AΣ ΝΟΙΚΙΑΣΟΥΜΕ ΤO ΣΠΙΤΙ ΤHΣ ΚΑΡΔΙAΣ ΜΑΣ ΣΤON ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ! (Χαρ. Μπούσιας)

Ἂς νοικιάσουμε τὸ σπίτι τῆς καρδιᾶς μας στὸ Χριστό μας!

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ λεγόμαστε χριστιανοὶ θὰ μπορούσαμε νὰ ἀναφωνοῦμε αὐτὸ ποὺ μὲ παρρησία φώναζε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β´ 20); Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς ἔχουμε ἀποθέσει τὸν ἑαυτό μας, τὰ προβλήματά μας, τὶς ἀγωνίες μας, τὶς βιοτικές μας μέριμνες, τὴν ὑγεία μας στὸ σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας; Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς ἔχουμε νεκρωθεῖ γιὰ τὸν κόσμο καὶ ζοῦμε μόνο γιὰ τὸ Σωτήρα μας Χριστό, ὥστε νὰ τοῦ λέμε:
.           Στὸ Σταυρό Σου, Χριστέ μου, πέθανες γιὰ μένα καὶ ἐγὼ βλέποντάς Σε σταυρωμένο πεθαίνω γιὰ τὸν κόσμο θέλοντας νὰ ζῶ μόνο γιὰ Σένα! Τώρα πιὰ δν θέλω νὰ ζ γώ, λλὰ νὰ ζῆς Ἐσὺ μέσα μου, ὁ Χριστός μου, «ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰωά. κ´ 28). Μὲ τὸ Βάπτισμα ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μα­ζί Σου, Χριστέ μου. Ἔγινα κοινωνὸς τοῦ σταυ­ρικοῦ θανάτου Σου καὶ εἶμαι νεκρός. Λοιπόν, δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιὸς ἑαυτός μου, ἀλλὰ ζεῖς μέσα μου Ἐσύ, ὁ γλυκύτατος Χριστός μου.
.           Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς μποροῦμε νὰ ἀνοίξουμε διάπλατα την πόρτα της καρδιάς μας στὸν Χριστό, προκειμένου νὰ μπεῖ Ἐκεῖνος καὶ νὰ κατοικήσει μέσα μας;
.           Ἐὰν μὲ ἐπίγνωση φωνάζουμε τὸ «Ζῇ ἐν ἐμοὶ Χριστός» τότε καταλαβαίνουμε τί βάθος καὶ τί μεγαλεῖο κρύβει ἡ ἐν Χριστῷ ζωή! Δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα σύστημα ἠθικῆς οὔτε γιὰ μιὰ σειρὰ ἀπὸ ἀκατανόητες τελετουργίες. Πρόκειται γιὰ ἕνα πέρασμα ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ ζωή. Μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα ὅλοι ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ ζοῦμε τὴ νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καὶ συγχρόνως τὴν ἀνάσταση σὲ μιὰ νέα ζωή, τὴν ὁποία καλούμαστε νὰ διατηρήσουμε μὲ τὸν προσωπικό μας ἀγώνα κατὰ τῆς ἁμαρτίας. Ἂν ἀγωνιζόμαστε γιὰ νὰ ἀκολουθοῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε νοιώθουμε νὰ φανερώνεται ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ μέσα μας καὶ νὰ μποροῦμε νὰ λέμε, ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «ζῶ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός».
.           Τί, ὅμως, σημαίνει «ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» καὶ ποιὰ πρακτικὴ ἐφαρμογὴ ἔχει στὴ ζωή μας αὐτὸ τὸ σαλπίσμα; Σημαίνει ὅτι ζεῖ μέσα μας ὁ Χριστός· ὅτι ἔχουμε «τὸν Χριστόν ἐν τοῖς στέρνοις ἡμῶν», εἶναι ἡ πνοή μας, ἡ χαρά μας, ἡ δύναμή μας. Ὑπάρχει γλυκύτερη ἐμπειρία ἀπὸ τὸ νὰ ἔρχεται καὶ νὰ κατασκηνώνει στὴν καρδιά μας ὅλη ἡ Ἁγία μας Τριάδα; Ὑπάρχει μεγαλύτερη χαρὰ ἀπὸ τὸ νὰ ἔχουμε ἔνοικο στὴν κατοικία τῆς καρδιᾶς μας τόν Κύριο; «Τοῦ τὸν Χριστὸν ἔχοντος ἔνοικον τί γένοιτο ἂν μακαριώτερον πώποτε;» θὰ πεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.Αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη χαρὰ τοῦ χριστιανοῦ.
.           Εἰδικότερα τὸ «ζῇ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» σημαίνει ὅτι ἔχουμε «νοῦν Χριστοῦ». Οἱ σκέψεις μας εἶναι σκέψεις Χριστοῦ πρῶτες καὶ καθαρές, τὰ αἰσθήματά μας αἰσθήματα Χριστοῦ, οἱ πόθοι μας πόθοι Χριστοῦ, ἡ ζωή μας ζωὴ «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».
.           «Ζῇ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» σημαίνει ὅτι ἡ θέλησή μας ταυτίζεται μὲ τὴ θέληση τοῦ Θεοῦ. Νεκρώνεται τὸ δικό μας θέλημα καί κυβερνάει τὴ ζωή μας τὸ θέλημα Ἐκείνου. «Ζῇ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» σημαίνει ἁγιάζουμε τὸ  Ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ποθοῦμε νὰ ἁπλωθεῖ ἡ βασιλεία Του σὲ ὅλη τὴν κτίση, νὰ φτάσει τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης, νὰ γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ σωθοῦν, ἀφοῦ τὸν ἐμπιστευθοῦν καὶ τὸν κάνουν ἔνοικο τῆς καρδιᾶς τους.
.           «Ζῇ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» ἀκόμη σημαίνει ὅτι δίνουμε τὴν καρδιά μας ὁλοκληρωτικὰ καὶ ὄχι μέρος της στὸν Κύριο. Δὲν τοῦ νοικιάζουμε ἕνα διαμέρισμα τῆς καρδιᾶς μας, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸ οἰκοδόμημά της. Τὸν ἀγαποῦμε καὶ τὸν σεβόμαστε «ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καί ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας μας». Τέλος «ζῇ ἐν ἐμοι Χριστὸς» σημαίνει ἐφαρμόζουμε στὴν πράξη τό ἅγιο Εὐαγγέλιο. Πράττουμε τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιόν Του. Καθαρίζουμε τὰ χέρια μας οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἁγνίζουμε τὶς καρδιές μας οἱ δίψυχοι, σύμφωνα μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ Ἀδελφοθέου Ἰακώβου (Ἰακ. δ´ 8). Καὶ ὀφείλουμε νὰ τὶς ἁγνίζουμε, γιατὶ Ἐκεῖνος εἶναι πάναγνος καὶ πῶς θὰ κατοικοίσει σὲ σπιλωμένο οἴκημα; Σημαίνει ἐπίσης ὅτι δείχνουμε σὲ ὅλους ἀγάπη καὶ καλωσύνη. Εἴμαστε εὐεργετικοί, σπλαχνικοί, φιλόστοργοι, συγχωροῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. ῞Οταν μέσα μας μένει ὁ Χριστός, λέγει ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας,, τί ἄλλο μᾶς χρειάζεται, ἤ ποιὸ ἀγαθὸ μᾶς διαφεύγει; Ἀρκεῖ καὶ ἐμεῖς νὰ μένουμε μαζί Του. Τότε καὶ ἔνοικο ἔχουμε καὶ κατοικία, ὥστε νὰ εἴμαστε μακάριοι τόσο γιὰ τὴν κατοικία μας ὅσο καὶ γιατὶ τὴν παραχώρησή της σὲ τέτοιο ἔνοικο. Ὅταν, λοιπόν, πάρουμε τὴν ἀπόφαση νὰ νοικιάσουμε τὸ σπίτι τῆς καρδιᾶς μας στὸ Χριστὸ τότε ὅλα τὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου νὰ εἶναι δικά μας, ἀφοῦ ὁ ἔνοικός μας εἶναι «ὁ δοτὴρ τῶν ἀγαθῶν». Τότε κάθε φαύλη πράξη καὶ ἐπιθυμία μας ἀπομακρύνεται, ἀφοῦ τίποτα πονηρὸ δὲν στέκεται ἐμπρὸς σὲ τόσο σωρὸ ἀγαθῶν. Ποιό πονηρὸ ποὺ εἶναι παρὸν θὰ ἠμποροῦσε νὰ μείνει καὶ ποιό πονηρὸ ποὺ εἶναι ἀπὸν θὰ κατόρθωνε νὰ πλησιάσει, ὅταν ὁ Χριστὸς εἶναι μαζί μας, ὅταν κάτοικεῖ στὴν καρδιά μας καὶ ὅταν ἡ ἁγιότητά Του διαπερνάει ὅλη μας τὴν ὕπαρξὴ καὶ βασιλεύει μέσα μας; Τὰ βέλη ποὺ ἔρχονται ἀπὸ ἔξω τὰ ἐμποδίζει Ἐκεῖνος νὰ μᾶς ἐγγίσουν, ἀφοῦ ἔχει περιφρουρήσει τὴν καρδιά μας μὲ τὴ χάρη Του. Ἀλλὰ καὶ κάθε τὶ τὸ φαῦλο ποὺ τυχὸν ὑπάρχει μέσα μας, τὸ ἀπομακρύνει ὠθώντας το, ὅπως τὰ μάτια μας διώχνουν μὲ τὸ δάκρυ τὰ ξένα σώματα ποὺ τολμοῦν νὰ εἰσχωρήσουν σὲ αὐτό. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μεγάλος ἔνοικος ποὺ γεμίζει ὅλη τὴν κατοικία Του μὲ χάρη, εἰρήνη, χαρά, δύναμη καὶ ὑγεία. Εἶναι ὁ φωτοδότης ἔνοικος, ποὺ διώχει τὰ σκότη. Εἶναι αὐτὸς ποὺ μᾶς ἐνδύει μὲ τὸ χιτώνα τῆς ἀφθαρσίας. Ζητάει ἀπὸ ἐμᾶς μόνο νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του καὶ νὰ τὸν ἀφήσουμε κύριο τῆς καρδιᾶς μας, ποὺ γίνεται σπίτι Του καὶ νὰ τοῦ φωνάζουμε διαρκῶς: «Πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Σοὶ παραθώμεθα».
.           Πόσο μεγαλειῶδες εἶναι αὐτὸ τὸ μυστήριο τῆς ἐνοικιάσεως τῆς καρδιᾶς μας στὸ Χριστό μας! Τί ὑπέροχο εἶναι νὰ ἀναμίξωμε τὸ νοῦ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν ἰδικό μας νοῦ καὶ νὰ ἑνωθει ἡ θέληση ̓Εκείνου μὲ τὴν ἰδική μας θέληση καὶ τὸ Σῶμα Του μὲ τὸ σῶμα μας καὶ τὸ Αἷμα Του μὲ τὸ αἷμα μας! Τί θὰ εἶναι ὁ νοῦς μας ὅταν θὰ ὑπερισχύσει ὁ θεῖος νοῦς καὶ τί θὰ εἶναι ἡ θέλησή μας ὅταν ὑπερτερήσει ἡ μακαρία θέληση τοῦ Κυρίου μας καὶ τί θὰ εἴμαστε ἐμεῖς τὰ χώματαμ ὅταν ὑπερνικήσει ἐκεῖνο τὸ πῦρ τῆς Θεότητος! Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ποῦ νοίκιασε τὴν καρδιά του ὁλοκληρωτικὰ στὸ Χριστό μας δὲν εἶχε ὁ ἴδιος οὔτε νοῦ ἰδικό του οὔτε θέληση οὔτε ζωή, ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ τοῦ ἦταν ὁ Χριστός. Ἔτσι λέγει, «νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» (Β’ Κορ. β´ 16) φανερώνοντας ὅτι εἶχε τὴν ἴδια μὲ ̓Εκεῖνον θέληση. Καὶ συνοψίζοντας ὅλα αὐτὰ λέγει, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β 20). Τὸ Μυστήριο αὐτὸ εἶναι τὸ ὑπεροχώτερο ἀπὸ κάθε Μυστήριο ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἴδια τὴν κορυφὴ τῶν ἀγαθῶν, ἐπειδὴ ἐδῶ φανερώνεται καὶ κάθε ἀνθρώπινου ζήλου τὸ ἀπώτερο τέλος. Σὲ αὐτὸ τὸ Μυστήριο ἐπιτυγχάνουμε τὴν τέλεια ἕνωση μὲ τὸν Θεό μας. Ποιά συνάφεια θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πληρέστερη ἀπὸ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ ἐνοικίαση τῆς καρδιᾶς μας στὸ ἔνοικο Ἰησοῦ;
.           Ἔχοντας, λοιπόν, νοικάρη στὴν καρδιά μας τὸν Χριστὸ νοιαζόμαστε γιὰ τὸν πρόσφυγα ἀδελφό μας ποὺ θλίβεται μόνο μὲ τὴ θύμηση τῆς γῆς ποὺ τοῦ λείπει. Μεριμνᾶμε γιὰ τὸν πάσχοντα, γιὰ αὐτὸν ποὺ λιώνει στὸ κρεββάτι τοῦ πόνου. Καὶ ὄχι μόνο μὲ στιγμιαία προσφορά, ἀλλὰ μὲ συνεχὴ καὶ ἀτελείωτη. Μοιράζουμε πραότητα καὶ συμπόνια, καλωσύνη καὶ ἀγάπη. Καταλαβαίνουμε ὅτι ἡ ἀνάπλαση τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι ζήτημα ἐσωτερικῆς καθάρσεως. Ζήτημα προσωπικῆς καθάρσεως τοῦ καθενός μας καὶ γενναίας τοποθετήσεώς μας μπροστὰ στὶς ὑποχρεώσεις μας πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας. Ἂν δὲν κάνουμε ἔνοικο τῆς ψυχῆς μας τὸν Χριστό καὶ ἂν ὡς ὁ Παῦλος δὲν μποροῦμε νὰ ἀναφωνήσουμε «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» τίποτα δὲν θὰ ἐπιτύχουμε καὶ θὰ ματαιοπονοῦμε. Καὶ σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ θὰ ζήσουμε δυστυχισμένοι καὶ στὴ μέλλουσα Κρίση θὰ βλέπουμε τὸν Χριστό μας ἀπόμακρα, θὰ τὸν βλέπουμε ὡς κόλαση, ἐνῶ ἐὰν τὸν κάνουμε νοικάρη μας τώρα καὶ ἐδῶ θὰ ζοῦμε εὐτυχισμένοι καὶ στὴν μέλλουσα Κρίση θὰ τὸν βλέπουμε ὡς Παράδεισο.
.           Νοικάρης ὁ Χριστὸς στὶς καρδιές μας σημαίνει ὅτι ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολές Του, σημαίνει ὅτι ἀγωνιζόμαστε καὶ παλεύουμε μὲ τὸν κακὸ ἑαυτό μας, ὅτι νικοῦμε τὸν ἐγωϊσμὸ καὶ ὅτι προσφέρουμε τὶς δυνάμεις μας γιὰ ἐξυπηρέτηση τοῦ συνανθρώπου μας.
.           Σημαίνει ὅτι ντυνόμαστε αὐταπάρνηση, ταπείνωση, ἀγάπη. Σημαίνει ὅτι ἀντιτασσόμαστε στὸ μανιασμένο ξέσπασμα τοῦ μίσους, ποὺ φοβερίζει τὴν ἀνθρωπότητα, ἰδιαίτερα σήμερα, μὲ ἀφανισμό. Σημαίνει ὅτι ἔχουμε στὰ χέρια μας τὴ ζύμη γιὰ νὰ πλάθουμε μὲ τὸν πόνο καὶ τὴν ἀγάπη τὸν ἄρτο τῆς ἀληθινῆς ζωῆς, τῆς αἰώνιας. Σημαίνει ὅτι ἀνακαλύπτουμε τὸν ἄνθρωπο, τὴ γνήσια εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλα γύρω μας παίρνουν νόημα καὶ χάρη. Σημαίνει ὅτι τὸ δάκρυ ἰριδίζει σὰν τὸ οὐράνιο τόξο μὲ ὅλα τὰ χρώματα τῆς θεϊκῆς εἰρήνης καὶ ἁπλώνεται στὶς ἀκρογιαλιές, στὶς θάλασσες καὶ στὰ λιβάδια, ὥστε ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωὴ νὰ αἰσθανόμαστε πολῖτες τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανών, νὰ βιώνουμε τὴ διαβεβαιωση τοῦ Κυρίου μας «Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστί» (Λουκ. ιζ´ 21 ).

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: