ΦΕΙΔΩΛΟΙ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ, ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΣΤΑ ΕΡΓΑ (Χαρ. Μπούσιας)

Φειδωλοὶ στὰ λόγια, πλούσιοι στὰ ἔργα

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.         Ὁ λαός μας μὲ τὴ σοφία του μᾶς λέει ὅτι τὰ πολλὰ λόγια εἶναι φτώχεια. Ἔχουμε χορτάσει ἀπὸ λόγια, ἀπὸ μὴ ἐκπληρούμενες ὑποσχέσεις, ἀπὸ ἀνωφελεῖς διδασκαλίες χωρὶς πρακτικὴ ἐφαρμογή. Δὲν ὠφελοῦν τὰ λόγια, αὐτὰ εἶναι «ἔπεα πτερόεντα» κατὰ τὴν ὁμηρικὴ φράση, εἶναι φτερὰ στὸν ἄνεμο, ποὺ τὰ συμπαρασύρει τὸ ρεῦμα τοῦ ἀέρος καὶ τὰ ἐξαφανίζει. Μᾶς λείπουν τὰ ἔργα, αὐτὰ ποὺ ἀλλάζουν τὴ ροὴ τῆς ἱστορίας, αὐτὰ ποὺ μεταβάλλουν τὴ δυστυχία σὲ εὐτυχία, τὴν δυσθυμία σὲ εὐθυμία, τὴν ἀνέχεια σὲ αὐτάρκεια, τὴν ἔλλειψη σὲ πλεόνασμα. Οἱ πολιτικοὶ τάζουν, ἀλλὰ δὲν πράττουν, γι’ αὐτὸ καὶ φέρνουν τὶς κοινωνίες σὲ κρίση. Καὶ δὲν πράττουν, γιατὶ δὲν πιστεύουν αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγουν, δὲν βρίσκουν «τὴν πρᾶξιν εἰς θεωρίας ἐπίβασιν», ὅπως οἱ Ὅσιοι ἀσκητὲς καὶ οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Μήπως, ὅμως, καὶ πολλοὶ ἀδελφοί μας χριστιανοὶ δὲν μένουν μόνο στὰ λόγια καὶ δὲν προχωροῦν σὲ ἔργα; Ἢ καὶ πολλὲς φορὲς τὰ ἔργα τους δὲν εἶναι ἀντίθετα μὲ τὰ λόγια τους;
.         Ὁ Χριστὸς μᾶς θέλει νὰ πρωτοστατοῦμε σὲ καλὰ ἔργα καὶ μᾶς διευκρινίζει μέσω τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅτι καλὰ ἔργα εἶναι αὐτὰ ποὺ ὠφελοῦν τοὺς συνανθρώπους μας. «Μανθανέτωσαν οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας» (Τῖτ. γ´ 14) καὶ μᾶς τονίζει προηγουμένως ὅτι λέγοντας καλὰ ἔργα ἐννοεῖ «τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις» (Τῖτ. γ´ 8).
.         Σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπως ἡ σημερινή, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔχουν κουραστεῖ ἀπὸ τὰ πολλὰ λόγια ποὺ δὲν ἔχουν ἀντίκρυσμα, ἡ προτροπὴ τοῦ θείου Ἀποστόλου εἶναι ἐπίκαιρη. Μᾶς θέτει ὅλους ἐμᾶς μπροστὰ στὴν εὐθύνη μας καὶ ἰδίως τοὺς χριστιανούς, ποὺ θέλουμε νὰ βιώνουμε τὴν πίστη καὶ νὰ εἴμαστε ἄξιοι νὰ φέρουμε τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Δυ­στυχῶς ὅλοι μας κάποτε ἐπηρεαζόμαστε ἀπὸ τὸ πνεῦ­μα τῆς ἐποχῆς καὶ μένουμε στὰ λόγια χωρὶς νὰ κάνουμε ἔργα. Κάνουμε εὔκολα κριτικὲς βλέποντας τὶς ἀδυναμίες τῶν ἄλλων, χωρὶς νὰ θέλουμε νὰ κουραστοῦμε καὶ νὰ ἐργασθοῦμε σὲ ἔργα ἀγάπης καὶ διακο­νίας. Συγκινούμαστε ἀπὸ τὴ δυστυχία ποὺ ἐπικρατεῖ γύρω μας καὶ ἴσως ἀπὸ τὸ περίσσευμά μας νὰ δίνουμε καὶ μερικὰ ψίχουλα, χωρὶς νὰ στερούμαστε προσωπικὰ κάτι σημαντικό. Δὲν ανοίγουμε, ὅμως, τὴν ἀγκαλιά μας καὶ δὲν σπεύδουμε νὰ ἔλθουμε ἀρωγοὶ στὰ προβλήματα τῶν συνανθρώπων μας, νὰ ἀποσμήξουμε τὰ δάκρυά τους μὲ τὸ μαντήλι τῆς εὐσπλαγχνίας μας, νὰ θεραπεύσουμε τὶς πληγές τους μὲ τὰ φάρμακα τῆς κενωτικῆς μας συμπαραστάσεως καὶ θυσιαστικῆς ἀγάπης.
.         Ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ζη­τεῖ λίγα λόγια καὶ πολ­λὰ ἔργα. Νὰ ἀφήσουμε τὶς ἀτελείωτες συζη­τήσεις γιὰ πράγματα ἀνούσια ἢ καὶ ἁ­­­μαρτω­λά, καὶ νὰ πρωτοστατοῦμε στὰ κα­λὰ ἔργα. «Μωρὰς ζητήσεις καὶ γεναλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι» (Τῖτ. γ´ 9), δηλαδὴ νὰ ἀποφεύγουμε ἀνοήτους συζητήσεις ἢ ἐπιδείξεις τοῦ εὐγενοῦς γενεαλογικοῦ μας δένδρου καθὼς καὶ φιλονεικίες καὶ διαμάχαις ποὺ δὲν ἐπιφέρουν ὠφέλεια, ἀφοῦ εἶναι μάταιες. Νὰ ἐπιτελοῦμε τέλος τὰ καλὰ ἔργα ὄχι ἀναγκαστικά, ἀλλὰ μὲ ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση, χωρὶς νὰ περιμένουμε ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, νὰ ζη­τήσουν τὴ βοήθειά μας. Μόνοι μας νὰ ἐπιζητοῦ­με οἱ ἴδιοι εὐκαιρίες ἀγάπης τρέχοντας νὰ ἀνακαλύψουμε ὅλους αὐτοὺς ποὺ πραγματικὰ ὑποφέρουν καὶ ἀξιοπρεπῶς τὸ κρύβουν.
.         Κάποιοι συνάνθρωποί μας ὑποφέρουν, κάποιοι πεινοῦν, κάποιοι ἀνήμποροι θέλουν συμπαράσταση,­ κάποιοι μοναχικοὶ τὴν παρηγοριά μας. Μερικοὶ ἀπογοητεύονται ἀπὸ τὶς μακροχρόνιες ἀρ­ρώστιες τους καὶ ἄλλοι ἀπελπίζονται ἀπὸ τὰ βάσανα τῆς ζωῆς. Ἂν ἀρκούμαστε μόνο σὲ διαπιστώσεις γιὰ τὸ κακὸ τῆς ἐπο­χῆς μας καὶ σὲ λόγια κριτικὰ γιὰ τοὺς ἄλ­λους, δὲν κερδίζουμε τίποτε. Τὰ λόγια μας δὲν ἔχουν κανένα ἀντίκρυσμα καὶ ἡ ζωή μας γίνεται ὑποκριτικὴ καὶ ψεύτικη. Ὅ­­­λοι μας, λοιπόν, ἂς κάνουμε ἕνα νέο ξεκίνη­μα ἀγάπης. Νὰ ψάξουμε νὰ βροῦμε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ χρειάζονται τὴν ἀγάπη μας. Ἔτσι χωρὶς νὰ φτωχεύσουμε θὰ πλουτίσει ἡ ζωή μας μὲ καρ­ποὺς συμπαθείας, συμπαραστάσεως, ἀρετῆς, καλῶν ἔργων καὶ θὰ πλημμυρίσει ἡ καρδιά μας ἀπὸ εἰρήνη, χαρὰ καὶ ἀνάπαυση, αὐτὴ ποὺ μόνο ὁ Χριστός μας ξέρει νὰ δίνει.
.          Ὡς χριστιανοὶ ἔχουμε ἠθικὸ καθῆκον νὰ ἐργαζόμασε στὸν ἀγρὸ τῆς ἀγάπης ὄχι μόνον χωρὶς ἀμοιβές, ἀλλὰ νὰ μοχθοῦμε καὶ μὲ δικά μας ἔξοδα ἀπὸ τὸ πρωῒ ὡς τὸ βράδυ, γιὰ νὰ ἱκανοποιοῦμε τὶς ἀνάγκες τῶν διπλανῶν μας. Νὰ δίνουμε ἀπὸ τὸ περίσσευμά μας, γιὰ νὰ συμπληρώνουμε τὸ ὑστέρημα τῶν ἄλλων καὶ ἔτσι νὰ ἐπικρατεῖ ἰσότητα. «…τὸ ὑμῶν περίσσευμα εἰς τὸ ἐκείνων ὑστέρημα, ἵνα καὶ τὸ ἐκείνων περίσσευμα γένηται εἰς τὸ ὑμῶν ὑστέρημα, ὅπως γένηται ἰσότης…» (Β’ Κορ. η´ 13-4). Καὶ δὲν πρέπει νὰ παρακινούμαστε στὰ ἔργα ἀγάπης ἀπὸ ἰδιοτέλειες ἤ ὑστεροβουλίες ἤ ὑποχθόνιες σκοπιμότητες ἤ προσπάθεια διαφημισμοῦ συγκεκριμένων προσώπων. Ὅλα ὅσα πράττουμε, νὰ τὰ ἐπιτελοῦμε εἴτε ἀφανῶς, ὥστε νὰ μὴ τὰ διακηρύσσουμε δημόσια, γιὰ νὰ δεχόμαστε ἐπαίνους, εἴτε συλλογικῶς χωρὶς ἴχνος ἐλατηρίων προβολῆς καὶ ἀπολαβῆς τιμῶν. Νὰ ἔχουμε συνείδηση, ὅτι ἁπλῶς πράττουμε ἔστω καὶ κατ’ ὀλίγον τὸ καθῆκον μας ὡς ἑκούσιοι Κυρηναῖοι καὶ καλοὶ Σαμαρεῖτες.
.         Γύρω μας βλέπουμε τὴ σύγχυση ὅλο καί περισσότερο νὰ μεγαλώνει. Τὴν ἀβεβαιότητα νὰ σφίγγει τίς καρδιές μας στόν κλοιό της, τὴν πλάνη νὰ παραμονεύει ὅλο καὶ συχνότερα στὸ δρόμο μας. Γιὰ νὰ μὴν σκεπάσει ἡ θλίψη καὶ ἡ ἀπογοήτευση σὰν σύννεφο τὴ ζωή μας, ἂς ἀνοίξουμε τὶς καρδιές μας στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ μας, στὸ φῶς τῆς ἀγάπης. Ἂς γίνουμε πρωτοπόροι καλῶν ἔργων, γιὰ νὰ μὴ μείνουμε ἄκαρποι. Ὁ Χριστός μας μᾶς παίρνει ξερὲς καὶ φτωχές ρίζες, μᾶς φυτεύει στὸ περιβόλι του, μᾶς ποτίζει καὶ μᾶς περιποιεῖται, ὥστε νὰ γίνουμε ψηλὰ καὶ θαλερὰ δένδρα. Θὰ ψάξει κάποτε νὰ δεῖ ποῦ εἶναι οἱ καρποί μας; Ἀλλοίμονο, ἂν ξοδεύουμε τὸ χυμό μας σὲ μικρόλογους ὑπολογισμούς. Ὁ Κύριος περιμένει νὰ καρποφορήσουμε μιὰ ζωὴ γεμάτη ἀγάπη, δικαιοσύνη καὶ ἐλπίδα. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ συμφέρον μας, ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ μαρτυρία ποὺ ἔχουμε νὰ δώσουμε στὸ σύγχρονο κόσμο, στὸν ἀποσταμένο ἄνθρωπο, στὴν ἀναστατωμένη κοινωνία μὲ τὸ παράδειγμά μας, τὴ μαρτυρία τοῦ εὐαγγελίου καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ στὴν ἐποχή μας. Νὰ δώσουμε τὸ φῶς καὶ τὴ χαρὰ στὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἐναγώνια στὴν ἐποχή μας ζητεῖ, ψάχνει νὰ τὴ βρεῖ, καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουμε μὲ τὸ παράδειγμά μας στὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸν Χριστό μας, τὸν Λυτρωτή μας. Πρότυπό μας ἂς ἔχουμε τὸν Γέροντα τῆς Κύπρου, τὸν Γέροντα τῆς ἀγάπης, Γαβριὴλ τὸν εὐλογημένο, ποὺ δὲν ὑπολόγιζε κόπους μπροστὰ στὴ συμπαράστασή του σὲ κάθε ἀνήμπορο, σὲ κάθε πτωχὸ λέγοντας τὸ πολὺ γνωστὸ «ἡ ἀγάπη ἔξω βάζει τὸν κόπον».

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: