ΠΡΩΤΟΓΟΝΙΣΜΟΣ, ΠΑΡΑΚΜΗ καὶ ΒΟΥΛΙΜΙΑ ἐναντίον ΤΗΣ ΑΝΑΚΑΜΨΕΩΣ

Πρωτεύει πολιτικὰ ἡ κοινωνικὴ ἀναμόρφωση

τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 19.07.15

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Πρωτεύει πολιτικὰ ἡ κοινωνικὴ ἀναμόρφωση», ἀφοῦ ὅμως προηγηθεῖ ἡ πνευματικὴ ἀνανέωση! Ἀλλιῶς ΔΕΝ γίνεται!

.               Γνώρισε δοκιμασίες σκληρὲς ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ τότε ποὺ συρρικνώθηκε, γιὰ λόγους ἀδήριτης ἱστορικῆς ἀναγκαιότητας, σὲ ἐθνικὸ κράτος. Κινδύνεψε, ὄχι λίγες φορὲς ἡ κρατική του ὑπόσταση, ἀπειλήθηκε ἐπανειλημμένα ἡ ἐδαφική του ἀκεραιότητα, ξεριζώθηκαν ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ ἀπὸ κοιτίδες πανάρχαιες καταγωγῆς τους. Ἔζησε πολέμους, ξενικὲς κατοχές, φτώχεια, βασανιστικὲς στερήσεις, προδόθηκε ἢ ἀδικήθηκε βάναυσα ἀπὸ «συμμάχους» καὶ «προστάτες». Γεύτηκε τὴν ντροπὴ ὣς τὸ μεδούλι τῆς ψυχῆς του ὁ Ἕλληνας γιὰ σπιθαμιαίους ἡγέτες του, ἀνίκανους, ἐγωλάγνους, ξιπασμένους μεταπράτες ἰδεολογιῶν, ποὺ δίχασαν τὸν λαὸ καὶ τὸν ματοκύλισαν. Χώρια ἡ πίκρα καὶ ὁ καϋμὸς γιὰ τὴν προγραμματικὴ στὸ κράτος ἀπαιδευσία ποὺ ἐξασφάλιζε εὐκολότερη ἐξαγορὰ ψήφων καὶ συνειδήσεων – τὴν παγίωση τοῦ πρωτογονισμοῦ τοῦ ἀποκαλούμενου «πελατειακὸ κράτος».
.               Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἰσχυριστεῖ, ὄχι ἐπιπόλαια, ὅτι στὴ δραματικὴ αὐτὴ διαδρομὴ τῶν δύο αἰώνων κρατικοῦ βίου, εἶχαν οἱ Ἕλληνες κάποια ἀντιστηρίγματα σθεναρά: Εἶχαν γλώσσα, ποὺ τὴν πίστευαν ἀτίμητο κληροδότημα, παθιάζονταν γιὰ τὴν ἀκεραιότητά της. Εἶχαν ζωντανὴ ἱστορικὴ συνείδηση, ἀντλοῦσαν αὐτοπεποίθηση καὶ κριτήρια ἀρχοντιᾶς ἀπὸ τὴν Ἱστορία τους. Συνέχιζαν, ἔστω ἐθιμικά, τυπολατρικά, ἀλλὰ διέσωζαν τὴ διαφορὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ «τρόπου» ἀπὸ τὴν ἀτομοκεντρική, νομικὴ θρησκευτικότητα.
.               Σήμερα καὶ τὰ τρία αὐτὰ ἀντιστύλια ἔχουν μᾶλλον ἀπολείψει: Ἡ ἀσυλία τῆς ἀγλωσσίας καλύπτει ἀναρίθμητο πλῆθος δημόσιων ἀγορητῶν, μέχρι καὶ πρώην πρωθυπουργούς. Ἔτσι καὶ ὁ ἀνταποκριτὴς τῆς Κρατικῆς Τηλεόρασης μπορεῖ νὰ μεταδίδει, καθημερινά, ἀνακοινώσεις τοῦ Διεθνῆ Νομισματικοῦ Ταμείου (ναί: τὸ διεθνές, τοῦ διεθνῆ!!). Χωρὶς νὰ διανοεῖται κανεὶς νὰ τοῦ διακόψει τὴν ἀνταπόκριση καὶ νὰ τὸν ἀπολύσει παραχρῆμα. Σήμερα, παράλληλα, λογαριάζεσαι σὰν «προοδευτικὸς» πολίτης μόνο ἂν δηλώνεις μαχητικὸς ἀντι-πατριώτης διεθνιστὴς καὶ προπαγανδίζεις στὴν τηλεόραση, πουλώντας ἐντυπώσεις, ὅτι οἱ Ἕλληνες, τετρακόσια χρόνια ὑπόδουλοι στοὺς Τούρκους εἶχαν ἄνετο βίο, καὶ τὸ 1821 ἐπαναστάτησαν μόνο στοιχεῖα τοῦ κοινωνικοῦ περιθωρίου, ληστοσυμμορίτες πλιατσικολόγοι. Σήμερα, τρίτο, ἔστω καὶ ἡ ὑποψία γιὰ τὴ διαφορὰ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος ἀπὸ τὴ φυσική, τὴν ἐνστικτώδη θρησκεία τοῦ ἀτομοκεντρικοῦ νομικισμοῦ ἀπουσιάζει προκλητικὰ ἀπὸ τὸν ἐπίσημο λόγο τῶν κορυφαίων τῆς τυπολατρίας.
.               Δν μοιάζει ν πάρχει κανένα συλλογικό, βιωματικ ντιστήριγμα, στόχος κοινς πο ν ξασφαλίζει τ συνοχ τν λλήνων. Τ κριτήρια πο διαβαθμίζουν τν ποιότητα τς ζως, τ χαρ τς ζως, εναι ποκλειστικ κα μόνο οκονομικά, μετρνε τν καταναλωτικ εχέρεια. Καθιέρωσε αὐτὰ τὰ κριτήρια μία συγκεκριμένη πολιτική, ὑπηρετικὴ τοῦ πελατειακοῦ κράτους: πολιτικὴ ἀσύδοτων παροχῶν, ἐπιδοτήσεων, χαριστικῶν διορισμῶν καὶ σκανδαλωδῶν συνταξιοδοτήσεων, ἀτιμώρητης λεηλασίας τοῦ κρατικοῦ ταμείου, γιὰ νὰ ἐξαγοραστοῦν ψῆφοι.
.               Τὸ κλίμα ποὺ δημιούργησε αὐτὸ τὸ πολύχρονο καὶ ξέφρενο γλεντοκόπι τῆς ἀσύδοτης κομματοκρατίας, διέλυσε (στὴν κυριολεξία) τὸν κοινωνικὸ ἱστό, μετέβαλε τὴν κάποτε ἑλλαδικὴ κοινωνία σὲ ζούγκλα ἀκοινωνησίας, πρωτόγονων ἐγωκεντρικῶν θωρακίσεων. Ὁ πολὺ πρόσφατος μανιασμένος διχασμὸς ὀπαδῶν τοῦ «ὄχι» καὶ ὀπαδῶν τοῦ «ναὶ» δὲν ἀντιθέτει πολιτικὲς ἐπιλογές, πεποιθήσεις, ἰδεολογικὲς σκληρύνσεις. Μοιάζει μᾶλλον νὰ συσπειρώνει τὸν ὁρμέμφυτο, ἄλογο πανικὸ γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο ἀπώλειας τῆς εὐμάρειας ἢ ἀποκλεισμοῦ κάθε προοπτικῆς γιὰ κατάκτηση τῆς εὐμάρειας.
.               Ὅ,τι ὀνομάζουμε παρακμὴ εἶναι, ἀκριβῶς, ἡ παραίτηση τῶν πολλῶν ἀπὸ τὸ ἄθλημα τῶν σχέσεων κοινωνίας. Γιὰ νὰ «κοινωνήσει» ὁ ἄνθρωπος τὶς ἐμπειρικές του πιστοποιήσεις, ἀλλὰ καὶ τὶς σκέψεις, τὶς κρίσεις, τὶς γνῶμες του, πρέπει νὰ διασώζει τὴν ἑτοιμότητα νὰ ἀναγνωρίσει στὸν ἄλλον ἢ στοὺς ἄλλους μίαν ὀρθότερη ἐνδεχομένως πιστοποίηση, ἄποψη, ὀπτικὴ – νὰ δεχθεῖ – παραδεχθεῖ πιθανό του σφάλμα, ἔλλειψη, ἀστοχία, ἑπομένως τὴν ἀνάγκη νὰ προσλάβει καὶ ἀξιοποιήσει αὐτὸ ποὺ ὁ ἄλλος τοῦ προσφέρει. Αὐτὴ τὴν κοινωνικὴ ἑτοιμότητα τὴν ἀποκλείει ὁ πρωτογονισμὸς τῆς ἐγωτικῆς αὐτάρκειας, τὸ ἔνστικτο αὐθυπεράσπισης, αὐτοθωράκισης, ἐπιβολῆς. Ὑπερασπίζοντας τὴν ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα ποὺ ἐπέλεξα, τὸ κόμμα ποὺ ψηφίζω, τὶς ἰδεολογικές μου πεποιθήσεις, τὴ θρησκευτική μου «πίστη», τὶς κρίσεις-γνῶμες μου γιὰ πρόσωπα ἢ γεγονότα, ὑπερασπίζω ἐνστικτωδῶς (γι’ αὐτὸ καὶ συνήθως ἀνεπίγνωστα) τὸ ἐγώ μου, τὴν αὐτοκαταξίωσή μου, τὴν αὐτοπροστασία μου. Αὐτὴ ἡ ὑπεράσπιση εἶναι ὁρμέμφυτη, λογικὰ ἀνεξέλεγκτο ἔνστικτο, τυφλὴ ἀνάγκη.
.               Ἡ ἀντίσταση στὴν ἐπιθετικὴ ἐγωτικὴ αὐτοάμυνα, ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὸν ὁρμέμφυτο ἐγωκεντρισμό, συνιστᾶ ὅ,τι ὀνομάζουμε «καλλιέργεια» τοῦ ἀνθρώπου, «πολιτισμό». Νὰ εἶχες κατακτήσει πολιτισμὸ καὶ νὰ τὸν ἀπεμπόλησες, τὸ λέμε «παρακμή», τὸ νὰ εἶσαι πάντα καθηλωμένος στὸν κτηνώδη ἀτομοκεντρισμό, τὸ λέμε «βαρβαρότητα». Στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα, ἡ παρακμιακὴ ἐγωπάθεια διαλύει κάθε λειτουργία σχέσεων κοινωνίας τῆς ζωῆς καὶ τῆς χρείας. Στὶς συζητήσεις τῶν ἄλλοτε φίλων, τῶν γειτόνων, τῶν ἀγνώστων τῆς οὐρᾶς στὰ ΑΤΜ, εἶναι ἀδύνατο νὰ πραγματωθεῖ συν-ὁμιλία. λοι τ ξέρουμε λα, εμαστε λοι φανατισμένα σίγουροι τι κατέχουμε τν λάθητη λήθεια.
.               Κάθε ἕνας μας σήμερα εἶναι ἀπόλυτα βεβαιωμένος ὅτι διαθέτει τὴν ἀπόλυτης ἐγκυρότητας πηγὴ πληροφοριῶν: Κάποιον γνωστὸ ἢ γνωστὸν γνωστοῦ ἀπὸ τὸν ὁποῖο καὶ ἐξασφαλίζουμε τὴν αὐθεντικὴ εἴδηση!
.               Κατέχουμε ὄχι μόνο τὴν ἐγγυημένα ὀρθὴ ἑρμηνεία γεγονότων, δηλώσεων, ἐνεργειῶν τῶν διαχειριστῶν τῆς ζωῆς μας, ἀλλὰ ξέρουμε μὲ ἀράγιστη σιγουριὰ καὶ τὶς προθέσεις τους: Ποῦ ἀπέβλεπαν, σὲ τί ἀποσκοποῦσαν, τί σχεδίαζαν κρυφὰ καὶ προετοίμαζαν ὕπουλα ἢ εὐφυέστατα οἱ ἄρχοντες, ποὺ τὸ ἐγὼ μας ἔχει ἐπιλέξει νὰ τοὺς θαυμάζει ἢ νὰ τοὺς βδελύσσεται.
.               Ἡ ἀνάκαμψη ἀπὸ μία τέτοια κατρακύλα στὸν πρωτογονισμὸ τῆς ἀνάγκης γιὰ ἐγωτικὴ κατασφάλιση καὶ ὑπεροχὴ δὲν κατορθώνεται σὲ ἑβδομάδες ἢ μῆνες, οὔτε μὲ τὴν τυφλότερη δυνατὴ πειθάρχηση στὸν ἐξανδραποδισμὸ ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ «προηγμένες» κοινωνίες τῶν κοιτίδων τοῦ ἀτομοκεντρικοῦ παλιμβαρβαρισμοῦ. Μοναδικὸ ὅπλο μίας συλλογικότητας γιὰ νὰ φτάσει νὰ γίνει κοινωνία, νὰ ἐλευθερωθεῖ εἴτε ἀπὸ τὴν «προηγμένη» καταναλωτικὴ ἀποκτήνωση εἴτε ἀπὸ τὸν βυθισμὸ στὴν ἑξαθλιωτικὴ φτώχεια, μοναδικὸ ὅπλο-μέσο-ἐργαλεῖο εἶναι ἡ πολιτική. Ἡ ζωή μας καὶ ἡ ποιότητα τῆς ζωῆς μας, τὸ γόνιμο ἢ τὸ ἐφιαλτικὸ μέλλον τῶν παιδιῶν μας, θὰ κριθοῦν ἀπὸ τὶς πολιτικὲς ἐπιλογές μας: Χρειαζόμαστε πολιτικος μ νοο-τροπία κοινωνικο ναμορφωτ, χι διαχειριστ συνταγν καταναλωτικς βουλιμίας.

.                Κυρίως: χρειαζόμαστε σοβαρότητα, ὄχι ἄλλα καραγκιοζιλίκια.

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μποροῦν ἆραγε οἱ καραγκιόζηδες καὶ κυρίως οἱ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ νὰ παραγάγουν σοβαρότητα; 

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: