«ΚΛIΜΑ ΠΑΝΙΚΟY, ΟΙ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡOΜΟΥΣ ΜΑΖI ΜΕ ΧΙΛΙAΔΕΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝAΣΤΕΣ. ΛΕΗΛΑΣIΕΣ ΚΑΤΑΣΤΗΜAΤΩΝ, ΥΠΕΡΑΓΟΡΩΝ, ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΛΗΣΤΕIΕΣ».

Στὸ ἐσωτερικὸ τὸ κυρίως μέτωπο

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 07.06.15

.             Τὸ σενάριο τῆς χρεωκοπίας τὸ συνόψισε ὁ Κώστας Καλλίτσης στὴν «Κ» τῆς περασμένης Κυριακῆς (31.5.2015): Ἂν δὲν πληρωθεῖ μία δόση στὸ ΔΝΤ, ὅλο τὸ χρέος τῆς χώρας (περίπου 320 δισ. εὐρὼ) μπορεῖ νὰ κηρυχθεῖ ἀπαιτητὸ ἀπὸ τοὺς δανειστές… Ἡ οἰκονομικὴ δραστηριότητα θὰ παγώσει πλήρως… οὐδεὶς θὰ πληρώνει ὁποιαδήποτε ὑποχρέωσή του (ἀπὸ δόση ἕως μισθό), τὰ δημόσια ἔσοδα θὰ μηδενιστοῦν… Εἶναι βεβαία ἡ ἐπιβολὴ capital controls: Γιὰ νὰ μὴν ἐρημώσει ἡ χώρα καὶ οἱ Τράπεζες ἀπὸ κεφάλαια, ὁ πρωθυπουργὸς κ. Τσίπρας θὰ ὑπογράψει Πράξη Νομοθετικοῦ Περιεχομένου, ποὺ θὰ βάλει φραγμοὺς στὴν κίνηση κεφαλαίων καὶ στὴν ἀνάληψη καταθέσεων. Οἱ εἰσαγωγὲς (σὲ μία κατ᾽ ἐξοχὴν εἰσαγωγικὴ χώρα) θὰ κοποῦν, ὡς ἐκ τούτου καὶ μέρος τῆς παραγωγῆς θὰ σταματήσει λόγῳ ἔλλειψης πρώτων ὑλῶν, οἱ ἐξαγωγὲς θὰ συρρικνωθοῦν. Χιλιάδες θέσεις ἐργασίας θὰ καταστραφοῦν. Ἐκτεταμένες ἐλλείψεις σὲ κρίσιμα ἀγαθὰ (φάρμακα, ἐνέργεια κ.α.) θὰ σημειωθοῦν. Θὰ ἐπιβληθεῖ ὅριο ἀνάληψης στὶς καταθέσεις, π.χ. 50 ἢ 70 εὐρὼ/μέρα, καὶ στὸν μισθὸ ποὺ θὰ (ἂν) καταβάλλεται μέσῳ Τραπέζης».
.             Τὰ ὑπόλοιπα τὰ φαντάζεται κανεὶς ρεαλιστικότατα: Κλίμα πανικοῦ, οἱ κουκουλοφόροι στοὺς δρόμους μαζὶ μὲ χιλιάδες λαθρομετανάστες. Λεηλασίες καταστημάτων, ὑπεραγορῶν, Τραπεζῶν, ληστεῖες καὶ μαχαιρώματα καταμεσῆς του δρόμου, ἄκριτες ἐκδικητικὲς σφαγές, λιντσαρίσματα, ἐξαφάνιση τῆς ἀστυνομίας, ἐρήμωση τῶν νοσοκομείων, ἀκινησία τῶν μέσων μεταφορᾶς. Τὸ κράτος στὴν Ἑλλάδα (ἡ δημοσιοϋπαλληλία) λειτουργεῖ πιὰ μόνο ἐπειδὴ ὑπάρχει μισθὸς – χρόνια τώρα ἔχει ὁλοκληρωτικὰ ἀποσβεσθεῖ κάθε ἴχνος συνείδησης «δημόσιου λειτουργοῦ», κοινωνικῆς προσφορᾶς.
.             Πιθανολογώντας τὸ μᾶλλον ἀναπότρεπτο μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε τὰ συντελεσμένα ποὺ ἐπιμένουμε νὰ παραβλέπουμε: Τὰ τελευταῖα σαράντα χρόνια κυριάρχησε ὁλοκληρωτικὰ καὶ αὐτονόητα ἡ «προοδευτικὴ» ἀντίληψη ὅτι ὁ διορισμένος ἀπὸ τὸ κόμμα στὸ Δημόσιο ἔχει ἀνταλλάξει τὴν ψῆφο του καὶ τὴν κομματική του στράτευση μὲ τὴν ἰσόβια σίτισή του ἀπὸ τὸ κράτος, χωρὶς ἄλλη παραμικρὴ ὑποχρέωση ἀπέναντι στὴν κοινωνία. Ἄκριτα, ρουσφετολογικὰ διορισμένος καὶ χωρὶς νὰ ἔχει ἀξιολογηθεῖ ποτὲ ἡ δουλειά του, ὁ κρατικὸς ὑπάλληλος δὲν αἰσθάνεται συντελεστὴς τῆς κρατικῆς λειτουργίας: ἡ ὑπαλληλική του ἰδιότητα εἶναι ἁπλῶς τὸ πρόσχημα γιὰ νὰ ἐξαγοράζεται ἡ ψῆφος του, ἰσοβίως, ἀπὸ κάποιο κόμμα ἢ πολιτευτή. Ἂν σταματήσει ὁ μισθός, τελειώνει καὶ ἡ σχέση του μὲ τὰ κοινά.
.               Μπροστὰ στὸν ἐφιάλτη τῆς ἐπερχόμενης ἢ ἐνδεχόμενης καταστροφῆς ὁ Ἀλέξης Τσίπρας ἔχει ἕνα καὶ μοναδικὸ δίλημμα: Ἢ νὰ χρησιμοποιήσει τὴ μοιραία ἀπειλὴ τοῦ ὑπέρογκου, τερατώδους χρέους καὶ τὶς ἀπαιτήσεις τῶν δανειστῶν σὰν μοχλὸ γιὰ νὰ ἀλλάξει ριζικά τοὺς ὅρους λειτουργίας τοῦ κράτους ἢ νὰ συνεχίσει τὸν μικρονοϊκὸ ἀριβισμὸ τῶν προκατόχων του. Ἀκόμα καὶ ἕνας βραδύνους ἢ μωρόπιστος (ἀλλὰ ἀπεξαρτημένος ἀπὸ τὸ κομματικὸ ἀφιόνι) μπορεῖ, σήμερα πιά, νὰ καταλάβει ὅτι κάθε συμβιβασμὸς εἶναι θανάσιμος: Δὲν γίνεται νὰ συνδυαστοῦν, νὰ συνυπάρξουν, τὸ πελατειακὸ κράτος, ὁ ἀχαλίνωτος ἀντικοινωνικὸς συνδικαλισμός, ἡ «προοδευτικὴ» ἀναξιοκρατία (δικτατορία τῆς ἰσοπέδωσης) μὲ τὴν οἰκονομικὴ ἀνάκαμψη, τὴν κοινωνικὴ δικαιοσύνη, τὴν ποιότητα τῆς ζωῆς, τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία.
.               Οἱ προϋποθέσεις τῆς καταστροφῆς εἶναι συντελεσμένες, ἀπαρτισμένες. Ἂν τὰ διεθνῆ συμφέροντα συντηροῦν μὲ σταγονόμετρο ἐλεημοσυνῶν τὴν ἐπιβράδυνση τῆς «τεχνικῆς» χρεωκοπίας, αὐτὸ δὲν σημαίνει τίποτε τὸ παρήγορο γιὰ τὴν προγραμμένη χώρα μας. Οὔτε τὰ παιδιακίσια καμώματα λεονταρισμῶν τοῦ Παναγιώτη Λαφαζάνη, ἡ ἀφ’ ὑψηλοῦ ναρκισσιστικὴ ψυχραιμία τοῦ Ἰωάννη Βαρουφάκη ἢ τὰ τραμπουκικὰ παραληρήματα τηλεοπτικῶν ἀστέρων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ μποροῦν νὰ ἀναχαιτίσουν τὸν ἐπερχόμενο ἐφιάλτη, τὴν ἀμεσότητα τῆς θανατερῆς ἀπειλῆς.
.                 Οἱ δανειστὲς ἀπαιτοῦν ποσοτικὴ σμίκρυνση τοῦ κράτους, ἀδιάκριτες ἀπολύσεις, κούρεμα μισθῶν. Σαφῶς κοντόφθαλμη ἡ λογική τους, προσπάθεια νὰ θεραπευτεῖ ὁ καρκίνος μὲ ἀσπιρίνες. Τὸ δικό μας πρόβλημα εἶναι: νὰ πάψει ὁ διορισμὸς στὸ Δημόσιο νὰ σημαίνει χαριστικὴ σίτιση στὸ πρυτανεῖο διὰ βίου, ἡ δημοσιοϋπαλληλία νὰ γίνει στίβος καριέρας γιὰ τὰ πιὸ δημιουργικὰ μυαλά. Αὐτὴ τὴν ἐξαιρετικῆς κοινωνικῆς δυναμικῆς στόχευση δὲν τὴν διανοήθηκε ποτὲ ὁ λαϊκισμὸς τῆς κομματοκρατίας – οὔτε ὁ ὀλετήριος πρασινογάλαζος οὔτε ὁ ἀριστερόσχημος ἰδεοληπτικός.
.               Ἀκόμα κι ἂν ὁ ἐπαπειλούμενος ἐφιάλτης εἶναι προδιαγεγραμμένος, πραγμάτωση τοῦ σεναρίου ποὺ εἶχε καταγγείλει ἡ Νάομι Κλάιν (ἂν οἱ «Ἀγορὲς» χρειάζονται καὶ τὴν Ἑλλάδα, μαζὶ μὲ τὴ Ρουμανία καὶ τὴ Βουλγαρία, σὲ κατάσταση μόνιμης ἐξαθλίωσης, νὰ ψωμολυσσᾶνε), ἀκόμα καὶ ἔτσι, ἡ τύχη μας εἶναι στὰ χέρια τὰ δικά μας: Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει τὶς καίριες, ριζοσπαστικὲς ἐσωτερικὲς μεταρρυθμίσεις, ποὺ θὰ ξανάδιναν στὸν λαὸ μας γλώσσα, ἱστορικὴ συνείδηση, ὑψηλὴ κατὰ κεφαλὴν καλλιέργεια – ἀκαταμάχητες προϋποθέσεις ἱστορικῆς ἐπιβίωσης ἀλλὰ καὶ ἀναπτυξιακῆς δυναμικῆς.
.                     Χλευάζουν οἱ ἑκάστοτε κρατοῦντες σὰν «συνωμοσιολογικὴ» τὴ ρεαλιστικότατη ὑπόνοια ὅτι: τ πουργεο Παιδείας, π τ μεταπολίτευση κα μετά, λέγχεται «λλαχόθεν» – χι θαγενς. Ὅμως τίποτε προφανέστερο ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι, γιὰ τοὺς κεντρικοὺς ἄξονες τῆς ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς (χρησιμοθηρία καὶ ἀτομοκεντρισμὸς στὰ σχολειά, μεθοδικὴ ἀποδιοργάνωση τῆς ἱστορικῆς συνέχειας –λειτουργικοῦ πλούτου– τῆς γλώσσας, συστηματικὴ ἀποδόμηση τῆς ἱστορικῆς συνείδησης) ὁ κάθε κύριος Μπαλτὰς συνεχίζει ἀπαρέγκλιτα τὸ ἔργο τῆς κάθε κυρίας Γιαννάκου καὶ ἡ κάθε κυρία Γιαννάκου τὸ ἔργο τοῦ κάθε κυρίου Βερυβάκη. Ὄποια τυχόν, ἔστω καὶ μόνο ἀνακαινιστική, παρεκτροπὴ (τύπου Ἄννας Διαμαντοπούλου), θὰ ἔρθει νὰ τὴν ξηλώσει ἐπιμελημένα κάποιος (ἐντολοδόχος;) Ἀρβανιτόπουλος.
.                 Τὸ κυρίως μέτωπο τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν ἱστορικὴ ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν εἶναι ἡ ἀντιμαχία μὲ τοὺς δανειστές μας καὶ τὸν μινώταυρο τοῦ ὑπέρογκου χρέους. Τ κυρίως μέτωπο εναι στ σωτερικό: Γλσσα, στορικ συνείδηση, καλλιέργεια κοινωνικς εαισθησίας. Μία κοινωνία σὲ κατάρρευση, μὲ μηδενισμένη κάθε ποιότητα ζωῆς πέρα ἀπὸ τὴν καταναλωτικὴ εὐμάρεια, εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐπιβιώσει, ἔστω μὲ διαμάντια στὸ ὑπέδαφός της.
.               Πολιτικὸ σχῆμα ποὺ νὰ ἀντιλαμβάνεται αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, δὲν ὑπάρχει. Ἑπομένως, οὔτε ἐλπίδα;

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: