σήμερα Ἑλληνώνυμοι σὲ αὐτὴ τὴ διαστροφικὴ μεταλλαγή. Κάθε κυβέρνηση ἐπιδιώκει, πρὶν ἀπὸ κάθε τί ἄλλο, τὴν ἐπανεκλογή της, ὄχι τὴν πραγματοποίηση τῶν ἐπαγγελιῶν της, ὄχι νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς κραυγάζουσες κοινωνικὲς ἀνάγκες. Πρώτιστος στόχος ἡ ψηφοθηρία, δηλαδὴ ἡ οἰκοδόμηση πελατειακοῦ κράτους. Τὸ ρουσφέτι ἀποκλείει αὐτονόητα τὴν ἀξιοκρατία, οἱ κοινὲς ἀνάγκες πρέπει νὰ ἐξυπηρετηθοῦν ὄχι ἀπὸ τὸν ἱκανὸ καὶ δημιουργικό, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν εὐνοοημένο: πιθανότατα ἠλίθιο ἢ κακοήθη. πείρα βεβαιώνει τι αθαίρετα ενοημένος εναι πάντοτε νασφαλής, ρα παιτητικς κα πληστος. Γι’ ατ κα συνδικαλισμς τν «λειτουργν το κράτους» εναι κατ κανόνα ντικοινωνικός: κβιάζει, αθαιρετε, καθιστ τ κράτος ντίπαλο το πολίτη, πειλ γι τν πολίτη, μισητ στν πολίτη.
.             Ἔτσι ἡ παθολογία γενικεύεται, παίρνει τὶς διαστάσεις λοιμικῆς. Ἡ κυβέρνηση ἢ τὸ κόμμα ὑπηρετεῖ πρωταρχικὰ τὴν ἰδιοτέλεια τῆς ἐπανεκλογῆς, ὁ πολίτης ἀμύνεται ἀπέναντι στὴν ἰδιοτέλεια τῆς ἐξουσίας ἀντιτάσσοντας τὴ δική του ἀτομοκεντρικὴ ἰδιοτέλεια – φοροδιαφυγή, ἰδιοποίηση τοῦ κοινωνικοῦ χρήματος (ὑπερκοστολογήσεις δημοσίων ἔργων, πλαστὲς συντάξεις, ἀργομισθίες κ.τ.ο.). Ἡ «κοινωνία» παύει νὰ κοινωνεῖ τὶς ἀνάγκες, παλινδρομεῖ στὴ λογική τῆς ζούγκλας: τῆς ἐπιβίωσης καὶ ἐπιβολῆς τοῦ ἰσχυροτέρου, τῆς ἀνεξέλεγκτης προτεραιότητας τῶν ἐγωτικῶν τυφλῶν ἐνορμήσεων καὶ ἐνστίκτων. Ὁ τρόπος ποὺ παρκάρουμε, ποὺ ὁδηγοῦμε, ποὺ πολιτικολογοῦμε, ποὺ λιμπιζόμαστε τὰ καταναλωτικὰ ἀγαθά, ποὺ ὑπερασπιζόμαστε τὶς ἐπιλογές μας στὸ ποδόσφαιρο ἢ στὴν πολιτική, ὁ ἐγωκεντρικὸς τρόπος ποὺ ἀκυρώνει τὴ χαρὰ τῆς σχέσης, ὑποβιβάζει τὴ γλώσσα, θυσιάζει τὴ δημιουργία στὸ βωμὸ τοῦ ἐντυπωσιασμοῦ, ατς πρωτόγονος, τς ζούγκλας τρόπος εναι ατονόητη, «φυσιολογικ» καθημερινότητά μας σήμερα.
.             Εἶναι ἀφορμὴ πανικοῦ καὶ τρέλας, κυριολεκτικά, νὰ πιστοποιεῖ ὁ Ἕλληνας ὅτι τὸν κυβερνάει μία αὐτοδιαφημιζόμενη σὰν «ἀριστερὴ» κυβέρνηση, ποὺ ὁ ἕνας ὑπουργός της ἔχει καταθέσεις ἑκατομμυρίων (καὶ ξεχνάει τὸ νούμερο), ὁ ἄλλος ἐπέδειχνε νεοπλουτίστικη ἀφροντισιὰ στὸ ντύσιμό του καὶ στὸ σπιτικό του, διεκδικώντας θέση στὸ διεθνὲς jet set, ὁ τρίτος βάλλεται πανταχόθεν γιὰ τὶς ἐξωφρενικὲς ἀπολαβές του ἀπὸ τὴ δικηγορικὴ – καὶ πάει λέγοντας. Δὲν εἶναι πουριτανικὰ τὰ κριτήρια ποὺ δημιουργοῦν τὴν ἔκπληξη, εἶναι ὀρθολογικότατα τὰ ἐρείσματα τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀπόγνωσης, ὅταν ἑκατομμυριοῦχοι ἐπαγγέλλονται τὴν πολιτικὴ ἐκπροσώπηση τῆς φτωχολογιᾶς, τῶν ἀνέργων, τῶν κατεξευτελισμένων καὶ ἀτιμασμένων συνταξιούχων.
.             Ὁ ἴδιος ὁ Ἀλέξης Τσίπρας δὲν εἶναι ὁ ἴδιος, ὕστερα ἀπὸ κάποιους μῆνες πρωθυπουργίας. Ἡ διαφορὰ γίνεται ἐξόφθαλμη, ἔστω κι ἂν δὲν μπορεῖ νὰ συγκεκριμενοποιηθεῖ σὲ λέξεις. Ἔχασε τὸ λεξιλόγιο τοῦ ἀγωνιστῆ, μιλάει πιὰ τὴ γλώσσα τῆς αὐτάρκειας. Δὲν ἀναμετριέται μὲ στόχους, φλυαρεῖ ἀπολογητικὰ ἐξωραΐζοντας τὴν αὐτοάμυνα – στὰ ἀχνάρια τῶν σπιθαμιαίων προκατόχων του. Ἂν οἱ προκλητικὲς ἀνεπάρκειες (ἢ ἐπιπολαιότητες) ὑπουργῶν δὲν ἐπιφέρουν ἀκαριαία τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰ καθήκοντά τους, πῶς νὰ ἐμπιστευθεῖ ὁ πολίτης ὅτι θὰ ξαναλειτουργήσει κράτος, θὰ καταξιωθεῖ ἡ ποιότητα, θὰ ἀποκατασταθεῖ συνέπεια καὶ κοινωνικὴ δικαιοσύνη;
.             Ἡ βιτρίνα τῆς κυβέρνησης, τὰ κρατικὰ ΜΜΕ, εἶναι ἡ πιὸ ἀποκαρδιωτικὴ εἰκόνα διάψευσης τῶν ἐλπίδων ποὺ διέβλεπαν οἱ αἰσιόδοξοι στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα. Ἡ ποιότητα σὲ διωγμό, τὰ προγράμματα, σχεδὸν ὅλα, παραχωρημένα στὶς κομματικὲς βδέλλες, στοὺς ἀτάλαντους καὶ ἀνατριχιαστικὰ ἀγράμματους ἀλλὰ ἔγκαιρα ἐφοδιασμένους μὲ κομματικὴ ταυτότητα.
.             Γιὰ μία ἀκόμα φορά, ἡ μικρόνοια ἀποδείχνεται ἐπιλογή, ὄχι κουσούρι.

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: