ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ «Ἠνέωκται ἐνώπιον ἡμῶν καιρὸς εὐπρόσδεκτος “τοῦ λυπεῖσθαι” καὶ στάδιον ἀνανήψεως καὶ ἀσκήσεως ἵνα, “πρὶν ἢ διαλυθῆναι τὸ θέατρον φροντίσωμεν τῆς ἡμῶν σωτηρίας”»

Λόγος Κατηχητήριος π τ νάρξει
τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς (2014).

+ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ᾽  HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

«Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β´ Κορ. ϛ´ 2-3)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

.             Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, μᾶς συνιστᾶ αὐτὴν τὴν περίοδον νὰ στρέψωμεν τὸ ἐνδιαφέρον μας πρὸς τὴν ἀληθινὴν μετάνοιαν, «τὸ χωνευτήριον τῆς ἁμαρτίας», κατὰ τὸν Ἱερὸν Χρυσόστομον. Ἡ μετάνοια εἶναι τὸ πρῶτον θέμα τοῦ κηρύγματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ πεμπτουσία τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας. Εἶναι τὸ καθημερινὸν προσκλητήριον τῆς Ἐκκλησίας πρὸς ὅλους μας.
.             Παρὰ ταῦτα, πολλοὶ τῶν χριστιανῶν δὲν ἔχομεν βιώσει πραγματικῶς τὴν μετάνοιαν. Ἐνίοτε δὲ θεωροῦμεν αὐτὴν ὡς μὴ ἀφορῶσαν εἰς ἕκαστον ἐξ ἡμῶν, διότι δὲν ἐρχόμεθα εἰς ἑαυτούς, δὲν συνερχόμεθα καὶ δὲν συναισθανόμεθα ὅτι ἔχομεν ὑποπέσει εἰς ποιάν τινὰ ἁμαρτίαν. Ἀλλ᾽ ὡς διδάσκει ὁ ἔμπειρος τῆς πνευματικῆς ζωῆς Ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος καὶ δογματίζουν ἐμπειρικῶς οἱ πλεῖστοι τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, «ἡ μετάνοια εἶναι ἀπαραίτητος καὶ εἰς τοὺς τελείους». Καὶ τοῦτο διότι μετάνοια δὲν εἶναι μόνον ἡ μεταμέλεια διὰ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ ἡ συνακόλουθος ἀπόφασις νὰ μὴ ἐπαναλάβωμεν αὐτὰς ἀλλὰ καὶ ἡ ἀλλαγὴ τῶν ἀντιλήψεών μας πρὸς τὸ ἀγαθώτερον, ὥστε νὰ ἐπέρχεται μία διαρκὴς βελτίωσις τῶν ἀντιλήψεών μας περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ κόσμου, αὔξησις τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ταπεινώσεως, τῆς καθάρσεως καὶ τῆς εἰρήνης.
.             Ὑπ᾽  αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἡ μετάνοια εἶναι πορεία ἀτελεύτητος πρὸς τὴν τελειότητα τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν νὰ τείνωμεν καὶ νὰ κινούμεθα συνεχῶς. Ἐπειδὴ δὲ ἡ τελειότης τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄπειρος, ἡ πορεία μας πρὸς τὸ καθ᾽   ὁμοίωσιν αὐτῆς εἶναι ἐπίσης ἄπειρος καὶ ἀτελεύτητος. Πάντοτε ὑπάρχει ἐπίπεδον τελειότητος ἀνώτερον ἐκείνου εἰς τὸ ὁποῖον εὑρισκόμεθα ἑκάστοτε καὶ διὰ τοῦτο πάντοτε πρέπει νὰ ἐπιζητοῦμεν τὴν πρόοδόν μας τὴν πνευματικὴν καὶ τὴν μεταμόρφωσίν μας, ὡς προτρέπει καὶ ὁ μέχρι τρίτου οὐρανοῦ ἀναβὰς καὶ θεασάμενος μυστήρια ἄρρητα Ἀπόστολος Παῦλος, γράφων: «Ἡμεῖς δὲ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπὸ Κυρίου Πνεύματος». (Β´ Κορ. γ´ 18).
.             Ὅσον καθαίρεται ὁ ἐσωτερικός μας κόσμος, ὅσον περισσότερον καθαρίζεται ὁ πνευματικὸς ὀφθαλμός μας, τόσον καθαρώτερον βλέπομεν τὸν ἑαυτόν μας καὶ τὰ πάντα καὶ αὐτὴ ἡ ἀλλαγή, αὐτὴ ἡ βελτίωσις τῆς θεάσεως τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου καὶ τῆς πνευματικῆς καταστάσεως τοῦ ἑαυτοῦ μας, συνιστᾶ μετάνοιαν, μίαν δηλονότι νεωτέραν καὶ βελτιωμένην κατάστασιν τοῦ πνεύματός μας, ἐκείνης εἰς τὴν ὁποίαν εὑρισκόμεθα μέχρι τοῦδε. Ὑπ᾽ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ἡ μετάνοια εἶναι ἡ βασικὴ προϋπόθεσις τῆς πνευματικῆς προόδου καὶ τῆς ἐπιτεύξεως τοῦ καθ᾽   ὁμοίωσιν πρὸς τὸν Θεὸν τῆς ὑπάρξεώς μας.
.             Ἡ μετάνοια, βεβαίως, διὰ νὰ εἶναι πραγματική, πρέπει νὰ συνοδεύεται καὶ ἀπὸ ἀναλόγους καρπούς, ἰδίᾳ δὲ ἀπὸ τὴν συγχώρησιν τῶν συνανθρώπων μας καὶ τὴν πρὸς αὐτοὺς ἀγαθοεργίαν. Ἡ ἐξ ἀγάπης πρὸς τὸν συνάνθρωπον κίνησις τῆς καρδίας μας πρὸς τὴν ἀποδοχὴν αὐτοῦ καὶ τὴν κατὰ τὸ ἐφικτὸν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν του, ἀποτελεῖ βασικὸν στοιχεῖον τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας. Ἡ ὁδός, ἄλλωστε, τῆς μετανοίας εἶναι ἁμαρτημάτων κατάγνωσις καὶ ἐξομολόγησις αὐτῶν, τὸ μὴ μνησικακεῖν, εὐχὴ ζέουσα καὶ ἀκριβής, ἐλεημοσύνη, ταπείνωσις, ἀγάπη πρὸς πάντας, νίκη τοῦ καλοῦ ἐπὶ τοῦ κακοῦ, ἀποφυγὴ κενοδοξίας καὶ ματαίας ἐπάρσεως, μαραινομένης αὐστοστιγμεί.
.             Τὴν ἐντὸς τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς πάλην τῆς μετανοίας ἀποκαλύπτει «τοῦ τελώνου καὶ τοῦ φαρισαίου τὸ διάφορον….» καὶ καλεῖ ἡμᾶς πάντας νὰ «μισήσωμεν τοῦ μὲν τὴν ὑπερήφανον φωνήν, τοῦ δὲ νὰ ζηλώσωμεν τὴν εὐκατάνυκτον εὐχήν», προσευχόμενοι ἐκτενῶς μετὰ δακρύων «ὁ Θεὸς ἱλάσθητι ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς καὶ ἐλέησον ἡμᾶς».
.             Ἡ ἀρχομένη περίοδος τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς προσφέρεται, ἐν μέςῳ τῆς ἐκτεταμένης ἐπὶ παγκοσμίου ἐπιπέδου οἰκονομικῆς κρίσεως, διὰ τὴν ἐκδήλωσιν τῆς ὑλικῆς καὶ πνευματικῆς βοηθείας μας πρὸς τὸν συνάνθρωπον. Οὕτως ἐνεργοῦντες φιλανθρώπως καὶ ἐκδηλώνοντες ἐμπράκτως τὴν μεταστροφήν μας, ἀπὸ τὴν μέχρι τοῦδε ἀτομικιστικὴν ἀντιμετώπισιν φαρισαϊκῶς τῆς ζωῆς πρὸς μίαν συλλογικὴν καὶ ἀλτρουϊστικὴν τελωνικὴν ἀντιμετώπισιν αὐτῆς, θὰ ἔχωμεν πραγματοποιήσει μεγάλην καὶ ὠφελιμωτάτην μετάνοιαν καὶ ἀλλαγὴν τοῦ τρόπου τῆς ἀτομοκεντρικῆς ἀντιλήψεως καὶ θὰ ἔχωμεν βιώσει τὴν μετάνοιαν ὡς πρὸς μίαν κεφαλαιώδη καὶ ἐσφαλμένην στάσιν ζωῆς διὰ τῆς μεταβάσεως ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ καὶ τῆς κενοδοξίας εἰς τὴν ἀρετὴν τῆς φιλαλληλίας, «ζηλοῦντες τοῦ τελώνου καλῶς τὴν ἠλεημένην ταπείνωσιν καὶ γνώμην».
.             Ἀπὸ τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ κήρυκος καὶ ἐμπειρικοῦ διδασκάλου τῆς μετανοίας, εἰσερχόμενοι εἰς τὴν σωτηριώδη ταύτην περίοδον τῆς καθάρσεως καρδίας καὶ πνεύματος, ἵνα ὑποδεχθῶμεν τὸ Πάθος, τὸν Σταυρόν, τὴν Ταφὴν καὶ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν, οὐχὶ συμβόλοις καὶ λόγοις μόνον, ἀλλὰ ἐμπράκτως καὶ βιωματικῶς, μετ᾽ αὐτοῦ διαχρονικῶς προτρεπόμεθα καὶ παρακαλοῦμεν καὶ ἱκετεύομεν καὶ ἡμεῖς ὁ ἐν τοῖς διαδόχοις αὐτοῦ ἐλάχιστος: «τῆς μετανοίας ἐστι, τὸ καινοὺς γενομένους, εἶτα παλαιωθέντας ὑπὸ τῶν ἁμαρτημάτων, ἁπαλλάξαι τῆς παλαιότητος καὶ καινοὺς ἐργάσασθαι…ἐκεῖ γὰρ τὸ ὅλον ἡ Χάρις ἦν».
.             Ἰδού, λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, νέωκται νώπιον μν καιρς επρόσδεκτος «τοῦ λυπεσθαι» κα στάδιον νανήψεως κα σκήσεως να, «πρν διαλυθναι τ θέατρον φροντίσωμεν τς μν σωτηρίας», ἐν ἀληθεῖ καὶ βιωματικῇ καρδιακῇ μετανοίᾳ ἐφ᾽ οἷς «ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν…οὐδὲ συνετηρήσαμεν, οὐδὲ ἐποιήσαμεν, καθὼς ἐνετείλατο» ἡμῖν ὁ Κύριος, ἵνα «φείσηται ἡμῶν ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν» Χριστὸς ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα Αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστον Ἔλεος, Οὗ ἡ σωτήριος Χάρις εἴη μετὰ πάντων.

Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ,βιδ´

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: