ΜΑΓΑΡΙΣΙΕΣ ΣΕ ΣΧΟΛΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ: «ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΚΑΠΝΙΖΕ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΗΣ ΠΟΥΡΟ» (Δ. Νατσιός)

Μαγαρισιὲς σὲ σχολικὸ βιβλίο: «Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸ μαῦρο της ποῦρο»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸ μαῦρο της ποῦρο, ἐνῶ ἐγὼ μισοκοιμόμουν μακάρια στὴ ζεστὴ ἀγκαλιά της». (Ἀνθολόγιο Λογοτεχνικῶν Κειμένων, Ε´-ϛ´ Δημοτικοῦ, σελ. 85).

.             Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱ εἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλώσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲ ἀνώριμα καὶ ἀθῶα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς.
.             Τὸ παραπάνω κείμενο, τὸ ὁποῖο «καμαρώνει» στὸ Ἀνθολόγιο τῆς Ε´ καὶ ϛ´ Δημοτικοῦ σχολείου, ποιά ἀξία προβάλλει; Τὸ κάπνισμα μαύρων πούρων Ἀβάνας; Διότι, βεβαίως, οἱ οἰκογένειες τῶν παιδιῶν μας μαῦρα ποῦρα καὶ χαβιάρια ἀπολαμβάνουν στὰ σπίτια τους, γιὰ νὰ λησμονήσουν τὰ πάθια καὶ τοὺς καημούς τους, τούτη τὴν μνημονιακὴ ἐποχή.
.             Μήπως «νὰ ἐγκωμιάσει» τὸ ἱερὸ καὶ πολυτιμότατο γιὰ πολλὰ παιδιά, πρόσωπο τῆς γιαγιᾶς, τῆς δεύτερης μάνας τους; Δὲν εἶναι πρόστυχη καὶ παρανοϊκὴ ἡ εἰκόνα μιᾶς γιαγιᾶς, ποὺ καπνίζει ἀρειμανίως μαῦρα ποῦρα, ἐνῶ τὸ παιδὶ κοιμᾶται στὴν ἀγκαλιά της;
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰκόνα ποὺ διατηροῦμε ἀνεξάλειπτα στὴ μνήμη μας ἀπὸ τὶς γιαγιάδες μας; Δὲν ἀμαυρώνει τὴν μορφή της, δὲν τὴν ἐξευτελίζει στὴ συνείδηση τῶν παιδιῶν, ἡ ἐλεεινολογία τοῦ βιβλίου;
.             Θυμᾶμαι πάντα μὲ συγκίνηση τὶς μακαρίτισσες γιαγιάδες μου. Μία ἐκοιμήθη πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια. Φοροῦσε πάντοτε μαῦρα. Ὁ πατέρας της «ἔπεσε» στὴν Μικρασία τὸ ’22. Ὅπως διηγοῦνταν συμπολεμιστές του, τοὺς περικύκλωσαν οἱ Τοῦρκοι, αὐτὸς ἀρνήθηκε νὰ παραδοθεῖ καὶ ἔφυγε καλπάζοντας. Δηλώθηκε ἀγνοούμενος. Ἡ γυναίκα του, ἡ προγιαγιά μου, δὲν ξαναπαντρεύτηκε τὸν περίμενε ὁλοζωῆς. «Ἀρχαῖος ἄνθρωπος», «παλαιὸς τῶν ἡμερῶν», ἔλαμπε τὸ πρόσωπό της ἀπὸ εὐγένεια καὶ καθαρότητα ψυχῆς. Πέθανε ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα καὶ εἰρηνικὰ στὸν ὕπνο της, τὸ 1985, ἐλπίζοντας στὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Παναγίας μας. Ἡ γιαγιά μου, τὸ μοναχοπαίδι της, παντρεύτηκε, ἀλλὰ δοκίμασε κι αὐτὴ τὸ πικρὸ ποτήρι τῆς χηρείας. Ὁ ἄντρας της σκοτώθηκε τὸν Ἰανουάριο τοῦ ’41, πάνω στὰ βουνὰ τῆς Βορείου Ἠπείρου. Ἄγνωστος στρατιώτης, κόκαλα ἱερά, ποὺ «τρίζουν» γιὰ τὴν τωρινὴ κατάντια μας, γιὰ αὐτὲς τὶς μαγαρισιές, ποὺ ὅλο αὐτὸ τὸ σκορποχώρι τῶν ἀρρίζωτων κατεργαρέων προώθησε στὰ βιβλία τῶν παιδιῶν μας.
.         Νὰ σημειώσω κάτι παρενθετικὰ γιὰ τὴν προγιαγιά. (Ζητῶ συγγνώμη γιὰ τὸν προσωπικὸ τόνο, ἀλλὰ τὶς προάλλες ποὺ ἄνοιξα τὸ Ἀνθολόγιο, ἔπεσε τὸ μάτι μου στὸ γλωσσικὸ ἀπόρριγμα καὶ «κάπνισαν τὰ μάτια μου» ἀπὸ ὀργή -καὶ ὄχι τὸ ποῦρο- ποὺ λέει καὶ ὁ Μακρυγιάννης).
.             Οἱ μουσουλμάνοι τὶς γυναῖκες τὶς θεωροῦν περίπου ἔμψυχα ἐργαλεῖα, κυρίως γιὰ σεξουαλικὴ ἱκανοποίηση. «Οἱ γυναῖκες σας εἶναι ἕνα κτῆμα γιὰ νὰ τὸ καλλιεργήσετε, ἐλᾶτε καλλιεργῆστε τὶς γυναῖκες ὅπως θέλετε» διαβάζουμε στὴ «σούρα» 2,223 τοῦ Κορανίου. «Νὰ ἐπιπλήττετε τὶς γυναῖκες, τῶν ὁποίων νὰ φοβάστε τὴν ἀνυπακοή», νὰ τὶς «περιορίζετε στὰ μέρη ποὺ κοιμοῦνται», στὴν ἀνάγκη ἀκόμη καὶ νὰ «τὶς χτυπᾶτε». (Στίχος 34 τῆς σούρας -ἔτσι ὀνομάζονται τὰ κεφάλαια τοῦ Κορανίου- γιὰ τὶς γυναῖκες, τῆς «Ἂν-Νισά»). Γι’ αὐτό, κατὰ 95% περίπου, οἱ πρόσφυγες καὶ οἱ λαθρομετανάστες, ποὺ καταφθάνουν στὴν πατρίδα μας εἶναι ἄντρες…
.                 Γιὰ νὰ ἐπανέλθω, ἡ προγιαγιά μου εἶχε γεννηθεῖ τὸ 1890 περίπου στὸν Μοσχοπόταμο Πιερίας, ὅταν ἀκόμη βιώναμε τὴν «θαυμαστὴ τάξη» τῆς Τουρκοκρατίας, ὅπως ἔγραφε ἡ «χαριτόβρυτος» κ. Ρεπούση στὸ κουρελούργημά της καὶ ἡ κ. Ἀναγνωστοπούλου ἐπικροτοῦσε. Στὸ μεσόφρυδό της εἶχε χαραγμένο ἕναν μικρὸ γαλάζιο σταυρό, ἀνεξίτηλο, ἐν εἴδει δερματοστιξίας (τατουὰζ ἑλληνιστί). Τὸ ἴδιο ἔκαναν ὅλα τὰ κορίτσια τοῦ χωριοῦ, τὰ βαπτισμένα. Γιατί; Γιὰ νὰ ἀποτρέπουν τοὺς Τούρκους. Στὸ χωριὸ ὑπῆρχε σταθμὸς τουρκικῆς χωροφυλακῆς, ζαπτιέδες ὅπως τοὺς ἔλεγαν. Δὲν τὸ εἶχαν σὲ τίποτε νὰ τὶς ἁρπάξουν ἀπὸ τὸν δρόμο. «Οἱ κοπέλες», ἔλεγε, «βάζαμε τὰ πιὸ παλιά μας φουστάνια καὶ κουκουλωνόμαστε καὶ καταχωνόμαστε γιὰ νὰ μὴν μᾶς δεῖ τὸ μάτι τὸ πόρνο τοῦ Τούρκου». Ἡ ὀμορφιὰ τότε ἦταν κατάρα… Στὸ συναξάρι τῆς ἁγίας Χρυσῆς, τῆς «νέας παρθενομάρτυρος καὶ νύμφης ἀμιάντου τοῦ ἐπουρανίου Βασιλέως Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ», διαβάζουμε: «Τὶς τῶν ἐκεῖ Τούρκων, βλέπων αὐτὴν τοσοῦτον ὡραίαν καὶ πάγκαλον, ἐτρώθη εἰς τὴν καρδίαν ἀπὸ σατανικὸ ἔρωτα, παρετήρη νὰ εὕρῃ κατάλληλον καιρόν, διὰ νὰ τελέσῃ τὸν κακὸν σκοπὸν ὅπου ἐμελέτα». Τὴν ἅρπαξε ὁ μιαρός, ἀλλὰ ἡ «ἀρρενόφρων καὶ μεγαλόψυχος» ἁγία Χρυσή, «πάσχουσα πάνδεινα βάσανα» καὶ μαρτύρια δὲν ἐκάμφθη καὶ τὴν «ἐκρέμασαν εἰς μίαν ἀγριαπιδέαν», στὶς 13 Ὀκτωβρίου τοῦ 1795. Αὐτὰ γιὰ νὰ ξέρουμε τί μᾶς περιμένει τὰ ἑπόμενα χρόνια. (Τὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ἁγία ἀπὸ τὸν «Μέγα Συναξαριστὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» 1950, τόμ. Ι).
.             Στὸ Ἀνθολόγιο, μετὰ τὸ τέλος τοῦ κειμένου, (εἶναι κάποιου Ἄγγλου ὀνόματι Ρόαλντ Ντάλ), χάσκει καὶ μία ἐρώτηση-δραστηριότητα. Διαβάζω: «Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι μία μάγισσα σᾶς μεταμορφώνει σὲ μικρὸ ζῶο ἢ σὲ κάποιο ἄλλο πλάσμα. Μπορεῖτε νὰ περιγράψετε τὴν καινούργια ζωή σας καὶ νὰ μιλήσετε γιὰ τὴν συμπεριφορά σας καὶ τὶς νέες σας σχέσεις, ποὺ θὰ συνάψετε;». («Θέ μου τί λέπομεν στὶς μέρες μας», ἀναφωνοῦσε μὲ σπαραγμὸ ὁ Μακρυγιάννης καὶ ἐπαναλαμβάνουμε κι ἐμεῖς!!).
.           Τὸ ζῶο τὸ καταλαβαίνω -«ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ»- ἀλλὰ τὸ «ἄλλο πλάσμα», τί εἶναι; Ἐξωγήινος, κάποιος ἀπ’ αὐτοὺς «ποὺ κυκλοφοροῦν ἀνάμεσά μας», ὅπως νυχθημερὸν οὐρλιάζει ὁ γνωστὸς τηλεοπτικὸς κοτσανολόγος;
.           Τέλος πάντων. Ἄλλος εἶναι ὁ στόχος. Ἡ προσβολὴ τῆς οἰκογένειας, ἡ ἀποκαθήλωση ἱερῶν γιὰ τὰ παιδιὰ προσώπων, ὅπως οἱ παπποῦδες του. (Καὶ εἶναι λυπηρό, λυπηρότατο «μοδέρνες» γιαγιάδες, ἀντὶ νὰ διηγοῦνται στὰ ἐγγόνια τους «παλιὲς ἱστορίες», νὰ τὰ ἐντάσσουν στὸ παρελθὸν -αὐτὴ εἶναι ἡ βασικότατη ἀποστολὴ τῆς Παιδείας- νὰ κάθονται μαζί τους καὶ νὰ παρακολουθοῦν ἀποχαυνωμένες τὶς δόλιες τουρκοσειρές).
.           Νὰ κλείσω μὲ ἕνα κείμενο τοῦ Κόντογλου. 50 χρόνια πέρασαν ἀπὸ τὸν θάνατό του. Προειδοποιοῦσε γιὰ τὸν ἐθνικό μας ξεπεσμό, ἀλλὰ ποιός τὸν ἄκουγε; «Κάντε σταυροφορία νὰ γίνει πάλι ρωμέϊκη ἡ πατρίδα σας, γιατί ἀλλιῶς κοντὰ εἶναι ἡ μέρα ποὺ θὰ εἶναι ἀργά, γιατί ὁ λεβαντινισμός, ποὺ σπάρθηκε, πάει νὰ ριζώσει. Καὶ ἐπειδὴ οἱ “μορφωμένοι” μας θέλουνε νὰ περνᾶνε γιὰ Εὐρωπαῖοι, ὁ σπόρος αὐτὸς θὰ φυτρώσει κι ὁ λαὸς θὰ ἀποχρωματισθεῖ ἀπὸ τὸν φυλετικὸ χαρακτήρα του. Βυζαντινὴ μουσικὴ σ’ ὅλες τὶς ἐκκλησίες. Δημοτικὰ τραγούδια στὰ γλέντια τοῦ λαοῦ. Ἰδοὺ ἡ Ρόδος ἰδοὺ καὶ τὸ πήδημα. Τ’ ἄλλα εἶναι φιλολογίες. Ὁ ἐκδυτικισμὸς τῆς φυλῆς μας, ποὺ γίνεται ἀπὸ παπάδες νεραϊδοπαρμένους κι ἀπὸ τοὺς ἀνεύθυνους μοντέρνους κάθε γωνιᾶς τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ σταματήσει. Νὰ ἀγώνας μία φορά!…». (Δημ. Ἀστερινοῦ: «Ὁ Κόντογλου στὸν Μυστρά», Κριτικὰ Φύλλα, σελ. 238).

 

 

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: