ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ: ΠΙΘΗΚΙΣΜΟΣ ἢ ΕΛΛΗΝΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ;

Γιδοβοσκὸς μὲ φράκο

Γράφει ὁ ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
ἐφημ. «Καθημερινή», 06.09.15

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΙΛΙΟΓΡ.»: Τὸ δυσοίωνο εἶναι ὅτι ἡ «διαφημιστικ λογικ τς δοντόπαστας  τν πορρυπαντικν, ἡ λογικ το κυνηγητο τν ντυπώσεων», ἐκτὸς τῆς πολιτικῆς -ὅπως σημειώνεται κατωτέρω στὸ ἄρθρο- ἔχει κατακλύσει καὶ τὸν ἐκκκλησιαστικὸ χῶρο! Οἱ πιστοὶ κοντεύουν νὰ καταντήσουν καταναλωτὲς θρησκευτικῶν τελετῶν, ἄλλοτε λαμπρῶν καὶ φαντασμαγορικῶν καὶ ἄλλοτε …«κατανυκτικῶν»!
.            Εὐτυχῶς ἔχουμε τοὺς Ἁγίους, καὶ μάλιστα τοὺς συγχρόνους Πορφύριο καὶ Παΐσιο καὶ Σάββα κ. ἄ., γιὰ νὰ μᾶς δίνουν τὸ μέτρο καὶ νὰ παρηγοροῦν τὶς συνειδήσεις μας μπροστὰ στὸν κατακλυσμὸ πνευματικῆς παρακμῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἀμετρίας.  

.             Στὸ πεδίο τοῦ θεωρητικοῦ πολιτικοῦ προβληματισμοῦ (ἂν ὑπάρχει, σήμερα πιά, τέτοιο πεδίο), ὅσοι πολίτες ἑλλαδικοὶ ἐπιμένουν νὰ δηλώνουν προσανατολισμὸ μὲ ἐτικέτες τοῦ τύπου: Ἀριστερά, Δεξιά, Κέντρο, Κεντροαριστερά, Κεντροδεξιά, θὰ διακινδύνευα νὰ τοὺς συστήσω, ὅσο μπορῶ διακριτικότερα, νὰ ἐλέγξουν, ἰατρικά, τοὺς δεῖκτες νοημοσύνης τους. Ἂν ἀπαιτήσουν νὰ ἐξηγήσω τὸ γιατί, θὰ ἀπαντήσω ὅτι ὁ χῶρος τῆς ἐπιφυλλίδας δὲν ἐπαρκεῖ ἢ εἶναι κρίμα νὰ χαραμιστεῖ γιὰ νὰ ἐξηγηθοῦν τὰ αὐτονόητα.
.             Στὰ αὐτονόητα συμπεριλαμβάνεται καὶ ἡ πείρα ὅλων μας στὴν Ἑλλάδα, τὰ τελευταία ἕξι τουλάχιστον χρόνια: Μᾶς κυβέρνησαν ὅλες οἱ ἰδεολογικὲς ἐτικέτες καὶ ἦταν ὅλες διαχειριστικές της μίας καὶ μόνης κοινωνικῆς ἐπιδίωξης: νὰ συντηρηθεῖ ἢ νὰ μεγιστοποιηθεῖ κατὰ τὸ δυνατὸ (ἢ ἀκόμα καὶ μὲ παρανοϊκὸ ὑπερδανεισμὸ) ἡ καταναλωτικὴ εὐχέρεια τῶν ψηφοφόρων. Ἀπέδειξαν ὅλα τὰ κόμματα ὅτι λογαριάζουν ἰδιοτελῶς τοὺς πολίτες μόνο σὰν ψηφοφόρους, ἀπέδειξαν ὅλοι οἱ πολιτευόμενοι, μὰ ἀπολύτως ὅλοι, ὅτι τὸ πρῶτο (ἢ τὸ μόνο) ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ ἐπανεκλογή τους. Νὰ ἐπανεκλεγοῦν κερδίζοντας τὶς ἐντυπώσεις καὶ οἱ ἐντυπώσεις κερδίζονται, ὅταν ὑπόσχεσαι αὔξηση εἰσοδημάτων, ὄχι θεσμικὲς μεταρρυθμίσεις ποὺ θὰ ἀποκαθιστοῦσαν κράτος λειτουργικό, κράτος δικαίου, κράτος πρόνοιας.
.             Ὅλα τὰ κόμματα, μὲ ὅποια ἰδεολογία κι ἂν προσπαθοῦν νὰ ξεγελάσουν τοὺς μειωμένης νοημοσύνης πολίτες, μόλις ἔγιναν κυβέρνηση μοίρασαν μὲ τοὺς συγκυβερνῶντες τὰ ρουσφέτια (4-3-1), διόρισαν σὲ ὅλους τοὺς διοικητικοὺς κόμβους τῶν κρατικῶν θεσμῶν καὶ τῶν δημόσιων ὀργανισμῶν κομματικοὺς κλακαδόρους, ἀνέβασαν σὲ ὑπουργικοὺς θώκους μικρονοϊκὰ ἢ καὶ γελοῖα ἄτομα εὐρείας τηλεοπτικῆς «ἀναγνωρισιμότητας». Καὶ ταυτόχρονα συνεχίζουν νὰ ρητορεύουν τυποποιημένα ἰδεολογήματα «σοσιαλιστικά», «φιλελεύθερα», «ριζοσπαστικῶς ἀριστερά», «κεντρῶα». Ξέρουν ὅτι μεγάλη μερίδα τάχα καὶ πολιτῶν προσδένονται τυφλὰ καὶ ἄλογα σὲ ἕνα κόμμα ὅπως καὶ σὲ μία ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα – ἡ ἰδεολογικὴ ἐτικέτα εἶναι τὸ ἀκριβὲς ἀνάλογο τῆς τυχαίας ὀνομασίας τῶν κερδοσκοπικῶν ἀθλητικῶν ἑταιρειῶν.
.             Ἀπὸ τὰ κόμματα ποὺ συγκροτοῦν τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ στὴν Ἑλλάδα σήμερα δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα ἀνυπότακτο στὴ διαφημιστικ λογικ τς δοντόπαστας τν πορρυπαντικν, λογικ το κυνηγητο τν ντυπώσεων. Σκεφθεῖτε τὶς ὀνομασίες τῶν κομμάτων ποῦ διεκδικοῦν ἢ διεκδίκησαν τὴν ψῆφο μας: Τί ἀκριβῶς, ἐκτὸς ἀπὸ παιχνίδι ἐντυπώσεων, δηλώνει ἡ ὀνομασία «Νέα Δημοκρατία» ἢ «Λαϊκὴ Ἑνότητα» ἢ «Πολιτικὴ Ἄνοιξη» ἢ «Ποτάμι» (τὸ ζενὶθ τῆς ἀσυναρτησίας) ἢ «Χρυσὴ Αὐγὴ» ἢ «Λαϊκὸς Ὀρθόδοξος Συναγερμός»; Ποιές κοινωνικς στοχεύσεις ξαγγέλλουν τέτοιοι τίτλοι, ποι ταυτότητα πεποιθήσεων κα πιδιώξεων καταθέτουν;
.             Τὸ κορυφαῖο ρεζιλίκι εἶναι οἱ ὀνομασίες τῆς ἐπαρχιώτικης ξιπασιᾶς, «τὸ κάλπικον δάνειον» ποὺ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης: Λέξεις ποὺ μᾶς γυάλισαν, ἐπειδὴ εἶναι σὲ χρήση στὴ «λελαμπρυσμένην καὶ πεφωτισμένην Ἑσπερίαν» καὶ τὶς φορέσαμε σὲ δικούς μας κακέκτυπους κομματικοὺς σχηματισμούς, σὰν νὰ ντύναμε γιδοβοσκὸ μὲ φράκο. Τὶς λέξεις «σοσιαλισμός», «φιλελευθερισμός», «Δεξιά», «Ἀριστερά», «Ριζοσπαστικὴ Ἀριστερά», «Κέντρο» τς γέννησαν ο κοινωνίες τς Δύσης μέσα σ τελείως διαφορετικς στορικς συνθκες, γι ν πηρετήσουν τς δικές τους κε ξεχωριστς νάγκες, νάγκες διαμορφωμένες π ριζικ διαφορετικος π τος δικούς μας στορικος θισμούς, λλες νοο-τροπίες, λλες προσλαμβάνουσες. Μᾶς γυάλισαν αὐτὲς οἱ λέξεις, γιατί, πολὺ ἔγκαιρα (μὲ τὴ Βαυαροκρατία στὴν ἀρχὴ καὶ τὸν Κοραϊσμὸ ὣς σήμερα), παγιώσαμε συμπεριφορὲς μετα-ἀποικιακοῦ κράτους: τὰ πάντα στὸ κράτος μας (θεσμοί, ὀργάνωση, λειτουργίες, μόδες – ὅλα) ἦταν καὶ εἶναι μεταπρατικά, ξιπασμένες ἀπομιμήσεις, ὅπως σὲ λαοὺς χωρὶς παρελθόν, χωρὶς Ἱστορία, χωρὶς συνέχεια τῆς πείρας γενεῶν καὶ αἰώνων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἀναγκῶν τους.
.             Θὰ τολμήσω μία παραδειγματικὴ εἰκόνα (πρὸς Θεοῦ, ὄχι συνταγὴ οὔτε ἐξαγγελία): Νομίζω ὅτι τόσο ἡ ἰδιαιτερότητα τῶν ἀναγκῶν τῆς ἑλλαδικῆς κοινωνίας σήμερα (καὶ ἰδιαιτερότητα ἔχει κάθε κοινωνία) ὅσο καὶ ἡ πείρα τῶν ἐφιαλτικῶν συνεπειῶν τοῦ μεταπρατισμοῦ θὰ μποροῦσαν (λογικὰ καὶ ἐνεργὰ) νὰ ἀντιμετωπιστοῦν μὲ ἕναν δικομματισμὸ ποὺ θὰ ἀπηχοῦσε καὶ τὴ μόνη ρεαλιστικὴ διαφοροποίησή μας τῶν Νεοελλήνων. Ἡ λογικὴ συνέπεια καὶ ὁ πολιτικὸς ρεαλισμὸς θὰ ἀπαιτοῦσαν, τὸ ἕνα κόμμα νὰ ὀνομάζεται «Ἑλληνοκεντρικοὶ Ἐκσυγχρονιστὲς» καὶ τὸ ἄλλο «Διεθνιστὲς Ἐκσυγχρονιστές».
.             Τὸ κοινὸ αἰτούμενο, ἀπαίτηση ποὺ μοιάζει πανελλήνια, εἶναι ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῆς χώρας. Τν καταλαβαίνουν μως ο περισσότεροι μόνο σ μία ρμηνευτικ προοπτική: σν μίμηση. κσυγχρονισμς θ πε, ν γίνουμε σν τς χρες πο τς θεωρομε «προηγμένες»: ἔχουν ὑψηλοὺς δεῖκτες καταναλωτικῆς εὐχέρειας, κρατικὲς ὑπηρεσίες ποὺ ὑπηρετοῦν τὸν πολίτη καὶ ὄχι τὴ συνδικαλισμένη δημοσιοϋπαλληλία, ἔχουν ὀρθολογικὴ συνέπεια στὴ θέσπιση καὶ ἐφαρμογὴ τῶν νόμων. Διακόσια περίπου χρόνια, ὅλα τὰ κόμματα προσπαθοῦν (ἄλλα μὲ εἰλικρίνεια καὶ ἄλλα ὑποκριτικὰ καὶ μὲ ἰδιοτέλεια) νὰ μᾶς ὁδηγήσουν σὲ αὐτὴ τὴ μίμηση καὶ ἡ ἀποτυχία εἶναι ὁλοφάνερη, σωρευτικὰ καταστροφική.
.             Καταλήγουμε στὴν πιὸ ταπεινωτικὴ αὐτομεμψία: «Δὲν μποροῦμε, δύο αἰῶνες τώρα, νὰ ἐκσυγχρονιστοῦμε, ἐπειδὴ φταίει ὁ χαρακτήρας μας ἢ τὰ τετρακόσια χρόνια Τουρκοκρατίας ἢ ἡ θρησκοληψία μας. Εἴμαστε ἀνίατα τεμπέληδες, ψυχοπαθολογικὰ ἢ πρωτόγονα ἰδιοτελεῖς, κλέβουμε τὸ κοινωνικὸ χρῆμα σὰν σιχαμεροὶ λωποδύτες, πρωταθλητὲς στὸν βανδαλισμὸ τῆς δημόσιας περιουσίας» καὶ ὅσα μύρια ἀνάλογα. Ὅλες αὐτὲς οἱ αἰτιολογήσεις καὶ ἀναλύσεις τῆς ἀποτυχίας ἐκσυγχρονισμοῦ μας συνοδεύουν τὸν μονόδρομο: ν καταλαβαίνουμε τν κσυγχρονισμ σν μίμηση, σν πιθηκισμό. Ν ψηφίζουμε τ μ χίλιες νοματικς παραλλαγς κόμμα τν «Διεθνιστν κσυγχρονιστν».
.             Ἡ λογικὴ συνέπεια καὶ ὁ πολιτικὸς ρεαλισμὸς ἀπαιτοῦν, νὰ ἐμφανιστεῖ ἐπιτέλους κάποτε καὶ ἡ ἐναλλακτικὴ πρόταση: προγραμματικ στόχευση κα προσπάθεια γι ναν «λληνοκεντρικ κσυγχρονισμό». Ὄχι ἡ ἴδια ἀδιέξοδη μίμηση διανθισμένη μὲ ρητορικὰ – συναισθηματικὰ ἢ πονηρὰ πλουμίδια ἰδεολογικῆς πατριδοκαπηλίας, ἀλλὰ μία ριζικὰ διαφορετικὴ πολιτικὴ ὀπτική: Ἕνας ἑλληνοκεντρικὸς ἐκσυγχρονισμὸς δὲν ταυτίζει τὸν ἐκσυγχρονισμὸ μὲ τὰ ἐπιτεύγματα ἄλλων, ἐπιτεύγματα ποὺ τὰ ἐκδέχεται σὰν ὑποχρεωτικὲς γιὰ ὅλους αὐταξίες. Ξεκινάει π τς δικές μας νάγκες κα ναζητάει: ποι π τ πιτεύγματα τς ποιασδήποτε κοινωνίας (χι μόνο τν «δοκούντων ρχειν» τς φήμερης μόδας) θ ξυπηρετοσαν πληρέστερα τς δικές μας νάγκες κα μ ποις κριτικς προσαρμογς στς νάγκες μας;
.             Καὶ αὐτὴ ἡ κριτικὴ λειτουργία τῆς πολιτικῆς προϋποθέτει, βεβαίως, μίαν ἐμπειρικὰ ἀλλὰ καὶ ὀρθολογικὰ καταξιωμένη ἐκτίμηση τῆς ἰδιαιτερότητας τῶν δικῶν μας ἀναγκῶν: Καλύπτει ζωτικότερες νάγκες το λληνα να δεύτερο στν οκογένεια ατοκίνητο νετη γνώση τς ρχαίας λληνικς γλώσσας, πο ξασφαλίζει πρόσβαση σ ναν πλοτο αώνων κφραστικς τς σοφίας κα το κάλλους; Πολλὲς τέτοιες οὐσιωδέστατες γιὰ τὴν ποιότητα τῆς ζωῆς μας ἀποτιμήσεις, εἶναι πολιτικὲς ἐπιλογές.

.             Ὁ γιδοβοσκὸς μπορεῖ νὰ εἶναι ἄρχοντας ὄχι ὑποχρεωτικὰ μὲ φράκο.

, , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: