ΤΟ ΝΕΟ ΚΑΙ ΕΝ ΠΟΛΛῌ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΠΛῌ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕΙ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

«Τριώδιον παρ’ ἀνθρώπων δέχου, Κύριε…»

Γράφει ὁ π. Κων. Ν. Καλλιανὸς
Ἐφημέριος Ι. Ν. Ἁγ. Κωνσταντίνου Σκοπέλου

 Περιοδ.  «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ»,
ἔκδ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πευκακίων,
ἀρ. τ. 139, Μάρτιος 2014

.               Προετοιμάζοντας τὶς ἀποσκευές της ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὸ νέο καὶ ἐν πολλῇ, ἀλλὰ καὶ πολλαπλῇ διακινδυνεύσει ἐπιχειρούμενο ταξίδι στὸ πέλαγος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, προσκομίζει στὴν πνευματική Της τράπεζα τὸ Τριώδιον, καὶ μὲ ἱεροκατάνυξη τὸ ἀνοίγει. Τὸ ἀνοίγει καὶ μᾶς θυμίζει ὅτι τὸ ταξίδι εἶναι μακρὺ καὶ πολυήμερο, σκιασμένο κάποτε ἀπὸ τὸν χειμώνα ποὺ δὲν ἔχει παρέλθει, μὲ τοὺς νοητοὺς «Λαιστρυγόνας καὶ Κύκλωπας» ὑπούλως νὰ καιροφυλαχτοῦν. Ὡστόσο, εἶναι ψυχωφέλιμο ταξίδι καὶ ἀποκαλυπτικό. Γι᾽ αὐτὸ κι ἀπαιτεῖ κατάλληλη προετοιμασία. Γιατί ἕνα ταξίδι δὲ σχεδιάζεται μονάχα, ἀλλὰ πρωτίστως ἀξιολογεῖται: πόσο χρήσιμο εἶναι στ᾽ ἀλήθεια;
.               Τριώδιο λοιπόν. Μιὰ κρίσιμη γιὰ τὴν ἀκεραιότητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς μας χρονικὴ περίοδος, ποὺ ἀποσυμπιέζει σιγὰ σιγὰ τὴν ψυχὴ καὶ τῆς χαρίζει τὴν εἰρήνη, τὴ σιωπὴ καὶ τὴν κατάνυξη. Τὰ ἀγαθὰ ἐκεῖνα δηλαδή, ποὺ τὴν ἀναζωογονοῦν καὶ συγυρίζουν, τακτοποιώντας τὶς ὅποιες σκόρπιες σκέψεις, ἐπιθυμίες, λογισμούς. Μὲ ἄξονα καὶ μὲ τὴ συνδρομὴ τοῦ πολύτιμου ἐργαλείου τῆς μετάνοιας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἱκετεύουμε, «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα..». Αὐτὲς τὶς πύλες ἀνοίγει ἡ Ἐκκλησία, λοιπόν, καὶ μᾶς ὑπενθυμίζει: «Μὴ προσευξώμεθα φαρισαϊκῶς, ἀδελφοί».
.               Θεμέλιος λίθος ἡ προτροπὴ αὐτή, στηρίζει τὴν πνευματική μας οἰκοδομὴ καὶ γίνεται κερὶ ἀναμμένο, ποὺ φωτίζει τὸν βηματισμό μας μέσα στὸ ἱερὸ στάδιο ὅπου πρόκειται νὰ εἰσοδεύσουμε, «οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι».
.              Αὐτές, λοιπόν, οἱ πρῶτες λέξεις τοῦ Τριωδίου γίνονται ἀναμφίβολα τὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγει τοῦτες τὶς πύλες τῆς μετανοίας, ἀπομακρύνοντας τὴν κάθε ἀλαζονικὴ συμπεριφορά μας, ἡ ὁποία καὶ ἀποτελεῖ πρόσκομμα γιὰ τὴν ἀποποίηση τῆς κάθε ὑποκριτικῆς μας ἐνέργειας. Γιατί ἴδιον τοῦ φαρισαϊσμοῦ εἶναι ἡ δαιμονικὴ ὑπεροψία, ποὺ ἀναχαιτίζει τὴ Θεία Χάρη, σύμφωνα μὲ τὴν πατερικὴ ἐντολή: «Ἡ μὲν ταπείνωσις συνάπτεται τῷ Χριστῷ, ἡ δὲ ἀλαζονεία τῷ πεφρονηματισμένῳ καὶ πλήρους ὄγκου δαίμονι» ( Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Κρήτης).
.               Ὡστόσο, τὸ μέγα ζητούμενο, τὸ ὁποῖο ὀφείλει νὰ διακριβώσει κάθε θεοκατάνυκτος ψυχή, εἶναι ἡ ἀποβολὴ τοῦ φαρισαϊκοῦ στοιχείου ἀπὸ τὴν μετὰ τοῦ Θεοῦ σχέση καὶ κοινωνία. Καὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἐπικοινωνία μετὰ τοῦ Θεοῦ ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς εἰλικρινοῦς καὶ ἀσχηματίστου προσευχῆς: ἐκείνης δηλαδὴ ποὺ ἀνοίγει δρόμους συνάντησης μεταξὺ Θεοῦ κι ἀνθρώπου. Μόνο ποὺ ἀπαιτεῖται εἰλικρίνεια καὶ συντριβή, ἀποβολὴ τοῦ προσωπείου καὶ δυνατότητα τοῦ προσευχομένου «τοῦ ὁρᾶν τὰ πταίσματά» του. Καὶ ἡ δυνατότητα αὐτὴ ἐπιτυγχάνεται, ὅταν ὑπάρξει συντριβὴ καὶ ταπείνωση. Διότι ἡ θεόδωρος αὐτὴ χάρη, «ἡ ταπείνωσις, τροφὴ ὑπάρχει τῶν ἀρετῶν…τῶν παθῶν ἀναίρεσις, συντήρησις ὑγρότητος ἐν τῇ ρίζῃ τῆς πίστεως» (Ἅγ. Ἀνδρέας ὁ Κρήτης).
.               Ἀνοίγει, λοιπόν, τὸ Τριώδιο ὑπενθυμίζοντάς μας νὰ προσέξουμε, μήπως ὑποπέσουμε στὴν παγίδα τῆς αὐτοδικαίωσης, ποὺ ἀσφαλῶς γεννᾶ κατάκριση, ὑποτίμηση καὶ περιφρόνηση τοῦ ἄλλου, ἀφοῦ ὁ «φαρισαϊκῶς προσευχόμενος» καὶ κατ᾽ ἀκολουθίαν, ζῶν, κινούμενος καὶ ὑπάρχων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαπιστώνει στὸν ἄλλο, τὸν συνάνθρωπό του, ἔστω καὶ ψῆγμα καλωσύνης, τρυφερότητος καὶ μετανοίας. Διότι, «ἂν καὶ ἀπομονώνεται γιὰ νὰ προβάλλη τὴν θρησκευτική του ὑπεροχή, συγχρόνως ἐπικαλεῖται τὶς ἀδυναμίες καὶ τὶς ἐλλείψεις τῶν ἄλλων ἀνθρώπων γιὰ νὰ βιώση τὴν ἱκανοποίηση τῆς θρησκευτικῆς του αὐταρκείας». (Ι. Κ. Κορναράκης) Καὶ μ᾽ αὐτὴν ζεῖ. Γιὰ νὰ αἰσθάνεται ὅτι εἶναι τὸ κέντρο τοῦ κόσμου κι ὄχι «ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων» (Λκ. ιη´11), μεταξὺ αὐτῶν κι ὁ Τελώνης ποὺ συμπροσεύχεται μαζί του λίγο παραπέρα καὶ στὸν ὁποῖο προβάλλει, μεταθέτει ὅλο τὸ φάσμα τῶν ἐνοχῶν. Ἀντίθετα ἀπὸ τὸν Τελώνη, ποὺ συνοψίζει ὅλη του τὴ βιοτὴ καὶ τὴν ἐνσυνείδητη μετάνοιά του σὲ τρεῖς λέξεις « Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λκ. ιη´13 ). Καὶ τὸ κυριώτερο: «βιώνει τὴν ἐνοχή του «κατὰ μόνας»… καὶ δὲν τὴν μεταφέρει ἐπὶ ἄλλων ἀνθρώπων. Αἰσθάνεται ὅτι εἶναι ἔνοχος καὶ ἡ εὐθύνη τῆς ἐνοχῆς αὐτῆς βαρύνει ἀποκλειστικῶς αὐτὸν μόνο» (Ι. Κ. Κορναράκης).
.               Τὸ βασικὸ διερώτημα ποὺ ἀναδύεται ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς τοῦ καθενός, καθὼς προσεγγίσαμε αὐτὴ τὴν ἱεροπρεπέστατη χρονικὴ περίοδο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, εἶναι τὸ ἑξῆς: Τελικὰ σὲ ποιὰ μερίδα ἀνήκουμε: ἐκείνων ποὺ μὲ φαρισαϊκὴ ὑψηγορία ἐπιμένουν νὰ βηματίζουν ἀκόμα πρὸς τὸ ἱερὸ προσεύξασθαι, ἢ ἐκείνων ποὺ μὲ βεβαρυμένους τοὺς ὀφθαλμοὺς προσέρχονται καὶ ψελλίζουν: «Ἵλαθι μόνε ἡμῖν εὐδιάλλακτε»;

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: