ΕΛΛΑΣ (1832-2015): ΤΟ ΒΑΥΑΡΟ-ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΝ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟΝ [Ἰω. Καλλιανιώτης]

Ἑλλάς (1832-2015): Τό Βαυαρο-Γερμανικόν Προτεκτορᾶτον

ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

.               Τό ἔναυσμα, διά τήν ἀπόπειραν γραφῆς τοῦ ἄρθρου τούτου, μοῦ ἐδόθη ὅταν ἐδιάβασα τό θαυμαστόν ἔργον τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, «Τό Πρόβλημα τῶν Σχέσεων Ἑλληνικῆς καί Γερμανικῆς Θεολογίας τόν ΙΘ΄ Αἰῶνα»[1] καί διεπίστωσα τήν συνεχιζομένην ἐπιρροήν τῶν Γερμανῶν εἰς τόν Ἑλληνισμόν καί τήν ὑποταγήν τούτου εἰς τούς Δυτικούς «βαρβάρους», ἀπό τήν ἀπελευθέρωσιν τῆς χώρας ἀπό τούς βαρβάρους τῆς Ἀνατολῆς ἕως σήμερον. Οἱ Δυτικοί βάρβαροι ἤρχισαν τάς ἐπιδρομάς των κατά τῆς Ἑλλάδος ἀπό τό 1095 (Πρώτην Σταυροφορίαν) καί συνεχίζουν ἐπί 920 ἔτη, μέ τήν τελευταίαν των Σταυροφορίαν, τό τρέχον τρίτον μνημόνιον. Εἶχον δέ οὗτοι μίαν μικράν ἀνάπαυλαν 368 ἐτῶν, ὅταν παρέδωκαν τήν ἐπικυριαρχίαν τῆς χώρας μας εἰς τούς βαρβάρους συμμάχους των, τούς Ὀθωμανούς Τούρκους.
.               Οἱ Βαυαροί «κατέλαβον» τήν ἡμιελευθέραν Ἑλλάδα τό 1832 μέ τήν ἔλευσιν τοῦ βασιλέως Ὄθωνος καί ἐπιδίωξίς των ἦτο νά δημιουργήσουν ἕν «Εὐρωπαϊκόν» κράτος, ἀλλ’ ἐλεγχόμενον ἀπολύτως ὑπό τῶν Γερμανῶν.[2] Ὁ Δ. Βερναρδάκης τό 1884 εἶχεν εἴπει ὅτι τό Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν διδάσκει «γερμανικόν πιθηκισμόν» καί σκοπός τούτων ἦτο νά καταστῇ τοῦτο καί ἡ Ἑλλάς ἡ γέφυρα ἐξευρωπαϊσμοῦ καί τῶν Μουσουλμάνων τῆς Ἀνατολῆς. Ἡ Δύσις (Γερμανία) θά μᾶς ἔδιδε τά «φῶτά» της καί πράγματι, τά ἐπέβαλλον εἰς ὅλον τό ἐκπαιδευτικόν μας σύστημα καί οἱ ἰδικοί μας, οἱ ὁποῖοι ἐσπούδαζον εἰς τήν Γερμανίαν (Δύσιν) κατέστησαν ὄχι μόνον ὀπαδοί τῆς Εὐρωπαϊκῆς ἰδέας, ἀλλά καί ἐχθροί (πολέμιοι) τοῦ Ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ μας καί τῆς ἡμετέρας παιδείας. Πραγματικῶς, ἐφράγκεψαν οἱ τάλανες!
.               Οἱ μέν καθηγηταί τοῦ νεοσυστάτου Ἀθηναϊκοῦ Πανεπιστημίου ἐσπούδαζον ἅπαντες εἰς τήν Γερμανίαν καί ἐλθόντες εἰς Ἀθήνας ἀνελάμβανον τήν «πνευματικήν» ἡγεσίαν τῆς χώρας, μέ σκοπόν τήν ἐπιβολήν τοῦ Γερμανικοῦ σχεδίου ἀλλοτριώσεως τῆς Ἑλλάδος. Ἐθεώρουν οἱ ὑπερφίαλοι Γερμανοί ὅτι τό ἐκπαιδευτικόν των σύστημα ἦτο τό κάλλιστον τῆς Εὐρώπης καί εὐτυχῶς, ἐστηρίζετο ὀλίγον εἰς τήν ἀρχαίαν Ἑλληνικήν παιδείαν, ἄλλως, θά ἐπεκράτῃ ὁ ἀκραιφνής μηδενισμός του. Ἡ παιδεία των αὕτη ὡδήγησε τόν Ἑλληνορθόδοξον ρωμηόν εἰς τόν νεοκλασσικισμόν (προγονοπληξίαν) καί τέλος, εἰς τήν ἀθεῒαν. Ἡ Βαυαρική ἀντιβασιλεία ἡδραίωσε τόν συγκεντρωτικόν κρατικόν ἔλεγχον εἰς ἅπασαν τήν παιδείαν μας καί τήν κατέστησεν ὑπηρέτην τῶν ἐπιδιώξεων τῆς κρατικῆς ἰδεολογίας, ἀπομακρύνουσα ταύτην ἀπό τήν Ὀρθόδοξον παράδοσίν μας[3] καί τοιουτοτρόπως, κατέστη εὔκολος ἡ ἐκκοσμίκευσίς της καί ἡ κρατικοποίησίς της. Οἱ δέ κληρικοί ἐκπαιδευτικοί ἔγιναν ἁπλοῖ κρατικοί ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικῶς, δέν θά διηκόνουν πλέον τήν Ἐκκλησίαν, ἀλλά τό κράτος.
.               Ἀκόμη καί αὐτή αὕτη ἡ Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ὠργανώθη συμφώνως τῶν ἀρχῶν τῶν Γερμανικῶν πανεπιστημίων καί ἐφήρμοζεν ἀποκλειστικῶς τά Γερμανικά προγράμματα. Οἱ καθηγηταί ταύτης ἦσαν ἐπιλελεγμένοι, ὥστε νά εἶναι ὑποχρεωτικῶς Εὐρωπαῒζοντες. Τό αὐτό συνέβαινε καί μέ τούς κληρικούς-θεολόγους, ἀπεδέχοντο ὅλα αὐτά καί συνεφώνουν καί οὗτοι εἰς τό νά συμβάλουν εἰς τόν ἐξευρωπαϊσμόν τοῦ Νέου Ἑλλαδικοῦ κράτους.[4] Ἀναμφισβητήτως, καί οἱ καθηγηταί αὐτοί ἔπρεπε νά εἶχον σπουδάσει μόνον εἰς τήν Γερμανίαν. Ἅπαντες οὗτοι ἦσαν οἱ φορεῖς τῶν Προτεσταντικῶν ἰδεῶν, τάς ὁποίας ὑπεστήριζον εἰς τά συγγράμματά των καί τάς προεώθουν εἰς τά Ἐκκλησιαστικά πράγματα. Ἄκρως ἀνθελληνική καί ἀντι-Ὀρθόδοξος ἡ Γερμανική ἐπικυριαρχία εἰς τό Νέον Ἑλλαδικόν κράτος. Ἡ ὀργάνωσις τούτου Γερμανική, οἱ καθηγηταί μέ σπουδάς εἰς τήν Γερμανίαν καί ἡ ἐξάρτησις τῆς θεολογίας μας ἀπό τήν Γερμανικήν Προτεσταντικήν τοιαύτην. Αἱ ἰδεολογικαί ἐπιρροαί ἅπασαι Γερμανικαί καί δυστυχῶς, τό πρόβλημά μας τοῦτο συνεχίζεται ἐπί 182 ἔτη, ἕως σήμερον.
.               Παραλόγως, ἀπό τήν ἑπομένην ἡμέραν τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς χώρας μας ἀπό τούς βαρβάρους τῆς Ἀνατολῆς, οἱ δουλοπρεπεῖς κοτζαμπάσηδες πολιτικοί μας, μᾶς κατέστησαν δούλους τῶν βαρβάρων τῆς Δύσεως. Ἀκόμη καί σήμερον προσπαθοῦμεν νά ἐξηγήσωμεν τά αἴτια τῶν προβλημάτων, τά ὁποῖα ἔχομεν (μᾶς ἐδημιούργησαν) ὡς λαός, εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας, εἰς τήν παιδείαν μας καί εἰς τό κράτος μας. Ἐπέβαλλον εἰς τόν Ἑλληνικόν λαόν τήν Εὐρωπαϊκήν πλάνην, τήν ὑποταγήν, τήν ἐκμετάλλευσιν, τήν αἵρεσιν, τόν σχολαστικισμόν, τόν φιλελευθερισμόν, τόν ὀρθολογισμόν τοῦ Διαφωτισμοῦ, τήν Προτεσταντικήν θεολογίαν, ἡ ὁποία ἔρχεται εἰς ἀπόλυτον ἀντίθεσιν μέ τήν Παραδοσιακήν Ἑλληνορθοδοξίαν τῆς «καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς». Τοιουτοτρόπως, ἀπωλέσαμε τήν πίστιν μας καί τήν παιδείαν μας, καθ’ ὅτι διέβρωσαν τόν πολιτισμόν μας, παρεποίησαν τήν ἱστορίαν μας, καί τέλος, μέ τήν ἐπιβολήν τῆς ἐντάξεώς μας εἰς τήν Εὐρωπαϊκήν Ἕνωσιν καί Εὐρω-ζὠνην, μᾶς ὡδήγησαν εἰς τήν οἰκονομικήν μας καταστροφήν καί ἑκουσίως εἰς τήν τῶν δανειστῶν δουλείαν (τά πρόθυρα τῆς παγκοσμίου τοιαύτης).
.               Οἱ σημερινοί ἐπιστήμονες θεολόγοι καί κληρικοί εἶναι ἀμύητοι εἰς τήν Ὀρθόδοξον Θεολογίαν, τήν Μοναστικήν Ὀρθοπραξίαν καί τόν ὀρθοδαῆ τρόπον ζωῆς. Βεβαίως, οὗτοι εἶναι καί κατά τοῦ Μοναχισμοῦ[5] καί προσπαθοῦν ἐν πάσῃ στιγμῇ νά δυσφημοῦν τόν Μοναχισμόν, τήν Ὀρθοδοξίαν καί τήν Ἑλλάδα. Μέγιστον τό Ἐθνικόν κακόν ὑπό τῶν Εὐρωπαϊστῶν θεολόγων, πολιτικῶν καί πάσης φύσεως ἐπαγγελματιῶν (τεχνοκρατῶν τῆς σήμερον), οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νά ἐπιβάλλουν τάς Εὐρωπαϊκάς πλάνας, αἱρέσεις, τρόπον ζωῆς ἀκόμη καί αὐτήν τήν δουλείαν τῆς χώρας μας εἰς τούς βαρβάρους τῆς Δύσεως. Ὁ πιστός καί σοφός Ἑλληνικός λαός ἔδειξεν ἀπό τήν ἀρχήν ἀποστροφήν πρός τάς Θεολογικάς ταύτας Σχολάς. Αὕτη ἡ στάσις του ἦτο ὀρθή καθ’ ὅτι οἱ καθηγηταί ἦσαν ἅπαντες γερμανοεκπαιδευμένοι μέ προτεσταντικάς τάσεις. Μετέφρασαν οὗτοι τήν Ἁγίαν Γραφήν εἰς τήν Νεοελληνικήν («κορακίστικα») καί ἄλλα προτεσταντικά βιβλία εἰς τήν Ἑλληνικήν, «ἐκ προτεσταντικῶν βιβλίων μεταφρασμένων … πλῆρες βλασφημιῶν»[6] καί τοιουτοτρόπως, ἐδημιούργησαν τήν ἐπιστημονικήν θεολογίαν.[7]
.               Συνεπῶς, αἱ τρομακτικαί διά τό Ἔθνος μας ξέναι (Δυτικαί) ἐξαρτήσεις ἤρχισαν πάραυτα μέ τήν ἀπελευθέρωσιν τῆς χώρας. Τά συγγράμματα τῶν καθηγητῶν τό ἀποδεικνύουν, ἀντίγραφα εἰσί τῆς δυτικῆς «σοφίας», κυρίως, τῆς Γερμανικῆς καί Γαλλικῆς, κατόπιν καί τῆς Ἀγγλικῆς, ὕστερα δέ τῆς Ἰταλικῆς καί σήμερον, τῆς Ἀμερικανικῆς τοιαύτης. Οὔτε κἄν τά προσαρμόζουν εἰς τό πνεῦμα καί τόν τρόπον ζωῆς τῶν Ἑλλήνων, ἁπλῶς μεταφράζουν τό ξένον κείμενον εἰς τήν Ἑλληνικήν καί τό διδάσκουν. Αὐτή ἡ δανειακή παρα-παιδεία καί δή ἡ θεολογία εἶναι ἀπαράδεκτος καί ἀπορριπτέα.[8] Αὐτό τό πνεῦμα τῆς δουλοπρεπείας καί τοῦ ἀκράτου «ἐξευρωπαϊσμοῦ», ὥστε νά ἀρέσουν οἱ ἡμέτεροι εἰς τούς «προηγμένους» ξένους κατέστρεψε τήν Ἑλλάδα καί τόν μοναδικόν της πολιτισμόν. Αὐτός ὁ δουλοπρεπής Νεώτερος Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος ἀναζητεῖ τήν δυτικήν καταξίωσιν, ἐδημιούργησεν ὅλα τά κακά τῆς σήμερον, εἰς τήν πίστιν μας, τήν παιδείαν μας, τήν πολιτικήν μας, τήν οἰκονομίαν μας καί συνέβαλλε καί εἰς αὐτήν ταύτην τήν ἀπώλειαν τῆς Ἐθνικῆς κυριαρχίας μας.
.               Πρός ἀντίδρασιν εἰς τόν δυτικόν χαρακτῆρα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, ὁ Κωνσταντῖνος Οἰκονόμου δημιουργεῖ εἰς τόν οἶκόν του Θεολογικήν Σχολήν καί ἤρχισε μίαν προσπάθειαν πρός ἵδρυσιν Θεολογικῆς Ἀκαδημίας.[9] Τό 1838 ὁ Κωνσταντῖνος Οἰκονόμου ἀπέστειλε μίαν ἐπιστολήν εἰς τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην Γρηγόριον ϛ´(1835-1840 καί 1867-1871), εἰς τήν ὁποίαν αἰτεῖ τήν ἔγκρισίν του πρός ἵδρυσιν Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Ἐκκλησίας καί μάλιστα εἰς τό Ἅγιον Ὄρος.[10] Δυστυχῶς, δέν ἐπετεύχθη ἡ ἵδρυσίς της καί κάμνει οὗτος τήν σκέψιν νά τήν ἐγκαταστήσῃ εἰς τό Μέγα Σπήλαιον, ἀλλά καί αὐτό δέν ἔγινε, λόγῳ τῆς Βαυαροκρατίας. Τοιουτοτρόπως, κατέληξεν οὗτος εἰς τήν δημιουργίαν θεολογικοῦ κύκλου εἰς τόν ἴδιον τόν οἶκόν του. Ἀκόμη καί αὕτη ἡ Ριζάρειος Σχολή, ἡ ὁποία ἔγινε τό 1844, ἦτο ἀποτέλεσμα τῆς ἀνάγκης ἱδρύσεως Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας.
.               Ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ὡς ὁ Δημήτριος Παλαμᾶς (θεῖος τοῦ ποιητοῦ) κατέκριναν τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ὡς «καταγώγιον ἐπιρροῶν ἀντιπαραδοσιακῶν καί ἀντεθνικῶν» καί τούς καθηγητάς της, ὡς «γερμανοπαιδευθέντων, ξενοφρονούντων, νεωτεριζόντων…». Ἡ συνείδησις τοῦ ἁπλοῦ ρωμηοῦ ἦτο ἀπό τότε κατά τοῦ Γερμανικοῦ πνεύματος καί ὑπέρ τῆς ἡμετέρας Ἑλληνορθοδόξου παραδόσεως. Κατόπιν ἦλθεν ἡ Γερμανική κατοχή (Ἀπρίλιον 1941-Ὀκτώβριον 1944), ὥστε νά συμπληρώσῃ τήν ἀπέχθειαν κατά τούτων καί τό 1981, ἡ Γερμανική Εὐρωπαϊκή Ἕνωσις, καί τό 2002 τό Γερμανικόν Εὐρώ πρός ἀντικατάστασιν τοῦ Μάρκου των καί τήν κατάργησιν τῆς ἱστορικῆς ἡμῶν δραχμῆς, ὁπότε ἡ ἀποστροφή τῶν Ἑλλήνων πρός τήν Γερμανικήν κυριαρχίαν ἐπανεβιώθη. Ὅλα αὐτά καί πλεῖστα ἄλλα εἶναι τά δεινά, τά ὁποῖα ἔχουν δημιουργήσει οἱ Δυτικοί (Γερμανοί) εἰς τήν χώραν μας ἀπό τήν ἐποχήν τῶν Σταυροφοριῶν (1095-1291) ἕως σήμερον. Εἶναι δέ ταῦτα ἀνεπίτρεπτα, ἀβάστακτα καί ἀπάνθρωπα καί δυστυχῶς, ἐάν ἡ Ἑλλάς δέν φύγει ἀπό τήν Εὐρω-ζώνην καί τάς ἑτέρας παγίδας τῆς Δύσεως, τό μέλλον της θά εἶναι ἀβέβαιον καί ἀθείαστον.
.               Συνεπῶς, ἡ Δύσις μέ τόν ὑποπολιτισμόν της, τάς αἱρέσεις της, τήν ἀθεῒαν της, τάς διαστροφάς της, τάς «πολιτικῶς ὀρθάς» πλάνας της, τήν ὑποταγήν της εἰς τήν «ἐλευθέραν ἀγοράν», τήν ὑποτέλειάν της εἰς τάς σκοτεινάς δυνάμεις τῆς Νέας Ἐποχῆς, τόν νεοφιλελευθερισμόν της, ὁ ὁποῖος καταδυναστεύει τά κράτη καί ἐκμεταλλεύεται τούς λαούς των δέν εἶναι ἀποδεκτά γεγονότα ἀπό τόν μοναδικόν ἠθικόν, ἀλλά καί Ἑλληνορθόδοξον πολιτισμόν μας. Εἶναι ἅπαντα ταῦτα ἀπορριπτέα, ὡς κατώτερα καί κατά τοῦ ἀπωτάτου σκοποῦ τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ αἰωνία σωτηρία του. Ἡ ἐλευθέρα, δημοκρατική καί Ὀρθόδοξος Ἑλλάς, ἡ ὁποία ἔδωσε τόν πολιτισμόν εἰς τήν Δύσιν, ὀφείλει νά εἴπῃ ΟΧΙ εἰς τούς προστάτας της,[11] τάς ἑνώσεις της («κοινόν τῶν Εὐρωπαίων»(sic)) καί Δυτικούς κυριάρχους της, Παπικούς, Προτεστάντας, σατανολάτρας καί ἀθέους. Τό τέλος τοῦ 2015 πρέπει νά σημάνῃ καί τό τέλος τοῦ Προτεκτοράτου Ἑλλάς.

[1] Ὅρα, Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Λόγος ὡς Ἀντίλογος: Θεολογικά Δοκίμια, Ἐκδόσεις Ἁρμός, Ἀθήνα 1992, Κεφάλαιον 9, σσ. 113-126.

[2] Δυστυχῶς δι’ ἡμᾶς, ὁ Βασιλεύς Ὄθων ἦτο Καθολικός καί ἡ Βασίλισσα Ἀμαλία Λουθηρανή καί διά τοῦτο ἦσαν οὗτοι κατά τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ καί τῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας.

[3] Σήμερον, τόν ρόλον τοῦτον ἔχει ἀναλάβει τό Παιδαγωγικόν Ἰνστιτοῦτον. Ὅρα, Κωνσταντίνου Ζουράρι, «Η ΟΜΕΛΕΤΑ ΜΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟΝ  ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΟΝ».https://christianvivliografia.wordpress.com/2015/10/07/%e1%bc%a1-%e1%bd%80%ce%bc%ce%b5%ce%bb%ce%ad%cf%84%ce%b1-%ce%bc%e1%bd%b2-%cf%84%e1%bd%b0-%ce%bc%cf%85%ce%b1%ce%bb%ce%ac-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%b9/

[4] Εἷς ὅμως θεολόγος, ὁ Κωνσταντῖνος Οἰκονόμου ἀπεκλείσθη ἀπό τό Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, διότι ἐπέμενεν ἀκλονήτως εἰς τήν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Παράδοσιν.

[5] Ἡ βαρβαρική Βαυαρική βασιλεία τοῦ Ὄθωνος ἔκλεισε 400 Μοναστήριά μας καί ἐδήμευσε τάς περιουσίας των. Σήμερον, οἱ νεοφιλελεύθεροι ὁμιλοῦν διά τήν Ἐκκλησιαστικήν περιουσίαν, ἀλλά δέν ὑπάρχει τοιαύτη, ἔχει δημευθῆ πλήρως ἀπό τήν δεκαετίαν τοῦ 1950.

[6] Ἐπιστολή τοῦ Κ. Οἰκονόμου πρός τόν Ρῶσον Πρέσβην Τιτώφ τήν 16/2/1850.

[7] Αἱ μεταφράσεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς συνεχίζονται καί σήμερα. Ὅρα, Ἀρχιμ. Μάρκου Κ. Μανώλη, “Ἡ «μετάφρασις τῶν ἕξ» κρινομένη ὑπό τό φῶς τῆς Παραδόσεως”, Ὀρθόδοξος Τύπος, 9 Ὀκτωβρίου 2015, σσ. 1 καί 7. http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/2087.pdf. Σήμερον ἀκόμη καί ἱερεῖς ἀναγιγνώσκουν τό Εὐαγγέλιον ἐκ τῆς μεταφράσεως εἰς τήν Δημοτικήν.

[8] Καί ἐάν ὑποπέσῃ εἰς τήν ἀντίληψιν τοῦ Eurogroup, τῆς ΕΚΤ καί τοῦ ΔΝΤ, ὅτι δέν εἶναι ἰδική μας περιουσία, ἀλλά τήν χρωστῶμεν εἰς τήν Εὐρώπην, θά μᾶς ἐπιβάλλουν καί ἐπιπρόσθετον χρέος καί ἐπί πλέον τοκογλυφικούς τόκους καί ἄλλας ἰδιωτικοποιήσεις, οἱ ἀθεόφοβοι οὗτοι «προστάται» μας.

[9] Ἡ ἵδρυσις Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας ἦτο εἰς τά σχέδια τοῦ Ὀρθοδόξου Κυβερνήτου μας, τοῦ Ἰωάννου Καποδιστρίου, τά ὁποῖα εἶχε συντάξει ὁ Κωνσταντῖνος Οἰκονόμου δι’ αὐτόν, ἀλλά δέν τήν ἐπέτρεψαν οἱ «φίλοι» μας Δυτικοί (Ἄγγλοι), διότι τόν ἐδολοφόνησαν τήν 27ην Σεπτεμβίου 1831, πρό τῆς πραγματόσεως τῶν ἀνασυγκροτικῶν αὐτοῦ ἔργων. Ὅρα, http://www.mani-ekdoseis.gr/bookDet.asp?catid=1&bid=177 . Ἐπίσης, http://www.kapodistrias.info/arthra/393-i-dolofonia-tou-ioanni-kapodistria-kai-o-zografos-dionysios-tsoko

[10] Ἐκθειάζων τοῦτο εἰς τήν ἐπιστολήν του ὡς ἑξῆς. «Πολλά δέ κατά τόν Ἄθω τά συνεργοῦντα πρός τήν ἐκπαίδευσιν, οὐ μόνον ἡ ἡσυχία καί ἡ περί τόν βίον ἐγκράτεια καί εὐταξία καί ἡ περί τήν ὑποταγήν ἄσκησις, ἀλλά καί ὁ θησαυρός τῶν βιβλιοθηκῶν καί πρό πάντων ἡ ἐνδελέχεια τῶν προσευχῶν, προσοικειοῦσα Θεῷ…». Ὅρα, Δ. Σ. Μπαλάνου, Ἀνέκδοτοι Ἐπιστολαί Κωνσταντίνου Οἰκονόμου τοῦ ἐξ Οἰκονόμων, Πραγματεῖαι τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, Τόμ. Ε, 1, 1936.

[11] Αὕτη ἐστίν ἡ Ἱστοριά μας. «Εἶδα τότε ὅτι ὅ,τι κάμομε θὰ τὸ κάμομε μοναχοὶ καὶ δὲν ἔχομε ἐλπίδα καμμιὰ ἀπὸ τοὺς ξένους». Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: