«ΑΙ ΠΟΡΕΙΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» Ποῦ πορεύεται ὁ κόσμος; Τί μέλλει νὰ μᾶς συναντήσει; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ βγάλουμε πέρα ὡς ἄτομα, οἰκογένειες, ἔ­­­θνος;

Οἱ πορεῖες τοῦ Θεοῦ

.           Ἐθεωρήθησαν αἱ πορεῖαί σου, ὁ Θε­ός, αἱ πορεῖαι τοῦ Θεοῦ μου τοῦ βασιλέως τοῦ ἐν τῷ ἁγίῳ» (Ψαλ. ξζ´ [67] 25).
.           Ὁ θεόληπτος Δαβίδ, σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ δυσνόητα λυρικὰ ποιήματά του, τὸν 67ο Ψαλμό, χαράσσει καὶ τὸν πιὸ πάνω στίχο. Τὶς εἴδαμε τὶς πορεῖες σου, Θεέ, ­γράφει, τὶς παρακολουθήσαμε προσεκτικὰ καὶ τὶς κατανοήσαμε· τὶς πορεῖες ποὺ ἀκολού­θησες μέσα στὸ λαό σου, τοὺς ­δρόμους μέσα ἀπὸ τοὺς ὁποίους πέρασες καὶ τράβηξες καὶ ὅλους ἐμᾶς, τοὺς Ἰσραηλίτες, στὸ διάβα τῆς ἱστορικῆς μας πορείας, μέχρις ὅτου ἐγκαταστάθηκες βασιλιὰς μοναδικὸς καὶ παντοδύναμος ἐπάνω στὸ ἅγιο ὄρος τῆς Σιών, ὅπου πλέον μονίμως κατοικεῖς μέσα στὸν ἅγιο ναό σου.
.           Οἱ ἑρμηνευτὲς τοῦ δύσκολου στὴν κατανόηση αὐτοῦ Ψαλμοῦ διαβλέπουν συγ­κεκριμένα ἱστορικὰ γεγονότα ποὺ ὤθησαν τὸν Δαβὶδ νὰ τὸν συντάξει· γεγονότα μέσα ἀπὸ τὰ ὁποῖα φάνηκε ἡ θαυμαστὴ ἐπικράτηση τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, καθὼς καὶ τοῦ λαοῦ ποὺ ἀποτελοῦσε ἰδιαίτερο κτῆμα Του στὰ χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ἀναφέρονται δηλαδὴ στὴ νικηφόρα ἐκστρατεία τοῦ Δαβὶδ ἐναντίον τῶν Ἀμμωνιτῶν, ὅταν ὁ βασιλιὰς τοῦ Ἰσραὴλ μαζὶ μὲ τὰ στρατεύματά του ἐπῆλθε ἐναντίον τοῦ εἰδωλολατρικοῦ αὐτοῦ λαοῦ ἔχοντας ἐπικεφαλῆς τὸ ἱερότερο κειμήλιο τοῦ ἔθνους τους, τὴν Κιβωτὸ τῆς Διαθήκης, καθὼς ἐπίσης καὶ στὴ θριαμβευτικὴ ἐπάνοδό του καὶ τὴν ἐπανεγκατάσταση τῆς Κιβωτοῦ στὸ λό­φο τῆς Σιών. Ἕνα πραγματικὸ παλλαϊκὸ παν­ηγύρι συγκροτήθηκε τότε, ποὺ ­θύμιζε τὴν πρώτη μεταφορὰ καὶ ἐγκατάσταση τῆς Κιβωτοῦ στὸν ἱερὸ ἐκεῖνο τόπο.
.           Οἱ ἴδιοι ὅμως ἑρμηνευτὲς ­σημειώνουν ὅτι ὁ Ψαλμὸς αὐτός – ἔκχυση τῶν πιὸ θερ­­μῶν καὶ λυρικῶν αἰσθημάτων τοῦ Δα­­­βίδ – δὲν περιορίζεται σὲ κάποια μόνο ἱστορικὰ γεγονότα· ἀλλὰ ξεφεύγει ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἀνοίγεται σ’ ἕναν εὐρύτατο ­ὁρίζοντα, μέσα ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἡ μεγάλη ψυχὴ τοῦ θεοστέπτου βασιλέως ἀτενίζει ὅλες τὶς θαυμαστὲς ἐνέργειες καὶ ­ἐπεμβάσεις τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ ἀρχαιότατα ἀκόμη χρόνια, ἀπ’ ὅταν δηλαδὴ ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἦ­­­ταν ὑπόδουλος στοὺς Αἰγυπτίους καὶ κα­κοπαθοῦσε ἀπὸ αὐτούς. Ἀδύνατοι καὶ ἀ­­­προστάτευτοι φαίνονταν τότε οἱ Ἐβραῖοι, ὑπόδουλοι καὶ αἰχμάλωτοι, νὰ στενάζουν ἁλυσοδεμένοι κάτω ἀπὸ τὸ πέλμα τυράννων ἀδίκων καὶ σκληρῶν. Καὶ ὄχι μόνο τότε, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες ἱστορικὲς περιόδους, ὅταν τὸ δίκαιο τῶν ἀδυνάτων, χη­­ρῶν καὶ ὀρφανῶν καταπατοῦνταν ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς…
.           Τότε λοιπὸν ὁ Θεὸς δὲν ἦταν ἀπὼν ἀπὸ τὴν ἱστορία. Πορευόταν μέσα σ’ αὐτή. Καὶ ἦταν οἱ πορεῖες Του μεγάλες, θαυμαστές, ἐκπληκτικές. Ἴσως τότε δὲν μποροῦσαν οἱ ἄνθρωποί Του νὰ τὶς κατανοήσουν. Ἴσως γύριζαν μὲ ἀγωνία τὰ βλέμματά τους τριγύρω καὶ ἔλεγαν: «Μὰ ποῦ εἶναι ὁ Θεός; Δὲν βλέπει; Γιατί δὲν ἀπαντᾶ; Μέχρι πότε θὰ βασανιζόμαστε μέσα σ’ αὐτὴ τὴ δεινὴ κατάσταση;»
.           Ἔβλεπε ὁ Θεός! Κι ὄχι μόνο ἔβλεπε. Πορευόταν! Καὶ μαζὶ ὁδηγοῦσε τὸν λαό Του σὲ μιὰ μεγαλειώδη πορεία, πρὸς ἕνα τέλος ἐξαίσιο, θαυμαστό…
.           «Ἐθεωρήθησαν αἱ πορεῖαί σου, ὁ Θε­ός»!
.           Ἡ γενικὴ κατάσταση τῆς πατρίδας μας, ἀλλὰ καὶ τοῦ κόσμου ὅλου διαζωγραφεῖ­ται στὰ μάτια ὅλων μας τραγική, ­ζοφερή. Ποῦ πορεύεται ὁ κόσμος; Τί μέλλει νὰ μᾶς συναντήσει; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ βγάλουμε πέρα ὡς ἄτομα, οἰκογένειες, ἔ­­­θνος; Ἐρωτήματα ἀγωνιώδη, πιεστικά, βασανιστικά, ποὺ κάνουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ τὰ χάνουν καὶ νὰ ἀναζητοῦν ἀ­­­πελπισμένα κάποια ἀπάντηση ποὺ θὰ μποροῦσε ἔστω καὶ λίγο νὰ τοὺς ἀνακουφίσει.
.           Κι ὅμως. Ὁ ἅγιος Θεὸς δὲν ἔπαψε νὰ πορεύεται μέσα στὴν ἱστορία, νὰ βηματίζει ἐπάνω στὴ γῆ. Καὶ εἶναι οἱ πορεῖες τοῦ Θεοῦ μεγάλες, σίγουρες, ἀσφαλεῖς. Ὅλα τὰ κατευθύνει ὁ Παντοκράτωρ πρὸς ἕνα αἴσιο καὶ ἐξαίσιο τέλος, πρὸς τὸν ἔσχατο σκοπό τους. Ὁ κόσμος πρέπει νὰ περάσει ἀπὸ συμπληγάδες, νὰ ­δοκιμαστεῖ, νὰ θλιβεῖ, μέχρις ὅτου καταλάβει ὅτι μό­νο στὸ Χριστὸ κοντὰ ὑπάρχει ἡ ­ἀληθινὴ εὐτυχία καὶ μακαριότητα, καὶ Αὐτὸν νὰ ζητήσει, πρὸς Ἐκεῖνον νὰ ἐπιστρέψει. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἐργάζεται συνεχῶς ὁ Θεός, πυρετωδῶς ἡ Ἁγία Τριάς…
.                Ποιός ὅμως εἶναι σὲ θέση νὰ «θεωρή­σει» τὶς πορεῖες τοῦ Θεοῦ; Νὰ τὶς δεῖ, νὰ τὶς ἐξετάσει, νὰ τὶς κατανοήσει, νὰ τὶς θαυ­μάσει; Ποιός θὰ μπορέσει νὰ σταθεῖ ψηλά, ἔξω καὶ πάνω ἀπὸ τὴν καθημερινότη­τα, πέρα ἀπὸ τὴ μυωπικὴ καὶ κον­τόφ­θαλ­μη θεώρηση τῶν γεγονότων, γιὰ νὰ ἐπισκοπήσει τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τοὺς ἀν­θρώπους καὶ τὰ ἔθνη στὴν ὁλότητά του;
    .           Μόνο ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος, μᾶς ἀ­­­­παντᾶ ἡ Γραφή. Δηλαδὴ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ζεῖ παραδομένος στὶς ἐφήμερες, ­γήινες ἀ­­­πολαύσεις καὶ ἐπιθυμίες τῶν ­αἰσθήσεων, ποὺ τὸ μυαλό του δὲν εἶναι μόνο στὸ τί θὰ φᾶμε, τί θὰ πιοῦμε καὶ θὰ ντυθοῦμε, ἀλ­­λὰ ζεῖ καὶ πορεύεται σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ προσ­οχὴ καὶ προσευχή, πίστη καὶ ἐγκαρτέρηση. Μὲ ἐνεργοποίηση τῶν ἐσωτερικῶν του αἰσθητηρίων, ὥστε νὰ συλλαμβάνει τὶς θεϊκὲς συχνότητες, τὰ μηνύματα τοῦ Θεοῦ, τὰ ἴχνη τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ἱστορία. Εἶναι αὐτὸς ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος «ἀνακρίνει πάντα» (Α´ Κορ. β´15). Ὅλα μπορεῖ νὰ τὰ διακρίνει, νὰ τὰ ἐξετάζει, νὰ τὰ κατανοεῖ.
.           Αὐτὸς καὶ δὲν καταβάλλεται ἀπὸ τὰ γεγονότα. Συμμετέχει μὲν στὸ πάθος τοῦ και­­ροῦ του, πάσχει ἐνδεχομένως καὶ ὁ ἴδιος, συμπάσχει μὲ τοὺς ἀδελφούς του, ἀλλὰ δὲν τὰ χάνει, δὲν ταράσσεται.
.           Διότι εἶναι ἱκανὸς νὰ «θεωρεῖ» τὶς πορεῖ­ες τοῦ Θεοῦ. Τὶς μεγάλες καὶ θαυμα­στὲς καὶ ἔνδοξες. Καὶ γι’ αὐτὸ δὲν παύει μέ­σα ἀπὸ τὰ τρίσβαθα τῆς ψυχῆς του νὰ Τὸν εὐλογεῖ καὶ νὰ Τὸν δοξάζει…

ΠΗΓΗ: osotir.org

 

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: