Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «. Ἄμυνα εἶναι ἡ προσευχή, ἄμυνα εἶναι νὰ μὴν βλέπουμε στὴν τηλεόραση ἐκπομπὲς καὶ σίριαλ ποὺ δὲν ταιριάζουν στὸ ἦθος μας, στὴν Παράδοσή μας. Ἄμυνα εἶναι νὰ μὴν ὑποκύπτουμε στὸν καταναλωτισμό, στὰ ὅσα μᾶς ἐπιβάλλει ἡ προπαγάνδα. Ἄμυνα εἶναι, παρὰ τὶς δυσκολίες, νὰ συνεχίζουμε νὰ ζοῦμε ὡς ἄνθρωποι, καὶ ὄχι ὡς ρομπότ».

Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ στὴν ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ σὲ κάθε ἐποχὴ εἶναι δύσκολη καὶ γεμάτη θλίψεις. Τὸ εἶπε ὁ Κύριος: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλίψιν ἕξετε, ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ιϛ´ 33). Καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συνιστᾶ στοὺς Ρωμαίους καὶ σὲ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς νὰ ὑπομένουν τὶς θλίψεις (Ρωμ. ιβ´ 12). Θλίψεις λοιπόν, διωγμοὺς καὶ δοκιμασίες γνώρισαν οἱ Χριστιανοὶ σὲ ὅλες τὶς ἐποχές, ὅμως ἡ ἐποχή μας, ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης, ἔχει τὶς ἰδιαιτερότητές της, σὲ σχέση μὲ τὶς προηγούμενες.
.          Τὴ σύγχρονη κοινωνία ὁ Ὀρθόδοξος Ἀμερικανὸς καθηγητὴς Φιλοσοφίας τῆς Ἰατρικῆς Τρίστραμ Ἔνγκελχαρντ τὴν χαρακτηρίζει «μεταχριστιανικὴ καὶ νεοπαγανιστικὴ» (Η. Tristram Engelhardt, Jr «Τὰ θεμέλια τῆς Βιοηθικῆς – Μία Χριστιανικὴ θεώρηση», ἐκδ. Ἁρμός, Ἀθήνα, 2007, σελ. 470). Καὶ προσθέτει:
.             «Οἱ Χριστιανοὶ θὰ χρειαστεῖ νὰ μάθουν νὰ ζοῦν χριστιανικὰ σ᾽ ἕνα κόσμο ποὺ γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ἐχθρικὸς πρὸς τὸν δικό τους τρόπο ζωῆς. Δὲν εἶναι μόνον ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς ἀποκαθηλώνεται καὶ ἀμφισβητοῦνται οἱ παραδοσιακὲς κοινωνικὲς δομές… Ἡ Ὀρθοδοξία βρίσκεται περικυκλωμένη ἀπὸ μία κουλτούρα, ἡ ὁποία, ἀκόμη κι ὅταν εἶναι κατ’ ἐπίφασιν χριστιανική, εἶναι παγανιστική… Ἡ σύγχρονη νεο-εἰδωλολατρία εἶναι κατὰ τρόπο συγκεκριμένο καὶ συνειδητὸ μεταχριστιανική. Θέλει νὰ παραμερίσει τὴν Ὀρθοδοξία. Ἔτσι οἱ Χριστιανοὶ βρίσκονται σὲ μία κοινωνία ποὺ τείνει νὰ ἐντάξει τοὺς ἴδιους καὶ τὰ παιδιά τους σὲ ἕνα κοσμοπολίτικο ἦθος, ποὺ ἐπηρεάζει ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς. Ὅταν ἀντιστέκονται, θεωροῦνται “δυσανεκτικοί”, ἀκραῖοι καὶ ἀντίθετοι μὲ τὸν πυρήνα ἀξιῶν ποὺ διαμορφώνουν τὴν κυρίαρχη κουλτούρα».
.         Στὴν Ἑλλάδα φορέας τοῦ πνεύματος τῆς παγκοσμιοποίησης εἶναι ὁ «σημιτισμός», ἡ ἰδεολογία ποὺ εἰσήγαγε ὁ πρ. πρωθυπουργὸς Κώστας Σημίτης. Τὴν ὀνομάζει «ἐκσυγχρονισμὸ» καὶ τὴν καταγράφει στὸ βιβλίο του «Πολιτικὴ γιὰ μία δημιουργικὴ Ἑλλάδα» (ἐκδ. Πόλις, Ἀθήνα, 2005). Ἐπεδίωξε νὰ τὸν περάσει καὶ σὲ σημαντικὸ βαθμὸ τὸ πέτυχε σὲ πολλοὺς τομεῖς, καὶ ἰδιαίτερα στοὺς πιὸ εὐαίσθητους, ὅπως εἶναι ἡ Παιδεία, ἡ σχέση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν κοινωνία, τὰ ζητήματα τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς βιοηθικῆς. Γράφει στὸ ἀναφερθὲν βιβλίο του: «Τὸ ζήτημα γιὰ νὰ ἡττηθοῦν οἱ συντηρητικὲς νοοτροπίες εἶναι ἡ δυνατότητα τῶν προοδευτικῶν δυνάμεων νὰ διατυπώσουν τὰ προβλήματα τῆς παγκοσμιοποίησης μὲ οἰκουμενικοὺς ὅρους καὶ ὄχι στενὰ ἑλληνικούς. Νὰ περιγράψουν δηλαδὴ τὶς ἀγωνίες τῆς νέας ἐποχῆς μὲ κώδικες ποὺ ἀναφέρονται σὲ οἰκουμενικὲς ἀξίες. Νὰ δείξουν τὸ δρόμο τῆς ἀντιμετώπισης τῶν προβλημάτων στὴν πολυεπίπεδη σημερινὴ πραγματικότητα» (σελ. 551). Μὲ ἄλλα λόγια κατάργηση κάθε ἑλληνικῆς ἀξίας καὶ προώθηση τῶν ἐπιβαλλομένων ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς Γῆς ὡς «οἰκουμενικῶν ἀξιῶν», ὅπως εἶναι λ.χ. ὁ κοσμοπολιτισμός, ὁ γάμος τῶν ὁμοφύλων, ἡ κατάργηση τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας, ἡ θανάτωση ἐμβρύων καὶ ἀνήμπορων γερόντων… Καὶ βεβαίως τίθεται τὸ ἐρώτημα ἂν ὁ κ. Σημίτης θεωρεῖ ὅτι ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν εἶναι οἰκουμενική, ὅπως ἐπίσης ὅτι εἶναι περιττὴ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἡ διαχρονικὴ ἑλληνικὴ γραμματεία.
.           Ἐπὶ τῆς ἀπορρόφησης τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας στὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν ὁποία δὲν τὴν θεωρεῖ μόνο ὡς μία πραγματικότητα, ἀλλὰ τὴν ἐξιδανικεύει, ὁ κ. Σημίτης σὲ ἄλλο σημεῖο τοῦ ἰδίου βιβλίου τοῦ γράφει: «Ἡ σημερινὴ ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης ἐπιβάλλει νὰ σκεφτόμαστε τὸν πολιτισμὸ μὲ κριτήρια τὶς πανανθρώπινες ἀνάγκες, δηλαδὴ οἰκουμενικά. Κα ατ διάσταση τς παγκοσμιοποίησης, διάσταση τς οκουμενικότητας, μία διάσταση πο πάντοτε κανε σημαία του ομανισμς κα δημοκρατικ ριστερά, εναι θετική, πελευθερωτική, προοδευτικ» (Σελ. 623. Σημ. Οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ ὑπογράφοντος τὸ ἄρθρο). Ἡ νοοτροπία αὐτὴ τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ ἔχει ἐπίδραση σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς πνευματικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς τῶν Ἑλλήνων. Ἀποτέλεσμα, ὅταν μιλάει κάποιος γιὰ Πατρίδα, Ὀρθοδοξία, Οἰκογένεια, γιὰ διαχρονικὲς δηλαδὴ Ἀξίες, νὰ θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός.
.       Στὴν ἀρχὴ ἡ παγκοσμιοποίηση παρουσιάστηκε ὅτι διευκολύνει τὴν ἐλεύθερη ἀνταλλαγὴ ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Ἀποδεικνύεται ὅμως στὴν πράξη ὅτι εἶναι μία ἰδεολογία, ποὺ ἐκφράζει τὸν ἰδεολογικὸ ἰμπεριαλισμὸ τῶν Δυτικῶν ἰσχυρῶν κρατῶν τῆς Γῆς.
.             Μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ἐπικρατεῖ ἀπολύτως ἡ οἰκονομία τῆς ἀγορᾶς. Στὸ οἰκονομικὸ πεδίο οἱ λεγόμενες «σοσιαλιστικές», «προοδευτικές», «ἀριστερὲς» ἢ «ἐκσυγχρονιστικὲς» κυβερνήσεις δὲν διαφέρουν σὲ τίποτε πλέον ἀπὸ τὶς χαρακτηριζόμενες «συντηρητικές», «φιλελεύθερες», ἢ «κεντροδεξιὲς κυβερνήσεις». Εἶναι οἱ παγκόσμιοι οἰκονομικοὶ παράγοντες καὶ οἱ ἄτεγκτες καὶ μὲ νοοτροπία γερακιοῦ ἀγορὲς ποὺ ἐπιβάλλουν τὴ διαχείριση τῶν οἰκονομικῶν στὴν κάθε κυβέρνηση. Ἡ διαφορὰ τῶν «προοδευτικῶν» κυβερνήσεων ἀπὸ τὶς «συντηρητικὲς» εἶναι μόνο στὸ ὅτι βλέπουν τὴ ζωή, τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία μὲ ἡδονιστικὸ καὶ ὠφελιμιστικὸ τρόπο καὶ στὸ ὅτι ἀκολουθοῦν πολιτικὴ ποὺ περιθωριοποιεῖ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἐπιβάλλει τὴν ἀθεΐα. Ὅμως καὶ αὐτὴ ἡ διαφορὰ τείνει νὰ ἐκλείψει, ἀφοῦ καὶ οἱ «συντηρητικοὶ» πολιτικοὶ προσχωροῦν πλέον στὶς περὶ Ἐκκλησίας, Ἠθικῆς καὶ Βιοηθικῆς ἀντιλήψεις τῶν «προοδευτικῶν». Στὴν Ἑλλάδα λ.χ. προωθεῖται ἀπὸ τὴ «συντηρητικὴ» κυβέρνηση ἡ ἐπέκταση τοῦ συμφώνου συμβίωσης στοὺς ὁμοφυλόφιλους καὶ ὁ νόμος γιὰ τὴν γενετικὴ τεχνολογία ἐξυπηρετεῖ ἀνεξέλεγκτα τὴν ἐμπορευματοποίηση τῆς ἀρχῆς τῆς ζωῆς ….
.       Τὸ κίνημα τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» στὰ ἐθνικά, ἠθικά, κοινωνικὰ καὶ βιοηθικὰ ζητήματα, ὡς χειραγωγὸς πρὸς τὴν ἰδεολογία τῆς παγκοσμιοποίησης, φυσικὰ δὲν εἶναι ἑλληνικὸ φαινόμενο. Ἡ πίεση ἀσκεῖται σὲ ὅλες τὶς λεγόμενες χριστιανικὲς χῶρες τῆς Δύσης νὰ ἀλλάξουν τοὺς Νόμους τους, ποὺ ἀφοροῦν στὴν οἰκογένεια, στὴ σχέση τῶν δύο φύλων, στὴ γέννηση καὶ στὸν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ καταργηθοῦν τὰ φυσικὰ καὶ ἠθικὰ δεδομένα, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς ἐπιπτώσεις ποὺ ἔχει αὐτὴ ἡ κατάργηση. «κσυγχρονισμς» μόνο γκρεμίζει, δν χει καμία θετικ πρόταση. Στὴν παραζάλη τοῦ ἑωσφορικοῦ ἐγωισμοῦ οἱ ἐπιπτώσεις παραγνωρίζονται καὶ οἱ προτάσεις ξεχνιοῦνται… Οἱ ἀντιδράσεις βεβαίως στὴν δημιουργούμενη κατάσταση δὲν λείπουν. Λ.χ. ἀντίδραση στὰ μεγάλα ἀπρόσωπα πολιτικὰ σύνολα εἶναι τὰ ἐθνικιστικὰ κινήματα καὶ οἱ ἀποσχιστικὲς τάσεις ἐθνοτήτων καὶ ἀντίδραση στὴν βίαιη περιθωριοποίηση τοῦ Χριστιανισμοῦ στὶς Δυτικὲς κοινωνίες, ἡ αὔξηση τῆς δυναμικῆς παρουσίας τοῦ Ἰσλὰμ σ’ αὐτὲς καὶ ἡ διείσδυση ἀπάνθρωπων σεκτῶν. Ἐπίσης σὲ κράτη, ὅπως ἡ Γαλλία, ἡ Ἱσπανία καὶ ἡ Ἰταλία, ἔχουν δημιουργηθεῖ ἰσχυροὶ κοινωνικοὶ πυρῆνες, ποὺ ἀντιδροῦν στὴν ἐπιχείρηση κατάργησης τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας καὶ στὶς δολοφονίες τῶν ἐμβρύων. Δυστυχῶς στὴν Ἑλλάδα οἱ πυρῆνες ἀντίδρασης εἶναι λίγοι καὶ χωρὶς στεντόρια φωνὴ καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀντιδρᾶ μὲ μόνο ἀποστολὴ Ἐγκυκλίων…

.           Ἡ δικιά μας ἡ ζωὴ σ’ αὐτὴ τὴν ἀπάνθρωπη ἰδεολογικὴ καταιγίδα ποὺ ζοῦμε πῶς μπορεῖ νὰ διαμορφωθεῖ;
.           Πρῶτον νὰ ἔχουμε ἀκλόνητη καὶ ζέουσα Πίστη. Χωρὶς Πίστη στὸν νικητὴ τοῦ θανάτου Θεάνθρωπο Ἰησοῦ εἴμαστε ἕνα φτερὸ στὸν θυελλώδη ἄνεμο.
.         Δεύτερον νὰ ἔχουμε ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὸν συνάνθρωπο. Ἀγάπη ποὺ «πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει». (Α´ Κορ. ιγ´ 7).
.           Τρίτον νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι γιὰ τὴν μαρτυρία καὶ τὸ μαρτύριό μας ἐνώπιον «ἡγεμόνων καὶ βασιλέων» (Μάρκ. ιγ´ 9). Εἶναι συγκλονιστικὸ τὸ παράδειγμα τῶν νέων Χριστιανῶν μαρτύρων στὴ Συρία καὶ στὸ Ἰράκ. Ὅταν βρέθηκαν ἀπὸ τοὺς ἰσλαμιστὲς μπρὸς στὸ δίλημμα νὰ ἀλλαξοπιστήσουν ἢ νὰ πεθάνουν προτίμησαν τὸν θάνατο ἀπὸ τὸ νὰ ἀσπαστοῦν τὸ Ἰσλάμ. Μαρτυρία εἶναι κάθε πράξη ποὺ κηρύσσει Χριστό, Ἐσταυρωμένο καὶ Ἀναστημένο.
.             Τέταρτο εἶναι ἡ ἄμυνα καὶ ἡ προάσπιση τῆς Πίστης μας, τῶν Ἀρχῶν μας, τῆς Παράδοσής μας, τῆς Πατρίδας μας. Σαφὲς παράδειγμα αὐτῆς τῆς ἄμυνας ἔναντι τῆς ἐπίθεσης τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» ἦταν τὰ δύο συλλαλητήρια τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὶς ταυτότητες, ποὺ ἂν καὶ πολεμήθηκαν ἀπὸ τὴν ἐκσυγχρονιστικὴ ἐξουσία καὶ ὑπονομεύθηκαν ἐκ τῶν ἔσω – γιατί καὶ ἡ Ἐκκλησία ἔχει διαβρωθεῖ ἀπὸ τὸν ἐκσυγχρονισμό– ἦταν μία πράξη ἀντίστασης στὴν ἀλλοτρίωση τῆς συνείδησής μας, ποὺ θέλουν νὰ μᾶς ἐπιβάλλουν.
.           μυνα εναι προσευχή, μυνα εναι ν μν βλέπουμε στν τηλεόραση κπομπς κα σίριαλ πο δν ταιριάζουν στ θος μας, στν Παράδοσή μας. μυνα εναι ν μν ποκύπτουμε στν καταναλωτισμό, στ σα μς πιβάλλει προπαγάνδα. μυνα εναι, παρ τς δυσκολίες, ν συνεχίζουμε ν ζομε ς νθρωποι, κα χι ς ρομπότ.
.             Πέμπτο καὶ τελευταῖο εἶναι νὰ μὴν ὑπάρχει ἡμέρα ποὺ νὰ μὴν διδάσκουμε τὸν συνάνθρωπό μας, νὰ μὴν μεταλαμπαδεύουμε στοὺς νεότερους τὰ ὅσα παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς γονεῖς καὶ παπποῦδες καὶ γιαγιάδες μας. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι κανεὶς δάσκαλος γιὰ νὰ πεῖ δύο λόγια ποὺ θὰ μείνουν στὰ παιδιὰ καὶ στὰ ἐγγόνια του. Κυρίως τὸ παράδειγμά του μετράει καὶ μιλάει στὶς ψυχές τους.

.             Γιὰ νὰ περάσει ἡ παγκοσμιοποίηση καλλιεργοῦνται διάφοροι μύθοι. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι πὼς αὐτὴ ὁδηγεῖ τὰ κράτη στὴν ἀνάπτυξη, στὴν εὐημερία. Ἡ χώρα μας ζεῖ αὐτὴ τὴν «εὐημερία». Ὅμως καὶ γιὰ τὶς ἄλλες χῶρες, κυρίως τὶς ὑπὸ ἀνάπτυξη, ὁ Ὀσβάλντο Ντὲ Ριβέρο, πρέσβυς τοῦ Περοὺ στὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ἐμπορίου, ἀποκαλύπτει πὼς «μετὰ ἀπὸ πενήντα χρόνια θεωριῶν καὶ πολιτικῶν ἀνάπτυξης τὸ πραγματικὸ ἐθνικὸ εἰσόδημα σὲ περισσότερες ἀπὸ 70 χῶρες εἶναι μικρότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἦταν πρὶν ἀπὸ 20 χρόνια». (Oswaldo de Rivero “Le mythe du development”, Ed. Enjeux Planete, Paris, 2003, p.223). Ἐπίσης κατὰ τὸν Λάρυ Ρέϊ, καθηγητὴ κοινωνιολογίας τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Κέντ, τὸ 20% τῶν πλουσιοτέρων χωρῶν στὸν κόσμο διαθέτει τὸ 80% τοῦ παγκόσμιου πλούτου, ἐνῶ τὸ 20% τῶν πτωχότερων χωρῶν κατέχει μόνο τὸ 1%! (Larry Ray “Globalization and everyday life”, Routledge, London, 2007, p. 143).
.           Ὁ δεύτερος μύθος εἶναι αὐτὸς τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος. Οἱ ΗΠΑ, χώρα ποὺ κυρίως προωθεῖ τὴν παγκοσμιοποίηση, δὲν δέχεται νὰ περιορίσει σημαντικά τοὺς ρύπους ποὺ ἐκπέμπει στὴν ἀτμόσφαιρα.
.           Ὁ τρίτος μύθος εἶναι πὼς ἡ κατάργηση τῶν Χριστιανικῶν Ἀρχῶν καὶ Ἀξιῶν ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν Ἐλευθερία, στὴν Αὐτονομία καὶ στὴν Εὐτυχία. Ἀντίθετα, πρόκειται γιὰ ὑποδούλωση στὰ πάθη καὶ στὰ ἔνστικτα καὶ γιὰ ἀπόλυτη ἐξάρτηση ἀπὸ αὐτά, μὲ ὀδυνηρὲς συνέπειες γιὰ τὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων. Θεμελιώδης Ἀρχὴ τῆς Ἀνθρώπινης Ζωῆς εἶναι πὼς ἡ παραβίαση τῶν φυσικῶν νόμων καὶ τῶν ἠθικῶν κανόνων προκαλεῖ φθορὰ καὶ κινδύνους γιὰ τὴ ζωή τους.
.         Οἱ ἄνθρωποι καὶ εἰδικότερα οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν περάσει πολλὲς μπόρες στὰ 2000 χρόνια τῆς παρουσίας τους στὴ Γῆ. Τώρα περνοῦν ἄλλη μία. Εἶναι πιὸ ὕπουλη, πιὸ δόλια ἀπὸ τὶς προηγούμενες καὶ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς λογικοκρατίας, τῆς αὐτονόμησης ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τοῦ ἡδονισμοῦ στὴ Δύση, κατὰ τοὺς τελευταίους τρεῖς αἰῶνες. Ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος εἶναι αἰχμάλωτος τῶν παθῶν του, ἀλλὰ πιστεύει πὼς ἔτσι ζεῖ ἐλεύθερα… Ἰσχύει αὐτὸ ποὺ ἔγραψε ὁ Ντοστογιέφσκι στὸ Ἡμερολόγιό του: Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς εἶναι ἁμαρτωλός, γεμάτος πάθη καὶ ἀδυναμίες, ἀλλὰ τὰ ξέρει καὶ τὰ ὁμολογεῖ. Ὁ Δυτικὸς ἄνθρωπος εἶναι γεμάτος πάθη καὶ ἀδυναμίες, ἀλλὰ τὰ βαφτίζει ἀρετές, τὰ ἀνάγει σὲ κανόνες ζωῆς καὶ τὰ ἐπιβάλλει στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ὡς «ἐκσυγχρονισμό»…
.       Λόγῳ τοῦ πάθους τοῦ ἐγωισμοῦ του ὁ Δυτικὸς ἄνθρωπος δὲν ἀνέχεται διαφοροποιήσεις ἀπὸ τὴ δική του ἀντίληψη γιὰ τὴ ζωή. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπιδιώκει νὰ παύσει νὰ ὑπάρχει ἡ Ὀρθόδοξη ἀντίληψη, ὡς «παρωχημένη» καὶ «μεσαιωνική». Αὐτὴ εἶναι μία δυσκολία γιὰ τοὺς σημερινοὺς Ὀρθοδόξους στὴν πνευματικὴ ἄμυνά τους – ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει μάθει νὰ ἀμύνεται στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων ἔναντι Ἀνατολῆς καὶ Δύσης… Ἐπὶ πλέον δυσκολία ὑπάρχει γιὰ τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους, ποὺ εἴμαστε λίγοι καί, κατὰ τὴν κοσμικὴ ἀντίληψη, ἀδύνατοι. Ὅμως πρέπει, ὀφείλουμε νὰ ἀμυνθοῦμε, καὶ νὰ ἔχουμε θάρρος καὶ Πίστη στὸν Χριστό, ποὺ μᾶς τονίζει «θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μᾶς διαβεβαιώνει «ὅτι πᾶν τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾶ τὸν κόσμον» (Α´ Ἰωάν. ε´ 4).-

 

Βιβλιογραφία  

Ἀλμπάνης Β. Εὐστράτιος «Παγκοσμιοποίηση», ἐκδ. Τροχαλία, Ἀθήνα, 1998.

Γκενὸν Ρενὲ «Ἡ κρίση τοῦ σύγχρονου κόσμου», ἐκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1980.

Ποιὰ Παγκοσμιοποίηση; Συλλογικὸς Τόμος, ἐκδ. Ἑξάντας, Ἀθήνα, 2005.

Badre Bertrand, Chalmin Philippe, Tissot Nicolas “La mondialisation a-t-elle une ame? Morale, Spiritualités, et Vie des Affaires”, Economica, Paris, 1998.

Brzezinski Zbigniew “The Grand Chessboard – American Primacy and its geostrategic imperatives”, Basic Books, New York, 1997.

Engelhardt, Jr, H. Tristram, “The foundation of Christian Bioethics”, Swets & Zeitlinger, Ed. Lisse, 2000. Τὸ 2007 ἐκδίδεται στὰ ἑλληνικά, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἁρμός.

Ferguson Niall “The great degeneration”, Ed. Allen Lane, an imprint Penguin Books, London, 2012.

Gigantes Philippe “Ἐξουσία καὶ ἀπληστία – Μία σύντομη ἱστορία τοῦ κόσμου”, ‘eκδ. Α. Α. Λιβάνη, 2004.

Giorello Giulio “Di nessuna chiesa – La liberta del laico”, Ed. Cortina Raffaello, Milano, 2005.

Iannuzzi Raffaele “I suicidio della modernita”, Ed. Cantagalli, Siena, 2008.

Kah H. Gary “En route to global occupation”, Huntington House Publishers, New York, 1992.

Leclerc Gerard “La mondialisation culturelle”, PUF, Paris, 2000.

Malherbe Michel “Les cultures de l’ humanite”, Editions du Rocher, 2000.

Mooney Annabelle and Evans Betsy “Globalization- The key concepts”, Ed. Routledge, London and New York, 2007.

O’ Meara Patrick-Mehlinger D. Howard-Krain Matthew “Globalization and the challenges of a New Century”, Indiana University Press, Bloomington, 2000.

Ray Larry “Globalization and everyday life”, Routledge, London and New York, 2007.

Rivero de Oswaldo “Le mythe du developpement”, Enjeux Planete, Paris, 2003.

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: