“ΜΟΝΟΤΟΝΟΣ” ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ (Πρόσω ὁλοταχῶς πρὸς τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο!)

Παγιδευμένοι στν θνομηδενισμ

Toῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 23.11.14

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Πρόσω ὁλοταχῶς πρὸς τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο!

.             Ἀντιγράφω ἀπὸ ἕνα μικρὸ βιβλίο τοῦ Γιάννη Πατίλη, μὲ τίτλο «Ἑλληνικὰ καὶ Ἱστορικὴ Ὀρθογραφία στὴν Πλανητικὴ Ἐποχή», ποὺ πρόσφατα κυκλοφόρησε (δυστυχῶς, λόγῳ κρίσης, σὲ πολὺ περιορισμένο ἀριθμὸ ἀντιτύπων).

.           «Τὸ 1930, στὸ περιοδικὸ “Πρωτοπορία”, ὁ μαρξιστὴς διανοούμενος Γιάννης Σιδέρης ἔγραφε χαρακτηριστικά: “Τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ἐπιβληθεῖ πιὰ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο καὶ ποὺ θὰ μπεῖ στὰ σχολειά, θὰ ἔχουμε προχωρήσει πολὺ καὶ θ’ ἀποδειχτεῖ πὼς ἔχουν γκρεμιστεῖ ἕνα σωρὸ προλήψεις καὶ ἀμορφωσιές”.
»Ὅσοι εἴμαστε σήμερα ἐκπαιδευτικοὶ γνωρίζουμε καλὰ πὼς τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο εἶναι ἤδη ἐδῶ, στὰ σχολειά μας. Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἀστόχαστα παραγνωρίζουμε εἶναι, πὼς αὐτὴ τὴ φορὰ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο, ὡς φορέας τῆς φωνητικῆς γραφῆς, δὲν ἔρχεται ἀπὸ τὰ πάνω, ἀπὸ κάποια προϋποτιθέμενη προοδευτικὴ ἐκπαιδευτικὴ πολιτικὴ ἢ ἀπὸ τὶς ἐλὶτ τῶν διανοουμένων, τὸν κ. Γληνὸ ἂς ποῦμε ἢ τὸν κ. Φιλήντα, καὶ ἄλλες σοβαρὲς μορφὲς τοῦ πρώιμου διαφωτισμοῦ μας, ποὺ ὑποστήριζαν τὴν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας, ὅπως ὁ Γιάννης Βηλαρᾶς ἢ ὁ Ἀθανάσιος Ψαλίδας.
»Τώρα τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο ἔρχεται κατευθείαν ἀπὸ τὰ κάτω, ἀπὸ τὴ νεολαία, ἡ ὁποία τὸ χρησιμοποιεῖ ἀνεπίσημα παντοῦ, ἀπὸ τὰ κινητὰ τηλέφωνα ὣς τὸ διαδίκτυο, πράγμα ποὺ τοῦ δίνει τὴν οἰκειότητα καὶ τὸ ψυχικὸ προβάδισμα, τὴν ὅλη ψυχοπνευματικὴ ἐπένδυση μ’ ἄλλα λόγια, τὴν ὁποία στερεῖται, ὄχι μόνο στὴ συνείδηση τῶν μαθητῶν ἀλλὰ καὶ μεγάλης μερίδας ἐκπαιδευτικῶν, τὸ ἴδιο τὸ κουτσουρεμένο μὲ τὸ μονοτονικὸ ἐπίσημο καὶ γι’ αὐτὸ “καταναγκαστικὸ” σύστημα τῆς σχολικῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας. Μία τέτοια ψυχολογικῆς τάξεως διαφορὰ δὲν ἦταν ποὺ ὁδήγησε σταδιακὰ στὴν πλήρη κατίσχυση τῆς κοινῆς ὁμιλούμενης ἀπέναντι στὴν γραπτὴ καθαρεύουσα;
»Τί ἐλπίδες ἔχει λοιπὸν νὰ ἐπιζήσει τὸ ἐπίσημο σύστημα τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας, ὅταν τὸ λατινόγραπτο μήνυμα ποὺ στέλνω στὸ κορίτσι μου μὲ τὸ ἠλεκτρονικὸ ταχυδρομεῖο ἢ μὲ τὸ κινητὸ μετράει, ὡς τρόπος γλωσσικῆς ἔκφρασης τῶν πιὸ κρίσιμων συναισθημάτων μου, πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὶς ἀνούσιες σαχλαμάρες ποὺ θὰ πρέπει νὰ γράψω τὴν ἑπομένη στὸ σχολεῖο;
»Αὐτὴ λοιπὸν ἡ ἐκ τῶν κάτω κίνηση ἀποδόμησης τῆς γραπτῆς παράδοσης τῶν ἑλληνικῶν, ἡ ὁποία συνεπικουρεῖται ἀπὸ τὴν παρδαλὴ ἡμι-ἀγγλόφωνη εἰκόνα τῶν “Free Press”, πραγματοποιεῖ τὸ καθυστερημένο ραντεβοὺ μὲ τὴν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας… Μ τν πιβολ το μονοτονικο χουμε δη κάνει τ πρτο βμα, τ μονοτονικ ποδεικνύεται να πλς μεταβατικ στάδιο ς τν πλήρη κατάργηση τν τόνων. Κα μετ τ τονικό, συνέπεια φυσικ τν ρχν πο παγόρευσαν τ μονοτονικ (ἀρχῶν μίας “ἰδεολογίας τῆς εὐκολίας”, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἄγγελος Ἐλεφάντης) θ εναι παραδοχ τς φωνητικς γραφς (“ολι ι ανθροπι ιδιι ινε”), δηλαδὴ στὴν οὐσία ἡ διάλυση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη».

.           Ἡ νύχτα τῆς 11.1.1982 μοιάζει νὰ ἔκρινε ἀμετάτρεπτα τὶς προοπτικὲς τοῦ Ἑλληνισμοῦ: Ἡ Βουλὴ συζητοῦσε νομοσχέδιο «περὶ ἐγγραφῆς μαθητῶν στὰ λύκεια», ὅταν, αἰφνιδιαστικά, μετὰ τὰ μεσάνυχτα, εἰσάγεται τροπολογία μὲ ἀντικείμενο τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ στὴν ἐκπαίδευση. Ἡ τότε ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση (Ν.Δ.) διαμαρτύρεται ποὺ ἕνα «μέγα θέμα» ἔρχεται γιὰ νὰ ἐγκριθεῖ ὡς δευτερεύουσα, ἥσσονος σημασίας προσθήκη σὲ ἄσχετο νομοσχέδιο, σὲ μεταμεσονύκτιες ὧρες. Καὶ ἀποχωρεῖ ἀπὸ τὴν αἴθουσα, χωρὶς νὰ δώσει ἔστω τὴν ἐλάχιστη μάχη «ἐπὶ τῆς οὐσίας». Τὸ μονοτονικὸ ἐπιβάλλεται μὲ τὴν ψῆφο τριάντα παρόντων κυβερνητικῶν βουλευτῶν.
.           Νὰ γεννιέσαι σὲ μία γλώσσα ποὺ μιλιέται τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, καὶ τὰ τελευταῖα δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια ἐξασφαλίζει τὴν ἱστορικὴ καὶ λειτουργική της συνέχεια χάρη στὴν πολυτονικὴ γραφή της ν πρχαν τόνοι στ ρχαα λληνικά, πλούστατα, πειδ σώζονταν στν προφορικ κφορά τους), νὰ σοῦ ἔχει χαριστεῖ μία τέτοια γλώσσα, εἶναι δῶρο ζωῆς καὶ χάρισμα ποιότητας τῆς ζωῆς ἀπὸ τὰ σπανιότερα ποὺ μπορεῖ νὰ χαριστοῦν σὲ ἄνθρωπο. Ὁποῖος συλλαμβάνει τὸ ἰλιγγιῶδες μέγεθος τοῦ προνομίου, καταλαβαίνει ὅτι ἡ ἄρνησή του γιὰ χάρη μίας φτηνιάρικης χρησιμοθηρίας («γιὰ νὰ μὴν καταταλαιπωροῦνται τὰ παιδιὰ στὸ σχολεῖο» ἢ «γιὰ νὰ ἔχει ὄφελος ἡ ἐθνικὴ οἰκονομία»), φανερώνει κριτήρια ὠμοῦ πρωτογονισμοῦ, βαρβαρικῆς ὀλιγόνοιας.
.             Πολὺ ρεαλιστικὰ καὶ ψύχραιμα, χωρὶς συναισθηματισμοὺς ἢ ψυχολογικὲς ἐμμονές, θὰ μποροῦσε νὰ ἰσχυριστεῖ κανεὶς ὅτι πιβολ το μονοτονικο εναι στν στορία τν λλήνων μία καταστροφή, σύγκριτα λεθριότερη π τ Μικρασιατική. Στὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ χάθηκαν πανάρχαιες κοιτίδες τοῦ Ἑλληνισμοῦ, χάθηκε ἡ κοσμοπολίτικη ἀρχοντιά του, ἡ συνείδηση ὅτι ἡ ἑλληνικότητα εἶναι πολιτισμός, δηλαδὴ «τρόπος» βίου, ὄχι ὑπηκοότητα βαλκανικοῦ ἐπαρχιωτισμοῦ. Ὅμως δὲν χάθηκε ἡ συνέχεια τῆς γλώσσας του, ποὺ εἶναι καὶ ἔμπρακτη συνέχεια τῆς ἱστορικῆς του συνείδησης, τῆς ἔνσαρκης στὸν γραπτὸ λόγο συνέχειας τοῦ ἑλληνικοῦ «τρόπου».
.           Τ μονοτονικ κατάργησε τ σημειογραφία πο συνέδεε τν ρχαιοελληνικ φωνητικ «προσωδία» μ τ γραπτ ποτύπωσή της κα καθιστοσε νιαία τν λληνικ γλώσσα π τν μηρο ς σήμερα. Διέρρηξε τὴ συνέχεια τῆς γραπτῆς σημαντικῆς τῶν σημασιῶν: Ἡ μονοτονικὴ γραφὴ τῆς διατύπωσης τοῦ Ἀριστοτέλη «τὸ ὂν ἢ ὂν» δὲν ἔχει κανένα νόημα, δὲν εἶναι κἂν γλώσσα. Γιὰ νὰ κατανοήσει, τώρα πιά, ἕνας Ἑλλαδίτης τὰ κείμενα τῆς κλασικῆς ἀρχαιότητας ἢ τῆς «κοινῆς» ἑλληνικῆς (ἢ τὸν Παπαδιαμάντη, τὸν Ροΐδη, τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ»), πρέπει νὰ εἰσαχθεῖ ἐξ ὑπαρχῆς στὴ γραπτὴ σημαντικὴ μίας ἄλλης γλωσσικῆς λογικῆς (σύνταξης, γραμματικῆς, ἐτυμολογίας) – σὲ μίαν ἄλλη, ξένη γι’ αὐτὸν γλώσσα.
.           Ἀντιδράσεις θεσμικῶν φορέων ἢ ὀργανωμένων κοινωνικῶν ὁμάδων γιὰ τὴν γκανγκστερικὴ ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ δὲν ὑπῆρξαν. Ἀπὸ τὴ μεταγενέστερη πολιτικὴ τῆς συμπεριφορὰ ἡ Ν.Δ., ὅταν ἔγινε ἡ ἴδια κυβέρνηση, ἀπέδειξε στὴν πράξη ὅτι συνέπλεε ἀπολύτως μὲ τοὺς αὐτουργοὺς τοῦ ἱστορικοῦ κακουργήματος. Ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν δὲν ἔκλεισε τὶς πύλες της διακηρύσσοντας ὅτι δὲν ἔχει πιὰ λόγο νὰ ὑπάρχει μετὰ τὸ ἡροστράτειο πραξικόπημα.
.         Καμιὰ πανεπιστημιακὴ σύγκλητος δὲν παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενη, καμιὰ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ δὲν ἔκλεισε, δὲν εἶπαν λέξη οἱ ἑταιρεῖες φιλολόγων, οἱ δικαστές, οἱ δικηγορικοὶ σύλλογοι, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, ἡ ΟΛΜΕ, ἡ ΔΟΕ. Ἡ Ἑλλάδα ἦταν πανέτοιμη γιὰ τὸν γλωσσικὸ ἀφελληνισμό της, εἶχε πιὰ ταυτίσει τὴν «πρόοδο» καὶ τὸν «ἐκσυγχρονισμὸ» μὲ τὴν ἀποθέωση τῆς χρησιμότητας, τῆς εὐκολίας, τῆς καταναλωτικῆς εὐχέρειας.

.             Κάθε κομματικὴ ἐπιλογή μας σήμερα εἶναι παγιδευμένη στὸν ἴδιο ἀφελληνισμό.

 

 

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: